II SA/Rz 1421/22

II SA/Rz 1421/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Magdalena Józefczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 53 ust. 3 i art. 54
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SMSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 16 sierpnia 2022 r. nr SKO.415/239/2022 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargę oddala –
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "SKO" lub "organ II instancji") z 16 sierpnia 2022 r. nr SKO.415/239/2022, w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:
Wnioskiem z 9 września 2021r. A.. S.A. zs. w [...] (dalej: "Spółka") zwróciła się do Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz z instalacją radiokomunikacyjną na działce nr [...].
Decyzją z [...] listopada 2021r. nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił uwzględnienia wniosku inwestora, jednakże rozstrzygniecie to uchylono decyzją SKO w Rzeszowie z 25 stycznia 2022r. nr SKO.415/457/2021. Kolegium podało, że obowiązkiem organu była weryfikacja, czy lokalizacja wnioskowanej inwestycji jest zgodna z przepisami, dlatego nie można było uwzględniać sprzeciwu lokalnych mieszkańców i wynosić ponad obowiązujące przepisy prawa. Ponadto Wójt nie wyjaśnił dlaczego nie dał wiary analizie w zakresie parametrów inwestycji przedstawionej przez inwestora, przy jednoczesnym braku dokonania własnych ustaleń w tym przedmiocie.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] maja 2022r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz z instalacją radiokomunikacyjną na działce nr [...].
Organ I instancji podał, że w sąsiedztwie działki przeznaczonej pod lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej w odległości 60, 70, 80, 90, 150 m i więcej, zlokalizowane są zamieszkałe budynki mieszkalne wraz z towarzyszącą zabudową gospodarczą i rekreacyjną. Do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego Spółka dołączyła opracowanie "Analiza Środowiskowa budowy instalacji radiokomunikacyjnej [...]" z 18 czerwca 2021r., która zawiera przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych w otoczeniu instalacji i spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2019r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludzi. Ponadto do wniosku dołączono opracowanie "Kwalifikacja Przedsięwzięcia budowy instalacji radiokomunikacyjnej [...]", w którym stwierdzono, że w obrębie osi głównych wiązek promieniowania anten S1A1, S2A1, S3A1 w odległości do 200 m od środków elektrycznych tych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W wykonaniu wezwanie do uzupełnienia dokumentacji, Spółka przesłała karty katalogowe anten w języku angielskim, a następnie pismem z 5 kwietnia 2022r., przetłumaczone na język polski. W związku z powyższym uznać należało, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Mając zatem na uwadze powyższe oraz wobec kompletności wniosku i zgodności inwestycji z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022r. poz. 503) – dalej: "u.p.z.p.", obowiązkiem organu było ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Od ww. decyzji wniesiono odwołanie zawierające listę 17 osób będących stronami postępowania. Organ odwoławczy wezwał osoby podpisane na liście do uzupełnienia braku formalnego odwołania poprzez jego podpisanie, pod rygorem pozostawienia bez rozpatrzenia. Braki uzupełniło kilka osób, wobec czego za skuteczne wniesione SKO uznało odwołania [...]. W odniesieniu do pozostałych osób, wobec nieuzupełnienia braków formalnych, organ odwoławczy pozostawił wniesione odwołanie bez rozpatrzenia.
W odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego. W ocenie odwołujących, z decyzji organu I instancji nie wynika o jaką stację bazową telefonii komórkowej chodzi oraz czy będąca wnioskodawcą Spółka działa z upoważnienia innego podmiotu gospodarczego, ponieważ sama nie ma pozwolenia na emisję pola elektromagnetycznego ze stacji bazowych telefonii komórkowych. Zarzucono naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. (Dz.U. z 2022r. poz. 2556 z późn. zm.) – dalej: "P.o.ś." w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2022r. poz. 1029 z późn. zm. zwana dalej: "u.u.i.ś") w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019r. poz. 1839), poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tilitów anten.
SKO w Rzeszowie decyzją z 16 września 2022r. nr SKO.415/239/2022 utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy podał, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r. poz. 344) – dalej: "u.g.n.", bowiem stanowi infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnienie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych. Analiza ustaleń, w szczególności przedłożonej przez inwestora dokumentacji zawierającej opis przedsięwzięcia prowadzi do stwierdzenia, że planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia, dla którego istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a także nie pozostaje w sprzeczności z przepisami odrębnymi. W ocenie Kolegium, organ I instancji zapewnił wszystkim stronom czynny udział w postępowaniu na każdym etapie oraz w sposób właściwy zrealizował wymogi postawione w art. 53 ust. 1 u.p.z.p.
