II SA/Rz 1420/23

II SA/Rz 1420/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 3 pkt 2, pkt 2a, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1225
§4, § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 210, § 216 ust. 1, § 271 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi D. P. i W. P. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 29 czerwca 2023 r. nr I-III.7721.16.1.2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala -
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 29 czerwca 2023 r. nr I-III.7721.16.1.2023 wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielająca G. Spółka z o.o. Spółka komandytowa (dalej: "Spółka") pozwolenia na budowę.
W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze m. - dalej: "k.p.a.").
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji ww. Spółka wnioskiem z 22 września 2022 r. wystąpiła do Starosty Powiatu [...] o udzielenie pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: budowa czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z wydzielonymi dwoma lokalami mieszkalnymi każdy (oznaczonych na projekcie zagospodarowania działki 1, 2, 3, 4) wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, elektryczną oraz instalacjami zewnętrznymi: deszczową, elektryczną według projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego na działce nr [...] obręb [...] Osiedle w M., gmina Miejska [...].
Po przeprowadzeniu postępowania, w tym nałożeniu na inwestora postanowieniem z 17 października 2022 r., obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, Starosta Powiatu [...] decyzją z 2 grudnia 2022 r. Nr 627/2022 znak: AB.6740.573.2022.RB zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Spółki na wnioskowane zamierzenie budowlane z zachowaniem wskazanych tą decyzją warunków, wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1-4, art. 42, art. 45a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm. - dalej: "P.b.").
Szczegółowo opisując przebieg postępowania i dokonane ustalenia Starosta podał, że projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany opracowany przez uprawnionych projektantów jest kompletny i zgodny z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w M. "[...]" (dalej: "MPZP") - uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 5 listopada 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 100 poz. 2481 z 16 grudnia 2008 r.), a działka nr [...] (obr. [...]) leży w obszarach oznaczonych w rysunku planu symbolem "MN 11" z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zgodny jest z wymaganiami ochrony środowiska, a projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi w tym m. in. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm. - dalej: "rozporządzenie"). Starosta stwierdził, że spełnione zostały wymagania art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 4 oraz 33 ust. 1 P.b.
Odwołanie od tej decyzji złożyli D.P. i W.P. domagając się uchylenia decyzji i wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie:
1. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 21 ust. 1 oraz ust. 2 MPZP z uwagi na zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej de facto zabudowę mieszkalną wielorodzinną, niedopuszczalną na gruncie cytowanych postanowień MPZP;
2. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 18 lit. f MPZP z uwagi na zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji niespełniającej warunku minimalnej powierzchni działki w przeliczeniu na dany budynek/segment inwestycji;
3. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia z uwagi na zatwierdzenie projektu budowlanego, który został sporządzony z naruszeniem przepisów określających minimalne odległości między budynkami ze względu na bezpieczeństwo przeciwpożarowe;
4. art. 7, art. 77 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 18 lit. a tiret drugie MPZP wskutek braku wszechstronnej i rzetelnej oceny projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego w kontekście powziętych przez organ wątpliwości co do spełnienia minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej wynoszącej 40% i oparcie się w tym zakresie wyłącznie na deklaracji projektanta, bez samodzielnej i autonomicznej analizy materiału dowodowego przez organ czy rozwiązanie projektowe zastosowane w postaci geokraty spełnia powyższy parametr, a to w związku z § 3 pkt 22 warunków technicznych;
5. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., z uwagi na zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie zapewnia połączenia z drogą publiczną dla objętej nim inwestycji;
6. art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, z uwagi na zatwierdzenie projektu budowlanego, który został sporządzony z naruszeniem przepisów określających minimalne odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych;
7. art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. z uwagi na zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę złożonego na podstawie niekompletnego wniosku, wobec braku złożenia oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane w odniesieniu do stanowiącej drogę wewnętrzną działki [...].
Wojewoda Podkarpacki uznał, że złożone odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i wskazaną na wstępie decyzją z 29 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewoda wskazał, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę, dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane (uzupełnione w dniu 28.04.2023 r.). Wskazał, że na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązuje MPZP (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 5 listopada 2008 r.). Stwierdził, że dokonana kontrola całości dokumentów, stosownie do wymagań z art. 35 ust. 1 P.b. wykazała, że załączony do wniosku projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany odpowiada przepisom prawa. Jest kompletny i został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7. Projekt zawiera również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b.
Wojewoda podał, że inwestycja została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami zawartymi w MPZP. Działka objęta planowaną inwestycją znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem "MN11".
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 MPZP symbolem MN oznaczono tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o łącznej powierzchni 10,3ha.
Jako niezasadne organ ocenił zarzuty odwołujących, że projektowane budynki nie stanowią zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, lecz zabudowę wielorodzinną. Wyjaśnił, że art. 3 pkt 2a P.b. zawiera definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zgodnie z którym to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielna całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.
Organ podał, że z analizy projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że każdy z zaprojektowanych budynków mieszkalnych stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość, bowiem pomiędzy segmentami zaprojektowano dylatację (np. rys. A-A1 - str. 31 PAB, rys. A_A2 - str. 32 PAB, rys. A-B5 - str. 45 PAB, rys. A_C3 - str. 53 PAB, rys. A_D5 - str. 65 PAB). Ponadto w obrębie każdego z budynków wydzielono po dwa lokale mieszkalne.
