II SA/RZ 1292/22

II SA/Rz 1292/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka
Paweł Zaborniak /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
II OSK 1177/23 - Wyrok NSA z 2024-05-16
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 40
art. 91 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1526
art. 22 ust. 2
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] [...] 2022 r.nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie odwołania Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Wypoczynku w [...] I. oddala skargę; II. zarządza zwrot od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącego Wójta Gminy [...] kwoty 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem nienależnie uiszczonego wpisu sądowego.
Uzasadnienie
Zarządzeniem z 17 maja 2022 r. nr [...], Wójt [...] (dalej: "Wójt") odwołał AA ze stanowiska Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Wypoczynku w [...] – jak podał – z powodu choroby trwale uniemożliwiającej wykonywanie obowiązków, ze skutkiem natychmiastowym (§ 1 uchwały). Jednocześnie Wójt zastrzegł, że odwołanie jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia (§ 2 uchwały), a samo zarządzenie weszło w życie z dniem podpisania (§ 4 uchwały).
Wnioskiem z 14 czerwca 2022 r. AA zwrócił się do Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda" lub "Organ") o stwierdzenie nieważności opisanego wyżej zarządzenia, jako wydanego z naruszeniem art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1526) – dalej: "u.s.p.". Wnioskodawca podniósł, że Wójt Gminy [...] nie uzyskał uprzedniej zgody Rady Powiatu [...] na rozwiązanie stosunku pracy ze skarżącym, będącym radnym powiatu.
Pismem z 22 czerwca 2022 r. Organ wezwał Wójta Gminy [...] do nadesłania zarządzenia z 17 maja 2022 r. wraz z niezbędnymi wyjaśnieniami. W dniu 21 lipca 2022 r. do Wojewody wpłynęły wyjaśnienia Wójta wraz kwestionowanym zarządzeniem.
Po uzyskaniu w/w wyjaśnień oraz zarządzenia Wojewoda dnia 4 sierpnia 2022 r. wszczął postępowanie zmierzające do stwierdzenia nieważności Zarządzenia w sprawie odwołania Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Wypoczynku w [...]. Rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] 2022 r., nr
[...] , Wojewoda Podkarpacki stwierdził nieważność zarządzenia Wójta Gminy [...] z 17 maja 2022 r. nr [....]. Organ podał w uzasadnieniu, że art. 22 ust. 2 u.s.p. ma charakter ius cogens, co oznacza, że obowiązuje w sposób bezwzględny. Wymóg uzyskania uprzedniej zgody rady powiatu odnosi się do zamierzonego, definitywnego rozwiązania każdego stosunku pracy. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, czy rozwiązanie stosunku pracy odnosi się do pracownika zatrudnionego na podstawie umowy o pracę, mianowania, wyboru czy powołania. Wobec powyższego, brak zgody Rady Powiatu na odwołanie AA ze stanowiska dyrektora jednostki gminnej przesądza o naruszeniu art. 22 ust. 2 u.s.p. i jego nieważności z mocy art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 40; dalej zwana u.s.g.).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (WSA), Gmina [...] wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie:
1. art. 91 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 u.s.g. poprzez stwierdzenie nieważności zarządzenia Wójta Gminy [...] z 17 maja 2022 r. upływie terminu 30 dni od dnia doręczenia zarządzenia, w sytuacji gdy po upływie powołanego terminu organ nadzoru nie mógł we własnym zakresie stwierdzić nieważności zarządzenia organu gminy. Zdaniem Skarżącej, termin 30 dni określony art. 91 ust 1 u.s.g. rozpoczął swój bieg 15 czerwca 2022 r., tj. w dniu, w którym do Wojewody wpłynął wniosek o AA wraz z kopią kwestionowanego zarządzenia.
2. art. 22 ust. 2 u.s.p. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające przyjęciu, że do odwołania dyrektora jednostki gminnej będącego jednocześnie radnym potrzebna była uprzednia zgody rady powiatu, w sytuacji, gdy przyczyną odwołania dyrektora jednostki nie były zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, a zatem przyczyny, z powodu których rada powiatu odmawia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie w całości, podtrzymując wyrażone stanowisko. Wniosek o odrzucenie skargi został umotywowany tym, że do skargi nie załączono wymaganego przez u.s.g. zarządzenia Wójta o wniesieniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody.
W piśmie z dnia 17 października 2022 r. Wójt działając w imieniu Gminy podtrzymał skierowaną do WSA skargę i jednocześnie załączył do niego zarządzenie nr [...], Wójta Gminy [...] w sprawie wniesienia skargi do WSA na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody. Natomiast w piśmie z 8 listopada 2022 r. zawnioskowano o przeprowadzenie dowodu z pisma Starosty Powiatu [...] z 3 listopada 2022 r. na potwierdzenie tego, że AA w okresie od 1 czerwca 2021 r. do 25 października 2022 r., a więc w czasie wydania kwestionowanego Zarządzenia o odwołaniu ze stanowiska, w/w nie wykonywał funkcji radnego Powiatu [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga Gminy okazała się nieuzasadniona, co spowodowało jej oddalenie.
