II SA/Rz 1843/23

II SA/Rz 1843/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka /przewodniczący/
Maria Mikolik /sprawozdawca/
Paweł Zaborniak
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 977
art. 53 ust. 4 pkt 6 i pkt 9, art. 54, art. 61 ust. 1, art. 64 ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 11
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 27 lipca 2023 r. nr SKO.401.ZP.1592.158.2023 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – skargę oddala –
Uzasadnienie
II SA/Rz 1843/23
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją z 27 lipca 2023 r. nr SKO.401.ZP.1592.158.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2023 r. nr [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Jak wynika z akt sprawy, we wniosku z [...] listopada 2021 r. R. L. i J. L. zwrócili się o ustalenie warunków zabudowy dla budowy ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. W dniu [...] lutego 2022r. Inwestorzy zmienili planowane przedsięwzięcie z budowy ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w formie wolnostojącej.
Dnia [...] maja 2022r. Prezydent Miasta [...] wydał decyzję nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] położonej w [...] przy ul. [...] - obręb [...]. Decyzją z [...] lipca 2022 r. nr [...], SKO w [...] uchyliło w trybie odwoławczym decyzję ustalającą warunki zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem, aby Organ I instancji: sporządził tabelę, z której będzie jednoznacznie wynikać, jakie działki zostały poddane analizie oraz jaka znajduje się tam zabudowa (o jakich funkcjach); wyliczył średnią wartość wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki i średnią szerokość elewacji frontowych. Kolegium wskazało, że zastosowanie odstępstw od zasad wynikających z § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań da nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - musi wynikać z analizy i być należycie uzasadnione.
Decyzją z [...] listopada 2022r. nr [...] Prezydent Miasta [...] ponownie wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] położonej w [...]. Organ II instancji decyzją z [...] stycznia 2023r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W swojej decyzji SKO zarzuciło niewłaściwe obliczenie średniej wskaźnika intensywności wykorzystania terenu, ze względu na wzięcie pod uwagę część działki nr ew. 60, ograniczając się tylko do użytku "B" zamiast całości działki. Według Organu odwoławczego mogło mieć to wpływ na wartość obliczonego wskaźnika intensywności wykorzystania terenu.
Rozpoznając sprawę po raz trzeci Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] maja 2023 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] położonej w [...] przy ul. [...] — obręb [...].
Odwołanie od decyzji wnieśli A. A. i K. A.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom tych przepisów bowiem nie odniesiono się w treści decyzji do uwag strony, jak również zarzucili naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez pominiecie podczas rozpatrywania materiału dowodowego uwag strony i brak przeanalizowania kwestii poruszonych w treści tej uwagi. Nadto wnoszący odwołania zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 5 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki z tolerancją do 20% i brak uzasadnienie takiego przyjęcia. Zarzut odwołania dotyczył również zbyt dużej ilości miejsc parkingowych na działce inwestora.
Po rozpoznaniu odwołania, SKO w Tarnobrzegu, opisaną na wstępie decyzją z 27 lipca 2023r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu stwierdziło, że organ I instancji zastosował się do wskazań zawartych w decyzji SKO z [...] stycznia 2023 roku nr [...].
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że podczas trwania całego postepowania strony miały możliwość czynnego udziału sprawie, były informowane o czynnościach organu, otrzymywały projekty decyzji. Uwagi zawarte w pismach Odwołujących, składane w trakcie postępowania były rozpatrywane przez Prezydenta. SKO oceniło, że uzasadnienia decyzji Organu I instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisom szczególnym, to jest u.p.z.p., gdyż integralna jej część stanowi analiza funkcji i cech zabudowy sporządzona przez uprawnionego architekta sporządzona w formie graficznej i tekstowej. Analiza odpowiada wymogom prawa, zawiera szczegółowe przedstawienie każdego ze wskaźników zabudowy dla poszczególnych działek przyjętych do analizy i znajdujących się w granicach obszaru analizowanego.
