II SA/RZ 1613/23

II SA/Rz 1613/23 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka /sprawozdawca/
Karina Gniewek-Berezowska
Piotr Godlewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6129 Inne o symbolu podstawowym 612
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
I OZ 185/24 - Postanowienie NSA z 2024-04-25
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 3 § 2 pkt 5 i 6, art. 53 § 2, art. 58 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 935
art. 9, art. 17 pkt 2
Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2016 poz 446
art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. T. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [....] kwietnia 2004 r. nr [....] w przedmiocie nadania nazw ulicom i numeracji nieruchomości w sołectwie [...] – postanawia – I. odrzucić skargę; II. zarządzić zwrot od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącego J. T. kwoty 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem uiszczonego wpisu sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J.T. (dalej: "skarżący") jest uchwała nr [...] Rady Gminy [...] (dalej: "Rada" lub "organ") z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie nadania nazw ulicom i numeracji nieruchomości w sołectwie [...].
Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] kwietnia 2004 r. Rada Gminy [....], na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 13 i 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2002 r. Nr 142 poz. 1591 z późn. zm.; dalej: "u.s.g.") oraz art. 47a pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100 poz. 1086 z późn. zm.; dalej: "u.p.g.ik.") podjęła uchwałę nr [...] w sprawie nadania nazw ulicom i numeracji nieruchomości w sołectwie [...].
Pismem z dnia 3 czerwca 2023 r. skarżący zwrócił się do Rady o niezwłoczne załatwienie sprawy zmiany numeracji [...] na [...] budynku we [...] oraz doręczenie mu stosownego orzeczenia/uchwały ze wskazaniem środków odwoławczych, wskazując, że pismo to kieruje w trybie art. 37 k.p.a. i w związku z postanowieniem tut. Sądu z dnia 16 maja 2023 r. sygn. II SA/Rz 465/23.
Postanowieniem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J.T. na przedmiotową uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie nadania nazw ulicom i numeracji nieruchomości. Sąd wskazał w nim, że w przypadku skarżonej uchwały, z uwagi na datę jej podjęcia, przed wniesieniem skargi konieczne było uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce w dniu 15 listopada 2022 r., jednak sama skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym Sąd odrzucając skargę, pouczył skarżącego, że z uwagi na charakter zaskarżonego aktu, skarżący może skutecznie wnieść skargę, niemniej warunkiem jej rozpoznania jest ponowne złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniesienie skargi w terminie określonym w art. 53 § 2 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.
Po wystosowaniu do Rady Gminy pisma z dnia 3 czerwca 2023 r., organ wezwał skarżącego do sprecyzowania tego pisma, wyjaśniając, że w omawianym przypadku brak jest podstaw do stosowania trybu z art. 37 k.p.a., a w związku z tym konieczne jest wezwanie wnioskodawcy do sprecyzowania wniosku. W odpowiedzi skarżący ponowił wniosek o uchylenie uchwały z dnia [...] kwietnia 2004 r. w przedmiocie nadania nazw ulicom i numeracji nieruchomości. Przedmiotowe pismo zostało więc przekazane przez Przewodniczącego Rady Gminy Komisji Skarg, Wniosków i Petycji Rady Gminy [....], celem przedstawienia stosownej opinii w tej sprawie.
Następnie opierając się na przedmiotowej opinii, Rada Gminy podjęła uchwałę z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], w sprawie rozpatrzenia wniosku. Pouczono w niej skarżącego o prawie wniesienia skargi w trybie określonym w rozdziale 2, dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu do tej uchwały, organ wyjaśnił, że skarżący w pismach kierowanych do Rady Gminy wskazywał, że w ubiegłym roku powziął wiadomość o zmianie numeracji budynku mieszkalnego we [...], w Gminie [...], w powiecie krośnieńskim na nr [...] bez wiedzy i zgody ówczesnych współwłaścicieli nieruchomości. Wyjaśniał, że numeracja [...] pochodziła sprzed I wojny światowej, miała charakter historyczny i jest istotna dla tożsamości kilku pokoleń jego rodziny. W ocenie wnioskodawcy nie było i aktualnie nie ma uzasadnionej podstawy faktycznej i prawnej dla zmiany numeracji, a wręcz jego zdaniem czynność ta jest niezgodna z ówcześnie obowiązującymi przepisami prawa.
Rada wyjaśniła, że powyższa zmiana nastąpiła w celu uporządkowania oznaczeń nieruchomości zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Wskazała, że kwestia nadania numeru porządkowego nieruchomości została uregulowana w art. 47a u.p.g.ik. Organ zaznaczył, że numeracja porządkowa służy identyfikacji adresu oraz stanowi część systemu odniesień przestrzennych umożliwiających odnalezienie danego obiektu. Zdaniem organu uchylenie uchwały Nr [...] zaburzy obecny ład przestrzenny w nadanej do tej pory numeracji porządkowej. W związku z powyższym Rada postanowiła nie uwzględnić wniosku skarżącego.
