II SA/Rz 1605/22

II SA/Rz 1605/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /sprawozdawca/
Karina Gniewek-Berezowska
Paweł Zaborniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 28, art. 61a, art. 157
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2023 r. sprawy ze skargi A. P. i I. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 6 października 2022 r. nr SKO.415.129.2145.2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - skargę oddala -
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi I.P. i A.P. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "SKO", "Kolegium") z 6 października 2022 r. nr SKO.415.129.2145.2022 odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
W podstawie prawnej organ wskazał art. 28, art. 61a w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 157 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. – zwana dalej: "k.p.a.").
Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy Burmistrz [...] decyzją z 15 lipca 2021 r. nr GP.6733.2.2021.MK ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości B., gmina U.
Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez I.P. i A.P. SKO w Krośnie decyzją z dnia 23 września 2021 r. nr SKO.415.89.1997.2021, umorzyło postępowanie odwoławcze. Kolegium uznało, że wymienionym nie przysługiwał status strony w przedmiotowym postępowaniu
Wnioskiem z 29 lipca 2022 r. (data wpływu: 2 sierpnia 2022 r.) I.P. i A.P., powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 2 k.p.a., wnieśli o:
1. stwierdzenie nieważności decyzji SKO w Krośnie z 23 września 2021 r. nr SKO.415.89.1997.2021,
2. stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza [...] z 15 lipca 2021 r. wydanej w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącego przedsięwzięcia obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
Wnioskodawcy wskazali, że obie decyzje zostały wydane z rażącą obrazą przepisów prawa, tj.:
1. art. 10, art. 28 k.p.a. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm. – dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w wyniku odmowy przyznania wnioskodawcom atrybutu strony i pozbawienia ich prawa ochrony ich własnego interesu prawnego w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w wyniku przyjęcia, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego do występowania w charakterze strony, podczas gdy odnośnie wnioskodawców zachodziły i zachodzą przesłanki przyznające im atrybut strony z uwagi na to, że są właścicielami działki nr ewid. [...] położonej w m. B., tj. nieruchomości znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, która może potencjalnie negatywnie na nią oddziaływać, jak również która ingeruje i ogranicza prawa właścicielskie wnioskodawców wynikające z przepisów prawa cywilnego;
2. art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia przez organy I i II instancji całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dokonanie przez organy oceny materiału dowodowego z pominięciem istotnych okoliczności, a w szczególności błędne uznanie, że działka wnioskodawców nr ewid. [...] położona w miejscowości B., nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, podczas gdy działka ta znajduje się potencjalnie w obszarze negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji, jak również planowana inwestycja ingeruje w prawo własności wnioskodawców;
3. art. 3 pkt. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że działka będąca ich własnością - nr ewid. [...] - nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a planowana inwestycja nie wywiera negatywnego wpływu na ww. działkę, podczas gdy działka ta mieści się w granicach obszaru oddziaływania planowanej inwestycji, a planowana inwestycja wiąże się z ograniczeniem wnioskodawców w prawie korzystania z działki będącej ich własnością zgodnie z jej celem i zamierzeniami;
4. art. 140 k.c. w związku z art. 64 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy planowana inwestycja, co najmniej może w potencjalny sposób negatywnie oddziaływać na działkę stanowiącą własność wnioskodawców, a tym samym naruszać prawa właścicielskie wnioskodawców;
5. art. 53 ust. 3 u.p.z.p. przez brak dostatecznej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację przedmiotowej inwestycji, a w szczególności:
- niedokonanie właściwej i wszechstronnej analizy w zakresie możliwości znaczącego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko,
- niewłaściwe wskazanie z jakiego typu anten, jakiej mocy i w jakiej liczbie ma składać się planowana inwestycja, na jakiej wysokości mają być zamontowane oraz jaki będzie kierunek ich usytuowania;
- niedokonanie właściwej analizy aktualnie istniejącej w obszarze objętym oddziaływaniem inwestycji zabudowy i zagospodarowanie terenu;
6. art. 144 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska przez wydanie i zaakceptowanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy inwestycja ta z uwagi na jej charakter może naruszać spójność obszarów Natura 2000 tj. Obszarów "B.", "O.", "O.1".
Wskazanym na wstępie postanowieniem z 6 października 2022 r. SKO w Krośnie odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z 15 lipca 2021 r., nr GP.6733.2.2021.MK.
Na wstępie Kolegium zaznaczyło, że wniosek dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji SKO z 23 września 2021 r., jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
W dalszej części powołując się na unormowania zawarte w art. 61, art. 61a i art. 156-159 k.p.a. organ podkreślił, że w jego ocenie wnioskodawcom nie przysługuje status stron postępowania, a decyzja Burmistrza z 15 lipca 2021 r. nie dotyczy ich interesu czy też obowiązku (art. 28 k.p.a.). Tylko osoba legitymująca się takim przymiotem może skutecznie zainicjować nadzwyczajne postępowanie.