W odniesieniu do zarzutu dopuszczenia przez organ 20% wskaźnika tolerancji intensywności zabudowy od wartości średniej Kolegium wskazało, że organ I instancji sporządzając analizę urbanistyczną, poprzedził ją wyliczeniem wartości wskaźników na działkach znajdujących się w analizowanym obszarze. Średnia została potraktowana jako średnia arytmetyczna. Z materiałów roboczych do analizy wynika, że średnia arytmetyczna dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi 0,18. Ze względu na odmienny charakter i gabaryty zabudowy wielorodzinnej, znajdującej się w analizowanym obszarze, pod uwagę wzięto tylko wskaźniki dotyczące budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Dla przyjętego średniego wskaźnika dopuszczono margines 20%, który mieści się w przedziale wartości od min. do max w obszarze analizy. Tak przyjęty wskaźnik nie stoi w sprzeczności z obowiązującym orzecznictwem i ma on potwierdzenie w judykaturze
W zakresie ilości miejsc parkingowych Kolegium wskazało, że na etapie warunków zabudowy nie wiadomo ile lokali wydzieli inwestor w budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Ta kwestia oraz ilości miejsc parkingowych rozstrzygana jest na etapie pozwolenia na budowę tj. na etapie tworzenia projektu budowlanego.
A. A. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego[pic] z 27 lipca 2023 r.. nr SKO.401.ZP.1592.158.2023, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez uznanie, że ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki z tolerancją do 20% jest prawidłowe;
- § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez przyjęcie, że odstępstwo od średniej wartości wskaźnika powierzchni zabudowy nie wymaga szerszego uzasadnienia niż fakt nieprzekraczania wartości maksymalnej tego wskaźnika z obszaru analizowanego.
Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. przez nie odniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu oraz lakoniczne uzasadnienie decyzji organu II instancji;
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2023 r., znak [...], pomimo, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania;
- art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. przez brak wnikliwej oceny analizy urbanistycznej przez organ II instancji;
- art. 15 k.p.a. poprzez niedokonanie ani własnych ustaleń ani własnej merytorycznej analizy sprawy przez organ II instancji.
W oparciu o ww. zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów pierwszej i drugiej instancji wydanych w tej sprawie, zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz.
W uzasadnieniu wskazała, że główny zarzut dotyczy wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy projektowanej w stosunku do powierzchni terenu. Zdaniem Skarżącej został on ustalony w sposób błędny, z naruszeniem § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W analizie urbanistycznej obliczono, iż średnia wartość omawianego wskaźnika dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej to 18%. Ustalono jednak, dla nowoprojektowanej zabudowy wskaźnik na poziomie 18% z tolerancją 20%. Oznacza to, że inwestor mógłby zrealizować inwestycję o wskaźniku powierzchni zabudowy od 0,144 do 0,216. Jedynym uzasadnieniem odstępstwa od ustalenia wskaźnika na poziomie średniej był fakt, iż, w obszarze analizowanym wskaźnik ten jest zarówno niższy jak i wyższy od ustalonego, dlatego też stwierdzono, że nie zaburzy on wykształconego ładu przestrzennego, a wnioskowana inwestycja wpisze się w zastany porządek przestrzenny.
Kolejnym poważnym uchybieniem w decyzji Prezydenta Miasta [...] było zdaniem Skarżącej naruszenie zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w treści decyzji do uwagi złożonej przez stronę postępowania do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z [...] maja 2023 r., strona postępowania wniosła bowiem uwagę do projektu decyzji o warunkach zabudowy, w którym poddała w wątpliwość, że zamierzenie inwestycyjne będzie realne do zrealizowania przy tak wysokim wskaźniku powierzchni zabudowy, gdyż budowa aż czterech budynków implikuje za sobą konieczność wyznaczenia na działce nawet 16 miejsc parkingowych (zgodnie z obliczeniami strony postępowania w każdym budynku mogą mieszkać dwie rodziny, a co za tym idzie na lokal mieszkalny należy wyznaczyć 2 miejsca parkingowe, co razem daje 4 miejsca parkingowe na budynek i 16 na całą inwestycję). Organ wydający decyzję powinien był w treści decyzji rozwiać obawy strony i wyjaśnić to w sposób szczegółowy, czego jednak zaniechał.
