II SA/Rz 1456/22

II SA/Rz 1456/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka /przewodniczący/
Paweł Zaborniak /sprawozdawca/
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35 ust. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2023 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 28 września 2022 r. nr I-III.7721.19.1.2022 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala –
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") jest decyzja Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji"), wydana w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.
Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z 17 lipca 2022 r. Skarżąca zwróciła się do Starosty Powiatu [...] (dalej: "Starosta" lub "Organ I instancji") o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 500 kW, na działce nr [...].
Decyzją z [...] czerwca 2022 r. [...] Starosta Powiatu [...] odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 500 kW na działce nr [...].
Organ I instancji podniósł, że inwestor nie spełnił niezbędnych warunków do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem do wniosku o pozwolenie na budowę nie dołączył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla w planowanej inwestycji. Z karty informacyjnej planowanego przedsięwzięcia wynika, że inwestor ma zamiar zrealizować biogazownie na działkach nr [...], a ponadto inwestycja obejmuje realizację dwóch silosów na kiszonkę, obiektów magazynowych oraz budynku administracyjnego, który będzie wspólny dla dwóch biogazowni. W ocenie Starosty powyższe oznacza, że intencją Spółki jest docelowa realizacja zamierzenia inwestycyjnego wymagającego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast podział inwestycji na dwie odrębne został dokonany w celu uniknięcia oceny oddziaływania na środowisko. Świadczy o tym uzyskanie przez Spółkę dwóch decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz dwóch wniosków o udzielenie pozwolenia na budowę. Wobec powyższego postanowieniem z 26 maja 2022 r. wezwano Spółkę do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji, m.in. poprzez przedstawienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzenia inwestycyjnego, w terminie do 20 czerwca 2022 r. W wyznaczonym terminie Spółka nie uzupełniła dokumentacji, wobec czego Starosta, działając na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.) – dalej: "u.P.b.", odmówił udzielenia pozwolenia na budowę.
Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając błędne przyjęcie, że wnioskowana biogazownia jest powiązana z drugą biogazownią, a w konsekwencji, że obowiązkiem inwestora było przedstawienie decyzji o środowiskowych ufarbowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, obejmującej obydwie biogazownie. Spółka podkreśliła, że w opisywanej sprawie biogazownia jest całkowicie funkcjonalna bez jakichkolwiek obiektów lub instalacji zewnętrznych. Brak było tym samym podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.
Decyzją z 28 września 2022 r. nr I-III.7721.19.1.2022 Wojewoda Podkarpacki utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Starosty Powiatu [...].
Podzielając w całości stanowisko Organu I instancji Wojewoda podniósł, że z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że inwestor wystąpił do Burmistrza [...] z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji otrzymywania biogazu rolniczego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...]". Pismem z dnia [...] sierpnia 2022 roku, znak: [...] Burmistrz [...] poinformował, iż postępowanie w sprawie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji jest na etapie uzgadniania warunków realizacji ww. przedsięwzięcia na podstawie art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Z przekazanej przez Burmistrza [...] karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że inwestor zamierza zrealizować dwie biogazownie o mocy 0,499 MW każda, zlokalizowane na działkach nr [...]. Jak wskazano w karcie informacyjnej przedsięwzięcia "w skład każdej instalacji biogazowni będą wchodzić: zbiorniki fermentacyjne z mieszalnikiem, zbiorniki buforowe substratu płynnego, zbiornik płynu pofermentacyjnego, budynek dozowania substratu stałego, kontener techniczny, stacja transformatorowa, kogenerator w zabudowie kontenerowej, kontenery: uzdatniania biogazu i sterowni, waga samochodowa najazdowa, drogi wewnętrzne i place manewrowe, zbiornik bezodpływowy na ścieki, sieci uzbrojenia. W ramach planowanego przedsięwzięcia na potrzeby biogazowni planowane są do realizacji 2 silosy na kiszonkę, 2 hale magazynowe, budynek administracyjny." Na str. 6 karty informacyjnej wskazano, że obiekt administracyjny będzie wspólny dla dwóch biogazowni. Co więcej, na str. 9 i nast. karty informacyjnej zostało wyszczególnione planowane zagospodarowanie działek objętych zakresem wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, gdzie wskazano m. in., że łączna powierzchnia działek planowanego przedsięwzięcia wynosi 2,8027 ha.
