II SA/Rz 130/24

II SA/Rz 130/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Kłoda-Szeliga
Karina Gniewek-Berezowska /sprawozdawca/
Maria Mikolik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2201
art 92 c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2141
§ 5 ust. 7 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji  z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego
Dz.U. 2020 poz 900
art.  48 ust. 1
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maria Mikolik Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 15 listopada 2023 r. nr BP.501.2394.2023.2367.RZ9.481796 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym – skargę oddala –
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z [...] listopada 2023 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD" lub "Organ I instancji") z [...] września 2023 r. nr [...], wydaną w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:
W dniu [...] lipca 2023 r. w miejscowości [...] funkcjonariusze [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] ciągnącego naczepę marki [...] o nr rej. [...]. Wskazanym pojazdem członowym kierował R. B.. Zadanie przewozowe realizowane było przez G. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod [...] (dalej: "Skarżący", "Strona").
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego Decyzją z [...] września 2023 r. nr [...], nałożył na Skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 2.500 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowanego jako niebezpieczne oraz naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy.
W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 z późn. zm. - dalej: "u.t.d.") w zw. z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z [...] lipca 2023 r.
Organ I instancji podał, że stwierdzone i opisane w protokole kontroli naruszenia przepisów u.t.d. obligowały do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej, której wysokość, stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., została ograniczona do kwoty 2. 500 zł. Organ I instancji podniósł przy tym, że w toku czynności kontrolnych oraz w prowadzonym postępowaniu administracyjnym Skarżący nie wnosił żadnych wyjaśnień pomimo pouczenia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Jednocześnie zdaniem Organu w opisywanej sprawie nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, wyłączające odpowiedzialność Skarżącego za zaistniałe naruszenie na podstawie art. 92c u.t.d. lub art. 92c u.t.d.
Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, decyzją z [...] listopada 2023 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Organu I instancji. W ocenie Organu odwoławczego decyzja WITD została wydana po zgromadzeniu niezbędnego zakresu materiału dowodowego oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 – dalej: "K.p.a."). Nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej było słuszne, gdyż w wyniku kontroli pojazdu członowego wykazano w sposób nie budzący wątpliwości naruszenia przepisów u.t.d. Analiza danych cyfrowych pobranych z karty kierowcy wykazała, że poprzedni odczyt danych wykonano w dniu [...] kwietnia 2023 r. Od tego momentu upłynęło 103 dni kalendarzowe, w tym 30 dni zarejestrowanej aktywności. Tym samym 28 dniowy termin odczytu danych z karty kierowcy został przekroczony o 2 dni. Kolejno Organ podniósł, że w trakcie kontroli w dniu [...] lipca 2023 r. stwierdzono podczas oględzin osi pierwszej prawej, usterkę pojazdu w postaci widocznego kordu opony co zostało uwidocznione na dokumentacji fotograficznej.
Zdaniem GITD, Organ I instancji słusznie stanął na stanowisku, że w opisywanej sprawie brak było podstaw do wyłączenia odpowiedzialności Skarżącego za stwierdzone uchybień. Dowody przedstawione przez stronę w toku postępowania oraz tezy zawarte w odwołaniu nie potwierdziły aby w sprawie zachodziły przesłanki, o których mowa w art. 92b lub 92c u.t.d., a zatem decyzję Organu I instancji uznać należało za zgodną z prawem.