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zaskarżonym do WSA rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewoda Podkarpacki stwierdził nieważność zarządzenia Wójta Gminy [...] z 17 maja 2022 r. nr [...] w sprawie odwołania Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Wypoczynku w [...]. Wobec tak określonego przedmiotu skargi Gminy wyjaśnić należy, że do zakresu kognicji WSA należą sprawy skarg organów jednostki samorządu terytorialnego na rozstrzygnięcia nadzorcze, o czym stanowi wyraźnie art. 3 § 2 pkt 7 P.p.s.a. Sposób w jaki Sąd uwzględnia skargę ustala zaś art. 148 P.p.s.a. Na jego mocy, WSA uwzględniając skargę j.s.t. na akt nadzoru uchyla ten akt.
Skarga Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody została oparta na art. 98 ust. 1 u.s.g.. W świetle tej regulacji rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze – art. 98 ust. 3 u.s.g.
Wojewoda Podkarpacki wnosi o odrzucenie skargi Gminy ze względu na naruszenie art. 98 ust. 3 u.s.g. W myśl tej regulacji prawnej : Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Wniosek Organu nadzoru nie mógł zostać przez WSA uwzględniony poprzez odrzucenie skargi, bowiem do pisma z dnia 17 października 2022 r. pełnomocnika Gminy zostało załączone zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia 29 sierpnia 2022 r., nr [...], wyrażające na podstawie art. 98 ust. 1 i 3 u.s.g. postanowienie tego Organu o wniesieniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] 2022 r., znak [...]. Zatem przed rozpatrzeniem skargi zostało Sądowi przedłożone zarządzenie właściwego organu gminy stanowiące podstawę do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze. Jednocześnie w przytoczonym wyżej piśmie procesowym pełnomocnik sprecyzował, że skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze została złożona w imieniu Gminy [...], co tym samym wyjaśnia wątpliwości podnoszone przez Organ nadzoru w odpowiedzi na skargę.
Odpowiadając na szeroko wykazywane w skardze Gminy zarzuty stwierdzić należało, że Wojewoda Podkarpacki wydał rozstrzygnięcie nadzorcze przed upływem 30 dni licząc od dnia doręczenia zakwestionowanego Zarządzenia Wójta, co pozwoliło skorzystać temu Organowi z kompetencji do stwierdzenia nieważności zarządzenia organu samorządu gminnego – art. 93 ust. 1 w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g. Należy przypomnieć, że według Gminy naruszenie przez Wojewodę art. 91 ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 u.s.g., miało polegać na stwierdzeniu nieważności zarządzenia Wójta Gminy [...] z dnia 17 maja 2022 r. po upływie 30 dni od dnia doręczenia Zarządzenia.
Wyjaśnienie tej spornej pomiędzy stronami kwestii sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie o to w jakim w dniu rozpoczął swój bieg termin o jakim mowa w art. 91 ust. 1 zdanie drugie u.s.g. W myśl tej regulacji u.s.g. : O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Gmina na poparcie swego stanowiska powołuje się na postanowienie NSA z 18 maja 2006 r., o sygn. I OSK 55/06, LEX. W świetle wyrażonej tam tezy określony w art. 91 ust. 1 u.s.g. 30 dniowy termin do stwierdzenia przez organ nadzoru we własnym zakresie nieważności zarządzenia organu gminy, które nie podlega obowiązkowi przedłożenia organowi nadzoru w myśl art. 90 ust. 1 tej ustawy, rozpoczyna bieg od dnia faktycznego doręczenia takiego zarządzenia organowi nadzoru, niezależnie od tego, kto owego doręczenia dokonał. Tymczasem według Wojewody zarzut ten nie jest zasadny bowiem załączone do pisma AA Zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia 17 maja 2022 r. nr [...], w sprawie odwołania Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Wypoczynku w [...] z datą wpływu do Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego w dniu 15 czerwca 2022 r. jako że przedstawione w formie kopii niepotwierdzonej za zgodność z oryginałem nie jest dokumentem, a zatem nie mogło stanowić przedmiotu oceny jakiegokolwiek organu i podstawy wszczęcia postępowania nadzorczego.
