II SA/Rz 1393/23

II SA/Rz 1393/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 988
art. 100aa  100aq, art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 2328
art. 17 ust. 1, art. 18 pkt 2 lit. a
Ustawa z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy  Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2021 poz 1212
art. 98 ust. 1, ust. 4
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 2018 poz 957
art. 14 ust. 2
Ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 3 lipca 2023 r. nr SKO 4121.20.2023 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami - skargę oddala -
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K.D. (dalej: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z dnia 3 lipca 2023 r. nr SKO 4121.20.2023 utrzymująca
w mocy decyzję Starosty [....] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji")
z dnia 29 marca 2023 r. nr KD.V.5430.276.2023.LW w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, wydana w następującym stanie faktycznym sprawy;
W dniu 27 kwietnia 2023 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [....] z dnia 21 kwietnia 2023 r. L. dz. [...] o cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem liczby 20 punktów karnych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 13 kwietnia 2023 r. do dnia
20 kwietnia 2023 r., tj. w okresie roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący naruszył przepisy ruchu drogowego w dniu 13 kwietnia 2023 r., w P. na ul. [...], poprzez niestosowanie się do znaków: B-1 "zakaz ruchu w obu kierunkach", za co otrzymał osiem punktów karnych oraz w dniu 20 kwietnia 2023 r., w P. na [...], poprzez niezastosowanie się do sygnałów świetlnych, za co otrzymał 15 punktów karnych.
Na skutek powyższego wniosku, Starosta, w dniu 29 marca 2023 r., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. - o zmianie ustawy - Prawo
o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2328; dalej zwana: "ustawą zmieniającą z 2021 r.") wydał decyzję nr KD.V.5430.276.2023.LW,
o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii "AM, B1, B".
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że skarżący prawo jazdy nr [...], uprawniające do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii AM, B1 i B uzyskał w dniu 30 marca 2023 r. Starosta wskazał, że zgodnie z art. 18 pkt 2 lit. a) ww. ustawy, do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, Starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie przekroczenia, w okresie roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów - przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji. Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z przywołanym wyżej przepisem wniosek właściwego komendanta powoduje uruchomienie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, a decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany, nie pozostawiając organowi swobody uznaniowej w tym zakresie.
W odwołaniu od powyższej decyzji, reprezentujący skarżącego pełnomocnik – adwokat, podniósł między innymi, że doszło do błędnej interpretacji art. 18 pkt 2 lit. a) ustawy zmieniającej z 2021 r., polegającej na przyjęciu, że przepis ten uprawnia Starostę od wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie samego wniosku Komendanta Policji. Jak wyjaśnił, ani ten przepis, ani sama ustawa nie odsyła do żadnej normy, która wskazywałaby uzyskanie jakich punktów upoważnia do wydania takiej decyzji, czy chodzi o ich sumę, czy jednorazowo oraz czy powinny one zostać ujęte w jakimś dokumencie, np. mandacie, a także czy dokument ten powinien być doręczony stronie z pouczeniem
o konsekwencjach, tj. utracie uprawnień, czy o możliwości odwołania. Skarżący nie otrzymał żadnego dokumentu nakładającego na niego punkty karne, a z wydruku
z aplikacji mObywatel wynika, że nie posiada żadnych punktów karnych. Ponadto Starosta przyjął, że jego uprawnienie wynika z samego wniosku Komendanta Policji o wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, podczas gdy norma z art. 18 pkt 2 lit. a) ustawy zmieniającej z 2021 r. ma obowiązywać jedynie do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, a które to zgodnie z komunikatem Ministerstwa Cyfryzacji zostały wprowadzone z dniem 1 października 2018 r., a zatem w dacie składania wniosku jak i w dacie wydawania zaskarżonej decyzji powyższy przepis nie mógł mieć zastosowania jak i nie mógł stanowić podstawy prawnej decyzji. Pełnomocnik skarżącego nadmienił również, że wyrokiem z 13 grudnia 2022 r. sygn. K 4/21, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 541), rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1212), stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 988, dalej: "u.p.r.d."), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP.