Wojewoda podniósł, że porównując część rysunkową projektu zagospodarowania terenu z załącznikiem graficznym do Karty informacyjnej, przedstawiającym koncepcję zagospodarowania terenu dla działek objętych procedurą środowiskową, stwierdzić należy, że inwestycja objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę stanowi część przedsięwzięcia objętego aktualnie procedurą środowiskową, na co wskazują chociażby rodzaj projektowanych obiektów budowlanych i urządzeń w ramach planowanego zagospodarowania terenu. Wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podyktowany jest natomiast zamiarem realizacji inwestycji. Zdaniem Organu odwoławczego, w okolicznościach niniejszej sprawy zamiar taki został już w dużym stopniu skonkretyzowany, o czym świadczy postępowanie środowiskowe prowadzone przez Burmistrza [...]. Bez znaczenia pozostaje fakt uchylenia decyzji o warunkach zabudowy dla jednej z biogazowni, skoro decyzja o warunkach zabudowy, oraz pozwolenie na budowę są kolejnymi etapami procesu inwestycyjnego, następującymi po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Wojewody powyższe okoliczności świadczą o tym, że projektowana inwestycja stanowi część zamierzenia budowlanego, względem, którego prowadzone jest postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań.
Organ odwoławczy wskazał, że wykładnia pojęcia przedsięwzięcia w ramach indywidualnej oceny oddziaływania na środowisko powinna uwzględniać zakres procesu budowlanego lub innej ingerencji w środowisko, w skład którego wchodzi konkretne przedsięwzięcie. W sytuacji zatem, gdy przedsięwzięcie jako takie obejmuje różne rodzaje ingerencji w środowisko (w tym takie, które podlegają procedurze oddziaływania na środowisko prowadzonej przez inny rzeczowo organ) koniecznym jest traktowanie całości planowanych prac jako jednego przedsięwzięcia, które powinno zostać poddane procedurze indywidualnej oceny. Należy bowiem uwzględnić powiązania technologiczne z uwzględnieniem zasady prewencji. Wykładnia pojęcia "powiązania technologiczne" w ramach definicji przedsięwzięcia musi uwzględniać przede wszystkim jego cele, funkcje i zadania. Wąskie rozumienie powiązania technologicznego może naruszać zasadę prewencji, gdyż przedsięwzięcia powiązane technologicznie ze względu na swój cel mogą powodować zwiększenie negatywnego oddziaływania na środowisko.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, B sp. z o.o. z/s w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.
Zdaniem Skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem:
1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § K.p.a., poprzez wydanie decyzji bez przekonującego przytoczenia, które przesłanki do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organ uznał za wykazane, ważne i udowodnione;
2. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz błędne przyjęcie, że samo planowanie innych inwestycji w przyszłości jest wystarczające do traktowania ich jako przedsięwzięcia powiązane technologicznie, podczas gdy takie przyjmowanie byłoby dopuszczalne dopiero w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę dla tych przeszłych inwestycji;
3. art. 6 i art. 8 § 1 K.p.a. poprzez działanie w sposób podburzający zaufanie obywateli do organów publicznych, w szczególności poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sprawie, w której doszło do nieprawidłowego żądania od inwestora przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji;
4. art. 79a K.p.a. poprzez błędne zastosowanie i wezwanie do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, podczas gdy nie zachodziły nieprawidłowości w zakresie przesłanek koniecznych do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę;
5. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy zachodziły podstawy do jej uchylenia;
6. art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 u.P.b. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że Organ I instancji miał podstawy do wydania postanowienia nakładającego obowiązek usunięcia nieprawidłowości, podczas gdy brak jest faktycznego uzasadnienia prawnego dotyczącego konieczności przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji;
7. art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 u.P.b. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że Organ I instancji w sposób należyty przyjął brak wykonania przez inwestora postanowienia Starosty z 26 maja 2022 r., w sytuacji, gdy wyjaśnienia złożone przez inwestora jednoznacznie wskazują na prawidłowość prezentowanego przez niego stanowiska;
8. § 3 ust. 1 pkt 47 i pkt 82 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 roku (tj. z dnia 7 kwietnia 2022 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 1029) - poprzez dokonanie błędnej wykładni przepisu i powielenie błędu Organu I instancji uznając, że planowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy przepis jednoznacznie wyłącza obowiązek (a także możliwość) uzyskania takiej decyzji dla inwestycji dotyczącej instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW;
9. art. 12 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii poprzez niezastosowanie i błędne uznanie przez organy obydwu instancji, że planowaną inwestycję należy rozpatrywać w kontekście powiązania technologicznego z innymi przedsięwzięciami, podczas gdy planowana inwestycja jest zespołem obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących samodzielną całość techniczno-użytkową i brak jest powiązania technologicznego z innymi przedsięwzięciami, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przed organy obydwu instancji, że zachodzą przesłanki wyłączające obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jako oczywiście niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.
