II SA/Rz 1463/24

II SA/Rz 1463/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-02-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Joanna Zdrzałka /sprawozdawca/
Karina Gniewek-Berezowska /przewodniczący/
Magdalena Józefczyk
Symbol z opisem
6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 54
art. 115 a ust. 7 pkt 2, art. 115, art. 114 ust. 2, art. 113 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Karina Gniewek - Berezowska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 24 września 2024 r. nr SKO.402.ŚO.1075.55.2024 w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu – skargę oddala –
Uzasadnienie
II SA/Rz 1463/24
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi A. w [...] (dalej w skrócie: "A.") jest wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. – dalej: "k.p.a.") decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: "SKO", "Kolegium") z dnia 24 września 2024 r. nr SKO.402.ŚO.1075.55.2024 w sprawie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu do środowiska.
Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy Prezydent Miasta [...], po uzyskaniu sprawozdania z badań hałasu w środowisku ogólnym nr GR-INT/201/24 wykonanego przez akredytowane [....] sp. z o.o. z K. na zlecenie Biura A., decyzją z dnia 30 lipca 2024 r. nr GKŚ-II.6251.1.2024 określił A. Stowarzyszenie [...] dopuszczalny poziom hałasu do środowiska, pochodzącego ze strzelnicy znajdującej się przy ul. [...] w [...], wyrażony przez równoważny poziom dźwięku emitowanego: na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej:
- dla pory dnia (w godzinach 600 do 2200) – LAeqD = 50 dB.
Organ wyjaśnił, że dokonane pomiary wykazały przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na chronione akustycznie tereny. Do przekroczeń doszło w porze dnia w punktach pomiarowych P1 i P3, były one wyraźne a ich wystąpienie nie budziło wątpliwości. Spełniona zatem została przesłanka do wydania decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu o jakiej mowa w art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r., poz. 54 ze zm. – "dalej: "P.o.ś."). Dopuszczalne poziomy hałasu określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112 ze zm. – dalej: "rozporządzenie").
W odwołaniu A. zwróciła się o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, generalnie kwestionując przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.
W ocenie odwołującego do nieruchomości położonych w pobliżu strzelnicy nie powinny być stosowane normy dotyczące zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ponieważ we wszelkich uprzednich decyzjach nieruchomości te traktowane były jako tereny zabudowy zagrodowej, a nadto dominującym sposobem zagospodarowania nieruchomości położonych w pobliżu strzelnicy jest las,
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 24 września 2024 r. SKO w Tarnobrzegu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ wyjaśnił, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji o której mowa w art. 115a ust. 1 P.o.ś. jest przeprowadzenie przez organ ochrony środowiska, wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub podmiotu obowiązanego pomiarów hałasu, które wykazały, że przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu związanego z działalnością zakładu, przez który należy rozumieć jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48 P.o.ś.). Wystarczy przy tym, że pomiar ten wykaże jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność danego zakładu.
Kolegium wskazało także, że zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic (Dz. U. z 2000 r. nr 27 poz. 341) strzelnice są lokalizowane w sposób zapewniający ochronę środowiska przed hałasem. Poziom hałasu przenikającego do środowiska podczas użytkowania strzelnicy nie może powodować przekraczania dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określonych przepisami o ochronie i kształtowaniu środowiska. Oznacza to, że w przypadku przekroczenia podczas użytkowania strzelnicy dopuszczalnych poziomów hałasu zastosowanie ma art. 115a P.o.ś. Strzelnice nie zostały wymienione w ust. 2 tego artykułu, który wymienia rodzaje obiektów, co do których nie wydaje się decyzji o której mowa w art. 115a ust. 1. Dopuszczalne poziomy hałasu określa rozporządzenie w załączniku Tabela 1-Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne, wyrażone wskaźnikami LAeq D i LAeq N, które to wskaźniki mają zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska, w odniesieniu do jednej doby. Dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej poziomy dopuszczalne podaje pozycja 2a tabeli - a) Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
Zdaniem Kolegium postępowanie poprzedzające wydanie decyzji przeprowadzone zostało prawidłowo. Protokół pomiaru hałasu z 26 marca 2024 r. został sporządzony przez organ upoważniony oraz w formie prawem przewidzianej. Pomiar został przeprowadzony na podstawie rozporządzenia Ministra Klimatu Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. z 2023 r., poz. 1706), które określa wymagania w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, do których są obowiązani prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia. Procedura przeprowadzonych badan była zgodna z Załącznikiem nr 8 ww. Punkty pomiarowe zostały zlokalizowane odpowiednio P1 - 110m od osi strzeleckiej w granicy działki [...], P2 w kierunku północno - zachodnim w odległości około 190m od osi strzeleckiej w granicy działki [...] oraz P3 w kierunku zachodnim w odległości 200m od osi strzeleckiej na granicy działki [...]. Pomiary wykazały przekroczenie dopuszczalnej wartości pomiaru hałasu w punktach P1 i P3, natomiast w punkcie P2 poziom hałasu wynosił 49,8dB co jest poniżej wymaganej 50dB. Kolegium stwierdziło, że przekroczenia były wyraźne i nie budzą wątpliwości. Pomiaru dokonano 4 marca 2024 w porze dziennej. Protokół i sprawozdanie z badań zawiera informacje oraz załączniki, o których mowa w załączniku nr 7 w zw. z częścią D załącznika nr 8 powoływanego rozporządzenia (w tym m. in. o miejscu i czasie wykonania pomiarów, informacje o charakterystyce terenu, opis punktu pomiarowego, użytej aparaturze pomiarowej, warunkach meteorologicznych, wynikach pomiarów).
