II SA/Rz 131/09

II SA/Rz 131/09 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2009-07-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2009-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Ewa Wojtyna /sprawozdawca/
Małgorzata Wolska
Zbigniew Czarnik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 571/10 - Wyrok NSA z 2011-03-30
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 50 i art. 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 22 lipca 2009 r. sprawy ze skargi R. i K. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności wykonanych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących R. i K. D. solidarnie kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 roku znak: [...], który po rozpatrzeniu odwołania K. D., C. P., E. K. i W. G. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008 roku znak: [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie budowy stacji bazowej telefonii UMTS na budynku nr [...] przy ul. T. w R. Podstawę prawną decyzji stanowi przepis art. 138 § 1 pkt.1 ustawy
z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) określanej dalej jako k.p.a.
Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że A. Spółka z o.o.
z siedzibą w W. w dniu 18 pażdziernika 2007 roku dokonała zgłoszenia o zamiarze montażu na dachu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr 411 obr. [...] przy ul. T. [...] w R. , konstrukcji masztu, szafy telekomunikacyjnej, wsporników, anten radiolinii, tras kablowych i zasilania energetycznego z wewnętrznej instalacji elektrycznej.
W wyniku czynności kontrolnych ustalono, że Spółka zamontowała na wskazanym budynku maszt z trzema odciągami o wysokości 12 m. , sztycę odgromową
o długości 0,8 m. i ramę pod szafę telekomunikacyjną. Do montażu pozostały anteny radiolinii i szafa telekomunikacyjna.
Organ administracji architektoniczno – budowlanej / Prezydent Miasta / nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że budowa stacji bazowej telefonii UMTS stanowi nadbudowę budynku mieszkalnego o konstrukcję stalową , co z kolei wskazuje na konieczność uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji. W związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 roku, działając na podstawie art. 50 ust.1 pkt. 3 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku nr 156 poz. 1118 ze zm.) wstrzymał roboty budowlane polegające na budowie stacji bazowej telefonii UMTS , zobowiązując jednocześnie inwestora, w terminie 30 dni od daty doręczenia tego postanowienia, do przedłożenia ekspertyzy technicznej określającej, czy wykonana stacja bazowa kwalifikuje się do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i czy sporządzenie raportu jest wymagane.
Z przedstawionej ekspertyzy wynika, że projektowana stacja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 51 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie kwalifikuje się też do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ust.1 pkt.2 cytowanej ustawy. W konsekwencji projektowana stacja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Powołując się na orzecznictwo sądowo administracyjne organ I instancji wskazał, że wobec wadliwego działania organu administracji architektoniczno – budowlanej , będącego przyczyną prowadzenia budowy bez wymaganego prawem pozwolenia, brak jest podstaw do stwierdzenia w niniejszej sprawie samowoli budowlanej. Nie można bowiem stwierdzić, że inwestor działał z zamiarem obejścia przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują, że montaż elementów określonych w zgłoszeniu z dnia 18 października 2007 roku stanowi rzeczywisty zamiar inwestora.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał następnie, iż przedmiotem zainteresowania winien być jedynie maszt, który w świetle art. 3 pkt.3 ustawy Prawo budowlane stanowi budowlę. Za uznaniem, że przedmiotowy maszt nie stanowi ostatecznie nadbudowy budynku mieszkalnego nr [...] przy ul. T. w R. przemawia, zdaniem organu to, że nadbudowa polega na zwiększeniu istniejącego obiektu budowlanego poprzez zwiększenie jego wysokości z zachowaniem tej samej powierzchni zabudowanej. W ocenie organu, w niniejszej sprawie wykonanie masztu nie zwiększyło wysokości budynku.
Odnosząc się do pozostałych elementów wchodzących w skład stacji bazowej , organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 29 ust.2 pkt.15 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Organ powołał także art. 30 ust.1 pkt. 3c Prawa budowlanego , wedle którego zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska i zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wedle tej ustawy. Z uwagi na fakt, że w świetle ekspertyzy technicznej instalacja elementów przedmiotowej stacji bazowej nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko należy, w ocenie PINB stwierdzić, że instalacja tychże elementów nie wymaga ani zgłoszenia, ani tym bardziej pozwolenia na budowę.
