II SA/RZ 1598/24

II SA/Rz 1598/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-04-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek /przewodniczący/
Jarosław Szaro /sprawozdawca/
Piotr Popek
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 847
art. 89 ust.1 pkt 1 i 2, art. 2 ust. 3 i 5,
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 189g § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 9 października 2024 r. nr 1801-IOA.4246.52.2024 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu z dnia 3 lipca 2024 r. nr 408000-408000-COP-1.4246.140.2024, 2) umarza postępowanie administracyjne, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie na rzecz skarżącego P. T. w kwotę 13 817 (trzynaście tysięcy osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P.T. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z 9 października 2024 r. nr 1801-IOA.4246.52.2024, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno- Skarbowego w Przemyślu (dalej: NPUCS) z 3 lipca 2024 r., nr 408000-408000-COP.1.4246.140.2024 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych bez koncesji.
Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej udali się do lokalu mieszczącego się przy ul. [...] w [...], z uwagi na istniejące podejrzenie, że w lokalu tym mogą być urządzane gry hazardowe. W lokalu znajdowały się trzy urządzenia o nazwie BLACK QESTION nr [...], BLACK QUESTION nr [...], APOLLO GAMES PRECIZION GAME bez numeru, przypominające swym wyglądem automaty do gier hazardowych. Urządzenia były włączone i gotowe do gry.
W związku z podejrzeniem, że ujawnione urządzenia o nazwie BLACK QUESTION nr [...], BLACK QESTION nr [...] oraz APOLLO GAMES PRECIZION GAME są automatami do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i mogą być na nich urządzane gry hazardowe bez wymaganej koncesji, dokonano oględzin urządzeń oraz przeprowadzono eksperyment polegający na odtworzeniu możliwości gry na tych urządzeniach w wyniku którego stwierdzono, że
1. wszystkie urządzenia na których przeprowadzono eksperyment są urządzeniami elektronicznymi typu video,
2. wszystkie urządzenia poza APOLLO GAMES PRECIZION GAME bez numeru przyjmują pieniądze co świadczy o komercyjnym charakterze urządzanych gier,
3. przebieg gier ma charakter losowy, a uzyskiwane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli ani zręczności grającego,
4. w wyniku rozgrywanych gier na urządzeniach po uzyskaniu wygranej pojawia się możliwość skorzystania z dodatkowej opcji polegającej na losowaniu pomiędzy kartą czarną, a czerwoną (albo polem koloru czarnego lub czerwonego), przy czym grający nie ma żadnego wpływu na to, jakiego koloru karta lub pole zostaną wylosowane. Prawidłowe wskazanie koloru losowanej przez komputer karty lub pola powoduje podwojenie wygranej, natomiast wskazanie nieprawidłowego koloru karty lub pola powoduje jej utratę. Gracz w żaden sposób nie jest wstanie przewidzieć koloru karty lub pola, jakie zostaną wylosowane przez komputer,
5. na urządzeniach możliwe jest skorzystanie z opcji autostartu, czyli automatycznego rozgrywania gier bez udziału gracza,
6. wszystkie urządzenia umożliwiają uzyskiwanie wygranych punktowych, przekazywanie ich na licznik kredytowy i sumowanie z punktami kredytowymi uzyskiwanymi w wyniku wpłaty pieniędzy do urządzenia.
Na podstawie powyższego stwierdzono, że poddane czynnościom eksperymentu urządzenia są automatami do gier w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 847 ze zm., dalej: u.g.h.).
Lokal mieszczący się przy ul. [...] w [...] nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry, stąd funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej dokonali zatrzymania ww. urządzeń do postępowania karno-skarbowego.
Postanowieniem z 12 sierpnia 2019 r. NPUCS wszczął dochodzenie w sprawie urządzania w okresie od bliżej nieustalonego dnia do 8 sierpnia 2019 r. gier hazardowych na ww. urządzeniach wbrew przepisom u.g.h. tj o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s.