Na powyższą decyzję Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- art. 92a ust. 1 i ust. 9 i przepisu lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie;
- art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalenie i dokonanie oceny stanu faktyczne dotyczącego stwierdzonych w skarżonej decyzji naruszeń, na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego ;
- art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez Organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego mogącego dać podstawy do uznania braku jego odpowiedb zialności za nieprawidłowości stwierdzone w protokole kontroli oraz oparcie wydanego rozstrzygnięcia w głównej mierze na domysłach i poszlakach, a nie na udowodnionych okolicznościach;
- art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających wpływ na wynik sprawy i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a dowody pozyskane w prowadzonym postępowaniu zostały zdobyte przez przekroczenie uprawnień kontrolujących;
- art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności Organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;
- zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez złamanie generalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego;
- art. 8 k.p.a. tj. zasady zaufania do organów państwa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, poprzez arbitralne nieuznawanie dowodów i wyjaśnień, bez oceny okoliczności branych pod uwagę podczas analizy przesłanek, a w szczególności z pominięciem możliwego zastosowania art. 92a i 92b u.t.d.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę w postaci uszkodzonej opony – widoczny kord opony (oś pierwsza prawa strona), którą organ zakwalifikował jako usterkę niebezpieczną oraz za naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy.
W świetle lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. karę pieniężną tam określoną można nałożyć tylko wówczas, gdy stwierdzona usterka opony kwalifikuje się jako niebezpieczna, a więc – zgodnie z § 5 ust. 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego ( Dz.U. poz. 2141; dalej: "rozporządzenie") taka, która powoduje bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu.
Nie ulega wątpliwości, że stan techniczny pojazdów użytkowych, do których nawiązują dyrektywy 2014/45/UE (dotycząca okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych) i 2014/47/UE (dotycząca drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych, która w zakresie pojęcia "badania zdatności do ruchu drogowego" poprzez art. 3 pkt 12 odwołuje się do art. 3 pkt 9 dyrektywy 2014/45/UE i jego załącznika I), bezpośrednio wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Dlatego pojazdy poruszające się po drogach publicznych muszą być utrzymywane w stanie zdatności do ruchu drogowego, a pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Drogowe kontrole techniczne są więc kluczowym elementem niezbędnym do osiągnięcia trwałego wysokiego poziomu zdatności pojazdów użytkowych do ruchu drogowego. Pojazdy posiadające usterki niebezpieczne nie powinny być dopuszczone do ruchu, a w razie nieuprawnionego użytkowania takiego pojazdu powinna być nałożona odpowiednia sankcja.
Usterki, o których mowa w kontrolowanych decyzjach, w ujęciu normatywnym to "defekty techniczne i inne przypadki niezgodności wykryte podczas drogowej kontroli technicznej" (art. 3 pkt 16 dyrektywy 2014/47/UE). W myśl szczegółowych postanowień ww. dyrektywy, system drogowych kontroli technicznych obejmuje wstępne drogowe kontrole techniczne oraz szczegółowe drogowe kontrole techniczne (art. 4). Te ostatnie powinny być przeprowadzane przez funkcjonariuszy służb kontrolnych spełniających minimalne wymagania dotyczące kompetencji i szkoleń, określone w dyrektywie 2014//45/UE (art. 8 ust. 4). Stosownie do art. 10 dyrektywy 2014/47/UE, podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej pojazdu funkcjonariusz służb kontrolnych:
a) sprawdza ostatnie świadectwo zdatności do ruchu drogowego i protokół drogowej kontroli technicznej, jeżeli jest dostępny, przechowywane w pojeździe, lub elektroniczne materiały dowodowe tych kontroli, zgodnie z art. 7 ust. 1;
b) przeprowadza wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu;
c) może przeprowadzać wzrokową ocenę zabezpieczenia ładunku pojazdu zgodnie z art. 13;
d) może przeprowadzać badania techniczne za pomocą każdej metody uznanej za właściwą. Takie badania techniczne można przeprowadzać w celu uzasadnienia decyzji o poddaniu pojazdu bardziej szczegółowej drogowej kontroli technicznej lub w celu zobowiązania do niezwłocznego usunięcia usterek zgodnie z art. 14 ust. 1.