Organ wyjaśnił, że podstawą materialno-prawną wydania decyzji przez Burmistrza były przepisy u.p.z.p. Stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są zasadniczo podmioty będące właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością objętą lokalizacją. Natomiast inne osoby do których należą nieruchomości położone w dalszej odległości, są stronami tylko w sytuacji gdy planowane przedsięwzięcie może niekorzystnie oddziaływać również na te dalsze nieruchomości. W rezultacie osobom, na których nieruchomościach nie jest realizowana inwestycja, przyznanie statusu strony jest możliwe tylko przy przyjęciu, że lokalizowana inwestycja oddziałuje bądź może oddziaływać na ich nieruchomości.
W okolicznościach sprawy wnioskodawcy składali odwołanie od decyzji Burmistrza z 15 lipca 2021 r. Po jego rozpoznaniu Kolegium wydało decyzję z 23 września 2021 r. którą umorzyło postępowanie odwoławcze. W toku tego postępowania ustalono, że nieruchomość Państwa P. znajduje się w odległości ok. 175 m od granic działki objętej przedmiotem inwestycji oraz ok. 200 m od miejsca lokalizacji samej stacji bazowej. Uwzględniając moc przewidywanych do użycia anten oraz posiłkując się obowiązującym ówcześnie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia lit. d) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.) przyjęto, że stronami postępowania lokalizacyjnego byli właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych w odległości nie większej niż 70 m od planowanego miejsca lokalizacji stacji telefonii komórkowej. Odwołującym nie przysługiwał status stron postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z tej przyczyny nie służy im także legitymacja do skutecznego zainicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z 15 lipca 2021 r. To zaś na podstawie art. 61a k.p.a. uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem I.P. i A.P. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zarzucili:
- obrazę przepisów postępowania – art. 61a oraz art. 157 § 1 k.p.a., co przejawiło się w odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia 15 lipca 2021r., w wyniku błędnego przyjęcia, że skarżącym nie przysługiwał atrybut strony w ramach postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zawnioskowali o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przewidzianych. Ponadto zawnioskowali o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza z dnia 15 lipca 2021 r.
Skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem, że nie przysługuje im status strony. W ich ocenie doszło do oczywiście błędnego odmówienia im atrybutu strony w ramach toczącego się postępowania. Ich zdaniem działka nr [...] położona w B., stanowiąca ich własność, znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji a która może potencjalnie negatywnie oddziaływać na nieruchomość i która ingeruje i ogranicza ich prawa właścicielskie. Znajduje się w obrębie obszaru oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawo budowlane. Przepis ten zawiera otwartą definicję obszaru oddziaływania obiektu, gdyż odsyła do przepisów odrębnych, nie określając konkretnej dziedziny prawa. Ustalenie granic tego obszaru następuje każdorazowo na podstawie indywidualnych cech obiektu budowlanego oraz jego przeznaczenia, a więc oddzielnie w każdej sprawie. W procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, a tym samym stron postępowania nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz należy badać, czy istnieje możliwość wywołania przez ten obiekt szkodliwego oddziaływania na teren otaczający działkę na której planowana jest inwestycja.
Skarżący podkreślili, że organ bezpodstawnie pominął fakt, że planowana inwestycja może w sposób potencjalny oddziaływać na działkę stanowiącą własność skarżących, a tym samym naruszać ich prawa właścicielskie, wynikające z art. 140 k.c. oraz z art. 64 Konstytucji RP. Inwestycja oprócz tego, że może potencjalnie negatywnie oddziaływać na nieruchomość należącą do skarżących, może powodować ograniczenia w korzystaniu z niej np. w zakresie zabudowy. Bliskość pomiędzy projektowaną do przeprowadzenia inwestycji działką a ich działką decyduje o tym, że projektowana inwestycja może spowodować uciążliwości oddziałujące na nieruchomość skarżących oraz powodować zakłócenia. Wskazali, że należąca do nich działka położona jest w spokojnej okolicy i wykorzystywana jest do celów turystycznych. Planowana inwestycja negatywnie wpłynie na aspekty wizualne oraz zmniejszy atrakcyjność jej lokalizacji, co również narusza prawa skarżących, wynikające z prawa własności. Działka skarżących aktualnie zabudowana jest 6 budynkami małometrażowymi. Ponadto są oni na etapie realizacji na tej działce przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, budynku gospodarczego oraz budynku rekreacji indywidualnej. Działka skarżących z uwagi na jej lokację, zabudowę oraz planowaną zabudowę ma istotne walory widokowe i turystyczne i wykorzystywana jest dla celów rekreacji indywidualnej i turystycznych. Również nieruchomości sąsiednie są w części zabudowane. Planowana inwestycja celu publicznego w sposób istotny narusza chroniony prawem (prawo własności) interes skarżących się. Wskazali, że odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może nastąpić, gdy zamierzone wykorzystanie terenu spowoduje naruszenie chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. W ich ocenie przysługiwał im atrybut strony w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2023 r., sygn. II SA/Rz 1605/22 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza z 15 lipca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga została wniesiona w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a.
