II SA/RZ 1476/19

II SA/Rz 1476/19 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2020-03-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka
Małgorzata Wolska /przewodniczący/
Piotr Godlewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 940/20 - Wyrok NSA z 2023-11-09
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1260
art. 2 pkt 35a i 35b, art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, ust. 2 i 3, art. 140aa ust. 1, 3 i 4 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
Dz.U. 2017 poz 2222
art. 39 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Usługi Transportowe [...] "[...]" M. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym -skargę oddala-
Uzasadnienie
II SA/Rz 1476/19
U z a s a d n i e n i e
Przedmiotem skargi M. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" w [...] jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
W toku przeprowadzonej przez inspektorów inspekcji transportu drogowego w siedzibie skarżącego kontroli obejmującej okres od [...] marca do [...] lipca 2018 r. ustalono, że posiadał on licencję nr[...] dot. międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W okresie 6 miesięcy objętych kontrolą, przewozy na rzecz przedsiębiorcy na stanowisku kierowcy wykonywało [...] kierowców. Kontrola została udokumentowana protokołem z [...] marca 2019 r. nr [...].
W następstwie poczynionych w toku kontroli ustaleń, decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł z tytułu naruszeń określonych w lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.11, lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm., dalej: u.t.d.), tj. przekroczeń maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczeń maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenia dziennego czasu odpoczynku, przekroczeń tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczeń całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, nieudostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący zarzucił zastosowanie niewłaściwych przepisów, tj. rozporządzenia nr 561/2006 w sytuacji gdy jego kierowcy wykonywali przewozy na terytorium Ukrainy, wobec czego podlegali pod przepisy umowy AETR. Zarzucił niezasadność nałożenia kary za nieudostępnienie danych z karty i tachografu w sytuacji, gdy w trakcie kontroli okazał te dane. Zdaniem odwołującego, inspektorzy na podstawie art. 50 ust. 1 lit. 5 u.t.d. nie byli uprawnieni do kontroli czasu pracy kierowców wykonujących przewozy na rzecz przedsiębiorcy.
Wskazaną na wstępie decyzją z [...] października 2019 r. GITD - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 89c, art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d., lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.11, lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 6, 8,10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, art. 33 ust. 1, 2, art. 36 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), do spraw dotyczących naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie, przy czym zgodnie z art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d., suma kar pieniężnych o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Stosownie do art. 92a ust. 6 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.
Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji co do zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tytułu naruszenia określonego w:
- l.p. 5.1 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin: o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny (50 złotych), o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin (150 złotych), za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin (200 złotych), za każdą rozpoczętą godzinę od 13 godzin i 30 minut, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut (550 złotych). Nałożona kara pieniężna w tytułu naruszeń dokonanych przez 3 kierowców wyniosła łącznie 150 zł. W niniejszym przypadku zostały zastosowane przepisy z nowelizacji ustawy o transporcie drogowym z dnia 5 lipca 2018 r., ponieważ są względniejsze dla strony, bowiem konsekwencją zastosowania przez organ przepisów sprzed nowelizacji byłoby nałożenie na stronę kary w większej kwocie,
- l.p. 5.1 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu karą pieniężną w wysokości 100 złotych o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Nałożona kara pieniężna w tytułu naruszeń dokonanych przez 1 kierowcę wyniosła 700 zł. W niniejszym przypadku zostały zastosowane przepisy sprzed nowelizacji ustawy o transporcie drogowym z dnia 5 lipca 2018 r., ponieważ są względniejsze dla strony, bowiem konsekwencją zastosowania przez organ przepisów znowelizowanych byłoby nałożenie na stronę większej kary pieniężnej,
- lp. 5.2 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin. Nałożona kara pieniężna w tytułu naruszeń dokonanych przez 1 kierowcę wyniosła 100 zł,
- lp. 5.3 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 100 zł złotych czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Nałożona kara pieniężna w tytułu naruszeń dokonanych przez 1 kierowcę wyniosła 800 zł,