W toku postępowania karno –skarbowego ww. urządzenia zostały przebadane przez biegłego- Dział Laboratorium Celno-Skarbowe [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. Sporządzone opinie – sprawozdania z dnia 30 września 2021 r. z badań urządzenia o nazwie BLACK QUESTION nr [...], z dnia 29 października 2021 r. z badań urządzenia o nazwie BLACK QUESTION nr [...] oraz z dnia 30 września 2021r. z badań urządzenia o nazwie APOLLO GAMES PRECIZION GAME bez numeru, potwierdziły ustalenia poczynione przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej w trakcie eksperymentu procesowego, co do hazardowego charakteru gier rozgrywanych na tych urządzeniach.
W ramach postepowania karno–skarbowego pozyskano materiał dowodowy w postaci zeznań świadków-pracowników lokalu.
Ustalono, że P.T. pełnił istotna rolę w procederze urządzania nielegalnych gier hazardowych w lokalu mieszczącym się przy ul. [...] w [...].
W związku z powyższym NPUSC postanowieniem z 4 kwietnia 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia na P.T. kary pieniężnej w sprawie urządzania gier hazardowych bez koncesji.
Następnie decyzją z 3 lipca 2024 r. nr 408000-408000-COP.-1.4246.140.2024 wymierzył skarżącemu karę pieniężną w łącznej wysokości 300.000,00 zł z tytułu ujawnionego w dniu 8 sierpnia 2019 r. w lokalu przy ul. [...] w [...] urządzania gier hazardowych bez koncesji tj. gier na automatach o nazwie BLACK QUESTION nr [...], BLACK QUESTION nr [...] oraz APOLLO GAMES PRECIZION GAME bez numeru.
Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, domagając się jej uchylenia w całości i umorzenia postępowania w sprawie.
Opisaną na wstępie decyzją z 9 października 2024 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji DIAS w pierwszej kolejności wskazał na stanowisko sądów administracyjnych, że w zakresie przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej karę pieniężną na gruncie u.g.h. należy stosować art. 189g § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 poz.735 ze zm., dalej: k.p.a.), stanowiący, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa.
Organ zwrócił uwagę, że fakt urządzania gier na automatach bez koncesji został stwierdzony w dniu 8 sierpnia 2019 r. dlatego też od tej daty winno odnosić się naruszenie przepisów u.g.h. W konsekwencji pięcioletni termin do przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej, nakładającej karę pieniężną oraz realizacji obowiązku jej doręczenia, w obecnym stanie interpretacyjnym, rozpoczynał swój bieg 9 sierpnia 2019 r. i kończył z dniem 8 sierpnia 2024 r.
Zdaniem organu odwoławczego, do liczenia biegu terminu przedawnienia, zastosowanie znajduje art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Przepis ten stanowi, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie wlicza się zatem do łącznego okresu przedawnienia.
Organ wskazał, że stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał w Polsce od 14 marca 2020r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. poz. 433 ze zm.) do 19 marca 2020r., a stan epidemii - od 20 marca 2020r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. poz. 491 ze zm.).
Przepis art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 został dodany do ustawy z 2 marca 2020r., na mocy art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568 ze zm.) natomiast uchylony został z dniem 16 maja.2020 r. (art. 46 pkt 20 w związku z art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa Sars-Cov-2, Dz. U. z 2020r., poz. 875). Jednocześnie zgodnie z art. 68 ust. 2 ww. ustawy z dnia 14 maja 2020 r. terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Ponieważ ustawa ta weszła w życie 16 maja 2020 r. - siedem dni od dnia wejścia w życie tej ustawy upłynęło w dniu 23 maja 2020 r.
Organ wyjaśnił, że ustawodawca powiązał początek okresu zawieszenia biegu terminów z dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego (następnie stanu epidemii), co nastąpiło z dniem 14 marca 2020 r. (wyrok NSA z 19.10.2021 r. , sygn. akt III FSK 3975/21, CBOSA). Tym samym wskazał, że przyjąć należy, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony na 71 dni, tj. od dnia 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. włącznie.
Mając na uwadze powyższe DIAS stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie pięcioletni termin przedawnienia prawa do wymierzenia kary pieniężnej, zgodnie z art. 189g § 1 k.p.a., upłynął z dniem 8 sierpnia 2024 r. Jednakże z uwagi na to, że jego bieg został wstrzymany na okres 71 dni, upływ wskazanego terminu przedawnienia prawa do nałożenia kary pieniężnej przesunął się o taką liczbę dni, tj. do 18.10.2024 r.