Wojewoda w sposób prawidłowy zastosował w tej sprawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., bowiem decyzja Organu I instancji nie narusza obowiązujących przepisów prawa procesowego jak i materialnego.
Kluczowe znaczenie w tej sprawie odgrywa dokonany przez Starostę [...] sposób zastosowania wobec skarżącej Spółki art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.; zwana dalej u.P.b.) w związku z art. 123 § 1 i 2 i art. 77 § 1 K.p.a. Na podstawie tych przepisów ww. Organ dnia 26 maja 2022 r. wydał postanowienie, w którym zobowiązał wnioskodawcę Spółkę B z o.o. do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonej przy wniosku dokumentacji o wydanie pozwolenia na budowę poprzez przedłożenie w określonym terminie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 500 kW na działce o nr ewid. [...], szczegółowego zestawienia wyliczeń mocy biogazowni rolniczej z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 500 kW, przedstawienie całości zamierzenia inwestycyjnego, tj. przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych i planowanych na projekcie zagospodarowania terenu. Spółka nie wykonała w/w postanowienia w całości, czego również nie kwestionuje.
Nie mogło ujść uwadze Sądu, iż w aktach sprawy znajduje się pismo adresowane przez Burmistrza [...] do Organu I instancji z dnia 26 maja 2022 r. (k. nr 31), z którego wynika, że przed w/w organem gminy toczy się z wniosku Spółki postępowanie administracyjne o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia : budowa instalacji otrzymywania biogazu rolniczego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr [...]. Do powyższego pisma załączono postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. stwierdzające konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w/w przedsięwzięcia Spółki, jak również załączono kartę informacyjną planowanego przedsięwzięcia. Na stronie nr 5 karty informacyjnej zawarto treść, z której wynika, że skarżąca Spółka planuje realizację na działce o nr [...] budowy dwóch biogazowni o mocy 0,499 MW każda. Planowane biogazownie mają status biogazowni rolniczych zaliczanych do odnawialnych źródeł energii. Planowane przedsięwzięcie będzie polegać m.in. na budowie dwóch silosów na kiszonki dla potrzeb biogazowni oraz dwóch hal magazynowych do przechowywania sprzętu rolniczego i transportowego do obsługi biogazowni, budynek biurowy na potrzeby instalacji do produkcji biogazu rolniczego wraz infrastrukturą towarzyszącą. Na kolejnych stronach karty informacyjnej zapisano również, że na czterech działkach o wyżej podanych numerach skarżąca Spółka będzie prowadzić działalność produkcyjną polegającą na produkcji biogazu rolniczego celem wytwarzania energii elektrycznej i cieplnej w oparciu o surowce rolnicze.
Przedmiotem zakończonego przed Wojewodą postępowania było zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą o mocy do 500 kW na działce o nr [...]. Ze zgromadzonych przez Organ I instancji materiałów wynika ewidentnie, że Spółka planuje budowę biogazowni o mocy do 500 kW nie tylko na działce o nr [...], ale również budowę biogazowni o tej samej mocy na działce bezpośrednio sąsiadującej z wyżej wymienioną o nr. [...] (zob. projekt zagospodarowania terenów załączone przez Spółkę do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę). Obie planowane biogazownie będą posiadać wspólne zaplecze administracyjno – techniczne, czego dowodzi analiza karty informacyjnej przedsięwzięcia.