Reasumując – organ I instancji podniósł, że brak było w sprawie podstaw do wydania którejkolwiek z decyzji przewidzianych w art. 51 ust.1 pkt.1 i pkt. 2 ustawy Prawo budowlane. W związku jednak z faktem wszczęcia postępowania w oparciu o przepis art. 50 ust.2 tej ustawy, koniecznym stało się jego umorzenie, wobec niemożliwości merytorycznego rozstrzygnięcia.
W oddzielnych odwołaniach od decyzji organu I instancji, W. G. i C. P. zarzucili, iż postępowanie należało zakończyć merytorycznym rozstrzygnięciem. Przedmiotowa stacja wzniesiona została na budynku wybudowanym samowolnie. Nadto – organ błędnie przyjął, ze inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii UMTS realizowana na dachu budynku jest tożsama ze zgłoszeniem z dnia 18 pażdziernika 2007 roku. Dodatkowo W. G. podniosła brak rozstrzygnięcia przez organ na podstawie art. 71 a Prawa budowlanego , kwestii samowolnej zmiany sposobu użytkowania części domu mieszkalnego przy ul. T. [...] na stację bazową telefonii komórkowej.
W odwołaniach E. K. i K. D. zarzucono, że w sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, to wbrew intencjom zgłaszającego nie jest ono zgłoszeniem w rozumieniu art. 30 ust.1 ustawy Prawo budowlane a więc nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach tej ustawy dla tej instytucji, w tym nie rozpoczyna swojego biegu termin z art. 30 ust.2 Prawa budowlanego. W ocenie składających odwołanie, inwestor działał na własne ryzyko, mając świadomość, że zamierzona przez niego inwestycja wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz pozwolenia na budowę, jako że w świetle rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 219 poz. 1864) jest to telekomunikacyjny obiekt budowlany. Zdaniem odwołujących się, wadliwym było także wezwanie inwestora do przedłożenia ekspertyzy technicznej, bowiem ustalenie, czy inwestycja wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko należy wyłącznie do organu prowadzącego postępowanie w oparciu o przedstawione przez inwestora dokumenty, o których mowa w art. 46a ust.4 pkt.1 oraz art. 4 w zw. z art. 49 ust.3 i art. 51 ust.2,7 i 8 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto w sprawie powinien mieć również zastosowanie art. 135 Prawa ochrony środowiska, dotyczący wyznaczenia obszaru ograniczonego użytkowania.
Po rozpatrzeniu odwołań, decyzją wymienioną na wstępie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Motywując swoje stanowisko organ przytoczył przepis art. 29 ust.2 pkt.15 oraz art. 30 ust.1 pkt.3 lit. b ustawy Prawo budowlane stwierdzając, że w oparciu o te przepisy brak było podstaw do przyjęcia, że instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych wymagało pozwolenia na budowę. Wskazując następnie na art. 30 ust.1 pkt.3c Prawa budowlanego organ odwoławczy podniósł, iż nie ma on w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem zamierzenie inwestycyjne, którego dotyczy sprawa nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko , do których odwołuje się cytowany przepis , a zatem nie ma w tym wypadku obowiązku dokonywania zgłoszenia Anie też uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego I instancji wykonania robót zgodnie ze zgłoszeniem pozwala na uznanie, iż nie są one wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi bądż mienia. Z opracowania dołączonego do zgłoszenia wynika, że konstrukcja do montażu anten może być bezpiecznie przymocowana do konstrukcji budynku. Natomiast zagrożenie środowiska zostało wykluczone po analizie ekspertyzy technicznej. Organ podkreślił, że w związku z tym, że postępowanie w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego wszczynane jest z urzędu , wydanie decyzji uwzględniającej lub odmawiającej uwzględnienia żądania stron postępowania dotyczącego owej rozbiórki stanowiłoby działanie z rażącym naruszeniem prawa. Nie można tym samym wydać decyzji negatywnej, kończącej postępowanie w sprawie rozbiórki. W ocenie organu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy zarzuty odnoszące się do legalności budynku , na którym zamontowana została przedmiotowa stacja. Ewentualne naruszenie prawa w tym zakresie stanowi przedmiot odrębnego postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję organu odwoławczego z dnia 2 lutego 2009 roku , R. D. i K. D. zarzucili naruszenie :
- art. 7,8,9,11,77,80,84 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ do zarzutów zgłaszanych podczas postępowania i w odwołaniu , co uniemożliwia dokonanie weryfikacji stanowiska organu,