Wojewoda wyjaśnił też, że z zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 MPZP, ustala się wysokość budynków na nie większą niż 9 m mierzoną od poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do najwyższego punktu kalenicy dachu lub innego najwyższego punktu przekrycia lub elewacji budynku - chyba, że w przepisach szczegółowych ustalono inaczej. Zgodnie z PZT i PAB, budynki mieszkalne jednorodzinne będące przedmiotem wniosku, mają wysokość 8,41 m, a zatem warunek ten został spełniony.
MPZP określa ponadto szerokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych wolnostojących na 12 m z tolerancją do 30%. W niniejszej sprawie szerokość elewacji frontowej budynków będzie wynosiła max. 9,35 m. Został zatem spełniony ten warunek (§ 6 ust. 1 pkt 18 lit. d MPZP).
W przedmiotowych budynkach zaprojektowane zostały dachy dwuspadowe, o kącie nachylenia 30o , co odpowiada zapisom § 6 ust. 1 pkt 2 lit. a, b i c MPZP.
Z analizy projektu (str. 6 PZT) wynika także, że powierzchnia nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycyjnego wynosi 31,76%, co jest zgodne z § 6 ust. 1 pkt 18 lit. b MPZP, gdzie wskazano udział powierzchni zabudowy w ogólnej powierzchni terenu działki budowlanej na nie większy niż 40% dla zabudowy bliźniaczej lub szeregowej.
Odnośnie kwestii projektowanej powierzchni biologicznie czynnej Wojewoda zauważył, że § 6 ust. 1 pkt 18 lit. a MPZP określa, że udział powierzchni biologicznie czynnej w ogólnej powierzchni terenu działki budowlanej nie może być mniejszy niż 40% dla zabudowy bliźniaczej lub szeregowej. Na str. 6 i 7 PZT autor projektu zawarł zestawienie powierzchni, gdzie wskazano, iż powierzchnia biologicznie czynna wynosić będzie 344,96 m2, co stanowi 40,21% terenu inwestycji. Powierzchnie pokryte geokratą liczono jako 50% powierzchni biologicznie czynnej i 50% jako powierzchnie utwardzone (do projektu została także załączona deklaracja właściwości użytkowych geokraty - rys. P_01a). W projekcie zalegają rysunki - P_01, A_A4, A_B4, A_C4, A_D4, które zawierają opis zaprojektowanych utwardzeń, a ponadto zaprojektowane warstwy według przekroju UT.1 i UT.2 umożliwiają naturalną wegetację, zaś podbudowa umożliwia odpływ nadmiaru wody, co koresponduje z § 3 pkt 22 rozporządzenia.
Odnośnie usytuowania budynku na działce budowlanej, Wojewoda wyjaśnił, że z części rysunkowej PZT wynika, że przedmiotowe budynki mieszkalne w zabudowie szeregowej zlokalizowane są w odległości od 4,16 m do 4,18 m od granicy z działką nr ewid. [...], oraz w odległości od 9,61 m do 10,85 m od granicy z działką [...] (por. str. 11 PZT), co jest zgodne z § 12 rozporządzenia.
Wojewoda wskazał także, że dokonana analiza PZT i PAB pod kątem spełnienia wymagań § 13 i § 60 rozporządzenia pozwala na stwierdzenie, że projektowane przedsięwzięcie nie stanowi o naruszeniu interesu prawnego skarżących. Wyjaśnił, że na str. 17a PZT zalega szczegółowy rysunek przedstawiający przesłanianie okna w budynku mieszkalnym odwołujących przez projektowane obiekty, z którego wynika, że odległość między budynkiem przesłaniającym, a oknem przesłanianym będzie większa niż wysokość przesłaniania (8,13m > 5,47m). Spełniony zostanie również warunek minimalnego czasu nasłonecznienia, wynikający z § 60 ust. 1 warunków technicznych (por. rys. SL_01).
Odnośnie zapewnienia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej Wojewoda wyjaśnił, że działka nr [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...] oznaczoną w MPZP symbolem "KDX19" - tereny ciągów pieszo-jezdnych. Z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że ww. działka stanowi własność kilkunastu osób fizycznych oraz inwestora. Przysługujący inwestorowi tytuł prawny do ww. działki jest wystarczający dla uznania, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr [...]. Inwestor nie planuje wykonania robót budowlanych w obrębie działki drogowej, dlatego nie miał obowiązku legitymowania się prawem do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane.
