II SA/Rz 1449/24

II SA/Rz 1449/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-02-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Magdalena Józefczyk /przewodniczący/
Maria Mikolik /sprawozdawca/
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Ewidencja gruntów
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 225
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r. sprawy ze skarg W. K. i A.i K. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia 27 września 2024 r. nr GK-II.7221.47.2024 w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie na rzecz skarżących W. K. i A. K. solidarnie kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zarządza zwrot od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżących W. K. i A. K. solidarnie kwoty 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skarg W.K. i A.K. (dalej: "Skarżący") jest decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie (dalej: "PWINGiK" lub "organ odwoławczy") z dnia 27 września 2024 r. nr GK-II.7221.47.2024 umarzająca postępowanie w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 22 listopada 2022 r. Skarżąca, zwróciła się z wnioskiem do Prezydenta Miasta [....] (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") o "wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego w ramach prawidłowej aktualizacji ewidencji gruntów i budynków Miasta [...] w zakresie działki nr [...] w obrębie [...] w [....], a nie w drodze czynności materialno-technicznej, jak to znalazło wyraz w zawiadomieniu o zmianie danych ewidencyjnych z dnia 17.11.2022 r., przez co wprowadzono kolejne istotne błędy do ewidencji gruntów i budynków miasta [...], zamiast do nich nie dopuszczać i je usuwać".
Z kolei Skarżący pismem z dnia 5 grudnia 2022 r. zwrócił się do Prezydenta z wnioskiem o "przeprowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w przedmiocie prawidłowej i pełnej aktualizacji ewidencji gruntów i budynków Miasta [...] obręb [...] w [...] w stosunku do działki nr [...]".
Początkowo Organ I instancji trzykrotnie odmawiał wszczęcia postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] dotyczących zmiany powierzchni działki nr [...]. Jednak na skutek kolejnych postanowień PWINGiK, uchylających odmowne postanowienia Prezydenta Miasta [...], Organ I instancji postanowieniem z dnia 26 maja 2023 r. nr GE-E.6626.19.2022 orzekł o połączeniu obu ww. postępowań w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie działki nr [...] w obr. [...].
Następnie po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, organ I instancji decyzją z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr GE-E.6626.19.2022, orzekł o "odmowie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obręb [...] dotyczących działki nr [...] polegających na anulowaniu błędnych danych ewidencyjnych uwidocznionych w załączniku nr 1 do zawiadomienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 17.11.2022 r. (tj. wycofaniu go z obrotu prawnego i ewidencyjnego) i wprowadzeniu prawidłowej i zgodnej ze stanem faktycznym na gruncie aktualizacji ewidencji gruntów obrębu [...] w zakresie działki nr [...]".
Na skutek wniesionego od tej decyzji odwołania Skarżących, PWINGiK decyzją z dnia 29 lutego 2024 r. nr GK-II.7221.96.2023 uchylił w całości decyzję Prezydenta z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr GE-E.6626.19.2022 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Od powyższej decyzji Skarżący wniósł sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 25 czerwca 2024 r. sygn. akt II SA/Rz 479/24 uchylił ww. decyzję PWINGiK z dnia 29 lutego 2024 r., nakazując organowi odwoławczemu samodzielne wyjaśnienie, w ramach przysługujących mu uprawnień, wątpliwości co do tego, czy postępowanie w ogóle powinno być prowadzone w trybie wnioskowym.