Na podstawie wyników wstępnej kontroli funkcjonariusz służb kontrolnych decyduje, czy pojazd lub jego przyczepę należy poddać bardziej szczegółowej kontroli drogowej (ust. 2). Bardziej szczegółowa drogowa kontrola techniczna obejmuje te pozycje wymienione w załączniku II [dyrektywy], które uznano za niezbędne i istotne, w szczególności z uwzględnieniem bezpieczeństwa hamulców, opon, kół i podwozia, a także uciążliwości pojazdu, oraz zalecane metody badania tych pozycji (ust. 3). W odniesieniu do każdej kontrolowanej pozycji załącznik II [dyrektywy] przewiduje wykaz możliwych usterek wraz ze wskazaniem ich wagi, którym należy się posługiwać w czasie drogowych kontroli technicznych (art. 12). Załącznik ten określa też wymogi dotyczące kontroli.
W myśl art. 12 ust. 2 dyrektywy 2014/47/UE, usterki stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej pojazdów są klasyfikowane do jednej z następujących kategorii:
a) usterki drobne bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub oddziaływania na środowisko oraz inne drobne niezgodności;
b) usterki poważne, które mogą zagrażać (podkreślenie Sądu) bezpieczeństwu pojazdu lub oddziaływać na środowisko lub stwarzać zagrożenie (podkreślenie Sądu) dla innych użytkowników dróg, lub inne istotniejsze niezgodności;
c) usterki niebezpieczne stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie (podkreślenie Sądu) dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub oddziaływujące na środowisko.
Zgodnie z wymaganiami dotyczącymi zakresu i zalecanych metod badań, określonych w załączniku II dyrektywy, dla każdego układu i elementu pojazdu poddanego badaniu ocenę usterek przeprowadza się zgodnie z kryteriami określonymi w tej tabeli, stosownie do poszczególnych przypadków. Usterki niewymienione w załączniku ocenia się pod względem zagrożenia, jakie stwarzają dla bezpieczeństwa ruchu drogowego (pkt 3). Określone w pozycji 5.2.3. tabeli wytyczne dotyczące badania stanu opon podają, że stosuje się metodę badania kontroli wzrokowej całej opony poprzez obrót przemieszczenie pojazdu do przodu i do tyłu. Pod lit. d) i e) podano kryteria uznania stanu technicznego za niezadowalający i dotyczą one przypadków, w których stwierdza się:
d) - Znaczące uszkodzenie lub przecięcie opony – usterka poważna,
- Widoczny lub uszkodzony kord opony – usterka niebezpieczna,
e) - Widoczny wskaźnik zużycia bieżnika – usterka poważna,
- Głębokość bieżnika niezgodna z wymogami – usterka niebezpieczna.
Powyższe przepisy aktualnie transponowane zostały do krajowego porządku prawnego zasadniczo w powołanym wyżej rozporządzeniu. Z tego ostatniego aktu wynika, że usterki poważne to takie, które mogą zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania, a niebezpieczne to takie, które powodują bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu. Załącznik 1 do rozporządzenia z 2019 r. w pozycji 5.2.3 stanowi dokładne powielenie treści załącznika II do dyrektywy. Brzmienie załącznika 1 do krajowego rozporządzenia w zakresie pozycji 5.2.3. w tożsamy sposób określa kryteria uznania stanu technicznego opony za niezadowalający. Opisane wyżej 4 przypadki usterek mogą stanowić zagrożenie poważne (znaczące uszkodzenie lub przecięcie opony; widoczny wskaźnik granicznego zużycia bieżnika opony) lub niebezpieczne (widoczny lub uszkodzony kord opony; głębokość rzeźby bieżnika opony niezgodna z przepisami).
W ocenie Sądu wbrew postawionym zarzutom zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia powyższego uchybienia. W protokole z kontroli stwierdzono, że naczepa marki [...] o nr rej [...] posiada usterki techniczne w postaci uszkodzonej opony. Okoliczność ta została potwierdzona dołączonym do protokołu oględzin materiałem zdjęciowym, z którego w sposób wyraźny wynika całkowite rozerwanie kordu opony, które mieści się w pojęciu usterki niebezpiecznej. W świetle tych dowodów ocena usterki nie budzi najmniejszych wątpliwości.