Jako niezasługujący na uwzględnienie organ uznał zarzut dotyczący niezachowania minimalnych odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia odległość stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym nie może być mniejsza niż dla samochodów osobowych 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Z przedłożonego projektu wynika, że inwestor planuje zrealizować 8 miejsc postojowych dla samochodów osobowych zlokalizowanych wzdłuż projektowanych budynków mieszkalnych. Na str. 31, 32, 41, 42, 51, 52, 61, 62 PAB wskazano, że na I piętrze każdego z projektowanych budynków mieszkalnych, od strony planowanych miejsc postojowych znajdują się okna od garderoby, łazienki oraz kuchni. Z kolei na parterze znajduje się okno od garderoby. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny; a także pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. W ocenie organu brak jest podstaw by zakwestionować przyjęte przez autora projektu rozwiązania dotyczące określenia charakteru pomieszczenia, w którym znajduje się aneks kuchenny jako pomieszczenia, w którym przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Aneks kuchenny stanowi wydzieloną funkcjonalnie część pomieszczenia. Nie sposób uznać, aby w przypadku otwartych przestrzenni pełniących niejednokrotnie różnorakie funkcje, niemożliwym było odnoszenie wymagań z § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia do odległości otworu okiennego służącego określonej funkcji pomieszczenia (w niniejszej sprawie otwór oznaczony jako 04 służy nasłonecznieniu kuchni, kwalifikowanej powszechnie jako pomieszczenie przeznaczone na czasowy pobyt ludzi). Wojewoda podał, że § 19 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. A, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku.
Wojewoda wskazał także, że spełnione zostały wymagania przeciwpożarowe z § 271 ust. 1 rozporządzenia. Opinia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 1 lipca 2020 r., zalegająca w załącznikach do projektu budowlanego, jednoznacznie wskazuje, że nie sposób ustalać odległości budynków (budowli spełniających funkcje użytkowe budynków) ze względu na bezpieczeństwo pożarowe, przy uwzględnieniu odległości od innych elementów obiektu, niż ściany, stanowiące trwałe elementy konstrukcji obiektu. Takiego wymogu nie spełnia ściana ażurowa, w przypadku gdy obiekt ma konstrukcję słupową.
Reasumując Wojewoda stwierdził, że wskazane w odwołaniu zarzuty są niezasadne, a zaskarżona decyzja Starosty nie narusza prawa.
Nie zgadzając się z ww. decyzją Wojewody D.P. i W.P. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Kwestionowanej decyzji zarzucili naruszenie:
1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 21 ust. 1 oraz ust. 2 MPZP z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej de facto zabudowę mieszkalną wielorodzinną, niedopuszczalną na gruncie cytowanych postanowień MPZP;
2. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 18 lit. f MPZP z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji niespełniającej warunku minimalnej powierzchni działki w przeliczeniu na dany budynek/segment inwestycji;
3. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, który został sporządzony z naruszeniem przepisów określających minimalne odległości między budynkami ze względu na bezpieczeństwo przeciwpożarowe;
4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, który został sporządzony z naruszeniem przepisów określających minimalne odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych;
5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, który nie zapewnia połączenia z drogą publiczną dla objętej nim inwestycji.
Skarżący wskazali, że wprowadzone przez projektanta zmiany w projekcie budowlanym nie doprowadziły do stanu jego zgodności z przepisami prawa. Wojewoda analizując projekt budowlany nie dostrzegł w projekcie błędów na które wskazywali skarżący w odwołaniu. Tym samym doszło do naruszenia przepisów skutkującego koniecznością uchylenia decyzji Wojewody. W dalszej części obszernego uzasadnienia skarżący rozwinęli podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda zawnioskował o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia 29 czerwca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia 2 grudnia 2022 r. wydaną w przedmiocie projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia Spółce pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z wydzielonymi lokalami mieszkalnymi każdy (oznaczonych na projekcie zagospodarowania działki 1, 2, 3, 4) wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, elektryczną oraz instalacjami zewnętrznymi: deszczową, elektryczną według projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego, na działce nr [...] obręb [...] w M., gmina Miejska [...].
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
W myśl art. 32 ust. 4 ww. ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Z analizy akt sprawy wynika, iż G. Sp. z o.o. Sp. k., do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 22 września 2022 r., dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane (uzupełnione w dniu 28.04.2023 r.).
Ponadto na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 5 listopada 2008 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w M. "[...]- część północna" (opublikowaną w Dz. U. Województwa [...] z 2008 r. Nr [...] poz. [...]).
W tym miejscu należy zaznaczyć, że zasadnicze kryterium czynności organów administracji architektoniczno - budowlanej w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wyznacza treść art. 35 ust 1 P.b. Zgodnie bowiem z dyspozycją tego przepisu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego z:
ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;
kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
3 a) dołączenie:
wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust 2 pkt 9 i 10;
posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 i ust. 5 pkt 1).
Dokonana przez Wojewodę Podkarpackiego kontrola całości dokumentów, stosownie do ww. wymagań z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, prowadzi do stwierdzenia, że załączony do wniosku projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany odpowiada przepisom prawa, bowiem jest kompletny i został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7. Projekt zawiera również informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb.
Ponadto przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego w M. "[...]- część północna" (opublikowaną w Dz. U. Województwa [...] z 2008 r. Nr [...] poz. [...]).
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów Sąd uznał je za niezasadne. Zarzut skargi dotyczący niezgodności projektowanej inwestycji z MPZP w zakresie dopuszczalnej funkcji dla terenu MN11 jest oczywiście chybiony.
Zgodnie z § 21 MPZP:
1. Wyznacza się tereny oznaczone symbolami MN10 i MN11 z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną.
2. Ustala się:
1) możliwość realizacji zabudowy jako wolnostojącej, bliźniaczej lub szeregowej.
Na terenie oznaczonym w planie symbolem MN11 dopuszczalna jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie szeregowej.