Następnie pismem z dnia 16 sierpnia 2023 r. skarżący wystosował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w sprawie nadania nazw ulicom i numeracji nieruchomości w sołectwie [...]. W piśmie tym zaskarżył również uchwałę z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku, która została zarejestrowana pod sygn. II SA/Rz 1614/23. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę na uchwałę z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku.
Natomiast w uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wobec wytycznych WSA ponownie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, który w dniu 27 lipca 2023 r. doręczył mu uchwałę z dnia [...] lipca 2023 r. ponownie nie uwzględniając wniosku, a przy tym w ogóle nie odnosząc się do meritum i twierdzeń skarżącego. Jak zaznaczył, z uzasadnienia uchwały wynika, że dotąd organ błędnie informował go o pierwotnej uchwale z [...] kwietnia 2004 r. jako Nr [...], podczas gdy obecnie wskazuje Nr [...]. W związku z powyższym wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia obu tych uchwał, a także wspomnianej opinii Komisji.
W ocenie skarżącego, z podanych przyczyn uchwały są nieważne i winny być uchylone z przyznaniem zwrotu kosztów postępowania skarżącemu od organu. Ponadto w całości podtrzymał dotychczasowe twierdzenia oraz zarzuty, w szczególności podnoszone w treści skargi z dnia 3 kwietnia 2023 r., sygn. II SA/Rz 465/23, pisma przygotowawczego z dnia 20 kwietnia 2023 r. oraz dowody tam powołane oznaczone nr 1-4.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] działając w imieniu Rady Gminy wniósł o oddalenie skargi. Na wstępie wyjaśnił, że błędnie oznaczony numer uchwały w kierowanej wcześniej korespondencji do skarżącego wynikał z oczywistej omyłki pisarskiej. Następnie podał, że w przypadku kwestionowanej uchwały, skarżący nie dopełnił warunków jej zaskarżenia. Jak zauważył organ, skarga co prawda została poprzedzona wezwaniem Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa, poprzez uchylenie zaskarżonej uchwały - pismem z dnia 15 listopada 2022 r., lecz nie została złożona w terminie 30 dni, od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi Rady Gminy pismem z dnia 14 grudnia 2022 r., które to nastąpiło w dniu 28 grudnia 2022 r. Termin na złożenie skargi upłynął więc w dniu 30 stycznia 2023 r., natomiast skarga została złożona w dniu 8 sierpnia 2023 r. W ocenie organu nie ma znaczenia, że skarżący ponownie wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa, ponieważ termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg po pierwotnym wezwaniu organu, tj. dnia 28 grudnia 2022 r.
W dalszej kolejności organ podniósł, że przedmiotowa uchwała nie jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 u.s.g. Ponowił swoje dotychczasowe wyjaśnienia, wskazując, że uchwała ta po raz pierwszy w miejscowości [...] wprowadziła ulice oraz przyporządkowała do nich poszczególne posesje. Zgodnie z ww. zmianą, budynek uprzednio był oznaczony nr porządkowym [...]. Wówczas w miejscowości [...] brak było ulic a numery były nadawane narastająco. Organ podkreślił, że powyższa zmiana nastąpiła w celu uporządkowania oznaczeń nieruchomości zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W związku z powyższym Rada Gminy nie zgodziła się z zarzutami skargi dotyczącymi niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa oraz braku podstawy do zmiany numeracji budynku i wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy art. 3 – 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a.").
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wyżej wskazane, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała nr [...] Rady Gminy [...] (dalej: "Rada" lub "organ") z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie nadania nazw ulicom i numeracji nieruchomości w sołectwie [...]. Zanim Sąd przystąpi do merytorycznego rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. W związku z powyższym należy zauważyć, że jest to druga skarga wniesiona przez skarżącego na przedmiotową uchwałę. Poprzednia skarga została przez tut. Sąd odrzucona postanowieniem z dnia 16 maja 2023 r. sygn. II SA/Rz 465/23, wobec stwierdzenia, że jej wniesienie nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu. W postanowieniu tym wskazano co prawda, że przedmiot zaskarżenia stanowiła uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie nadania nazw ulicom i numeracji nieruchomości w sołectwie [...] o nr [...], jednakże analiza akt obu tych spraw nie pozostawia wątpliwości, że chodzi o tę samą uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. o nr [...]. Różnice w oznaczeniu numerowym uchwały spowodowane były tylko i wyłącznie omyłką pisarską, co w związku z sygnalizowanymi wątpliwościami skarżącego zostało wyjaśnione również w odpowiedzi organu udzielonej w związku z aktualną skargą.