Odnosząc się do treści zarzutów odwołania Kolegium podało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydawana dla przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdzono na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Wnioskowane przedsięwzięcie nie zalicza się do żadnej z powyższych kategorii przedsięwzięć. Ostatecznym postanowieniem z [...] grudnia 2021r. nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji. W takiej sytuacji nie może odnieść zamierzonego skutku twierdzenie o istnieniu obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej dla przedmiotowego przedsięwzięcia, skoro wobec inwestora, który o wydanie takiej decyzji zwrócił się do organu właściwego wydano postanowienie o odmowie wszczęcia ww. postępowania.
Kolegium uznało, że organ I instancji dokonał dostatecznej i wnikliwej analizy kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Treść decyzji organu I instancji nie pozostawia wątpliwości, że istotne parametry techniczne planowanego zamierzenia zostały należycie sprecyzowane (pkt 2.1 sentencji decyzji). Inwestor wskazał, że moc wyjściowa pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy wynosi 60 W dla pasma 800 i dla pasma 900. Podano również wyliczenia EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach. Inwestor wyjaśnił nad, że anteny sektorowe będą zamontowane bez dodatkowych akcesoriów i dlatego brak jest podstaw do uwzględniania w dokumentacji mechanicznych pochyleń osi promieniowania anten.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, [...] wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1. art. 107 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.", poprzez niepodanie w osnowie decyzji konkretnych przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie wraz z uzasadnieniem merytorycznym ich zastosowania. W decyzji nie określono zasięgu inwestycji, jeżeli spółka nie prowadzi działalności polegającej na świadczeniu usług, które stanowią o celu publicznym. Brak też w decyzji charakterystycznych danych o wpływie inwestycji na środowisko, gdyż inwestor nie określił czy inwestycja po zrealizowaniu będzie oddziaływać na środowisko naturalne;
2. art. 107 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie);
3. art. 107 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 54 pkt 2 lit a, b, d u.p.z.p. poprzez dokonanie iluzorycznej analizy parametrów technicznych, ponieważ Spółka nie prowadzi działalności związanej z użytkowaniem stacji bazowych oraz nie świadczy dla ludności usług w tym zakresie. Ponadto z decyzji nie wynika, na czym ma polegać ochrona środowiska, ochrona interesu osób trzecich dla inwestycji, której właściciel nie prowadzi takiej działalności.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.
Postanowieniem z dnia 19 maja 2021 r. II SA/Rz 301/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargi [...].
W dniu 17 kwietnia 2023r. wpłynął do tut. Sądu wniosek [...] Stowarzyszenia [...] o dopuszczenie organizacji na podstawie art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi do udziału w niniejszej sprawie ponieważ przedmiot sprawy jest związany ze statutową działalnością organizacji. W piśmie tym przedstawiono szereg zarzutów zbieżnych z zarzutami zawartymi w skardze BP.
Sąd dopuścił ww. Stowarzyszenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r.,poz. 259 dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę naruszenia prawa i przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art.134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na mocy art.145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3).
Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz z instalacją radiokomunikacyjną (stacja bazowa) na działce nr [...] na wniosek A. S.A. z siedzibą w [...]. Inwestycja obejmuje realizację wieży wolnostojącej do 55 m wysokości wraz z fundamentem i odgromnikiem, instalacji radiokomunikacyjnej składającej się z trzech anten sektorowych i radiolinii oraz urządzeń sterujących posadowionych u podstawy wieży.
Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która w art. 4 ust. 2 pkt 1 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Uszczegółowienie powyższej regulacji następuje w art. 50 ust.1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., w którym wskazano, że są to działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021r. poz. 1899, dalej: u.g.n.). Z kolei art. 6 pkt 1 u.g.n. do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie obiektów i urządzeń łączności publicznej, przez którą rozumie się infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego (art. 4 pkt 18).
Przytoczoną wyżej podstawę materialnoprawną organy obu instancji zidentyfikowały i zinterpretowały prawidłowo. Należy zauważyć, że definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą jest jej zakres, tj. określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi zaliczenia go do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 do 58 u.p.z.p.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy wiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (zob. wyrok NSA z 18.05.2016r. sygn. akt II OSK 1529/15, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA), co zdaniem Sądu ma miejsce w niniejszej sprawie. Planowane przedsięwzięcie ma znamiona celu publicznego, bowiem inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej służyć będzie co najmniej wspólnocie lokalnej (gminnej). Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego jednoznacznie się wynika, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 4 pkt 18 u.g.n. przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. - Prawo telekomunikacyjne Dz.U.2022r., poz 1648). Stacja bazowa telefonii komórkowej jest zatem urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co oznacza, że wpisuje się ona w zakres pojęciowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (por. wyr. WSA w Szczecinie z 13.05.2021r., sygn. akt II SA/Sz 37/21). Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2023r., poz. 733) "infrastruktura techniczna" to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy, z wyłączeniem wskazanym w treści tego przepisu, natomiast zgodnie z art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z orzecznictwa wynika, że treść przywołanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że wieża telekomunikacyjna, jako obiekt realizowany w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stanowi szczególny rodzaj infrastruktury technicznej (por. wyr. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24.02. 2015r., sygn. akt II OSK 1748/13 i z 28.04.2016 r., sygn. akt II OSK 1604/14).