Przepisy ustawy Prawo budowlane, jak też przepisy wykonawcze nie zawierają wprawdzie odrębnych definicji pojęcia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej w tym dwulokalowej i zabudowy szeregowej. W tej sytuacji zasadne jest odwołanie się do ustawowej definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego zamieszczonej w art. 3 pkt 2a P.b., którą trzeba analizować łącznie z definicją budynku określoną w art. 3 pkt 2 P.b. I tak zgodnie z powołanym przepisem przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Stosownie natomiast do art. 3 pkt 2 tej ustawy przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
Z perspektywy powołanych regulacji dla oceny, czy mamy do czynienia z budynkiem jednorodzinnym wolnostojącym o dwóch lokalach mieszkalnych, czy też z odrębnymi budynkami jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej stanowiącymi "konstrukcyjnie samodzielną całość", kluczowe znaczenie będzie miało, czy wszystkie części obiektu mogą funkcjonować w sposób samodzielny i niezależny od siebie nawzajem, przy równoczesnym spełnianiu przez każdą z nich cech budynku z art. 3 pkt 2 P.b. Przy czym ocena przedłożonego projektu budowlanego pod kątem jego kwalifikacji powinna być indywidualna i dokonywana nie tylko w oparciu o kryterium samodzielności konstrukcyjnej ale też uwzględniać kryterium samodzielności funkcjonalnej (czyli sposobu wykorzystywania budynków), tak jak wpisano to w niniejszej sprawie.
Jak wyjaśnił zaś Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 5 lutego 2020r. (sygn. akt II OSK 2952/18, CBOSA), które to stanowisko skład orzekający w pełni podziela, nawet posiadanie wspólnego fundamentu lub dachu, ale bez wspólnej piwnicy czy poddasza, oraz ściany łączącej obie części obiektu, choć o odpowiedniej odporności ogniowej, nie musi zaprzeczać warunkowi samodzielności konstrukcyjnej i nie wyklucza, że tworzą one w rzeczywistości dwa osobne domy mieszkalne, czyli budynki jednorodzinne zrealizowane w formie zabudowy bliźniaczej. Oczywiste jest bowiem, że zaprojektowanie wskazanych elementów konstrukcyjnych jako wspólnych dla obu budynków znacząco obniża koszty realizacji całości, nie uniemożliwiając równocześnie ich całkiem niezależnego funkcjonowania, przy spełnianiu cech budynku określonych w art. 3 pkt 2 P.b. Natomiast o samodzielności funkcjonalnej tych budynków może świadczyć m.in. posiadanie osobnych wejść, klatek, instalacji, przyłączy, szamb, czy garaży i wjazdów z drogi publicznej (podobnie NSA w wyroku z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt II OSK 786/16 i z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1601/08, CBOSA).
Trafność przedstawionego wyżej poglądu potwierdza pośrednio też § 210 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 1225), który stanowi, że części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do przykrycia dachu - mogą być traktowane jako odrębne budynki. Również w Polskiej Kwalifikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 z późn. zm.), w objaśnieniach wstępnych do pojęć podstawowych wskazuje się, że w przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe), budynek jest budynkiem samodzielnym, jeżeli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane. Według Klasyfikacji zatem nawet brak ściany przeciwpożarowej nie wyklucza uznania zabudowy jednorodzinnej za bliźniaczą, jeżeli tylko oba budynki zostały tak zaprojektowane, że mogą być odrębnie wykorzystywane. Wprawdzie ww. przepisy rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002r. regulują kwestie bezpieczeństwa pożarowego, a wskazania przyjęte w Klasyfikacji służą zasadniczo celom statystyki publicznej, to jednak przy uwzględnieniu wiedzy ogólnej w zakresie współczesnych metod budowy oraz doświadczenia życiowego, stanowić one mogą pomocną wskazówkę przy ustalaniu prawidłowego rozumienia pojęcia domu wolno stojącego oraz w zabudowie bliźniaczej (vide: NSA w powołanym wyżej wyroku z 5 lutego 2020r., sygn. akt II OSK 2953/18).
Przenosząc powyższe rozważania na płaszczyznę rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że z projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego wynika, iż planowana przez Inwestora inwestycja stanowi zespół 4 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, w którym dopuszcza się wydzielenie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych. Z analizy projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że każdy z zaprojektowanych budynków mieszkalnych stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość, bowiem pomiędzy segmentami zaprojektowano dylatację (np. rys. A-Al - str. 31 PAB, rys. A_A2 - str. 32 PAB, rys. A-B5 - str. 45 PAB, rys. A_C3 - str. 53 PAB, rys. A_D5 - str. 65 PAB), a ponadto w obrębie każdego z budynków wydzielono po dwa lokale mieszkalne. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, jednoznacznie wskazują, że budynki te mogą funkcjonować samodzielnie i niezależnie od siebie.