W następstwie ww. wyroku WSA, PWINGiK w piśmie z 21 sierpnia 2024 r. wezwał Skarżących do złożenia wyjaśnień, czy przedmiotowe postępowanie administracyjne ma być nadal prowadzone na ich wniosek, a w przypadku podtrzymania wniosku, o jednoznaczne określenie treści złożonego żądania i wskazanie, które dane ewidencyjne działki nr [...] i na podstawie jakich dokumentów, mają podlegać aktualizacji. Na powyższe wezwanie odpowiedzi udzielił jedynie Skarżący, w piśmie z dnia 17 września 2024 r. wskazując, że podtrzymuje wniesione do organu odwoławczego żądanie o uchylenie w całości ww. decyzji organu I instancji z 8 sierpnia 2023 r. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, wraz z podaniem mu koniecznych wskazówek merytorycznych i procesowych w zakresie prowadzenia zawisłej sprawy administracyjnej, w tym jej realizacji z urzędu i na wyłączny koszt organu I instancji. Podtrzymał też dotychczas złożone na piśmie, w szeroko ujętej sprawie administracyjnej od listopada - grudnia 2022 r. aż do tej pory, wnioski dowodowe i argumenty.
Rozpoznając ponownie odwołanie Skarżących oraz uwzględniając powyższe wyjaśnienia, PWINGiK, opisaną na wstępie decyzją z dnia 27 września 2024 r., działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a.") oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm.; dalej: "p.g.i.k."), uchylił decyzję Prezydenta z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr GE-E.6626.19.2022 i umorzył postępowanie I instancji w całości.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ponieważ Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, zgodnie z pouczeniem tam zawartym, rozpatrzył sprawę w oparciu o dotychczas zgromadzone w toku postępowania pisma Skarżącej uznając, że brak jest jasno sprecyzowanego żądania strony o prowadzenie postępowania administracyjnego na jej wniosek. Ponadto zaznaczył, że Skarżąca w swoich pismach wielokrotnie wyrażała niezadowolenie z dokonanej przez Prezydenta aktualizacji danych ewidencyjnych działki nr [...] w drodze czynności materialno-technicznej, a nie tak jakby tego oczekiwała, w drodze postępowania administracyjnego. Z kolei odpowiedź udzielona przez Skarżącego w pismach z dnia 17 i 23 września 2024 r., w ocenie organu, jednoznacznie wskazuje, że domaga się on prowadzenia postępowania administracyjnego z urzędu, w celu usunięcia błędnych danych dotyczących ww. działki nr [...], a nie jak dotychczas jest prowadzone postępowanie - na jego wniosek.
W kontekście powyższego organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu i są to dwa odrębne od siebie i samodzielne sposoby wszczęcia postępowania administracyjnego, a w związku z tym nie jest dopuszczalne mieszanie tych dwóch trybów postępowania. W sytuacji wszczęcia postępowania na żądanie strony, rodzaj sprawy i jego przedmiot określa treść zgłoszonego żądania. Organ stwierdził, że uwzględnienie ww. przepisu oraz treści żądań wniesionych przez Skarżących, którzy wyraźnie domagają się działania organu administracji z urzędu, a także jednoznacznie wskazują, że nie chcą rozpoznania przez organ zawisłej sprawy na ich wniosek, skutkuje bezprzedmiotowością tego postępowania, co prowadzi do jego umorzenia. Wyjaśnił przy tym, że w przypadku, gdy postępowanie administracyjne prowadzone jest na wniosek strony, cofnięcie wniosku oznacza, że przestaje istnieć przedmiot postępowania administracyjnego, a organ traci kompetencje do dalszego prowadzenia postępowania i wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, wbrew woli wnioskodawcy.
Natomiast odnosząc się do zarzutów i żądań podnoszonych przez Skarżących w dotychczasowych pismach, co do prowadzenia postępowania z urzędu oraz udzielania przez organ odwoławczy koniecznych wskazówek merytorycznych i procesowych w zakresie prowadzenie sprawy, organ stwierdził, że nie są one zasadne, a wskazywane przez nich okoliczności nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, ponieważ działanie organu z urzędu oznacza, że następuje to niezależnie od woli adresata wydanych w tym trybie rozstrzygnięć.