W dalszej kolejności Sąd przypomina, że z uwagi na datę podjęcia zaskarżonej uchwały, tj. [...] kwietnia 2004 r., aktualne pozostają wskazania Sądu z postanowienia z dnia 16 maja 2023 r. sygn. II SA/Rz 465/23, że kwestię terminu do wniesienia skargi i wyczerpania trybu właściwego dla jej wniesienia, należało oceniać przez pryzmat regulacji obowiązujących przed 1 czerwca 2017 r., czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Wynika to z brzmienia art. 17 pkt 2 tej ustawy stanowiącego, iż przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11 (w tym m.in. ustawy o samorządzie gminnym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Zgodnie natomiast z art. 52 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).
W przypadku aktów prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). Zgodnie zaś z art. 53 § 2 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Z kolei zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że niewątpliwie warunkiem skutecznego zaskarżenia uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r. jest uprzednie wystąpienie do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniesienie skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na to wezwanie, bądź w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.
Przechodząc zatem na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że co prawda skarżący przed wniesieniem skargi wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jednakże nie dotrzymał ustawowego terminu na wniesienie skargi. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela stanowiska tut. Sądu zaprezentowanego w postanowieniu z dnia 16 maja 2023 r. sygn. II SA/Rz 465/23, zgodnie z którym skarżący może ponownie wnieść skargę na przedmiotową uchwałę pod warunkiem poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, mimo iż wcześniej wystąpił już do organu z takim wezwaniem, a skarga została odrzucona jako spóźniona. Powyższy pogląd należy uznać za odosobniony i nie znajdujący oparcia w przepisach prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu wydanym w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, wyraził pogląd, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Powyższe, utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, podziela w pełni Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie (por. postanowienia NSA: z dnia 23 września 2016 r., sygn. II OZ 913/16; z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. II OSK 552/08; z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2/12; z dnia 24 marca 2015 r., sygn. II OSK 545/15; wszystkie przywołane orzeczenia dostępne na: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jako czynność procesowa powodująca wszczęcie postępowania mającego na celu kontrolę uchwały rady gminy pod względem ich zgodności z prawem, konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez zaskarżoną uchwałę. Słuszne jest zatem uznanie tego środka prawnego za surogat środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym. W powołanym postanowieniu z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. traktować jak czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić bezpieczeństwo tego obrotu. Takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów.
Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wszczyna postępowanie, które ma kolejne etapy obwarowane terminami i innymi warunkami procesowymi. Jeżeli zatem strona uruchomi takie postępowanie i na skutek wniesienia skargi z uchybieniem terminu do jej wniesienia sąd administracyjny odrzuci skargę, to ponowne wniesienie w tej samej sprawie takiej samej skargi byłoby podważeniem sensu rygorów procesowych i skutków ich stosowania. Specyfika spraw rozpoznawanych przez sąd administracyjny polega właśnie na tym, że postępowanie przed tym sądem pozostaje zawsze w ścisłym związku z poprzedzającym je postępowaniem prowadzonym w danej sprawie przez organy administracji publicznej, których działania są objęte kontrolą sądu administracyjnego. Skoro więc przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. wymaga, aby zaskarżenie uchwały samorządu gminnego do sądu administracyjnego było poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, to nie może budzić wątpliwości, że dopuszczalna jest tylko jedna skarga tego samego podmiotu, który dokonał wezwania. W orzecznictwie wskazuje się, że bez znaczenia pozostaje także fakt, że poprzednia skarga strony złożona na uchwałę została odrzucona bez merytorycznego odniesienia się do zawartych w niej zarzutów. Obowiązujące regulacje nie zawierają bowiem przepisów dopuszczających wnoszenie kolejnych skarg do sądu administracyjnego na ten sam akt do momentu merytorycznego rozpoznania skargi (por. postanowienia NSA z dnia 22 marca 2019 r., sygn. II OZ 219/19; z dnia 19 lipca 2023 r., sygn. II OZ 416/23).
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa po raz pierwszy pismem z dnia 15 listopada 2022 r. Rada Gminy z zachowaniem terminu udzieliła skarżącemu odpowiedzi na jego wezwanie w piśmie z dnia 14 grudnia 2022 r., doręczonym skarżącemu w dniu 29 grudnia 2022 r. Trzydziestodniowy termin przewidziany na wniesienie skargi upłynął zatem z dniem 30 stycznia 2023 r., zaś skarżący wniósł skargę – po raz kolejny – w dniu 19 sierpnia 2023 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej), tak więc ponownie z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Powtórne wezwanie Rady Gminy pismem z dnia 3 czerwca 2023 r. do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do tej samej uchwały nie rodziło bowiem dla skarżącego uprawnienia do wniesienia kolejnej skargi. Nie mogło bowiem zostać uznane za odrębne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., od którego biegłby termin na wniesienie kolejnej już skargi, a przy tym wezwanie to zostało oparte na tych samych co poprzednio zarzutach i argumentacji.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., w pkt I orzekł o odrzuceniu skargi, jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono w pkt II na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.