- art. 105 § 1 k.p.a. przez umorzenie postępowania w sytuacji, kiedy istnieje podmiot żądający wydania określonej decyzji i istnieje przedmiot tego postępowania, wobec czego uzasadnionym jest orzeczenie o odmowie wydania nakazu rozbiórki,
- art. 29 ust.2 pkt.15 w zw. z art. 30 ust.1 pkt.2 ustawy Prawo budowlane,
-art. 3 pkt.1 w zw. z art. 7 Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt.1 oraz pkt.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie przez nieustalenie charakteru całej inwestycji w świetle obowiązujących przepisów prawa i pominięcie faktu iż budowa masztu jako telekomunikacyjnego obiektu budowlanego wymaga pozwolenia na budowę oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,
-art. 6 ust.1 w zw. z art. 143 ust.2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 3 pkt.6 ustawy Prawo budowlane i art. 50 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
-art. 46 a ust.4 oraz 4, art. 49 ust.3 w zw. z art. 51 ust.8 pkt.1 oraz 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz p 2 ust.2 pkt.2, § 3 ust.2 pkt.2, § 4, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 50 ust.3 Prawa budowlanego poprzez zobowiązanie inwestora do sporządzenia ekspertyzy technicznej na okoliczność czy wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w sytuacji gdy zobowiązanie powyższe dotyczy w istocie ustalenia stanu faktycznego i prawnego w kontekście obowiązujących przepisów, co jest niedopuszczalne wobec tego, iż ustaleń takich winien dokonać organ samodzielnie,
-art. 5 ust.1 pkt.9 Prawa budowlanego w zw. z art. 135 Prawa ochrony środowiska oraz w zw. z art. 143 i art. 144 kodeksu cywilnego.
Skarżący zwrócili także uwagę na nieuwzględnienie przez organ ustawy z dnia 3 pażdziernika 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, która weszła w Zycie 15 listopada 2008 roku, a więc obowiązywała w dacie wydawania zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które stanowiły podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W odniesieniu do zarzutów przedstawionych przez skarżących podniósł, że nie było podstaw do kwestionowania stanowiska autora ekspertyzy technicznej, zwłaszcza, że żadna ze stron nie przedłożyła ekspertyzy zawierającej przeciwne stanowisko. Natomiast zobowiązanie inwestora do jej przedłożenia opierało się na art. 50 ust.3 ustawy Prawo budowlane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Utrzymując w mocy orzeczenie organu I instancji umarzające postępowanie administracyjne, organ odwoławczy odwołał się do przepisu art. 29 ust.2 pkt.15 ustawy Prawo budowlane / Dz. U. Nr 156 poz.1118 z 2006 r. ze zm./ , stwierdzając, że w oparciu o ten przepis, instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę. Organ wywiódł również, że nie mają także zastosowania w sprawie przepisy art. 30 ust.1 pkt.3 lit.b i c, zgodnie z którymi wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń o wysokości przekraczającej 3 m wymaga zgłoszenia jedynie wówczas, gdy montowane urządzenia zaliczane są do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska. Takim przedsięwzięciem nie jest , zdaniem organu, przedmiotowa inwestycja, co wynika z przedstawionej przez inwestora ekspertyzy technicznej. Dodać wypada, że ekspertyza ta , wykonana na zlecenie inwestora, opracowana i podpisana została m.in. przez inż. A. W., który imieniem inwestora – Spółki z o.o. A., dokonał w dniu 18 października 2007 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. W konkluzji swojej decyzji organ stwierdził, że realizacja inwestycji nie wymagała pozwolenia na budowę, ani tym bardziej zgłoszenia właściwemu organowi, dlatego prawidłowym rozstrzygnięciem było umorzenie postępowania. Organy swoje stanowisko w sprawie oparły na założeniu, że przedmiotowa inwestycja stanowi wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia na obiekcie budowlanym. Przy takim założeniu można by się zgodzić ze stanowiskiem organu i rozstrzygnięciem, jednak, zdaniem Sądu , nie został w sprawie ustalony przedmiot postępowania, co spowodowało, że zarówno rozstrzygnięcie jak i argumentację organu Sąd ocenił jako błędne. Sąd zwraca uwagę, że przepis art. 30 ust.1 pkt.3 lit.c prawa budowlanego uchylony został przepisem art. 140 pkt 4 lit. a)tiret drugie ustawy z 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko /Dz. U. nr 199 poz.1227 /, który wszedł w życie z dniem 15 listopada 2008 roku. Akta sprawy wskazują że decyzja organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2009 roku wydana była po uchyleniu przepisu art. 30 ust.1 pkt.3 lit.c.