- lp. 5.5 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego. Nałożona kara pieniężna w tytułu naruszeń dokonanych przez 2 kierowców wyniosła 500 zł,
- lp. 5.5 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 30 minut do dwóch godzin karą pieniężną w wysokości 50 złotych, karą pieniężną w wysokości 100 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Nałożona kara pieniężna w tytułu naruszeń dokonanych przez 1 kierowcę wyniosła 100 złotych. W niniejszym przypadku zostały zastosowane przepisy sprzed nowelizacji ustawy o transporcie drogowym z dnia 5 lipca 2018 r., ponieważ są względniejsze dla strony, bowiem konsekwencją zastosowania przez organ przepisów znowelizowanych byłoby nałożenie na stronę większej kary pieniężnej,
- Ip. 5.6 zał. nr 3 do u.t.d. który sankcjonuje niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku. Nałożona kara pieniężna w tytułu naruszeń dokonanych przez 2 kierowców wyniosła 300 zł. W niniejszym przypadku zostały zastosowane przepisy z nowelizacji ustawy o transporcie drogowym z dnia 5 lipca 2018 r., ponieważ są względniejsze dla strony, bowiem konsekwencją zastosowania przez organ przepisów sprzed nowelizacji byłoby nałożenie na stronę kary w większej kwocie,
- lp. 5.6 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni - o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin karą pieniężną w wysokości 100 złotych oraz karą pieniężną w wysokości 150 złotych za każdą następną rozpoczętą godzinę. Nałożona kara pieniężna w tytułu naruszeń dokonanych przez 1 kierowcę wyniosła 100 zł,
- lp. 5.11 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu: o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100 złotych, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut karą pieniężną w wysokości 250 złotych, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut karą pieniężną w wysokości 350 złotych. Nałożona kara pieniężna w tytułu naruszeń dokonanych przez 1 kierowcę wyniosła 1 150 zł. W niniejszym przypadku zostały zastosowane przepisy sprzed nowelizacji ustawy o transporcie drogowym z dnia 5 lipca 2018 r., ponieważ są względniejsze dla strony, bowiem konsekwencją zastosowania przez organ przepisów znowelizowanych byłoby nałożenie na stronę większej kary pieniężnej,
- lp. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografii cyfrowego - karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy. Udowodniono na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli, danych cyfrowych pobranych z kart kierowców, tachografów zainstalowanych w pojazdach którymi strona wykonywała przewozy drogowe, że przedsiębiorca w trakcie kontroli nie okazał do kontroli danych cyfrowych pobranych z pojazdu o nr rej. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] za określone w decyzji dni. Przedsiębiorca nie okazał również w trakcie kontroli zapisów z kart [...] kierowców (każdy za 1 dzień). Łącznie przedsiębiorca nie okazał danych cyfrowych dokumentujących aktywność kierowców w ciągu 945 dni. Kara za powyższe naruszenie wynosi łącznie 472 500 zł.
Zgodnie z ograniczeniem określonym w art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. karę pieniężną nałożono w wysokości 15 000 zł.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d. Strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenia przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia 561/2006. W ramach przesłanek określonych w art. 92b ustawy mieści się również organizacja pracy, czyli m.in. wyznaczanie kierującym takiej ilości przewozów oraz ilości załadunków i rozładunków by mogli oni odbierać prawidłowe odpoczynki, przerwy aby nie przekraczać czasu jazdy. Takich dowodów na właściwą organizację strona nie przedstawiła. W odwołaniu strona ograniczyła się do twierdzenia, że w kontrolowanym okresie kierowcy wykonywali przewozy na terenie Ukrainy i tym samym winny być zastosowane przepisy Umowy AETR. Również w trakcie wykonywanych przewozów poza terytorium Unii kierowcy obowiązani są stosować się do przepisów regulujących czas pracy kierowców i obowiązkowe odpoczynki. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że przy prawidłowej organizacji i nadzorze nad pracą kierowców można było zapobiec ujawnionym naruszeniom czasu pracy.
Ponadto w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w skutek niedysponowania przez stronę dokumentacją czasu pracy kierowców i brakiem terminowego sczytywania danych cyfrowych z kart kierowców i tachografu. W niniejszej sprawie strona nie okazała kompletnych dokumentów dokumentujących czas pracy kierowców. Zachowanie strony jest niczym nieusprawiedliwione. Kierowcy strony wykonując przewozy obowiązali byli rejestrować swoją aktywność, a przedsiębiorca wiedząc o kontroli w przedsiębiorstwie obowiązany był okazać kompletny materiał dowodowy dokumentujący czas pracy kierowców.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na decyzję GITD M. A. wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym bez przeprowadzania rozprawy.