W wyniku rozpoznania odwołania, SKO, opisaną na wstępie decyzją z dnia
3 lipca 2023 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz z art. 18 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r., o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2328), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Zaznaczył, że w dacie wystąpienia z wnioskiem o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami obowiązywał przepis art. 18 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, zatem mógł on stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia. Kolegium wyjaśniło również, że kwestie związane z naliczaniem punktów, ich ilością i usuwaniem pozostawione są organowi prowadzącemu ewidencję, tj. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, a ewentualna kontrola prawidłowości dokonywanych wpisów, może być dokonana w postępowaniu przed sądem administracyjnym, ale w odrębnym postępowaniu. Organ zaznaczył, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych wpis do ewidencji prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnotechniczną, o której mowa w art. i § 2 pkt 4 P.p.s.a., a zatem przysługuje od niego prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
W ocenie Kolegium, nie można zgodzić się również z twierdzeniem skarżącego, że przedmiotowy przepis został wyeliminowany z obrotu prawnego
z dniem 1 października 2018 r. Organ zauważył, że wskazany komunikat Ministra Cyfryzacji został wydany na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, podobnie jak odrębny komunikat z dnia 22 lutego 2019 r. - w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających udostępnianie danych zgromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów do ponownego wykorzystywania za pośrednictwem usług sieciowych (Dz. Urz. MC, poz. 5), został wydany na podstawie art. 12 ust. 2 tej ustawy. Tymczasem, na zasadzie art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej ustawodawca powiązał stosowanie art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami
z wdrożeniem innych rozwiązań technicznych, tj. umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa – 100aq u.p.r.d. Skoro natomiast, co do tych rozwiązań, minister właściwy do spraw informatyzacji nadal nie wydał komunikatu określającego termin wdrożenia, to przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b u.p.r.d. mógł mieć zastosowanie w niniejszej sprawie.
Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżył ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
Jako podstawę powyższego wskazał naruszenie:
1. art. 18 pkt 2 lit. a) ustawy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uprawnia on Starostę do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie samego wniosku Komendanta Policji;
2. art. 18 pkt 2 lit. a) ustawy w zakresie w jakim jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP;
3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku należytego wyjaśnienia stronie podstaw decyzji;
4. art. 7a k.p.a. w zw. z art 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia postępowania w sposób wyczerpujący i kompletnie wyjaśniający wszystkie okoliczności – przede wszystkim organ odmówił dokonania jakiejkolwiek oceny dowodów zebranych przez organ I Instancji,
a ponadto poprzez brak rozstrzygnięcia zaistniałych wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;
5. art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. z zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie zasadności swojej decyzji przez SKO, które nie odniosło się do wszystkich zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, nie wyjaśniło przyczyn ich nieuwzględnienia;
6. art. 11 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku wskazania i wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji przy wydawaniu decyzji;
7. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ odwoławczy dowolnej, a nie swobodnej oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego,
a w szczególności uznanie, że norma 18 pkt 2 lit. a) ustawy miała zastosowanie
w dniu złożenia wniosku przez Komendanta Wojewódzkiego Policji i w dniu wydawania decyzji przez organ I instancji, podczas gdy zgodnie z komunikatem Ministerstwa Cyfryzacji zostały wprowadzone z dniem 1 października 2018 r.,
a zatem w dacie składania wniosku jak i w dacie wydawania zaskarżonej decyzji zaskarżony przepis nie mógł mieć zastosowania, jak i nie mógł stanowić podstawy prawnej decyzji.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego rozwinął powyższe zarzuty. W zakresie naruszenia art. 18 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. - o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, pełnomocnik przytoczył argumentację zaprezentowaną wcześniej w odwołaniu, przywołując przy tym wyroki sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Postanowieniem z dnia 27 września 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności
z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę skarżonych decyzji stanowił przepis art. 18 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (wersja na dzień wydania decyzji I i II instancji. Dz. U.
z 2021r. poz. 2328 ze zm.), zgodnie z którym do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14 (t.j. ustawy z dnia 9 maja 2018r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2018 r. poz. 571 ze zm. zwana też ustawą zmieniającą z 2018 r.), starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie przekroczenia, w okresie roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy, liczby 20 punktów.
Stosownie do przywołanego w powyższym przepisie art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2018 r. w wersji obowiązującej w dacie rozstrzygania sprawy przez organy, minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu ogłasza w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw informatyzacji komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie.
Wbrew stanowisku strony skarżącej komunikat, o którym mowa w tym ostatnim przepisie, wydany na tej właśnie podstawie prawnej nie ukazał się do chwili orzekania przez organ II instancji. Komunikat ten dotyczyć ma konkretnych opisanych w ustępie 1 tego przepisu rozwiązań technicznych. Oznacza to, że art. 18 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r nadal wówczas obowiązywał i mógł stanowić podstawę rozstrzygnięcia.