W odpowiedzi na skargę SKO w Tarnobrzegu wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna.
Na mocy zaskarżonej decyzji ustalono w sposób ostateczny warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], położonej w [...]. Z przeprowadzonych w toku postępowania analiz urbanistycznych wynika bezspornie, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna na działkach zarówno graniczących bezpośrednio z terenem inwestycji, jaki i po drugiej stronie drogi publicznej – ulicy [...]. Nie budzi więc wątpliwości, że został spełniony podstawowy warunek kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, wyrażony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, że inwestor na działce planuje postawić cztery budynki, podczas gdy co do zasady na działkach sąsiadujących jeden budynek mieszkalny przypada na jedną działkę. Istotne jest bowiem, że w obszarze analizowanym występuje w sposób niewątpliwy zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna a planowana inwestycja tę funkcję zabudowy kontynuuje.
Sąd za prawidłowy uznał również sposób, w jaki ustalono parametry zabudowy dla inwestycji.
Organ prawidłowo wyznaczył linię zabudowy w trybie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie – w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 2399).) – jako przedłużenie linii istniejącej na działkach sąsiednich – tj. na działce nr [...] i nr [...].
Wskaźnik intensywności zabudowy ustalono w odniesieniu do średniej, występującej w obszarze analizowanym – tj. 0,18, przy czym dopuszczono tolerancję +/- 20 %. Skarżący kwestionowali poprawność wyznaczenia powyższego wskaźnika, który w istocie sprowadza się do wyznaczenia go w widełkach od 0,144 do 0,216. Zarówno dolna, jak i górna granica wskaźnika gęstości zabudowy występuje w obszarze analizowanym. Należy przy tym uwzględnić, że Organ I instancji na skutek zaleceń, wynikających z decyzji kasatoryjnej SKO w [...] sporządził bardzo szczegółową analizę wielkości wskaźnik intensywności zabudowy, jaka występuje w obszarze analizowanym z podziałem na rodzaj zabudowy (zabudowa jednorodzinna, wielorodzinna oraz handlowo-usługowa). Z przedstawionej tabeli (k. 147) bezsprzecznie wynika, że wielkość wskaźnika zabudowy w przypadku zabudowy jednorodzinnej jest zróżnicowana i kształtuje się od 0,09 do 0,29. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wyznaczenie wskaźnika powierzchni zabudowy w granicach od 0,144 do 0,216 wpisuje się w zastany ład przestrzenny i z całą pewnością nie naruszy ładu urbanistycznego, jaki występuje na obszarze analizowanym. W orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się określanie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w ramach tzw. widełek. Dopuszczalne są również przypadki, w których wyznaczony parametr nieco odbiega od średniej, ale powiela wartości, występujące na danym terenie, nie przekraczając wartości minimalnej i maksymalnej obszaru analizowanego. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że Organy wyznaczając wskaźnik powierzchni zabudowy nie naruszyły § 5 ust. 2 rozporządzenia.
Nie budzi również zastrzeżeń sposób, w jaki wyznaczono wskaźnik szerokości elewacji frontowej. Wskaźnik ten wyznaczono na poziomie 8m z tolerancją do 20% tj. poniżej średniej, jaka występuje w obszarze analizowanym. Jednak w analizie wskazano, że na obszarze analizowanym występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna. Z racji tego, że wniosek dotyczy budynków mieszkaniowych jednorodzinnych, wielkość tego wskaźnika ustalono w nawiązaniu do tego rodzaju zabudowy, mając również na uwadze wielkość działki i wniosek inwestora. Wartość ustalonego wskaźnika mieści się w przedziale wartości minimalnych, jaka już występuje w obszarze analizowanym. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że ustalona szerokość elewacji frontowej nie narusza § 6 ust. 2 rozporządzenia.