Całkowicie nieuzasadnione są zarzuty podnoszone przez Skarżącego, że dokumentacja aktowa nie zawiera zdjęć, przez co materiał dowodowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący, a Skarżący nie mógł odnieść się do stawianych zarzutów. Jak już wskazano materiał dowody przeczy temu. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania i pouczony o prawie wglądu do akt, jak również do złożenia stosownych wyjaśnień.
W świetle powyższego Sąd ocenia argumentacje Skarżącego wyłącznie jako polemikę z prawidłowymi ustaleniami Organów.
Odnośnie zarzutu nieprawidłowego wczytywania odpowiednich danych z jednostek pojazdów oraz kart kierowców wskazać należy, że jak prawidłowo wyjaśnił Organ obowiązek ten reguluje art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji UE nr 581/1010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, który stanowi, że maksymalny okres na wczytywanie odpowiednich danych nie przekracza 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Ponadto zgodnie z Art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach (Dz.U. z 2020 r., poz. 900): Podmiot wykonujący przewozy drogowe w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym zapewnia pobieranie danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców z częstotliwością określoną w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 02.07.2010, str. 16).
W sprawie analiza danych cyfrowych wykazała, iż poprzedni odczyt wykonano w dniu [...] kwietnia 2023 r. Od tego momentu upłynęło 103 dni kalendarzowych w tym 30 dni zarejestrowanej aktywności, zatem o 2 dni przekroczono termin odczytu danych z karty kierowcy.
Skarżący twierdzi, że kierowca został u niego zatrudniony [...] lipca 2023 r. zatem skoro kontrola miała miejsce [...] lipca 2023 r. to pozostało jeszcze 9 dni na wczytanie danych.
Stanowisko Skarżącego nie znajduje oparcia w przepisach. W ocenie Sądu ustawodawca maksymalne okresy odczytu danych z karty kierowcy wiąże nie z zatrudnieniem u danego pracodawcy, ale z faktem aktywności kierowcy. Ustawodawca wprowadzając obowiązek pobierania danych z karty kierowcy, ustanowił maksymalne okresy na wykonanie tego obowiązku, nie wprowadzając od tego żadnych odstępstw, jak np. w przypadku np. zmiany pracodawcy. Przewoźnik zatrudniając kierowcę i powierzając mu wykonanie przewozu powinien dokonać odczytu karty, tak by uniknąć ewentualnej odpowiedzialności związanej z przekroczeniem tych terminów. Nie dokonując tego i powierzając wykonanie przewozu kierowcy ponosi odpowiedzialność za naruszenie tego przepisu.
Sąd zgadza się również z dokonaną przez Organ oceną braku ziszczenia się przesłanek egzoneracyjnych. W art. 92 b i 92 c ustawodawca krajowy przewidział możliwość wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika. Przepis art. 92 b ma zastosowanie do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku w związku z czym nie będzie miał zastosowania w sprawie. Z kolei w art 92 c u.t.d. stanowi, że:
1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2.
2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ.
Prawidłowo Organy stwierdziły, że żadna z wyżej wymienionych przesłanek nie została spełniona. Wyekspediowanie pojazdu ze stwierdzoną usterką w postaci rozerwania kordu opony czy też nie dokonanie w odpowiednim czasie odczytu karty kierowcy stanowią przewinienia za które, wbrew zarzutom Skarżący ponosi odpowiedzialność. Na podmiocie trudniącym się zawodowo przewozem, zatrudniającym kierowców spoczywa obowiązek dochowania wszelkich wymogów staranności i zabezpieczenia prawidłowego wykonania przewozu.
Stwierdzona usterka opony w żaden sposób nie pozwala na przyjęcie, że wymóg staranności został dochowany. Z kolei jak już wyżej wyjaśniono uchybienia terminu odczytu karty kierowcy nie usprawiedliwia fakt poprzedniego zatrudnienia u innego pracodawcy.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.