Z wniosku złożonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji wynika, że skarżący, który w dniu 30 marca 2023 r. uzyskał prawo jazdy, w dniu 13 kwietnia 2023r. w [...] na ul. [...] kierując samochodem osobowym nie zastosował się do znaków B-1 - zakaz ruchu w obu kierunkach, za co przypisane mu zostało 8 punktów, zaś w dniu 20 kwietnia 2023 r. w [...] na [...] kierując samochodem osobowym nie zastosował się do sygnałów świetlnych, za co przypisano mu 15 punktów. Obydwa wykroczenia przeciwko przepisom ruchu drogowego zostały opisane w uzasadnieniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 21 kwietnia 2023 r. skierowanego do Starosty [...] o cofnięcie uprawnień skarżącemu. Suma punktów za ww. naruszenia przepisów ruchu drogowego wynosiła 23.
Stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2021 r. do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, Policja prowadzi ewidencję kierujących pojazdami silnikowymi, motorowerami oraz tramwajami naruszających przepisy ruch drogowego. Jak wyżej wskazano, do chwili obecnej komunikat ministra wydany na tej podstawie się nie ukazał.
Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, kierowca lub osoba posiadająca pozwolenie na kierowanie tramwajem, która kierując pojazdem popełniła naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone mandatem karnym, prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem organu orzekającego w sprawie
o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym, otrzymuje punkty odpowiadające temu naruszeniu z dniem uprawomocnienia się rozstrzygnięcia. Według ust. 2 naruszeniu, o którym mowa w ust. 1 odpowiada określona liczba punktów w skali od 1 do 15 w zależności od stopnia zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i wagi naruszenia. Stosownie do ust. 4 dane o naruszeniu, o którym mowa w ust. 1 są przekazywane do centralnej ewidencji kierowców.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, podnieść należy,
iż bezsporną okolicznością jest, że Komendant Wojewódzki Policji w [....],
w ramach posiadanych uprawnień, zwrócił się do Starosty z wnioskiem o cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w związku z uzyskaniem przez niego, w okresie od 13 do 20 kwietnia 2023 r., łącznie 23 punktów karnych z tytułu wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego. Opisał naruszenia przepisów ruchu drogowego dokonane przez skarżącego, które spowodowały uzyskanie wymienionej liczby punktów karnych.
W ocenie Sądu rację ma Kolegium, że w takich okolicznościach organ pierwszej instancji miał obowiązek zawiadomić o wszczęciu postępowania w sprawie, po czym wydać kwestionowaną przez stronę decyzję, którą w pełni zaaprobowało Kolegium, wyjaśniając – jak wskazano powyżej – motywy rozstrzygnięcia, które Sąd w zasadzie uznaje za słuszne i trafne.
Z uwagi na zarzuty strony skarżącej podkreślenia wymaga prawidłowość argumentacji Kolegium, że z art. 18 pkt 2 lit. a ustawy zmieniającej z 2021 r. wynika, że organ orzekający o cofnięciu uprawnień nie ma kompetencji do badania, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy (w tym zakresie właściwy jest ewentualnie sąd powszechny w razie odmowy przyjęcia mandatu), ani też, czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano właściwą liczbę punktów. To ostatnie uprawnienie przysługuje bowiem komendantowi wojewódzkiemu Policji, którego działanie może być poddane kontroli sądu administracyjnego – ale w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu. Prawidłowo zwrócił na to uwagę organ odwoławczy. Zarzuty dotyczące liczby punktów nie odnoszą się do przedmiotu stanowiącego zakres i wyznaczającego granice działania organu w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Twierdzenia skarżącego dotyczące rzekomego braku uwidocznienia jakichkolwiek punktów w aplikacji mObywatel, wbrew wskazaniom tak odwołania, jak i skargi, nie zostały nawet uprawdopodobnione, gdyż nie załączono do tych pism żadnych wydruków. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący nie wykazał, iż w odpowiednim trybie zakwestionował prawidłowość wpisów w ewidencji co do naruszeń opisanych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [....]. W konsekwencji, organ administracji publicznej, do którego wpłynął wniosek zobligowany był zastosować wobec niego instytucję przewidzianą
w art. 18 pkt 2 lit. a ustawy zmieniającej z 2021 r., to jest cofnąć uprawnienia.
Oceniając legalność wydanej przez Kolegium decyzji powtórzyć za jej uzasadnieniem należy po raz kolejny, że przypisywanie punktów karnych w ewidencji prowadzonej na podstawie art. 98 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami należy do organów Policji. Organy orzekające o cofnięciu uprawnień nie są uprawnione do weryfikacji prawidłowości ich naliczenia. Starosta ani Kolegium, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy, ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Rozpatrując wniosek organu Policji organy obu instancji były związane danymi zawartymi w ewidencji (por. np. wyrok NSA z 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt
I OSK 1743/19; wyrok WSA w Poznaniu z 24 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Po 1649/21; wyrok WSA w Krakowie z 13 maja 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 175/22 wszystkie orzeczenia dostępne na www.cboisa.nsa.gov.pl).
