II SA/RZ 1626/24

II SA/Rz 1626/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek
Jarosław Szaro
Małgorzata Niedobylska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit.c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1, załącznik nr 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2024 poz 572
art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2025 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 października 2024 r. nr BP.500.238.2023.0751.RZ9.623716 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej D. sp. z o.o. z siedzibą w R. kwotę 1017 (tysiąc siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi D.sp. z o.o. z siedzibą w R.(dalej: spółka/skarżąca) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 10 października 2024 r. nr BP.500.238.2023.0751.RZ9.623716, uchylająca decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: WITD) z 27 czerwca 2023 r. nr WITD.DI.0152.1X0341/63/23/P, o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.300 zł i nakładająca karę pieniężną w wysokości 9.850 zł.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W siedzibie spółki przeprowadzono kontrolę w zakresie przestrzegania regulacji dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy w okresie od 15 maja 2022 r. do 14 maja 2023 r. W toku czynności kontrolnych poddano kontroli czas pracy 18 kierowców.
W wyniku kontroli stwierdzono naruszenia :
przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin, o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godzina, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 50 złotych (lp. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej: u.t.d.).
przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone, o czas do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 złotych (lp. 5.2 ww. załącznika)
skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, o czas powyżej
godziny do 2 godzin i 30 minut, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 200 złotych (lp. 5.5 cyt. załącznika);
skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 150 złotych oraz za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 550 złotych (lp. 5.7 cyt. załącznika);
skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone, o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 300 złotych (lp. 5.8 cyt. załącznika);
skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego, o czas do
godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 200 złotych oraz o czas powyżej 4 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 450 złotych (lp. 5.9 cyt. załącznika);
przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 450 złotych (lp. 5.10 cyt. załącznika);
przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 złotych (lp. 5.11 cyt. załącznika);
skrócenie obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi powyżej 9 godzin: o czas do mniej niż 15 minut, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 50 złotych (lp. 5.18 cyt. załącznika);
nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 złotych (lp. 6.3.16 cyt. załącznika).
Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli z 7 czerwca 2023 r. nr [...]
WITD pismem z 7 czerwca 2023 r. zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisów u t.d.
W odpowiedzi skarżąca przedłożyła raport z wykazem aktywności kierowcy M. W. z 13 i 14 lipca 2022 r. oraz fotokopię wydruku z 23 stycznia 2023r. wraz z opisem odnoszącym się do czasu pracy kierowcy M. D. oraz wyjaśniła, że 14 lipca 2022 r. przekazała do WITD odczyt dotyczący kierowcy M. W. za okres od godz. 07:37 13 lipca 2022 r. do godz. 02:00 14 lipca 2022 r.
Decyzją z 27 czerwca 2023 r. nr WITD.DI.0152.1X0341/63/23/P, WIDT nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.300 zł.
Karę nałożono na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., stosownie do którego podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.
Uznano, że stwierdzone uchybienia dotyczące norm pracy kierowców stanowią naruszenie art. 6 ust.1, art.7 i art. 8 ust. 1-6, 8 i 9 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006r.), dalej: rozporządzenie nr 561/2006 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 oraz z 2013 r. poz. 567 - dalej: u.c.p.k.)
Ponadto stwierdzono naruszenie art 33 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1 - dalej: rozporządzenie nr 165/2014), które polegało na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy
Organ I instancji uznał, że brak jest podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d,. ponieważ z zebranego materiału dowodowego nie wynika, żeby w sprawie wystąpiły wyjątkowe okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć. Zdaniem organu skarżąca jako przewoźnik nie zapewniła właściwej organizacji i dyscypliny pracy.
Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem skarżąca złożył odwołanie do GITD w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresów oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, tj. z tytułu naruszenia art. 92a ust. 1-6 u.t.d. i lp.6.3.16 załącznika nr 3 do tej ustawy, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w tym zakresie.