Zarzucił organowi I instancji brak staranności przy zbieraniu dowodów, ustalaniu stanu faktycznego i popełnienie fundamentalnych błędów w ustaleniach faktycznych, oparcie o źle metodycznie zgromadzone dowody, błędną, arbitralną i dowolną ocenę materiału dowodowego oraz nie przeprowadzenie dowodów żądanych przez stronę. Organ I i II instancji naruszyły art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych do rozpatrzenia sprawy. Naruszyły także art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niesporządzenie uzasadnienia zgodnie z wymogami zawartymi w tym przepisie. Organ odwoławczy nie podniósł, że organ I instancji powinien wskazać dowody potwierdzające, iż w okresach kiedy kierowca nie rejestrował swojej aktywności, dany pojazd poruszał się i wykonywano nim przewóz drogowy. Faktem jest również, że strona nie brała czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a.
Zdaneim skarżącego, organ odwoławczy w swojej decyzji wskazał, że skarżący dostarczył [...] sztuk faktur za naprawy serwisowe, potwierdzenia zakupu części za naprawy serwisowe oraz informację z warsztatów naprawczych o wykonywanych przez mechaników próbnych jazdach serwisowych. Nie wyjaśnił jednak dlaczego nie dał im wiary. To zastanawia i prowadzi do prostej konkluzji, że organy inspekcji nie przestrzegają podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jak praworządności, prawdy obiektywnej, czuwania przez organ administracji nad interesem strony i innych osób biorących udział w postępowaniu, pogłębiania zaufania do obywateli, czy też zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
Organ wadliwie zastosował przepisy unijne w zakresie naruszenia które miał popełnić J. D. w dniach [...] - [...] marca 2018 r. Z graficznego wykresu według programu Tachoscan wynika, że skrócenie odpoczynku było wynikiem wielogodzinnego oczekiwania w kolejce na granicy polsko - ukraińskiej. Kierowca wyjechał o godz. 11:29 i zaraz po 15-ej [...] marca 2018r był na granicy PL/UA. Podjazdy w kolejce trwały aż 12 godzin do godz. 02:49 30 marca 2018 r., po czym kierowca wykonał łącznie 13h 17 minut nieprzerwanego odpoczynku. W dobie "zmieścił" jedynie 8h 40 minut, ponieważ był w pracy ponad 15h. Na granicy nie ma innej możliwości, musiał podjeżdżać w kolejce i po przekroczeniu granicy niezwłocznie wykonać odpoczynek. Na granicy PL/UE czy w ogóle za granicach zewnętrznych UE występują wielogodzinne kolejki, a w okresie przedświątecznym nawet kilkudniowe. W elipsie skarżacy zaznaczył wpis kraju zakończenia UA, który potwierdza, że kierowca wykonał transport na Ukrainę.
Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt a Rozporządzenia WE nr 561/06 : "...3. AETR stosuje się, w miejsce niniejszego rozporządzenia, do międzynarodowego transportu drogowego wykonywanego w części poza obszarami określonymi w ust. 2, do pojazdów zarejestrowanych we Wspólnocie lub w państwach będących stronami AETR, na całej trasie:...". Tymczasem organy I i II instancji iako podstawę prawną podały art. 8 ust. 1-4 Rozporządzenia WE nr 561/06. Co więcej, organ odwoławczy całkowicie zignorował zastrzeżenia skarżącego dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 107 k.p.a.
Organy kontroli powołały się na brak 945 dni aktywności pojazdów, co skutkowało nałożeniem wysokiej kary w kwoicie 472 tys. zł. Tymczasem wszystkie dane pojazdów w dniach wskazanych przez organ znajdują się na plikach z tachografów, które inspekcja otrzymała. Na dowód tego twierdzenia skarzacy przesłał załącznik z danymi wyszczególnionych w decyzji samochodów. Wszystkie "braki danych" są na plikach.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach).
Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji GITD i poprzedzającej ją decyzji WITD nie wykazała zaistnienia wskazanych wyżej naruszeń, a tym samym – wbrew twierdzeniom skarżącego - nie potwierdziła zasadności zarzutów skargi.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący jako podmiot prowadzący działalność transportową, poddany został kontroli w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego za okres [...] marca – [...] lipca 2018 r. W wyniku poczynionych w jej toku ustaleń stwierdzono naruszenia w zakresie przekroczeń maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu oraz całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, a także dot. skrócenia dziennego czasu odpoczynku i nieudostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie w pełnym zakresie wykresówek oraz danych z kart kierowców i tachografów cyfrowych. Przypisane do poszczególnych naruszeń stawki kar dały łączną kwotę 477 400 zł, która na mocy ustawowego ograniczenia została nałożona w wysokości 15 000 zł.
Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wydanych na ich podstawie decyzji potwierdza wynikające z nich stanowisko organów, że w sprawie prawidłowo – stosownie do wymogów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - ustalono stan faktyczny, stwierdzając naruszenia przepisów regulujących czas pracy kierowców oraz sposób jego dokumentowania.
Zdecydowana większość naruszeń składających się na wyliczoną sumarycznie kwotę 477 400 zł związana jest z brakiem pełnego udostępnienia przez kontrolowanego wykresówek oraz danych z kart kierowców i tachografów cyfrowych. Zestawienie udostępnionych danych i okresu objętego kontrolą potwierdza, że kontrolujący nie mieli na ich podstawie możliwości ich weryfikacji w kontekście analizy pełnej aktywności kierowców, w szczególności porównania danych z tachografów cyfrowych pojazdów z kartami kierowców, gdyż nie pokrywały się one wzajemnie. O skali nieprawidłowości świadczy, że w ciągu 5-miesięcznego okresu objętego kontrolą dotyczyło to aż 947 dni, co w oczywisty sposób wobec przyporządkowanej do tego kary (500 zł za każdy dzień) musiało mieć przełożenie na jej sumaryczną wysokość.
Skoro przepis lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. w sposób wyraźny sankcjonuje nieudostępnienie danych na etapie przeprowadzanej w przedsiębiorstwie kontroli – co trafnie stwierdziły organy, odpowiedzialności przedsiębiorcy nie może wyłączać późniejsze okazanie i udostępnienie tej dokumentacji. Przedsiębiorca ma ustawowy obowiązek przechowywania za wskazany okres tej dokumentacji w siedzibie przedsiębiorstwa i jej udostępniania uprawnionym organom. W tej sytaucji nie może odnieść zamierzonego skutku powołanie się na okoliczność dołączenia do skargi plików z danymi z tachografów wszystkich pojazdów za dni wskazane przez ITD, skoro ich zestawienie z materiałem dodowowym zawartym w aktach administracyjnych sprawy wskazuje, że nie zostały one przedstawione w trakcie kontroli i wszczętego w jej następstwie postępowania administracyjnego.
W tej sytaucji, skoro zebrany materiał dowodowy jednoznacznie świadczy, że w sprawie doszło do wystąpienia wspomnianych naruszeń a skarżący nie wykazał okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność, organy nie miały możliwości odstąpienia od nałożenia kary. W uzasadnieniach wydanych decyzji odniosły się one szcegółowo do naruszonych w sprawie regulacji oraz okoliczności faktycznych uzasadniających wymierzenie na ich podstawie kar.
Ich wysokość wynika wprost z załącznika nr 3 do u.t.d., stąd – wobec jednoczesnego zastosowania regulacji art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. – czyni niezasadnym stwierdzenie o "horrendalenj karze 472 tys. zł"; zgodnei z tym przepisem, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 15 000 złotych dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.
Wobec powyżzego Sąd podziela stanowisko organów, że przedsiębiorca powinien tak organizować pracę swoich kierowców, aby ci mogli wykonywać zadania przewozowe zgodnie z przpisami prawa, zaś sam powinien skrupulatnie stosować się do przepisów nakładających na niego obowiązki związane z dokumentowaniem prowadzonej działalności (w tym przypadku czasu aktywności kierowców i pojazdów).
Z opisanych względów, nie stwierdzając uchybień uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji – w tym nie podzielając podniesionych w skardze zarzutów - Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.