Skarżący odrębnymi pismami wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się uchylenia zarówno decyzji PWINGiK, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta oraz zasądzenia na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarg podnieśli, że na skutek zawiadomienia z dnia 4 stycznia 2018 r., organ I instancji czynnością materialno-techniczną wprowadził błędne i niewłaściwe zmiany do ewidencji gruntów dotyczące ul. [...] w [...] w zakresie granic i powierzchni działek nr [...] i nr [...]. Następnie na skutek kolejnej czynności materialno-technicznej, zawiadomieniem z dnia 7 listopada 2022 r., organ wprowadził dalsze błędy ewidencyjne, nie uwzględniając faktu, że w okresie pomiędzy tymi zawiadomieniami zaszły istotne zmiany w ewidencji gruntów obrębu [...] w R. w zakresie działek nr [...] i nr [...], w tym zostały wydane prawomocne orzeczenia administracyjne i sądowoadministracyjne, kształtujące na nowo sytuację faktyczną i prawną tych działek. Skarżący zaznaczyli, że ponieważ błędy te nastąpiły na skutek działań organu z urzędu, to winny aktualnie zostać przez organ naprawione również z urzędu, z inicjatywy organu, poprzez postępowanie administracyjne i wydaną decyzję administracyjną. Wyjaśnili, że złożone przez nich pisma miały przede wszystkim walor informacyjny i były skutkiem dostrzeżenia błędów ewidencyjnych. Skarżący podkreślili przy tym, że doprowadzenie do stanu poprawnych, prawidłowych danych w ewidencji gruntów wymaga poniesienia kosztów, a kosztów tych nie powinny ponosić strony postępowania, skoro już je poniosły przy sprawie sądowej o zasiedzenie, a jednocześnie za powstałe błędy ewidencyjne pełną odpowiedzialność ponosi wyłącznie organ I instancji.
W odpowiedzi na skargi PWINGiK wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zarządził połączenie spraw ze skarg A.K. i W.K. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Rz 1449/24.
W piśmie z dnia 7 lutego 2025 r. Skarżący wnieśli dodatkowo o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych do tego pisma kopii dokumentów opracowanych w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków obr. [...] w [....], przeprowadzonej i zrealizowanej w latach 2018-2019.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, bowiem nie zachodziły podstawy do umorzenia postępowania w całości, co uczynił Organ II instancji.
Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia, gdy brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego - takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Sprawa zawisła przed organem administracji jest, lub stała się bezprzedmiotowa jeżeli organ stwierdzi, bądź brak przedmiotu sprawy administracyjnej tj. sprawy która ma, czy może być załatwiona w formie decyzji (rozstrzygnięcia) organu administracji (bezprzedmiotowość przedmiotowa), bądź podmiot który domaga się takiego rozstrzygnięcia nie może być adresatem decyzji czy innego rozstrzygnięcia organu administracji (bezprzedmiotowość podmiotowa), bądź nie istnieje norma prawna, która dany stan faktyczny nakazuje lub pozwala rozstrzygnąć w formie decyzji organu administracji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2019 II OSK 1242/17).
W ocenie Sądu z żadną z opisanych sytuacji, która uprawniałaby Organ do umorzenia postępowania w całości nie mamy do czynienia.
Należy wyjaśnić w związku z przebiegiem postępowania, że Organ II instancji wskazywał na wcześniejszych etapach postępowania na wątpliwości związane z zakresem żądania Skarżących i uznał, że Organ I instancji winien podjąć działania mające na celu sprecyzowanie wniosku. Z tego powodu PWINGiK decyzją z 29 lutego 2024r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z 8 sierpnia 2023r. a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W wyniku sprzeciwu, WSA w Rzeszowie wyrokiem z 25 czerwca 2024r., II SA/Rz 479/24 uchylił ww. decyzję kasatoryjną z 29 lutego 2024r. WSA w Rzeszowie wskazał, że Organ II instancji powinien we własnym zakresie w trybie art. 136 k.p.a. wyjaśnić powstałe wątpliwości co do zakresu wniosku i trybu postępowania. Rozpoznając sprawę ponownie Organ II instancji wezwał Skarżących do wyjaśnienia, czy przedmiotowe postępowanie ma być nadal prowadzone na ich wniosek, jeżeli tak o wskazanie treści złożonego żądania i określenie, które dane ewidencyjne działki nr [...] i na podstawie jakich dokumentów mają podlegać aktualizacji.