Powyższe prowadzi do wniosku, że to ocena przesłanek i charakter planowanej do realizacji inwestycji przesądza, czy jest to inwestycja celu publicznego. Bez znaczenia dla kwalifikacji danej inwestycji do inwestycji celu publicznego jest rodzaj podmiotu, który tę inwestycję będzie realizował. Prawidłowo też Kolegium wyjaśniło przesłanki wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, do której mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o u.u.i.ś. Słusznie Kolegium wywiodło, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny stwierdzono na podstawie art. 63 ust. 1 ww. ustawy. Postanowieniem z [...] stycznia 2021r. nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o które wnioskował inwestor dla planowanego przedsięwzięcia. Postanowienie to stało się ostateczne. Analiza wniosku i dołączona dokumentacja nie dała podstaw do zaliczenia planowanego przedsięwzięcia, dla którego wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, po rozpoznaniu 7 listopada 2022r., podjął uchwałę (sygn. akt III OPS 1/22), w której stwierdził, że: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust.1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 71, z późn. zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten." W uzasadnieniu cytowanej uchwały podniesiono też między innymi i to, że w porządku prawnym, w jakim obowiązywały wskazane powyżej przepisy nie było podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż to wskazywał inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są bowiem wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.
Według art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., jest w danej sprawie wiążąca. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że uchwała taka ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i § 2 stosuje się odpowiednio." Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. wyrok NSA z 11.01.2023r. sygn. akt II OSK 1629/22).
Mając na względzie powyższe, za nieaktualne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące konieczności uwzględnienia maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Nie można też ze względu na ww. uchwałę NSA powoływać się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego treści z uwagi na ww. uchwałę NSA zdezaktualizowały się. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę o podobnym stanie faktycznym i prawnym jest związany treścią przywołanej uchwały.
Sąd za prawidłowe uznał stanowisko Kolegium, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia kryteria i warunki określone w art. 53 ust. 3 i art. 54 u.p.z.p. Nie budzą wątpliwości parametry lokowanej inwestycji, które podano w sentencji decyzji oraz zgodność deklarowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią wniosku inwestora. Projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego był konsultowany z przez organy Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w [...], Starostę [...] Żaden z organów współdziałających nie odmówił w obowiązującym terminie uzgodnienia. Projekt decyzji sporządziła osoba spełniające wymagania z art. 5 ust. 3 u.p.z.p. W ocenie Sądu organy prowadzące postępowanie wykazały, że istniały podstawy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie można również uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków – art. 52 ust. 3 u.p.z.p.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa - wyrok NSA z14.11.2019 r., sygn. II OSK 3398/18.
Za błędne Sąd uznał zarzuty wydania decyzji bez podstawy prawnej. Organy obydwu instancji wskazały przepisy prawa procesowego i materialnego, na podstawie których działały wydając decyzje, a zastosowanie przepisów wymienionych w podstawie prawnej stosownie do art. 107 k.p.a. zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji organu I i II instancji. Treść decyzji organu I instancji nie budzi wątpliwości, że parametry techniczne zostały należycie wskazane i to one wyznaczały zakres przedmiotowy działania organów obydwu instancji. przedmiotem postepowania. Natomiast, gdy organ drugiej instancji w postawie prawnej zastosuje tylko art. 138 § 1 k.p.a. oznacza to utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w tym podstawy prawnej i faktycznej.
Niezasadny są i te zarzuty skargi, które kwestionują niedostateczne określenie ochrony środowiska oraz ochronę interesu osób trzecich Sąd zwraca uwagę, że planowana inwestycja nie wymagała wydania decyzji środowiskowej ze względu na deklarowane przez inwestora parametry. Z postępowania dowodowego jednoznacznie wynika, że organy badały charakterystyczne parametry inwestycji wskazane we wniosku.
Sąd nie zweryfikował pozytywnie żadnego zarzutu skargi, ani zarzutów zawartych w piśmie Stowarzyszenia, a ze względu na ich zbieżność z zarzutami zawartymi w skardze, w stopniu, który mógł mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.