W tych okolicznościach nie wzbudza jakiegokolwiek sprzeciwu Sądu decyzja o Organów administracji architektonicznej o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę wnioskowanej przez biogazowni rolniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, podyktowana niewykonaniem przez wnioskodawcę nałożonego na niego obowiązku uzupełnienia dokumentacji niezbędnej do uzyskania pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji aprobujące rozstrzygnięcie Starosty trafnie odwołuje się do przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2022 r. poz. 1029; zwana dalej u.d.i.ś.). W świetle art. 72 ust. 1 pkt 1 tej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko powinno być wymagane od inwestora przez właściwy organ przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwalifikacja przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko odbywa się wg kryteriów oddziaływania zdefiniowanych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.).
Prawidłowo Wojewoda zwraca uwagę na treść zapisu zawartego w § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć, z którego wynika, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje związane z przetwarzaniem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. Jest prawdą, że przytoczony przepis rozporządzenia wyłącza z obszaru przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko biogazownie o mocy do 500 kW. Nie można jednak pominąć kolejnego unormowania tego rozporządzenia, którego celem jest eliminowanie sytuacji sztucznego dzielenia przez zainteresowane przedsiębiorstwa inwestycji negatywnie oddziałujących na środowisko w celu ominięcia obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji (patrz. szerz. A. Barczak, M. Łazor, A. Ogonowska, Oceny oddziaływania na środowisko w prawie polskim – ze wzorami dokumentów i schematami, Warszawa 2018 r., s. 10 i nast.). Mowa tu o przepisie wyrażonym w § 3 ust. 2 pkt 3, który do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nakazuje zaliczyć również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (czyli m.in. progi z § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia).
Dla zrozumienia legalności działań Organów kluczowe jest zsumowanie parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie objęte zakończonym postępowaniem o wydanie pozwolenia na budowę z przedsięwzięciem przez Spółkę planowanym na działce bezpośrednio sąsiadującej. Połączenie tych parametrów powoduje przekroczenie progu określonego w § 3 ust. 1 punkt 82 rozporządzenia, tj. mocy 500 kW wytwarzanego biogazu rolniczego wykorzystywanego zarówno do produkcji energii elektrycznej jak i do produkcji energii cieplnej w oparciu o surowce rolnicze.
Obowiązek sumowania parametrów inwestycji objętej granicami sprawy udzielenia pozwolenia na budowę wraz z parametrami biogazowni w planowanej przez Spółkę spowodował konieczność zastosowania w tej sprawie art. 35 ust. 3 u.P.b. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 pkt 1 u.d.i.ś. poprzez wydanie postanowienia zobowiązującego wnioskodawcę do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.
Skarżąca Spółka w uzasadnieniu swej skargi zarzuca Organom uwzględnienie inwestycji potencjalnie planowanej w przyszłości przez Spółkę w postaci biogazowni o tożsamych parametrach wytwarzania energii. Zarzut ten jest zupełnie niezasadny bowiem przytoczony przepis rozporządzenia swym zakresem obejmuje przedsięwzięcia, co do których w chwili złożenia wniosku i prowadzenia postępowania toczą się równolegle procedury administracyjne zmierzające do wydania aktów administracyjnych wyrażających zgodę organu administracji na ich realizację w przeszłości. Ponieważ takie postępowanie zostało przed Burmistrzem [...] przez Spółkę zainicjowane i niewątpliwie dotyczy ono przedsięwzięcia tego samego rodzaju, mającego znajdować się na terenie jednego zakładu lub obiektu, to aby uniknąć niebezpieczeństw związanych z pominięciem procedur dotyczących oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko niezbędne stało się wymaganie od inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skarżąca Spółka ma tego świadomość skoro inicjuje i aprobuje toczące się równolegle postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko dwóch biogazowni, obejmujące nie tylko teren działki podany we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, ale również teren działki bezpośrednio z nią sąsiadujący.
Nie może być zatem mowy o jakiejkolwiek postaci naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa procesowego oraz materialnego, a w szczególności art. 35 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 3 u.P.b. W świetle potwierdzonych dokumentami okoliczności faktycznych oraz prawnych Organ I instancji miał pełne podstawy do wydania postanowienia nakładającego na Spółkę obowiązek usunięcia nieprawidłowości polegających na niezałączeniu do wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę wymaganej w tej sytuacji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zatem Sąd nie mógł zastosować w żądany w skardze sposób art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w czynnościach procesowych Organu II instancji, jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych – art. 134 § 1 P.p.s.a. Wobec tego zaskarżona decyzja powinna pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w niej skutki.
Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania przez WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.