Zaskarżone postanowienie dotyczy odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z 15 lipca 2021 r. wydanej w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącego przedsięwzięcia obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
Jako podstawę kwestionowanego postanowienia przyjęto art. 61a § 1 K.p.a., który stanowi: "Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania." W ocenie SKO jest oczywiste, że skarżący nie posiadają przymiotu strony, wobec czego, z przyczyn podmiotowych, należało odmówić wszczęcia postępowania.
Tak w orzecznictwie, jak i judykaturze nie budzi wątpliwości stanowisko, że krąg stron postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie musi być identyczny z tym, jaki przyjęto w postępowaniu,
w którym tę decyzję wydano. To przedmiot decyzji badanej określa krąg podmiotów będących stroną postępowania zarówno zwykłego, jak i prowadzonego w trybie "nieważnościowym". Stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będzie każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy decyzja administracyjna, której żąda weryfikacji lub która jest przedmiotem weryfikacji
w postępowaniu wszczętym z urzędu – wyrok NSA z dnia 29 maja 2020 r., sygn. I OSK 1892/19, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2020 r., sygn. II SA/Gd 111/20. Założenie a limine, że podmiot żądający stwierdzenia nieważności decyzji nie posiada przymiotu strony tylko z tego względu, że nie brał udziału, jako strona,
w postępowaniu, w którym ją wydano jest wadliwe. W każdym wypadku konieczna jest weryfikacja, czy podmiot który żąda stwierdzenia nieważności decyzji nie posiada interesu prawnego w sprawie. Owa weryfikacja może przebiegać w dwóch alternatywnych formułach: albo w toku postępowania nieważnościowego, albo na jego "przedpolu", a więc jeszcze przed wszczęciem postępowania. Wyeksponować należy, że negatywne zweryfikowanie przymiotu strony danego podmiotu przed wszczęciem postępowania nieważnościowego, co procesowo przekłada się na wydanie postanowienia o odmowie jego wszczęcia na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. dopuszczalne jest jedynie w takich układach, w których brak przymiotu strony jest oczywisty i nie wymaga czynienia jakikolwiek analiz i ocen okoliczności sprawy. Odmowa wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych powinna zatem być ograniczona do przypadków, gdy brak przymiotu strony wynika z samego podania wnioskodawcy, bądź gdy ustalenie tego może być dokonane w drodze prostych czynności wyjaśniających organu administracji – wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2021 r., sygn. I OSK 2035/20.
Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że SKO brak legitymacji skarżącego wywiodło z podanych niżej okoliczności.
Podstawą materialno-prawną wydania decyzji przez Burmistrza [...] były przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się powszechnie, że stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego są zasadniczo podmioty będące właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością objętą lokalizacją.
Natomiast inne osoby do których należą nieruchomości położone w dalszej odległości, są stronami tylko w sytuacji gdy planowane przedsięwzięcie może niekorzystnie oddziaływać również na te dalsze nieruchomości. W rezultacie osobom, na których nieruchomościach nie jest realizowana inwestycja, przyznanie statusu strony jest możliwe tylko przy przyjęciu, że lokalizowana inwestycja oddziałuje bądź może oddziaływać na ich nieruchomości (wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1204/10, LEX nr 1153179, wyrok NSA w Warszawie z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt IIOSK 804/10, LEX nr 1081908). Decydujące znaczenie przy ocenie takiego oddziaływania ma więc rodzaj i zasięg planowanej inwestycji oraz położenie nieruchomości objętej inwestycją względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony.
W rozpatrywanym przypadku I. i A.P. składali odwołanie od decyzji Burmistrza [...] z dnia 15 lipca 2021 r. W rezultacie wniesionego odwołania Kolegium przeprowadziło postępowanie wyjaśniające i ustaliło, że nieruchomość Państwa P. znajduje się w odległości ok. 175 m od granic działki objętej przedmiotem inwestycji oraz ok. 200 m od miejsca lokalizacji samej stacji bazowej. Uwzględniając moc przewidywanych do użycia anten oraz posiłkując się obowiązującym ówcześnie § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia lit. d) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1839, z późn. zm.), przyjęto, że stronami postępowania lokalizacyjnego byli właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych w odległości nie większej niż 70 m od planowanego miejsca lokalizacji stacji telefonii komórkowej. Powyższe ustalenia stały się podstawą do wydania decyzji Kolegium z dnia 23 września 2021 r., znak: SK0.415.89.1997.2021, którą umorzono postępowanie odwoławcze zainicjowane wnioskiem Państwa P. Od decyzji tej nie wniesiono skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Mając na uwadze dokonane ustalenia w sprawie zainicjowanej odwołaniem Państwa P. z których wynika, iż nie przysługiwał im status stron postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczącego przedsięwzięcia obejmującego: budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P sp. z o.o. o oznaczeniu [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości B., gmina U., stwierdzić należy, że nie przysługuje im również status stron postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...], którym zakończone zostało wskazane wyżej postępowanie lokalizacyjne.