W reakcji na powyższe skarżący W.K. w piśmie z 17 września 2024r. wskazał, że podtrzymuje wniesione do organu odwoławczego żądanie o uchylenie w całości decyzji organu I instancji z 8.08.2023 r. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, wraz z podaniem mu koniecznych wskazówek merytorycznych i procesowych w zakresie prowadzenia zawisłej sprawy administracyjnej, w tym jej realizacji z urzędu i na wyłączny koszt organu I instancji. Podtrzymał też dotychczas złożone na piśmie od listopada - grudnia 2022 r. aż do tej pory, wnioski dowodowe i argumenty. W dalszej kolejności Skarżący przedstawił argumenty, dotyczące wadliwości wprowadzonych zmian na podstawie zawiadomienia z 17 listopada 2022r. Skarżący ponawiał swe żądanie, aby aktualizacja ewidencji została dokonana nie na podstawie czynności materialno-technicznej ale po przeprowadzeniu pełnego postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji. Skarżący konsekwentnie stał na stanowisku, że z uwagi na powstałe błędy organ powinien prowadzić postępowanie z urzędu i na własny koszt.
Po otrzymaniu ww. wyjaśnień PWINGiK w zaskarżonej decyzji z 27 września 2024r. uchylił decyzję Organu I instancji a postępowanie umorzył w całości. Organ II instancji stwierdził, biorąc pod uwagę art. 61 § 1 k.p.a. oraz treść żądań wniesionych przez Skarżących, którzy wyraźnie domagają się działania organu administracji z urzędu, a także jednoznacznie wskazują, iż nie chcą oni rozpoznania przez organ zwisłej sprawy na ich wniosek, że okoliczności skutkują bezprzedmiotowością postępowania.
W ocenie Sądu mając na uwadze treść wyjaśnień złożonych w piśmie z 17 września 2024r. nie sposób przyjąć, jak uczynił to Organ II instancji, że Skarżący nie chcą rozpoznania przez organ zwisłej sprawy na ich wniosek. W treści pisma z 17 września 2024r. W.K. wyraźnie wskazał, że podtrzymuje żądanie odwołania o uchylenie w całości decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący domagał się podania przez Organ II instancji wskazówek koniecznych do prowadzenia zawisłej sprawy. Z treści tego pisma wprost więc wynika, że Skarżący domagał się rozpoznania odwołania i merytorycznej weryfikacji decyzji wydanej przez Organ I instancji. Wobec braku cofnięcia odwołania Organ II instancji zobowiązany był więc do jego merytorycznego rozpoznania.
Odnosząc się do powstałych wątpliwości co do trybu prowadzonego postępowania należy wskazać, że z akt sprawy wynika wprost, że Skarżący złożyli wnioski o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów w zakresie dotyczącym działki nr [...] oraz o wydanie decyzji. Powyższe wynika wprost z treści pisma z dnia 5 grudnia 2022r., jakie złożył do Organu I instancji W.K. Wniosek w tym przedmiocie złożyła również A.K. w piśmie z 22 listopada 2022r. Skarżący jako współwłaściciele działki o nr [...] byli legitymowani do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów, stosownie do treści art. 24 ust. 2a pkt 2 uPgik. Postępowanie na skutek złożenia tych wniosków zostało wszczęte a Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania wydał decyzję z 8 sierpnia 2023r. o odmowie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, z którą nie zgodzili się Skarżący, składając stosowne odwołanie. Na żadnym etapie postępowania Skarżący nie wycofali złożonych wniosków. Co więcej, na skutek wezwania przez Organ II instancji skarżący W.K. podtrzymał wniesione odwołanie i zawarte w nim żądanie uchylenia decyzji Organu I instancji. Skarżący konsekwentnie wnieśli również skargi na decyzję o umorzeniu postępowania w całości, ponawiając w nich zarzuty dotyczące konieczności aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Nie doszło więc na żadnym etapie postępowania do utraty przedmiotu postępowania, która uprawniałaby Organ II instancji do umorzenia postępowania w całości.