W przypadku określenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej przepis § 7 rozporządzenia wskazuje, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy (ust. 4).
Jak wynika z analizy urbanistycznej wysokość budynków w obszarze analizowanym jest zróżnicowana ze względu na współwystępowanie na tym obszarze zarówno zabudowy jednorodzinnej, jak i wielorodzinnej, przy czym zróżnicowanie to występuje również w odniesieniu do samej zabudowy jednorodzinnej i kształtuje się w przedziale od 5,5m do 9 m. Średnia wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych w obszarze analizy wynosi 8m. Ze względu na odmienny charakter zabudowy wielorodzinnej wzięto pod uwagę wysokość wyłącznie zabudowy jednorodzinnej, co jest dopuszczalne w świetle § 7 ust. 4 rozporządzenia.
W odniesieniu do ww. parametru Organ wyznaczył kilka warunków. Po pierwsze zastrzegł, że projektowane budynki mieszkalne jednorodzinne należy zaprojektować do wysokości II kondygnacji nadziemnych o dachach płaskich. Po drugie wskazał, że wysokość budynków mieszkalnych do kalenicy ma wynosić od 6 do 8 m. Skoro projektowane budynki mają mieć dachy płaskie przyjąć należało, ze parametr ten wyznacza również wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Mając na uwadze zróżnicowaną zabudowę w obszarze analizowanym, jak również to, że Organ dokonał wyznaczenia ww. parametru w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w sposób nieprzekraczający średniej, jaka występuje w obszarze analizowanym przyjąć należało, że w niniejszej sprawie nie przekroczono granic odstępstwa, przewidzianego w § 7 ust. 4 rozporządzenia. Geometria dachu wyznaczona została w sposób przewidziany w § 8 rozporządzenia odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym, w którym to występują zarówno dachy płaskie, jak i dwuspadowe i wielospadowe.
Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika, że spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. bowiem teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej (ul. [...]), istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanej inwestycji, teren nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne (działki [...] i [...] położone są w granicach administracyjnych miasta [...]). W toku postępowania uzyskano wymagane uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 i pkt 9 u.p.z.p. a decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera obligatoryjne elementy wskazane w art. 54 w zw. z art. 64 ust 1 u.p.z.p. – zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego ustalenia liczby miejsc parkingowych wskazać należy, że art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla inwestycji, nie ma również w obowiązującym systemie prawnym żadnego innego przepisu szczególnego, który nakazywałby ustalenie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego zagospodarowania terenu. Określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych następuje na późniejszym etapie niż wydawanie decyzji o warunkach zabudowy, tj. na etapie tworzenia projektu budowlanego w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA: z dnia 9 stycznia 2019 r., II OSK 379/18, z dnia 14 listopada 2017 r.,II OSK 449/16, z dnia 7 września 2016 r., II OSK 3016/14, z dnia 2 sierpnia 2016 r., II OSK 1871/15, z dnia 8 października 2015 r., II OSK 346/14, z dnia 19 grudnia 2012 r., II OSK 1543/11).
Wbrew zarzutom skargi nie doszło również do naruszenia zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a. Należy wziąć pod uwagę, że zaskarżona decyzja SKO w Tarnobrzegu jest trzecią decyzją w sprawie. Przed jej wydaniem Kolegium dwukrotnie wydawało decyzję kasatoryjną, nakazując uzupełnić ustalenia, dotyczące parametrów zabudowy w zakresie zapewnienia kontynuacji funkcji i cech zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu na obecnym etapie sprawa została dostatecznie wyjaśniona w sposób, który pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
Mając na względzie powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.