Skarżący K. D., w toku postępowania , a także w odwołaniu zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisu § 3 pkt.9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 219.poz. 1864 z 2005 r.). Rozporządzenie , wydane na podstawie art. 7 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane , w § 3 pkt.9 określa "maszt antenowy" jako antenową konstrukcję wsporczą z odciągami. Protokół z czynności kontrolnych z dnia 12 marca 2008 roku sporządzony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawiera na str. 2 następujący opis wykonanego obiektu: maszt o wysokości 12 ma. z trzema odciągami z 0,8 m sztycą odgromową , ławą pod szafę telekomunikacyjną, trzema antenami sektorowymi UMTS 2100 MGH i zasilaniem stacji. Do wykonania został montaż anteny radioliniowej oraz szafy telekomunikacyjnej. Sąd zwraca uwagę, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do tego zarzutu odwołania . Opis elementów przedmiotowej konstrukcji odpowiada definicji "masztu antenowego" określonej w przytoczonym rozporządzeniu. Skoro rozporządzenie kwalifikuje maszty antenowe jako telekomunikacyjne obiekty budowlane, a nie jako urządzenia, to nie ma dla nich zastosowania procedura zgłoszeniowa i powstaje obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Umorzenie postępowania w sprawie Sąd uznał za przedwczesne, a brak ustalenia przedmiotu postępowania nie pozwala na zajęcie stanowiska. Sąd nie przesądza o charakterze omawianego obiektu, jednak powinnością organu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie zakwalifikowanie obiektu zgodnie z przepisami prawa budowlanego, co jest konieczne do podjęcia decyzji kończącej postępowanie. Od ustalenia przedmiotu postępowania zależeć będzie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 48, czy 50 – 51 prawa budowlanego .Zasadą prawa budowlanego jest realizowanie obiektów budowlanych po uzyskaniu pozwolenia na budowę,
z zastrzeżeniem przepisów 29 – 30 prawa budowlanego. Odstępstwo od tej zasady wynikać może jedynie z obowiązującego przepisu prawa.
Nie ustosunkowując się do zarzutów dotyczących przedmiotu postępowania organy naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i 77 § 1 k.p.a. które zobowiązują do podejmowania wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy , mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dodać też należy, że do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych pełnomocnik inwestora nie dołączył oświadczenia właściciela nieruchomości o wyrażeniu zgody na dysponowanie nią na cel inwestycji. Nie można bowiem uznać za takie, oświadczenie z dnia 31 sierpnia 2007 roku z jednym nieczytelnym podpisem. W wypisie z rejestru gruntów figuruje dwoje właścicieli działki objętej inwestycją / nr 411 / - A. G. i L. G., nadto z licznych pism W. G. / właścicielki działki 412 /wynika, że budynek stanowi jej własność. Organy nie wypowiedziały się w tej kwestii i nie odpowiedziały na zarzuty W. G., łamiąc zasady wyrażone w wymienionych wyżej przepisach k.p.a.
Wskazując na powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że organy orzekające w sprawie naruszyły przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy. Stwierdził też , wskazane wyżej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego, w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt.1 lit a i c P.p.s.a. rozstrzygnął , jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie przepisu art. 200 tej ustawy.