Stronami nadzwyczajnego postępowania prowadzonego na prawach nieważnościowych będą strony postępowania pierwotnego oraz każdy czyjego obowiązku lub uprawnienia (art. 28 k.p.a.) dotknąć mogą skutki tego nowoprowadzonego postępowania. Stwierdzić zatem wypada, iż wnioskodawcom nie przysługuje aktualnie przymiot stron w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym wyeliminowania kwestionowanej decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie posiadają oni bowiem interesu prawnego w rozumieniu art 28 k.p.a., by domagać się wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, dotyczącego decyzji wydanej w postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego odnośnie nieruchomości, oddalonej od ich nieruchomości o 175 m.
Sąd w całości przytoczoną argumentację Kolegium akceptuje przyjmując, że w sprawie zaszły warunki do zastosowania art. 61a k.p.a.
Odnosząc się do argumentacji podniesionej w skardze na wstępie zauważyć należy, że Kolegium w uzasadnieniu wcześniej wydanej decyzji z dnia 23 września 2021 r., znak: SKO.415.89.1997.2021, szczegółowo przedstawiło motywy na podstawie których uznało, że Państwo P. nie są stronami postępowania w sprawie dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr ewid. [...] w miejscowości B. i argumentację powyższą w całości podtrzymuje. W szczególności błędne jest stanowisko skarżących jakoby ich nieruchomości znajdowały się w bliskiej odległości w stosunku do terenu inwestycji, gdyż jak wynika z ich wyjaśnień jest to odległość ok. 175 metrów. Dokonując ustaleń odnośnie kręgu stron postępowania Kolegium opierało się na obowiązującym wówczas w odniesieniu do stacji bazowych telefonii komórkowych rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz przyjęto, że przy uwzględnieniu zsumowanej mocy planowanych do instalacji anten na jednym azymucie, za strony postępowania uznać należy wyłącznie tych właścicieli nieruchomości, które znajdują się w odległości do 70 metrów od miejsca planowanej inwestycji.
Niesłuszne jest odwołanie się skarżących do Prawa budowalnego, gdyż przepisy te nie mają zastosowania na gruncie postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja lokalizacyjna nie wpłynie też w żaden sposób na sposób korzystania z ich nieruchomości oraz nie ograniczy ich prawa do zabudowy chociażby z tego powodu, że decyzja tego rodzaju nie jest podstawą do rozpoczęcia prac budowlanych. Tym samym nie zostaną naruszone żadne przepisy właścicielskie wynikające z Kodeksu cywilnego bądź Konstytucji, na które to przepisy powołują się skarżący.
Sąd akceptuje również stanowisko Kolegium przedstawione w uzasadnieniu decyzji z dnia 6 października 2022 r. odmawiającej stwierdzenia nieważność decyzji Kolegium z dnia 23 września 2021 r. gdzie podkreślono, że okoliczności, na które powołują się skarżący mogłyby ewentualnie przemawiać za wznowieniem postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie mogą jednak stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.
Wyrokiem (nieprawomocnym) z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Rz WSA w Rzeszowie oddalił skargę skarżących na opisaną tu decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 6 czerwca 2022 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 3 września 2021 r.
Reasumując, Kolegium po wydaniu decyzji z dnia 23 września 2021 r. umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Burmistrza [...] z dnia 15 lipca 2021 r., a także po wydaniu decyzji z dnia 6 października 2022 r. odmawiającej z urzędu stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 23 września 2021 r. miało z urzędu wiedzę, że Państwu P. nie przysługiwał status stron w postępowaniu w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. W związku z powyższym należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...], gdyż nie było potrzeby po raz kolejny powtarzania czynności zmierzających do ustalenia ewentualnego interesu prawnego stron w tym postępowaniu.
Należy podkreślić, że na żadnym etapie postępowania administracyjnego czy sądowego skarżący nie wskazali nowej argumentacji, która byłaby różna od zarzutów podnoszonych w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją SKO w Krośnie z dnia 23 września 2021 r., czy ostateczną decyzją SKO w Krośnie z dnia 6 października 2022 r. o odmowie stwierdzenia jej nieważności.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.