Z przedłożonych wraz ze skargą akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny, że w dniu 15 czerwca 2022 r. do Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego wpłynął od AA wniosek o stwierdzenie nieważności Zarządzenia nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia 17 maja 2022 r. w sprawie odwołania Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Wypoczynku w [...]. Do tego wniosku została załączona kopia w/w Zarządzenia. Zdaniem Sądu w tym dniu nie nastąpiło doręczenie dokumentu urzędowego, jakim jest niewątpliwie zarządzenie wójta (burmistrza, prezydenta miasta) o odwołaniu dyrektora instytucji kultury, czyli aktu podejmowanego na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g., art. 15 ust. 1, ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2020 r. poz. 194). Tym samym nie miało miejsca naruszenie przez Wojewodę przepisu art. 91 ust. 1 zd. drugie u.s.g. w zakresie wyznaczonego w nim terminu na wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność aktu organu samorządu gminnego.
Dla uzasadnienia tego stanowiska Sąd wskazuje, że w myśl art. 91 ust. 3 u.s.g. w postępowaniu nadzorczym stosuje się w sposób odpowiedni przepisy K.p.a. Dlatego do tego postępowania w sposób odpowiedni, czyli wprost, z odpowiednimi modyfikacjami lub w ogóle, stosować należy przepisy o postępowaniach uregulowanych w/w kodeksie. Zatem w myśl art. 76 § 1 K.p.a., czyli przepisu zawierającego wiążącą definicję dokumentu urzędowego jest nim sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
W orzecznictwie sądowym jako ugruntowany uznaje się pogląd, który skład WSA podziela w całości, iż tylko oryginał aktu lub jego kserokopia potwierdzona za zgodność będą stanowić dokument urzędowy na podstawie którego organ nadzoru dokonuje oceny jego legalności (zob. wyrok WSA w Krakowie z 21 marca 2017 r., sygn. III SA/Kr 1814/16, wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Łd 872/16, LEX, NSA w wyroku z dnia 4 kwietnia 2017 r., o sygn. II OSK 459/17, wszystkie opublikowane w LEX). W rezultacie uznano za w/w judykatami, że trzydziestodniowy termin o którym mowa w art. 91 ust. 1 u.s.g. rozpoczyna bieg albo od dnia doręczenia organowi nadzoru oryginału zarządzenia lub potwierdzonemu za zgodność z oryginałem takiego zarządzenia, albo też od dnia doręczenia organowi nadzoru zarządzenia w formie dokumentu elektronicznego, zgodnie z ustawą z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 570) oraz w wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 971 z późn. zm.).
W rozstrzyganej sprawie preferowany przez Skarżącą stronę dzień 15 czerwca 2022 r., jako dzień wpływu do Wojewody wyłącznie kopii kwestionowanego Zarządzenia nie mógł zostać uznany za datę wszczęcia postępowania nadzorczego. Bieg terminu do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego rozpoczął się bowiem później bo 21 lipca 2022 r., czyli w dniu przekazania przez Wójta kopi przedmiotowego Zarządzenia opatrzonego pieczęcią radcy prawnego. Na rozprawie przed WSA fachowy pełnomocnik Gminy na pytanie Sądu czy załączona do pisma Wójta [...] kopia Zarządzenia z 17 maja 2022 r. jest dokumentem urzędowym, odpowiedział twierdząco. Bieg terminu na wydanie rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność rozpoczął się dnia 21 lipca 2022 r., zaś rozstrzygnięcie nadzorcze wydano [....] 2022 r. – zatem uczyniono to w terminie. Wojewoda nie dopuścił się naruszenia 30-dniowego terminu do zakwestionowania w trybie nadzorczym aktu Wójta Gminy [...]. W konsekwencji tych ustaleń nie powstała dla organu nadzoru przeszkoda do wydania rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność, o jakiej mowa w art. 93 ust. 1 u.s.g.
Odnosząc się zaś do meritum sprawy w sposób jednoznaczny stwierdzić należało, że Wojewoda Podkarpacki nie dopuścił się naruszenia art. 22 ust. 2 u.s.p. Przepis ten stanowi : Rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Nie ulega wątpliwości, że przywołany przepis ustanawia zasadę szczególnej ochrony trwałości stosunku pracy radnego, która ogranicza swobodę pracodawcy w zakresie możliwości rozwiązania z radnym stosunku pracy (zob. A. Wierzbica [w:] Ustawa o samorządzie powiatowym. Komentarz, red. B. Dolnicki, Warszawa 2020, art. 22).
Powołana regulacja u.s.p. miała zastosowanie w sprawie odwołania AA ze stanowiska Dyrektora bowiem jak wynika z treści Zaświadczenia Przewodniczącego Powiatowej Komisji Wyborczej w [...] z dnia 13 listopada 2018 r. AA został wybrany w wyborach, które odbyły się dnia 21 października 2018 r. radnym powiatu [...]. Dla orzekającego Sądu jest wobec tego jasne, że Wójt Gminy [...] zobowiązany był przed wydaniem zarządzenia o odwołaniu AA ze stanowiska, do uzyskania zgody Rady Powiatu [...], zaś brak takiego wystąpienia prowadzącego do uzyskania zgody rzutuje negatywnie na sam proces odwołania ze stanowiska gminnej jednostki organizacyjnej.