Organ odwoławczy przechodząc do meritum sprawy zaznaczył, że kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 89 u.g.h.
Wyjaśnił, że zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w tym przypadku wynosi 100 tys. zł od każdego automatu (art. 89 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy). Na podstawie art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm., dalej: O.p.).
Organ odwoławczy powołując się na art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 5 u.g.h. oraz analizując zebrane w sprawie dowody stwierdził, że urządzenia które znajdowały się 8 sierpnia 2019 r. w lokalu przy ul. [...] w [...] to automaty do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h.
DIAS wskazał, że ww. urządzenia umożliwiały prowadzenie gier na automacie, gdyż są urządzeniami elektronicznymi, a urządzane na nich gry miały charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości, przy czym grający miał możliwość uzyskania zarówno wygranej pieniężnej, jak i rzeczowej oraz że gry organizowane były w celach komercyjnych. Podkreślił, że powyższe ustalenia znajdują oparcie w dowodzie z eksperymentów gry przeprowadzonych w dniu 8 sierpnia 2019 r. udokumentowanych protokołem a także badaniami przeprowadzonymi przez Dział Laboratorium Celno-Skarbowe [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], co znalazło odzwierciedlenie w sprawozdaniach z badań przedmiotowych automatów w których biegły stwierdził, że gry prowadzone na badanych urządzeniach zawierają się w definicji gier na automatach określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h., zaś możliwość rozpoczęcia nowych gier za punkty otrzymane w wyniku wygranej zawiera się w definicji wygranej rzeczowej, określonej w art. 2 ust. 4 ustawy o grach hazardowych.
W ocenie organu odwoławczego, zachowanie skarżącego który w określonych sytuacjach podejmował działania związane z funkcjonowaniem urządzeń znajdujących się w lokalu, uznać należy za uczestnictwo w procesie urządzania gier.
Organ podkreślił, że urządzanie gier możliwe jest jedynie w kasynie gry, w myśl art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., z tego więc względu, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., każdy podmiot organizujący gry wbrew tym warunkom podlega karze.
DIAS podkreślił, że lokal w którym ujawniono urządzenia o nazwie BLACK QUESTION nr [...], BLACK QUESTION nr [...] oraz APOLLO GAMES PRECIZION GAME bez numeru nie posiadał charakteru kasyna, wobec czego wymierzono skarżącemu karę pieniężną w wysokości po 100 000 zł od każdego eksploatowanego automatu.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego P.T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), dalej: o.p., oraz art. 189g § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji wydanie decyzji administracyjnej utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, w sytuacji w której kara pieniężna podlegała przedawnieniu.
W ocenie skarżącego bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu na okres 71 dni. W związku z tym, przedawnienie nastąpiło w dniu 18 października 2024 r., zaś decyzja organu II instancji została doręczona skarżącemu w dniu 23 października 2024 r., tj. po upływie terminu przedawnienia.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza jej nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych szczególnych; stwierdza jej wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych szczególnych przepisach. W przypadkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, Sąd umarza jednocześnie to postępowanie.
Rozpatrując sprawę, w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż nałożenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji nastąpiło po upływie terminu przedawnienia.
Stosownie do treści art. 189g § 1 k.p.a. kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa.
W przedmiotowej sprawie naruszenie prawa polegające na urządzaniu gier poza kasynem gry zostało stwierdzone w dniu 8 sierpnia 2019 r. a zatem termin przedawnienia prawa do wymierzenia kary pieniężnej, gdyby nie nastąpiły inne nadzwyczajne okoliczności, powinien upłynąć z dniem 8 sierpnia 2024 r.