Ewidencja, o której mowa jest rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje uprawniony do tego organ w tym wypadku w Policji. Tylko ten organ ma też kompetencje do usuwania punktów karnych, otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W sytuacji bowiem, gdy danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, przy braku odmiennych postanowień w tym zakresie, tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów. Sam wpis do ewidencji stanowi czynność materialnotechniczną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jest to jednak inna sprawa sądowoadministracyjna niż sprawa dotycząca cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami Z tego powodu, w takim postępowaniu, ani organ administracji publicznej, ani Sąd nie mają kompetencji do ustalania ilości punktów karnych uzyskanych przez kierowcę, ani też weryfikowania prawidłowości ich wyliczenia przez organ prowadzący rejestr. Wskazane we wniosku naliczenie punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego było wiążące dla Starosty jak i Kolegium.
W judykaturze ugruntowany jest pogląd, z którym utożsamia się skład orzekający
w niniejszej sprawie, że w przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do ewidencji, lecz następuje to
w odrębnym postępowaniu (por. wyroki NSA: z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2358/15; z 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 855/12; z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; z 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i sygn. akt I OSK 1306/11; z 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11; z 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11; z 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10; z 15 września 2010r., sygn. akt I OSK 1456/09; z 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1451/09). Zagadnienie to nie mogło być zatem rozpatrywane, ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest przesłanką rozstrzygnięcia (np. w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem lub skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji), ani też
w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 731/15).
Podsumowując, Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie - wbrew zarzutom skargi - przeprowadzone zostało prawidłowo
i doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy obu instancji dokonały prawidłowej subsumcji poczynionych ustaleń faktycznych sprawy pod zastosowane w sprawie, co uprawniało je do wydania decyzji w oparciu o obowiązujący przepis ustawy tj. art. 18 pkt 2 lit. a ustawy zmieniającej z 2021 r.
Skoro minister do spraw informatyzacji na dzień rozstrzygnięcia sprawy przez orany nie wydał na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2018 r. komunikatu określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa – 100aq u.p.r.d, przepis art. 18 ustawy zmieniającej z 2021 r. miał zastosowanie w sprawie, co oznacza – jak zasadnie podkreśliło SKO że przepis ten mógł stanowić podstawę wydania skarżonej decyzji. SKO zasadnie też wskazało, że podobne komunikaty (także ten wskazywany przez stronę skarżącą) właściwy minister wydawał, ale na innych podstawach prawnych, a nie w oparciu o art. 14 ust. 2 ww. ustawy zmieniającej. Dopiero komunikat wydany na tej konkretnej podstawie prawnej spowoduje utratę kompetencji Starosty do wydawania decyzji, o których mowa w art. 18 ustawy zmieniającej z 2021 r., a tak się nie stało do chwili ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.
Wbrew zarzutom, sformułowanie art. 18 ustawy zmieniającej z 2021 r. nie pozostawiało Staroście żadnych możliwości podważenia w ramach tego postępowania liczby punktów karnych przypisanych kierowcy, a strona nie podważyła skutecznie danych podanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [....] bo nie mogła tego uczynić w ramach kontrolowanej sprawy. Jak wyżej wskazano, nawet wbrew treści tak odwołania jak i skargi nie przedstawiono nawet wydruku z aplikacji mObywatel. Nie miało to jednak żadnego znaczenia i wpływu na wynik sprawy. Stosownie do art. 18 pkt 2 lit. a ustawy zmieniającej z 2021 r., jeśli organ I instancji otrzymał wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, z którego wynikało, że skarżący, który w dniu 30 marca 2023 r. otrzymał prawo jazdy przekroczył liczby 20 punktów już w dniu 20 kwietnia 2023 r., był zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Przesłankami zastosowania przepisu jest jedynie stosowny wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z informacją o przekroczeniu 20 punktów karnych przez kierowcę w ciągu roku od wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy. Wykładnia tego przepisu zastosowana przez organ jest prawidłowo. Do badania zgodności z Konstytucją przepisów ustawy właściwy jest Trybunał Konstytucyjny. Brzmienie normy stanowiącej podstawę orzekania przez organy nie stwarza żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Jest jasne. Wobec tego art. 7a k.p.a. nie mógł mieć zastosowania i organy nie mogły go naruszyć. Nie ma wątpliwości co do tego, że chodzi o aktualną na dzień złożenia wniosku i orzekania sumę punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym. Punkty w różnej ilości są przypisane do konkretnych wykroczeń potwierdzanych przyjętym przez kierowcę mandatem karnym lub orzeczeniem sądu. Z niczego nie wynika obowiązek poinformowania na piśmie kierowcy co do aktualnej liczby punktów. Przypisane punkty są konsekwencją popełnionych naruszeń przepisów ruchu drogowego stwierdzonych w określony sposób. Z przywołanego w skardze wyroku tut. Sądu z dnia 10 marca 2020 r. sygn. II SA/Rz 1273/19 nie wynika, aby właściwy minister do spraw informatyzacji ogłosił komunikat na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2018 r. Także przywołany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy innej normy prawnej.