W tym miejscu należy dodatkowo podkreślić, że kwalifikacja prawna danej inwestycji powinna opierać się na rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych przyjętych w projekcie, a organy architektoniczno-budowlane w ramach przysługujących im kompetencji kontrolnych, w granicach wyznaczonych przez art. 35 ust. 1 P.b., są uprawnione do analizy rzeczywistych rozwiązań projektowych i na tej podstawie do weryfikacji prawidłowości kwalifikacji inwestycji dokonanej przez autora projektu. Takie działanie organów nie narusza w żaden sposób praw projektanta do podejmowania samodzielnych decyzji zgodnych z obowiązującymi przepisami, gdyż wspomniana weryfikacja dokonywana przez organy nie ingeruje w merytoryczne rozwiązania zastosowane przez projektanta w kontrolowanym projekcie, a jedynie te rozwiązania w sposób adekwatny nazywa (prawnie kwalifikuje) na potrzeby kontroli dokonywanej w granicach zakreślonych w art. 35 ust. 1 P.b., a zwłaszcza w jego pkt 1 – co jest już niewątpliwe domeną organów administracji i znajduje dostateczne oparcie w przywołanym przepisie art. 35 ust. 1 P.b oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 1727/07, z dnia 23 marca 2016 r. II OSK 1833/14, CBOSA).
Uwzględniając powyższe, Sąd doszedł do wniosku, że orzekające w niniejszej sprawie organy dokonały prawidłowej kwalifikacji projektowanego przez Inwestora obiektu jako budowy 4 budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z wydzielonymi dwoma lokalami mieszkalnymi każdy.
Zarzut naruszenia § 235 ust. 2 Rozporządzenia MI sformułowany w skardze w świetle powyższych rozważań jest oczywiście bezzasadny.
Podniesiony w skardze drugi zarzut dotyczący niespełnienia w przypadku trzech z czterech zaprojektowanych budynków minimalnego parametru powierzchni dla zabudowy szeregowej, wynikającego z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (2 ary) jest również chybiony.
W ocenie skarżących logika i cel, jaki zamierzał osiągnąć prawodawca miejscowy w analizowanym postanowieniu MPZP, określającym parametry wydzielanych działek gruntu, to przede wszystkim określenie minimalnej powierzchni działki przeznaczonej dla całej zabudowy pojedynczym budynkiem, stanowiącym czy to zabudowę wolnostojącą (6 arów), czy to zabudowę bliźniaczą (4 ary), czy też zabudowę szeregową (2 ary). Brak jest jakiegokolwiek sensu dla stawiania wymogu 3-krotnie większej powierzchni działki dla pojedynczego wolnostojącego domu jednorodzinnego, niż dla zabudowy szeregowej. Tego rodzaju regulacja prowadziłaby w istocie do wypaczenia i zachwiania ładu przestrzennego, poprzez maksymalne zagęszczenie zabudowy, która i tak cechuje się wysokim stopniem intensyfikacji w wykorzystaniu przestrzeni, przy porównywalnie dużym rozluźnieniu powierzchni dla zabudowy wolnostojącej. Nie powinno budzić wątpliwości, że właściwą intencją prawodawcy miejscowego było sformułowanie warunku, jaki powinien zostać spełniony przy ocenie relacji konkretnego budynku wchodzącego w skład zabudowy szeregowej do przypadającej na ten konkretny budynek powierzchni działki. Celem takiej regulacji jest zaś niewątpliwie zapewnienie odpowiedniej powierzchni działki dla przyszłego I bardzo prawdopodobnego podziału większej działki na mniejsze, zgodnego z faktycznym podziałem poszczególnych budynków wchodzących w skład zabudowy czy to bliźniaczej, czy to szeregowej, co służyć ma zachowaniu jakości przestrzeni i odpowiedniego ładu urbanistycznego. Innymi słowy, sformułowanie zawarte w treści cytowanego postanowienia MPZP:
"ustala się ponadto dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej parametry działek dla zabudowy mieszkaniowej (nie dotyczy dojść, dojazdów, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej) nie mniejsze niż: - 6 arów powierzchni dla zabudowy wolnostojącej, - 4 arów powierzchni dla zabudowy bliźniaczej - 2 ary powierzchni dla zabudowy szeregowej.
winno być rozumiane jako ustalenie parametrów działek dla poszczególnych budynków realizowanych w ramach zabudowy mieszkaniowej nie mniejsze niż 6 arów dla powierzchni dla budynku w zabudowie wolnostojącej, 4 arów powierzchni dla budynku w zabudowie bliźniaczej oraz 2 ary powierzchni dla budynku w zabudowie szeregowej.
Przepisy prawa miejscowego mogą określić proporcje działek w przeliczeniu na dany budynek realizowany w danym typie zabudowy, co zostało dokonane {w językowo nieudolny sposób) w treści § 6 ust. 1 pkt 18 lit. f) MPZP.
Inwestycja zatwierdzona decyzją organu I instancji nie zapewnia spełnienia powyższego wymogu zachowania określonej powierzchni działki w przeliczeniu na dany budynek realizowany w określonym typie zabudowy, czego Organ nawet nie poddał analizie.
W sprawie niniejszej działka [...], której część objęto p.z.t., a tym samym również zakresem Inwestycji, nie zapewnia możliwości spełnienia powyższego wymogu dla poszczególnych budynków planowanych do usytuowania. Biorąc pod uwagę lokalizację poszczególnych budynków na działce i przynależne im miejsca postojowe, przyjąć należy, że powierzchnia działki dla poszczególnych segmentów będzie miała następujące parametry:
1. dla segmentu 4 – 1,81 ar
2. dla segmentu 3 – 1,81 ar
3. dla segmentu 2 – 1,81 ar
4. dla segmentu 1 – 3,16 ar.