Skarżąca zarzuciła, że organ I instancji błędnie przyjął, iż podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano danych pobranych z kart kierowców: M. G. z 14 grudnia 2022 r., M. D. z 25 i 26 stycznia 2023 r. oraz M. W. z 13 lipca 2022 r.
Opisaną na wstępie decyzją z 10 października 2024 r. GITD uchylił decyzję organu I instancji w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 9.850 zł.
W uzasadnieniu decyzji GITD przytoczył treść przepisów powołanych jako podstawę prawną decyzji, tj. art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz , lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.5, lp. 5.7, lp. 5.8, lp. 5.9, lp. 5.10, lp. 5.11, lp. 5.18, lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d i art. 4, art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 rozporządzenia nr 561/2006, art. 32 i art. 33 rozporządzenia nr 165/2014 oraz art. 13 u.c.p.k.
W zakresie naruszenia z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał, że stosownie do art. 10 ust. 5 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia nr 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewnia wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego.
W myśl art. 10 ust. 5 lit. a) tiret drugie ww. rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenie rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich z zarejestrowaniu oraz na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.
Organ II instancji zaznaczył, że z brzmienia lp. 6.3.16. wynika, iż przedsiębiorca winien okazać na żądanie organu kontrolnego pełną dokumentację podczas kontroli. W przypadku kontroli w przedsiębiorstwie, funkcjonariusze Inspekcji mają prawo na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 5 u.t.d. do żądania od przedsiębiorcy okazania i udostępnienia wszelkich danych związanych z przedmiotem kontroli. Przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014). Dlatego brak okazania danych na żądanie upoważnionego Inspektora winien skutkować nałożeniem sankcji.
Organ odwoławczy stwierdził, po ponownym przeanalizowaniu danych cyfrowych z karty kierowcy M. W. oraz z tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach należących do spółki, że organ I instancji błędnie uznał, iż kierowca ten w okresie od 7 do 13 lipca 2022 r. skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 6 godzin i 20 minut. Według GITD okres rozliczeniowy zawierał się od 11 do 17 lipca 2022 r. i w tym okresie kierowca odebrał odpoczynek wynoszący 159 godzin i 9 minut. Nie doszło zatem do naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego. W tym zakresie organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji.
W pozostałym zakresie organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna została nałożona zasadnie. Słusznie organ I instancji stwierdził, że w sprawie nie występują okoliczności pozwalające na zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, że nie wiadomo czy przesłane przez stronę wydruki dotyczą tych samych danych, co okazane do kontroli oraz za pomocą jakiego programu (urządzenia) zostały one sporządzone. Stwierdził, że pozostają one w całkowitej sprzeczności z tym, co w sprawie ustaliły organy obu instancji, brak jest zatem możliwości ich uwzględnienia.
Zdaniem GITD, organ I instancji prowadził postępowanie w poszanowaniem przepisów k.p.a., w związku z czym nie doszło do naruszenia wskazanych w odwołaniu art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
W skardze do tut. Sądu na decyzję organu odwoławczego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł (tj. w zakresie naruszenia lp.6.3.16 załącznika nr 3 do tej ustawy) i zasądzenie koszów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., polegające na poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a także wadliwą jego analizę, skutkującą błędnym przyjęciem, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie okazano do kontroli danych pobranych z kart kierowców: M. G. z 14 grudnia 2022 r., M. D. z 25 i 26 stycznia 2023 r., M. W. z 13 lipca 2022 r., podczas gdy wszystkie pliki dotyczące aktywności tych kierowców zostały przekazane do organu, co bezpośrednio wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i treści wydanej decyzji;
art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie brak sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy wydanej decyzji administracyjnej;
art. 7, art. 11, art. 78 § 1 k.p.a. przez nieuwzględnienie mających istotne znaczenie dla sprawy dowodów przedkładanych przez stronę skarżącą.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ błędnie nałożył karę za naruszenie, którego nie popełniła, ponieważ przekazała organowi I instancji wszelkie pliki dotyczące aktywności ww. kierowców (w formie tradycyjnej i elektronicznej). Jej zdaniem organ I instancji dysponował danymi pozwalającymi na weryfikację aktywności kierowców. Skarżąca podkreśliła, że organ I instancji wezwał ją do uzupełnienia danych kierowcy M. W. za okres od godz.7.37 13 lipca 2022 r. do godz. 02.00 14 lipca 2022 r., pomimo tego, że przekazała w trakcie kontroli odczyt z karty tego kierowcy. Mimo to, dodatkowo, pismem przedstawiła organowi jako dowód raporty z żądanym wykazem aktywności tego kierowcy.