Co do oceny dowodów organy nie miały jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania treści wniosku Komendanta, który to wniosek jest dokumentem urzędowym. Przesłanki zaś wydania decyzji zostały jasno określone w przepisie art. 18 ustawy zmieniającej z 2021 r. skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które skutecznie podważałyby treść wniosku (np. prawomocnego wyroku sądu administracyjnego). Nawet powołanie się na rzekomy brak ujawnienia punktów
w aplikacji mObywatel w piśmie procesowym nie zostało poparte jakimkolwiek dowodem.
Wbrew zarzutom skargi SKO szczegółowo wyjaśniło stronie podstawy decyzji, wskazało zarówno stan faktyczny, na którym organ oparł swoje rozstrzygnięcia, przepis, który obligował do wydania decyzji określonej treści i jego przesłanki,
w uzasadnieniu decyzji. SKO wyjaśniło, też z czego wynikało, że poza niniejszym postępowaniem pozostaje możliwość kwestionowania liczby punktów karnych przypisanych stronie w ewidencji. Okoliczności takie jak podstawa prawna, w oparciu o którą minister wydał komunikat określonej treści są możliwe do weryfikacji tak przez stronę, organ jak i przez Sąd. Biuletyn Informacji Publicznej czy treść dzienników ustaw jest powszechnie dostępna i weryfikowalna, więc niezrozumiałe są zarzuty skargi związane z rzekomym wdrożeniem rozwiązań technicznych, o których mowa tak w art. 18 ustawy zmieniającej z 2021 r., jak i w art. 14 ust. 2 ustawy zmieniającej z 2018 r. Nie ulega wątpliwości, że w art. 18 ustawy zmieniającej
z 2021 r. mowa jest o punktach (powszechnie zwanych karnymi), o których mowa
w art. 98 ustawy o kierujących pojazdami. Komendant Wojewódzki Policji nie ma ustawowych uprawnień do formułowania i składania wniosku do organu w oparciu
o inne ewidencje, w których są jakieś inne punkty. Opis wykroczeń, które popełnił skarżący we wniosku z dnia 21 kwietnia 2023 r. nie pozostawia wątpliwości, że są to punkty odpowiadające konkretnym wykroczeniom drogowym: C07 i C02, zaś punkty zostały przypisane za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Wbrew zarzutom skargi skarżący miał możliwość zakwestionowania liczby punktów ujawnionych
w ewidencji, ale nie w ramach kontrolowanego postępowania. To czy został pouczony o takiej możliwości nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy.
W ocenie Sądu SKO odniosło się do zarzutów odwołania w wystarczający sposób wyjaśniło zarówno stan faktyczny niezbędny jak i wystarczający do wydania decyzji. Wyjaśniło też podstawę prawną, w oparciu o którą orzekało i dlaczego wydana została decyzja określonej treści. Nie naruszono żadnych wskazywanych przez stronę przepisów prawa.
Jedyne zastrzeżenie Sądu do decyzji SKO dotyczy przywołania
w uzasadnieniu art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b u.p.r.d., który po kolejnej zmianie przepisów tej ustawy w dacie orzekania przez organy już nie obowiązywał, gdyż na mocy art. 14 pkt 1 ustawy zmieniającej z 2021 r. w ustawie zmienianej w art. 14 ust. 1 skreślono wyrazy "art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16". Oznacza to, że m.in. art. 140 u.p.r.d. utracił moc obowiązującą w dacie wejścia w życie zmiany wprowadzonej przez art. 14 ustawy zmieniającej z 2021 r. tj. z dniem 17 września 2022 r., o czym stanowi art. 23 pkt 3 tej ustawy. Jednocześnie ustawodawca zastąpił uchylane regulacje właśnie przepisem art. 18 ustawy zmieniającej z 2021 r. Uchybienie to nie miało jednakże żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż organ przywołał treść przepisu stanowiącego rzeczywistą podstawę rozstrzygnięcia sprawy i prawidłowo wyjaśnił przesłanki jego zastosowania.
Mając na uwadze powyższe należało oddalić skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.