Względem przyjętego przez Wojewodę sposobu wykładni i zastosowania przytoczonego przepisu u.s.p. ugruntowało się dość stabilne stanowisko orzecznictwa jak i doktryny. Dowodem tego jest teza wyroku NSA z dnia 28 maja 2015 r. o sygn. akt II OSK 890/15, LEX, gdzie stwierdzono: Dla rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy z radnym wymagane jest uzyskanie uprzedniej zgody rady powiatu, wyrażonej w formie jej uchwały, a ewentualne złożenie pracownikowi oświadczenia woli zmierzającego do rozwiązania łączącego strony stosunku prawnego bez zgody rady stanowi czynność dokonaną z naruszeniem prawa.
WSA zgadza się również z oceną Wojewody, iż rozwiązanie stosunku pracy radnego z pominięciem obowiązku uzyskania zgody rady powiatu nosi wyraźne cechy istotnego naruszenia porządku prawnego. Taki charakter ma bowiem uchybienie przepisom proceduralnym wymagającym przed podjęciem aktu uzyskania zgody innego organu administracji. Podane w skardze okoliczności nie mają jakiekolwiek wpływu na ocenę uchybienia Wójta. Przepis art. 22 ust. 2 u.s.p. ma jak słusznie podkreśla Wojewoda charakter ius cogens, czyli bezwzględnie obowiązujący. Do Wójta nie należy bowiem ustalenie czy rada powiatu wyrazi czy też nie wyrazi zgody. Czym innym jest bowiem ocena prawidłowości nie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym przez radę powiatu [...] od zapatrywania na tą kwestie ze strony organu zobowiązanego do uzyskania zgody. Innymi słowy, wójt nie może swymi działaniami prawnymi zastępować rady powiatu w ocenie czy zaszły przesłanki umożliwiające wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym czy też nie. Dla tej oceny nie mają znaczenia przekonania pracodawcy o tym, że nie wystąpiły przesłanki umożliwiające radzie niewyrażanie zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Decyzja o tym czy taka zgoda zostanie wyrażona czy też nie, należy ostatecznie do radnych, nie zaś do kompetencji pracodawcy radnego. Odmienna interpretacja art. 22 ust. 2 u.s.p. przeczy jednoznacznym wnioskom płynącym z wykładni literalnej tej regulacji.
Skarżąca Gmina wniosła o przeprowadzenie dowodu z kopii pisma otrzymanego od Starosty Powiatu [...] z dnia 3 listopada 2022 r. na okoliczność, że AA w okresie od dnia 1 czerwca 2021 r. do 25 października 2022 r. nie wykonywał funkcji radnego oraz że zachodziła przyczyna jego odwołania niemająca związku z wykonywaniem przez niego funkcji radnego. Przedłożony do WSA dowód nie mógł zmienić wyłożonej powyżej oceny, bowiem nieuczestniczenie w sesjach rady powiatu przez radnego, nie skutkuje pozbawieniem go mandatu radnego. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że przyczyny skutkujące wygaśnięciem mandatu radnego zostały enumeratywnie wskazane w art. 383 § 1 Kodeksu wyborczego. Pośród wymienionych tam okoliczności nie podano nieobecności radnego na sesji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Dlatego nie można było potwierdzić wniosków, jakie stara się wyprowadzić na podstawie przedłożonego dowodu strona skarżąca.
Reasumując, ponieważ Wójt Gminy [...] przed wydaniem Zarządzenia z dnia 17 maja 2022 r. w sprawie odwołania Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Wypoczynku w [...] uzyskał zgody Rady Powiatu [...], to w sposób istotny naruszył bezwzględnie obowiązujący przepis art. 22 ust. 2 u.s.p. W tych warunkach Wojewoda Podkarpacki był w pełni uprawniony do tego, aby na podstawie art. 91 ust. 1 u.s.g. stwierdzić nieważność Zarządzenia nr [...] Wójta Gminy [...] z dnia 17 maja 2022 r. w sprawie odwołania Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Wypoczynku w [...]. W tym wypadku o nieważności aktu organu samorządu gminnego przesądza art. 91 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 22 ust. 2 u.s.p.
Jednocześnie Sąd postanowił zwrócić skarżącej Gminie kwotę nienależnie uiszczonego wpisu sądowego, co nastąpiło na podstawie art. 225 P.p.s.a. Otóż z mocy art. 100 u.s.g. postępowanie sądowe dotyczące kontroli rozstrzygnięć nadzorczych jest wolne od opłat sądowych.