Ponadto skarżąca podniosła, że organ odwoławczy wykazał się niekonsekwencją, gdyż z jednej strony po ponownym przeanalizowaniu danych cyfrowych z karty kierowcy M. W. oraz z tachografów cyfrowych przyjął, że organ I instancji błędnie stwierdził, że kierowca ten nieprawidłowo skrócił czas odpoczynku i na tej podstawie uchylił nałożoną w tym zakresie karę pieniężną, a jednocześnie przyjął także, że skarżąca pomimo wezwań nie okazała do kontroli danych pobranych z karty kierowcy - m.in. ww. kierowcy. W ocenie skarżącej, brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że przedstawione przez nią wydruki stoją w sprzeczności z tym, co zostało okazane do kontroli.
Według skarżącej organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich argumentów, twierdzeń i dowodów strony, z których to w sposób jednoznaczny wynika, że przekazała organowi I instancji wszelkie żądane dane. Tym samym uzasadnienie decyzji organu II instancji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GITD w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Spór dotyczy nałożenia przez organ kary pieniężnej za nieokazanie przez skarżącego podczas kontroli w jego przedsiębiorstwie danych pobranych z kart kierowców, tj. naruszenie lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. Skarżący kwestionuje stanowisko organów, że nie okazał ww. danych, wskazując, że przekazał żądane dane najpierw w trakcie kontroli oraz ponownie w postępowaniu przed organem I instancji.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 28 sierpnia 2024 r., sygn. akt II GSK 472/24 oraz 16 października 2024 r., sygn. akt II GSK 705/24, zajął stanowisko, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia sankcji administracyjnej, organ administracyjny zobowiązany jest do ustalenia bez najmniejszej wątpliwości, że do naruszenia prawa w istocie doszło. Ciężar wykazania powstania naruszenia norm prawa administracyjnego obciąża zatem organ, co oczywiście nie zwalnia strony z obowiązku współpracy z organem w ramach zasady koniecznego współdziałania przy wyjaśnieniu istoty sprawy. Organ ma zatem dokonać odpowiednich ustaleń faktycznych na podstawie stosownych środków dowodowych.
Podkreślić również należy, że zgodnie z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy w wyniku wniesionego odwołania zobowiązany jest do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia merytorycznie sprawy. Oznacza to konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a nie ograniczenie się jedynie do weryfikacji decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy jest - tak samo jak organ I instancji (stosownie do treści art. 140 k.p.a.) – związany przepisami art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. i ma obowiązek rozpoznać sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Powinien więc uwzględnić wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy w prowadzonym zarówno przez organ I instancji, jak i organ II instancji postępowaniu administracyjnym.
Istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega zatem na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej z jednoczesnym odniesieniem się do przedstawionych przez stronę w odwołaniu zarzutów. Tym samym organ wyższego stopnia ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu lub piśmie. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania, ewentualnie dalszych pism stron oraz ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu wydanej decyzji (por. wyroki NSA z: 23 kwietnia 2001 r., IV SA 501/99, 15 października 1999 r., IV SA 1654/97, 19 lipca 2001 r., V SA 3872/00).
Stąd też decyzja organu odwoławczego niespełniająca tego rodzaju standardów nie może się ostać, gdyż sąd administracyjny nie może dokonywać bezpośrednio oceny decyzji organu I instancji, jeśli organ II instancji w istotnym zakresie uchylił się od tej kontroli w postępowaniu odwoławczym, godziłoby to bowiem we wspomnianą zasadę dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 k.p.a.
Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia ponadto obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 k.p.a. Zaniechanie przez organy administracji uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i art. 11 k.p.a. skutkuje - w myśl utrwalonego orzecznictwa - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie ustosunkował się do podniesionych przez stronę w odwołaniu zarzutów w sposób, który umożliwia weryfikację prawidłowości zajętego stanowiska o dopuszczeniu się przez skarżącą naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., skutkującego wymierzeniem sankcji administracyjnej.
Skarżąca podnosi konsekwentnie, że współdziałała z organem już na etapie kontroli i w odpowiedzi na wezwanie Inspektora przedłożyła odczyt z karty m.in. kierowcy M. W. Mimo tego organ I instancji ponownie wezwał ją do uzupełnienia danych ww. kierowcy za wskazany okres i wówczas także przedstawiła raporty z żądanym wykazem aktywności tego kierowcy.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że żądane dane były przez skarżącą faktycznie przekazywane, co potwierdza jej stanowisko o wywiązaniu się z obowiązku art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014, zgodnie z którym wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych (zdanie 3).
Ponadto zdaniem Sądu skarżąca słusznie zarzuca niekonsekwencję argumentacji organu II instancji, który wskazał w uzasadnieniu decyzji, że opiera swe ustalenia na analizie danych pobranych z karty kierowcy M. W. przedstawionych do kontroli przez skarżącego m.in. w dniach 13 i 14 lipca 2022r., z drugiej zaś stwierdza, że skarżący, mimo wezwań, nie okazał do kontroli danych pobranych z karty ww. kierowcy z 13 i 14 lipca 2022 r.
W przekonaniu Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zostało sporządzone zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ w zakresie odniesienia się do twierdzeń skarżącego przedstawionych w odwołaniu i zaoferowanych dowodów, zawiera jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że zaoferowane przez skarżącego wydruki nie mogą zostać uwzględnione, ponieważ są sprzeczne z ustaleniami organów obu instancji i nie wiadomo za pomocą jakiego programu zostały sporządzone.
W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego jest zbyt ogólne, skoro bowiem skarżąca w tej mierze prezentuje inny pogląd, to organ powinien swój punkt widzenia szczegółowo uzasadnić. Organ nie wskazał, na jakiej podstawie uznał, że przedmiotowe wydruki zostały sporządzone w sposób nieprawidłowy i jaki program byłby właściwy do ich sporządzenia. Ponadto zdyskwalifikował przedstawione dowody wyłącznie z powodu ich niezgodności z dotychczasowymi ustaleniami. Tymczasem w myśl art.75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem aby pominąć dowód przedłożony przez stronę organ powinien wykazać, że jest on sprzeczny z prawem, albo że dotyczy okoliczności już stwierdzonej innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenie dla sprawy (art.78 § 2 k.p.a.).
W niniejszej sprawie brak takich rozważań. W konsekwencji zaskarżone rozstrzygnięcie nie poddaje się sądowej kontroli. Jak już bowiem wskazano tylko jednoznaczne i niewątpliwe ustalenia dotyczące braku wywiązania się skarżącego z obowiązków nałożonych przepisami u.t.d., zgodne z zasadami postępowania uregulowanymi w art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a., może skutkować nałożeniem sankcji karnej.
Organ odwoławczy rozpoznając niniejszą sprawę nie ocenił w sposób należyty zgromadzonego materiału dowodowego stosownie do art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz nie uzasadnił wydanego rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.
Z przedstawionych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
Ponownie rozpoznając sprawę organ winien dokonać oceny zaoferowanych przez skarżącą dowodów i przedstawić swe stanowisko w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., w którym szczegółowo odniesie się do argumentów strony podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w łącznej wysokości 1017 zł, na którą składają się: uiszczony od skargi wpis w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 900 zł - zgodnie z § 14 ust.1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz.1964 ze zm.) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
-----------------------
2