Do liczenia terminu przedawnienia należało jednak zastosować art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm., dalej: ustawa o COVID-19), zgodnie z którym, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Tym samym, okresu zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie wlicza się do łącznego okresu przedawnienia. Należy wyjaśnić, że stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał w Polsce od 14 marca 2020 r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz.U. poz. 433 ze zm.) do 19 marca 2020 r., a stan epidemii od 20 marca 2020 r. (rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. poz. 491 ze zm.). Wskazać należy, że wykładnia językowa przepisu art. 15zzr ustawy o COVID-19 prowadzi do wniosku, że intencją ustawodawcy było uregulowanie kwestii biegu terminu zarówno w odniesieniu do stanu zagrożenia epidemicznego, jak i stanu epidemii, obu ogłoszonych z powodu narastającego zagrożenia wywołanego niebezpieczeństwem zachorowania na COVID-19. Intencją ustawodawcy było nadanie przepisowi art. 15zzr ust. 1 charakteru retroaktywnego. Przepis dodany do ustawy na mocy art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568 ze zm.) uchylony został z dniem 16 maja 2020 r. (art. 46 pkt 20 w związku z art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa Sars-Cov-2, Dz. U. z 2020 r., poz. 875). Jednocześnie zgodnie z art. 68 ust. 2 ustawy zmieniającej z dnia 14 maja 2020 r. terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegły dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Ustawa ta weszła w życie 16 maja 2020 r - siedem dni od dnia wejścia w życie tej ustawy upłynęło w dniu 23 maja 2020 r. W związku z powyższym bieg terminu przedawnienia został zawieszony na 71 dni, tj. od dnia 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. włącznie.
Tym samym w przedmiotowej sprawie pięcioletni termin przedawnienia prawa do wymierzenia kary pieniężnej, który zgodnie z art. 189 g § 1 k.p.a. upływał z dniem 8 sierpnia 2024 r., został wstrzymany na okres 71 dni i upłynął z dniem 18 października 2024 r.
W ocenie Sądu przed upływem terminu określonego w art. 189g § 1 k.p.a. należało nie tylko wydać ale i doręczyć skarżącemu decyzję ostateczną organu odwoławczego.
Doręczenie zgodne z regułami przewidzianymi przez ustawodawcę skutkuje bowiem dopiero wejściem do obrotu prawnego decyzji oraz związaniem organu, jak i strony postępowania treścią decyzji. Tylko taka decyzja wywiera skutki prawne, materialne i procesowe oraz załatwia sprawę podatkową (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2020 r. sygn. akt I GSK 207/18, postanowienie NSA z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1309/15). Decyzja sporządzona (a więc spełniająca wymagania formalne), ale nie doręczona nie załatwia sprawy administracyjnej, ponieważ nie wiąże ani organu, ani strony (por. uchwałę NSA z dnia 4 grudnia 2000 r., sygn. akt FPS 10/00, wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3335/16). Decyzja w przedmiocie nałożenia kary ma charakter kształtujący obowiązki strony, jest więc aktem o charakterze konstytutywnym (kreacyjnym, a nie deklaratywnym), a przez to do czasu doręczenia stronie decyzji ostatecznej nie ciąży na niej żaden obowiązek. Aby przedawnienie nie nastąpiło termin, w tym wypadku 5 lat, powinien być zachowany zarówno w momencie podjęcia decyzji, tj. jej formalnego podjęcia, jak i doręczenia decyzji, to jest w momencie zakomunikowania stronie.
W przedmiotowej sprawie decyzja organu II instancji została wydana 9 października 2024 r. a jej doręczenie pełnomocnikowi strony skarżącej nastąpiło 23 października 2024 r., a zatem już po upływie terminu przedawnienia, który z uwagi na nadzwyczajne okoliczności tj. COVID-19 i obowiązujące w tym okresie przepisy upłynął z dniem 18 października 2024 r.
Powyższe uzasadnia orzeczenie o usunięciu z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji, z powodu naruszenia art. 189g § 1 k.p.a. Procesowym skutkiem przedawnienia prawa do nałożenia kary pieniężnej jest bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 208 § 1 o.p., stosowanym odpowiednio w niniejszej sprawie z mocy art. 91 u.g.h., gdy postępowanie z jakiekolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 i art. 145 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie kosztów postępowania sądowego, na które składają się: uiszczony od skargi wpis w kwocie 3000 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 10.800 zł, stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit.a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023, poz.1964 ze zm.) oraz opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.