Nie można również przyjąć, by zachodziła konieczność kolejnego wezwania do sprecyzowania wniosków. Należy bowiem wskazać, że już z wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego z 5 grudnia 2022r. wynikała istota zarzutów Skarżących wobec danych zawartych w ewidencji gruntów. Skarżący W.K. wskazywał w szczególności, że zmiany ewidencyjne wprowadzone zawiadomieniem z 17 listopada 2022r. nie uwzględniają wpisów i zmian powstałych podczas modernizacji ewidencji i w postępowaniach administracyjnych (wymienionych we wniosku) a jedynie znajdują podstawę w operacie technicznym biegłego geodety T.W. i stoją w istotnej sprzeczności z danymi wynikającymi z przeprowadzonej modernizacji. W toku postępowania przed Organem I instancji Wnioskodawcy byli już wzywani do sprecyzowania swoich żądań a finalnie Organ I instancji rozpoznał merytorycznie, tj. odmownie żądanie Skarżących. W związku z powyższym Organ II instancji powinien rozpoznać odwołanie co do meritum sprawy. Po zweryfikowaniu materiału dowodowego zgormadzonego przez Organ I instancji PWINGiK może skorzystać z przewidzianej przez art. 136 k.p.a. możliwości uzupełnienia materiału dowodowego w szczególności o operaty sporządzone w trakcie modernizacji, na którą powołują się Skarżący. Należy tutaj zwrócić uwagę na dodatkowe wyjaśnienia, jakie Skarżący złożył w toku postępowania przed sądem administracyjnym. Mianowicie w piśmie z 7 lutego 2025r. Skarżący podniósł, że na mocy zawiadomienia z 17 listopada 2022r. dokonano przywrócenia rzeczywistego stanu prawnego i ewidencyjnego działki nr [...] co do jej granic i powierzchni poprzez zmianę powierzchni z 36m2 na 4 m2. Działka nr [...] otrzymała powierzchnię 4m2 i zachowała użytek gruntowy tereny mieszkaniowe B. Z kolei działka o nr [...] powiększona o różnię 32m2 otrzymała zmieniony użytek z tereny mieszkaniowe B na drogę (dr). Stało się tak mimo tego, że przed 17 listopada 2022r. cała działka nr [...] miała przyporządkowany w wyniku zakończonej w 2019r. modernizacji użytek gruntowy tereny mieszkaniowe (B). Skarżący powoływał się również na swoje pismo z 1 marca 2024r., jakie złożył w postępowaniu odwoławczym. W piśmie tym zwracał uwagę z kolei na operat o nr [...], który zwiera dane zmieniające granice pasa drogowego tak, że w przypadku działki nr [...] granice pasa drogowego biegną z zewnętrznej strony trwałego ogrodzenia zamieszkałej posesji. Wyjaśnienia złożone w toku postępowania sądowego korespondują z wnioskami, jakie w toku postępowania administracyjnego przed Organem I oraz II instancji składali Skarżący. Mając na uwadze całość materiału dowodowego należy stwierdzić, że prowadzone postępowanie nie utraciło swojego przedmiotu a Organ II instancji winien dokonać kontroli decyzji Organu I instancji i rozstrzygnąć o zasadności złożonego wniosku o aktualizację ewidencji gruntów i budynków.
Z przedstawionych powyżej przyczyn Sąd stwierdził więc, że w sprawie doszło do istnego naruszenia art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., które miało niewątpliwy wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Na podstawie art. 200 P.p.s.a. Sąd na rzecz Skarżących zasądził solidarnie zwrot kosztów sądowych stanowiących równowartość uiszczonego wpisu sądowego (200 zł). Na podstawie art. 225 P.p.s.a. na rzecz Skarżących zwrócono solidarnie kwotę 200 zł tytułem nadpłaconego wpisu sądowego.