Minimalna powierzchnia 2 arów w przeliczeniu na budynek w zabudowie szeregowej może zostać spełniona wyłącznie przez segment 1, którego powierzchnia przekracza 2 ary. W przypadku pozostałych budynków warunek ten nie zostanie spełniony, co w ocenie skarżących przesądza o niezgodności z MPZP w analizowanym zakresie i niedopuszczalności wydania pozwolenia na zabudowę dla wnioskowanego kształtu inwestycji.
Odnosząc się do tegoż zarzutu skargi Sąd stwierdza, że obowiązujący na danym terenie MPZP nie nakłada ograniczeń co do liczby budynków na działce.
Należy podkreślić, że teren projektowanej inwestycji stanowi działkę o powierzchni 1124 m2.
Z § 6 ust. 1 pkt 18 ppkt a – f MPZP wynika, że ustala się dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej:
a) udział powierzchni biologicznie czynnej w ogólnej powierzchni terenu działki budowlanej na nie mniejszy niż:
- 50% dla zabudowy wolnostojącej,
- 40% dla zabudowy bliźniaczej lub szeregowej,
b) udział powierzchni zabudowy w ogólnej powierzchni terenu działki budowlanej na nie większy niż:
- 30% dla zabudowy wolnostojącej,
- 40% dla zabudowy bliźniaczej lub szeregowej,
c) dla zabudowy szeregowej i bliźniaczej możliwość sytuowania budynków mieszkalnych bezpośrednio przy granicy działki budowlanej oraz dla tak usytuowanych budynków możliwość usytuowania ich części w odległości 1,5 m od granicy działki budowlanej przy jednoczesnym zachowaniu pozostałych wymagań przepisów techniczno-budowlanych,
d) szerokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych wolnostojących na 12 m z tolerancją do 30%,
f) parametry działek dla zabudowy mieszkaniowej (nie dotyczy dojść, dojazdów, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej) nie mniejsze niż:
- 6 arów powierzchni dla zabudowy wolnostojącej,
- 4 arów powierzchni dla zabudowy bliźniaczej,
- 2 ary powierzchni dla zabudowy szeregowej.
Zestawienie planowanej inwestycji rozumianej jako całość z ww przepisem MPZP w odniesieniu do parametrów działki inwestycyjnej nr [...] pozwala na zaaprobowanie tezy organów o zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ww warunkami MPZP.
Jak wynika z projektu kryteria te są spełnione:
• § 6 ust. 1 pkt 18 ppkt a) ponadto dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej: udział powierzchni biologicznie czynnej w ogólnej powierzchni terenu działki budowlanej na nie mniejszej niż: 40% dla zabudowy bliźniaczej lub szeregowej – warunek spełniony, pozostawiono 40,21% pow. Biologicznie czynnej, czyli 344,96 m2,
• § 6 ust. 1 pkt 18 ppkt b) udział powierzchni zabudowy w ogólnej powierzchni terenu działki budowlanej na nie większy niż:: 40 % dla zabudowy bliźniaczej lub szeregowej - warunek spełniony, powierzchnia zabudowy wynosi 31,76 % czyli 272,54 m2,
• § 6 ust. 1 pkt 18 ppkt d) szerokość elewacji frontowej budynków mieszkalnych wolnostojących na 12m z tolerancją do 30% - warunek spełniony, szerokość elewacji frontowej (północnej) dla poszczególnych budynków wynosi: BUDYNEK 1 - 9,35 m, BUDYNEK 2 - 9,35 m, BUDYNEK 3 - 9,35 m, BUDYNEK 4- 8,70 m,
• § 6 ust. 1 pkt 18 ppkt e) zapewnienie nie mniej niż 1 stanowiska postojowego dla samochodów osobowych na każdy lokal mieszkalny, z zastrzeżeniem, że łączna powierzchnia stanowisk postojowych, dla każdej działki budowlanej nie może być większa niż 0,01 ha - warunek spełniony zapewniono 8 miejsc postojowych o łącznej powierzchni 0,01 ha (100m2),
• § 6 ust. 1 pkt 18 ppkt f) parametry działek dla zabudowy mieszkaniowej (nie dotyczy dojść, dojazdów, obiektów infrastruktury technicznej) nie mniejsze niż: - 2 ary dla zabudowy szeregowej — warunek spełniony, pow. dz. nr [...] wynosi 1124,00 m2. Nie przewiduje się podziału działki nr [...] - pod poszczególne budynki mieszkalne jednorodzinne 2-lokalowe w zabudowie szeregowej,
• § 6 ust. 2 pkt 1 ppkt a) dopuszcza się realizację nawierzchni jezdnych ciągów pieszo-jezdnych obsługujących wyłącznie tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jako przenikalnych dla wód opadowych i roztopowych- warunek spełniony.
W szczególności więc działka [...] ma powierzchnię, która spełnia kryteria z § 6 ust. 1 pkt pkt 18f MPZP. Minimalna powierzchnia działki wynikająca z planu dla zabudowy szeregowej liczona jest osobno dla każdego segmentu, a nie całego budynku 4-segmentowego. Także przy takiej interpretacji § 6 ust. 1 pkt 18 lit. f MPZP projektowana inwestycja spełnia jego warunki (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2021 r., II OSK 1841/18).
Zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 3 MPZP dopuszcza się podział nieruchomości na działki inne niż określone w ust. 1 pkt 15 i 18 lit. f jeżeli jest on przeprowadzony w celu regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami lub w celu powiększenia sąsiednich nieruchomości zgodnie z przepisami odrębnymi z tego zakresu.
Tak więc podział przedmiotowej działki będzie dopuszczalny zgodnie z regułami MPZP na działki o powierzchni co najmniej 2a (§ 6 ust. 1 pkt 18 f MPZP), albo w razie spełnienia warunków z § 16 ust. 2 pkt 3 MPZP.
Należy podkreślić, że rysunek planu nie zawiera informacji podważających ten sposób rozumienia treści planu. Co prawda rysunek planu w procesie stosowania prawa może być uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest opisany w tekście planu, tym niemniej część graficzna może stanowić wskazówkę interpretacyjną dla części tekstowej uchwały. Sąd zauważył, że w myśl § 7 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r., poz. 2404). Projekt rysunku planu miejscowego może zawierać w razie potrzeby oznaczenie elementów informacyjnych niebędących ustaleniami tego projektu. Wrysowanie przykładowe budynków w części graficznej powołanej uchwały Sąd uznał za taki element informacyjny, posiłkowo ukierunkowujący wykładnię przepisów poruszanego aktu prawa miejscowego. W tym kontekście Sąd zauważył, że załącznik graficzny uchwały przypisuje do każdej przykładowej podzielonej działki tylko jeden obiekt budowlany. Na terenie oznaczonym MN11 wskazano przykładowe projektowane granice podziału działek wraz z przykładową lokalizacją. Każdy z budynków wolnostojący, bliźniaczy w zabudowie szeregowej znajduje się na osobnej działce. Oznacza to, że MPZP nie wyklucza sytuacji zaprojektowania 4 segmentów zabudowy szeregowej jednoliniowej na działce ewidencyjnej.
Należy podkreślić, że z projektu wynika, że inwestor nie zamierza dzielić działki inwestycyjnej.
Kwestia czy w ogóle i jak w przyszłości ewentualnie dojdzie do podziału działki inwestycyjnej w sytuacji gdy projektowana nań inwestycja spełnia warunki planu nie powinna rzutować na ocenę jej legalności. Odmienna wykładnia, zaprezentowana przez skarżących, ograniczałaby wolność budowlaną. Należy przyjąć, że plan dopuszcza inny podział działek niż wynika to z § 6 ust. 1 pkt 18 lit. f MPZP w § 6 ust. 2 pkt 3 MPZP.
Odnośnie zarzutu skargi co do spełnienia wymogów przeciwpożarowych wskazać należy, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wymagania § 271 ust. 1 warunków technicznych. Opinia rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 1 lipca 2020 r., zalegająca w załącznikach do projektu budowlanego, jednoznacznie wskazuje, że nie sposób ustalić odległości budynków (budowli spełniających funkcje użytkowe budynków) ze względu na bezpieczeństwo pożarowe, przy uwzględnieniu odległości od innych elementów obiektu niż ściany stanowiące trwałe elementy konstrukcji obiektu. Takiego wymogu nie spełnia ściana ażurowa w przypadku gdy obiekt ma konstrukcje słupową.
W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko organów:
- odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż 8m – projektowane budynki mieszkalne jednorodzinne dwulokalowe w zabudowie szeregowej zlokalizowano w odległości 8,0 m i 8,76 m od budynków na działce nr [...] zapewniając niezbędną odległość między zewnętrznymi ścianami budynków – spełniono wymogi § 271 i § 273 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,
- zaprojektowano 8 miejsc postojowych dla samochodów osobowych o wymiarach 2,5 m x 5 m każde, które zostały usytuowane od strony pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi – spełniono wymogi § 18 i § 19 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Drewniana część ażurowa budynku skarżących to drewniane słupy, między którymi założono ozdobną kratkę na werandzie, nie jest ona ścianą jak piszą skarżący (k. 93 w aktach sprawy Starosty [...] zakończonej decyzją z dnia 29 czerwca 2021 r. o umorzeniu postępowania, AB.6740.710.2020/21.RB).
Ocena organu, zaakceptowana przez Sad jest więc aktualna.
Także co do zarzutu skargi naruszenia § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zakresie zachowania minimalnych odległości miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych. Sąd podzielił stanowisko organów. W tym kontekście należy zauważyć, iż zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a WT odległość stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym nie może być mniejsza niż dla samochodów osobowych 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Jak wynika z przedłożonego projektu, inwestor planuje zrealizować 8 miejsc postojowych dla samochodów osobowych zlokalizowanych wzdłuż projektowanych budynków mieszkalnych. Na str. 31, 32, 41, 42, 51, 52, 61, 62 PAB wskazano, że na I piętrze każdego z projektowanych budynków mieszkalnych, od strony planowanych miejsc postojowych znajdują się okna od garderoby, łazienki oraz kuchni, Z kolei na parterze znajduje się okno od garderoby . Zgodnie z § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny; a także pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie.
