II SA/RZ 146/06

II SA/Rz 146/06 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2006-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Anna Lechowska
Krystyna Józefczyk.
Zbigniew Czarnik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
art. 47 ust. 2 i ust. 1, art. 29
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska WSA Krystyna Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 4 lipca 2006 r. sprawy ze skargi H.M.-S. i małoletniego J.S. na decyzję Wojewody z dnia [ ]r. nr [....] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [ ]r. nr [....]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących H. M.-S. i małoletniego J.S. solidarnie kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/płatną do rąk skarżącej H.M.-S., tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
II SA/Rz 146/06
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją z dnia [....]r., [....] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r., [...] orzekającą o anulowaniu czynności materialno-technicznej, zameldowania H.M.-S. i J.S. na pobyt stały w lokalu przy ul. Ks. J. 17/48 w R..
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że organ I instancji poprawnie przyjął, że w sytuacji, gdy H.M.-S. zameldowała się w lokalu przy ul. Ks. J. 17/48 wraz ze swoim małoletnim synem nie mając tytułu prawnego do mieszkania i posługując się nieaktualnym dokumentem potwierdzającym jej prawo, to zachodzą okoliczności do anulowania czynności zameldowania, gdyż dokonana była ona z naruszeniem art. 29 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ wskazał również, że odwołująca mieszka w lokalu, w którym zameldowała się, a to oznacza, że powinna być w tym miejscu zameldowana, jednak uznał, że zameldowanie dokonane grudniu 2004 r. powinno być anulowane gdyż dokonane zostało z naruszeniem prawa, a organy nie mogą sankcjonować nielegalnych działań.
Z decyzją Wojewody nie zgodziła się H.M-S. W skardze kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie imieniem własnym i małoletniego J.S. zaskarżyła decyzję Wojewody w całości. Nie wskazując kierunku jej weryfikacji stwierdziła, że zaskarżona decyzja wydana została pomimo toczącego się postępowania dotyczącego wyjaśnienia okoliczności sprzedaży jej mieszkania /lokalu/ w którym zameldowała się bez zgody właściciela.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: prawo o p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji stosując prawem przewidziane środki. Wyznaczony w ten sposób zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie jest ograniczony zarzutami skargi, jej podstawą ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Tak określony zakres kontroli prowadzi do uwzględnienia skargi H.M.S., przy czym uwzględnienie nastąpiło z innych powodów niż podniesione w skardze. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta M.R. naruszają art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Art. 47 ust. 1 ustawy stanowi, że jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Treść wskazanego przepisu odnosi się do zgłoszenia danych, które są podstawą zameldowania lub wymeldowania. W rozumieniu Sądu danymi takimi są te informacje, które stanowią warunek konieczny zameldowania. Inaczej można je określić jako warunki materialne zameldowania. Od nich należy odróżnić wymogi formalne, a więc sposób wypełnienia formularza zgłoszeniowego przy dopełnianiu obowiązku meldunkowego. Art. 29 ust. 1 ustawy, na którego naruszenie powołują się organy jako podstawę anulowania czynności zameldowania należy zaliczyć do wymogów formalnych dokonania czynności materialno-technicznej. Z treści przepisu wynika, że właściciel jest obowiązany potwierdzić fakt pobytu osoby w lokalu, która występuje o zameldowanie. Konsekwencją tego jest stwierdzenie, że dla poprawnego stosowania art. 29 ust. 1 ustawy istotne jest przebywanie, a nie sposób w jaki zamierzający zameldować się przebywa w lokalu. Pogląd taki jest skutkiem wykładni art. 9 ust. 2 w związku z art. 29 ust. 1 ustawy oraz charakteru zameldowania jako czynności rejestrującej określony stan faktyczny. Skutkiem takiego rozumienia art. 29 ust. 1 ustawy jest przyjęcie, że anulowanie zameldowania
nie może mieć miejsca wtedy, gdy w postępowaniu o zameldowanie doszło do naruszenia formalnych wymogów przy zgłoszeniu tego faktu. Zaistnienie takiej sytuacji jest niewątpliwie wadliwością postępowania, jednak w ocenie Sądu nie jest to tego rodzaju naruszenie, które ma skutkować zniesieniu zameldowania, jeżeli równocześnie spełnione są materialne warunki do wykonania obowiązku meldunkowego czyli osoba przebywa w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu.
W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nastąpiła. Skarżąca i jej małoletni syn w dniu wydania decyzji II instancji przebywali w lokalu przy ul. Ks. J. 17/48, a to oznacza, że spełnione były warunki do zameldowania. Inna sprawa, że w trakcie zameldowania skarżąca posłużyła się dokumentem nieaktualnym. Działanie takie może skutkować jej odpowiedzialnością, jednak nie może być oceniane w postępowaniu w sprawie anulowania czynności zameldowania. Pogląd Sądu znajduje wsparcie w orzecznictwie /np. wyroku SN z dnia 20 września 2002 r., III RN 139/01, OSNP 2003/15/347, także: wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2004 r., VSA 519/03, LEX 146738/ oraz w celu ustawy, którym jest rejestracja istniejącego stanu wskazującego na przebywanie osoby w określonym miejscu. Wykładnia przyjęta przez Sąd ten postulat realizuje, zaś sposób interpretacji zaprezentowany w zaskarżonej decyzji prowadzi do skutku odmiennego bo prowadzi do stanu, w którym osoba przebywająca w oznaczonym lokalu nie jest w nim zameldowana.
Reasumując stwierdzić należy, że podstawą anulowania czynności materialnej zameldowania w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. nr 87 z 2001 r., poz. 960 z późn.zm./ może być tylko niezgodność zgłoszonych danych z materialnoprawnymi przesłankami zameldowania, a to oznacza, że przesłanką taką nie może być potwierdzenie pobytu osoby meldującej się dokonane na podstawie art. 29 ust. 1 tej ustawy.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) prawa o p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 prawa o p.s.a.