W odniesieniu do zarzutu dotyczącego ustaleń w zakresie określenia faktycznego sposobu zagospodarowania terenów sąsiadujących ze strzelnicą Kolegium wyjaśniło, że w aktach sprawy znajduje się informacja - pismo z 16 września 2024 r. oraz uzupełniające pismo z 27 czerwca 2024 r.) z której wynika, że w kierunku północnym i zachodnim znajduje się istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Dla działek nr [...], [...] i [...] wydano decyzje o warunkach zabudowy dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych jednego lub kilku. Inwestorzy uzyskali także dla tych działek decyzje o pozwoleniu na budowę. Na mapach stanowiących załącznik do pisma zaznaczono wydane warunki zabudowy oraz istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zrealizowaną na podstawie wydanych zezwoleń. Z danych ewidencji gruntów i budynków zabudowania znajdujące się na działce [...] i [...] stanowią zabudowę mieszkaniową. W Studium teren ten stanowi obszary usług, sportu i rekreacji i obejmuje obszar podlegający ochronie akustycznej.
Kolegium stwierdziło, że nie można przyjąć, że istniejąca zabudowa w terenie oddziaływania strzelnicy to zabudowa zagrodowa. W zasięgu oddziaływania strzelnicy znajdują się m. in. tereny zagospodarowane i wykorzystywane pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Dla tych terenów rozporządzenie przewiduje następujące normy poziomu hałasu: dla zabudowy mieszkaniowej - LAeqD = 50 dB (w porze dnia) oraz LAeqN= 40 dB (w porze nocy). Przekroczenie powyższych norm hałasu obligowało organ do wydania decyzji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na tę decyzję złożyła A. – zastępowana przez pełnomocnika adw. P.T. Kwestionowanej decyzji strona skarżąca zarzuciła:
I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1) art. 15 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i brak przeprowadzenia przez organ II instancji samodzielnej analizy stanu faktycznego i prawnego w sprawie, skutkiem czego jest wydanie decyzji przez organ II instancji wyłącznie w oparciu o stanowisko organu I instancji, gdzie sensem dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest obowiązek dokonania przez organ II instancji samodzielnej analizy stanu faktycznego, co w szczególności zostało naruszone poprzez brak samodzielnego zbadania i rozważenia przez organ II instancji kwestii zasięgu oddziaływania przedmiotowej strzelnicy,
2) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w wyniku błędnego uznania, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa wobec nieuzasadnionego przyjęcia, że doszło do spełnienia przesłanek wydania decyzji w przedmiocie określenia A. dopuszczalnego poziomu hałasu do środowiska, pochodzącego ze strzelnicy znajdującej się przy ul. [...] w T.,
3) art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wydania decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i umarzającej postępowanie pomimo wadliwości decyzji organu I instancji,
4) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz nie podjęcie przez organ działań zmierzających do wyjaśnienia całego stanu faktycznego sprawy - w szczególności braku należytego zbadania stanu faktycznego w kontekście sposobu użytkowania nieruchomości sąsiadujących ze strzelnicą oraz braku zbadania zgodności z prawem tego stanu, w sytuacji gdy rzekomo wydane decyzje o warunkach zabudowy zezwalające na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną są w sposób oczywisty sprzeczne z planowanym przeznaczeniem tego gruntu,
5) naruszenie art. 85 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia oględzin nieruchomości ze strzelnicą oraz nieruchomości sąsiednich,
6) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wskazania przez organ faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, w szczególności w zakresie pominięcia faktu, że nieruchomości położone w pobliżu strzelnicy nie powinny wykraczać poza kategorię zabudowy zagrodowej.
II. naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie:
1) naruszenie art. 115a ust. 1 i 3 P.o.ś. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że uzasadnione jest wydanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy nie doszło do spełnienia ustawowych przesłanek jej wydania, albowiem nie doszło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu,
2) naruszenie l.p. 2 lit. a), l.p. 3. lit. b) oraz l.p. 3 lit. c) Tabeli 1 Załącznika Dopuszczalne Poziomy Hałasu w Środowisku do rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że do nieruchomości położonych w pobliżu strzelnicy winny być stosowane normy dotyczące zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, podczas gdy we wszelkich uprzednich decyzjach nieruchomości te traktowane były jako tereny zabudowy zagrodowej, a nadto dominującym sposobem zagospodarowania nieruchomości położonych w pobliżu strzelnicy jest las.
Wobec powyższych zarzutów strona skarżąca zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę SKO w Tarnobrzegu wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.
Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził tego typu wad i naruszeń, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi.
Podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji stanowił art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska – "P.o.ś.". Zgodnie z jego ust. 1 w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (ust. 3). Warunkiem koniecznym do wydania decyzji o której mowa w art. 115a uzt. 1 P.o.ś jest zatem przeprowadzenie przez organ ochrony środowiska, wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub podmiotu obowiązanego pomiarów hałąsu, które wykazały , że przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu związanego z działalnością zakładu, przez który należy rozumieć jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48 P.o.ś.). Wystarczy przy tym, że pomiar ten wykaże jednorazowe przekroczenie tych poziomów, by mogła być wydana decyzja w celu zabezpieczenia prawa osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność danego zakładu (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2014 r., II OSK 370/13.
Należy zaznaczyć, że regulacja art. 115a ustawy P.o.ś. niewątpliwie stanowi odstępstwo od zasad dotyczących prowadzenia postępowania administracyjnego, wyrażonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, bowiem przewiduje możliwość wydania przez organ ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu na podstawie czynności kontrolnych dokonywanych przed wszczęciem postępowania administracyjnego. W tym specyficznym postępowaniu dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. Jest to dokument urzędowy, o którym mowa w art. 76 § 1 K.p.a. i w związku z tym korzysta on z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu od którego dokument pochodzi.
W rozpoznawanej sprawie pomiary poziomu hałasu przeprowadzone przez [...] sp. z o.o. z [...] nie budzą wątpliwości i zastrzeżeń. Zarzuty strony skarżącej dotyczą natomiast ustalenia sposobu użytkowania nieruchomości sąsiadujących ze strzelnicą. A. odwołuje się w sposób bardzo ogólny do Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [....], z którego miałoby wynikać, że okoliczne nieruchomości mają przeznaczenie rolne. Skarżąca podnosi także, że strzelnica jest w przeważającej mierze otoczona lasem, dla którego są przewidziane znacznie mniej restrykcyjne normy hałasu.
Argumentacja ta jest nietrafna.
Dla terenu, na którym znajduje się strzelnica i terenów przyległych brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji oceny, czy teren należy do terenów, o którym mowa w art. 113 yst. 2 pkt 1 P.o.ś. (m. in. przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową), dokonuje się na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów, przy odpowiednim zastosowaniu art. 114 ust. 2 P.o.ś. Tak stanowi art. 115 P.o.ś. i przepis ten prawidłowo zastosowały orzekające w sprawie organy.
W aktach sprawy znajduje się informacja Wydziału Gospodarki i Środowiska Urzędu Miasta [...] wraz z mapą (pismo z 6.09.2024 r. uzupełniające pismo z 27.06.2024 r.) z której wynika, że w kierunku północnym i zachodnim znajduje się istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Dla działek [...], [...] i [...] wydano decyzje o warunkach zabudowy dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych jednego lub kilku. Inwestorzy uzyskali także dla tych inwestycji decyzje o pozwoleniu na budowę. Na mapach stanowiących załącznik do pisma zaznaczono wydane warunki zabudowy oraz istniejącą zabudowę mieszkaniową jednorodzinną zrealizowaną na podstawie wydanych zezwoleń. Ponadto dowód w postaci wypisu z danych ewidencji gruntów i budynków wskazuje, że zabudowania znajdujące się na działkach nr [...] i [...] - bezpośrednio sąsiadujących ze strzelnicą, stanowią zabudowę mieszkaniową.
W tej sytuacji organy prawidłowo zastosowały normy hałasu w odniesieniu do przeważającej na terenie sąsiadującym ze strzelnicą zabudowy mieszkaniowej.
Sąd zwraca także uwagę na fakt istnienia strzelnicy od wielu lat (ok. 50) i okoliczność, że przepis art. 115a P.o.ś. nie wyklucza możliwości wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, także w sytuacji, gdy po uruchomienia zakładu (w tym wypadku strzelnicy) zmienił się sposób faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenów sąsiadujących, dla którego ustawodawca przewiduje inne, bardziej rygorystyczne normy dopuszczalnego poziomu hałasu. Potwierdza to treść art. 115 ust. 7 ust. 2 ustawy P.o.ś., który przewiduje, że decyzja, o której mowa w ust. 1, może ulec zmianie w przypadku zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zatem ustawodawca przewiduje, że raz nałożone na prowadzącego zakład obowiązku ograniczenia emisji hałasu mogą być zmieniane (łagodzone lub zaostrzane) w przypadku zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas. Ochrona środowiska ( w tym ludzi) przed hałasem ma znaczenie priorytetowe i znajduje pierwszeństwo przed uprawnieniami podmiotu eksploatującego zakład zgodnie z jego przeznaczeniem (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28.07.2016 r. II SA/Po 337/16).
Reasumując, Sąd nie stwierdził podniesionych w skardze naruszeń prawa, nie stwierdził też z urzędu takich, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania decyzji obrotu prawnego, te zaś okoliczności przesądziły o oddaleniu skargi w oparciu o art. 151 P.p.s.a.