Kwestia kwalifikacji pomieszczenia jako przeznaczonego na stały lub czasowy pobyt ludzi ma więc znaczenie przy ocenie spełnienia przez inwestycję wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt stały ludzi będą sypialnie i pokoje dzienne (salony). Trudności pojawiają się w odniesieniu do pomieszczeń przeznaczonych na czasowy pobyt ludzi, ponieważ każdorazowo wymagają one analizy konkretnego przypadku.
Pomieszczeniem sprawiającym trudności w omawianym zakresie jest kuchnia. Definicja pomieszczenia pomocniczego zawarta w § 3 pkt 11 r.w.t. pozwala zaliczyć do grupy takich pomieszczeń kuchnię. Jednocześnie w tabeli zamieszczonej w § 134 ust. 2 r.w.t. kuchnia została wymieniona wśród pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a zgodnie z tabelą z § 172 ust. 1 r.w.t. kuchnia stanowi przykład pomieszczenia nieprzeznaczonego na stały pobyt ludzi. W związku z tym zawsze konieczne jest indywidualne określenie danej kuchni.
Sąd podziela stanowisko Wojewody, że realiach mniejszej sprawy nie ma podstaw ku temu, aby zakwestionować przyjęte przez autora projektu rozwiązania dotyczące określenia charakteru pomieszczenia, w którym znajduje się aneks kuchenny jako pomieszczenia, w którym przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Aneks kuchenny stanowi wydzieloną funkcjonalnie część pomieszczenia. Nie sposób uznać, aby w przypadku otwartych przestrzenni pełniących niejednokrotnie różnorakie funkcje, niemożliwym było odnoszenie wymagań z § 19 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych do odległości otworu okiennego służącego określonej funkcji pomieszczenia (w niniejszej sprawie otwór oznaczony jako 04 służy nasłonecznieniu kuchni, kwalifikowanej powszechnie jako pomieszczenie przeznaczone na czasowy pobyt ludzi). Podkreślić należy, że np. § 93 ust. 1 warunków technicznych wskazuje na pomieszczenie mieszkalne, ale również odrębnie na aneks kuchenny.
Wbrew stanowisku skarżących dla przedmiotowej inwestycji może znaleźć zastosowanie przepis 19 ust. 5 warunków technicznych, ustanawiający wyjątek od zasady określającej minimalną odległość miejsca postojowego od okien, zgodnie z którym zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanym przy tym budynku. Treść tego przepisu jednoznacznie wskazuje na to, że wyłącza on od obowiązku zachowania minimalnej odległości jedynie w odniesieniu do jednego albo dwóch stanowisk postojowych zlokalizowanych przy danym budynku.
Co do odległości od okien w sąsiednich segmentach aktualne są wcześniejsze rozważania o tym, że aneks kuchenny w tym konkretnym projekcie nie jest pomieszczeniem przeznaczonym na stały pobyt ludzi, w związku z czym nie ma mowy o naruszeniu § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a r.w.t., w związku z § 9 ust. 3 r.w.t.
Zarzut skargi o niezgodności projektu zagospodarowania terenu z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. jest oczywiście bezzasadny.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.
Treść tego przepisu pełni funkcję ochronną dla sąsiadów, podmiotów w sferze oddziaływania inwestycji, która ma być tak zrealizowana, aby szanowała/nie naruszała ich interesów, także w sferze dostępu do drogi publicznej. Inaczej rzecz ujmując, inwestycja nie może zagrozić prawnie zagwarantowanemu dla sąsiada dostępowi do drogi publicznej przez np. zaprojektowanie inwestycji na szlaku drogi koniecznej. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie występuje.
Dostęp do drogi publicznej, jak wynika z projektu zagospodarowania działki (k. 6) działka inwestycyjna posiada dostęp do drogi publicznej – dz. nr [...] ul. [...] poprzez działki drogowe nr [...] (współwłasność inwestora – 2/70 udziałów) oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...] (wszystkie będące własnością Urzędu Miasta [...] – przeznaczone w MPZP pod tereny dróg publicznych – KD24). Za niniejszym opisem dołączono planszę PZT_03 z wykazem dojazdu.
Skarżący podnieśli zarzut naruszenia § 14 ust. 1 i 2 warunków technicznych, zgodnie z którym:
1. Do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m.
2. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów.
W ocenie skarżących dojazd do działki drogowej (nr [...] na działkę objętą wnioskiem Inwestora, wbrew odmiennej treści p.z.t., wymaga budowy zjazdu na działkę [...], a de facto również przebudowy samej drogi, poprzez włączenie ciągu pieszo-jezdnego planowanego na działce [...] do komunikacji z drogą wewnętrzną. Jest tak dlatego, że obecnie usytuowana na działce nr [...] droga wewnętrzna nie posiada urządzonych zjazdów na poszczególne działki, jak niekiedy stosuje się w przypadku rozmaitych dróg publicznych czy wewnętrznych.
Jeszcze raz należy podkreślić, że działka inwestycyjna stanowi jedną całość przylegającą do drogi wewnętrznej, stanowiącej współwłasność inwestora. Brak jest przepisów regulujących budowę zjazdów czy ich parametry z drogi wewnętrznej. Układ komunikacyjny na działce inwestycyjnej wynikający z projektu (k. 5, 6 projektu zagospodarowania działki) spełnia ww kryteria.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.