II SA/Rz 1282/24

II SA/Rz 1282/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-02-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa
Jerzy Solarski /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Zaborniak
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 138 § 1 pkt 2w zw. z art. 105 § 1 , art. 145 § 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Paweł Zaborniak Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2025 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 31 lipca 2024 r. nr I-III.7721.13.2.2024 w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę – skargę oddala –
Uzasadnienie
Wojewoda Podkarpacki (dalej: "Wojewoda", "organ II instancji") decyzją z 31 lipca 2024 r. nr I-III.7721.13.2.2024, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K.K. (dalej: "Skarżąca") od decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta") z dnia 31 stycznia 2024 r., znak: AB.6740.2.118.2023 odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Starosty Nr 237/2023 z dnia 1 września 2023 r., zmieniającej decyzję ostateczną Starosty z dnia 24 listopada 2020 r., Nr 552/2020, o udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa kanalizacji sanitarnej z przyłączami, przepompowniami ścieków ich zasilaniem energetycznym w miejscowości [...]", uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z 31 stycznia 2024 r. w całości i w tym zakresie umorzył postępowanie w całości.
W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że decyzją z 24 listopada 2020 r. Nr 552/2020 Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla Gminy [...] pozwolenia na budowę na zamierzenie inwestycyjne obejmujące budowę kanalizacji sanitarnej z przyłączami, przepompowniami ścieków ich zasilaniem energetycznym w miejscowości [...]. Decyzja stała się ostateczna 29 grudnia 2020 r. W dniu 1 września 2023 r., Starosta decyzją Nr 237/2023 zmienił decyzję ostateczną z 24 listopada 2020 r.o udzieleniu pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w miejscowości [...], dodając jej realizację na działkach o nr [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...], w zakresie wskazanym w przedłożonym aneksie projektu budowlanego. Równocześnie zatwierdził projekt budowlany- aneks.
Pismem z 6 grudnia 2023 r. (wpływ do organu 7 grudnia 2023 r.) Skarżąca wystąpiła do organu I instancji o wznowienie postępowania administracyjnego, powołując przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2023 r. znak: AB.6740.2.118.2023, organ I instancji wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty Nr 237/2023 z 1 września 2023 r., a następnie decyzją z dnia 31 stycznia 2024 r. znak: AB.6740.2.118.2023 odmówił uchylenia decyzji Starosty z dnia 1 września 2023 r., (znak sprawy AB.6740.2.72.2023), zmieniającej decyzję Starosty z dnia 24 listopada 2020 r., Nr 552/2020. Odwołanie od tej decyzji złożyła Skarżąca, zarzucając "błąd w ustaleniu stanu faktycznego, co z kolei doprowadziło do błędnego zastosowania przepisów i w konsekwencji uznania, że działka nr [...] w m. [...] nie leży w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w w/w decyzji", żądając uchylenie decyzji będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania.
Wojewoda rozpoznając odwołanie wskazał, że jednym z warunków procedowania w przedmiocie wznowienia postępowania jest uprzednie ustalenie, że spełniony został przewidziany w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. odpowiedni termin na złożenie wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym to na stronie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ze ścisłością pozwalającą na ustalenie, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu, zaś bieg terminu jednomiesięcznego do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania należy obliczać z uwzględnieniem daty powzięcia przez zainteresowanego wiadomości o wydaniu decyzji objętej wnioskiem o wznowienie (art. 148 § 2 K.p.a.). Ustawowy wymóg dowiedzenia się o decyzji nie oznacza jedynie takiej sytuacji, w której dana decyzja została faktycznie wręczona (doręczona) podmiotowi wnoszącemu podanie o wznowienie postępowania. Wystarczającą okolicznością dowiedzenia się o decyzji będzie ustalenie przez organy administracji, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować niedoręczoną jej decyzję w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Dotyczy to takich danych, jak nazwa organu wydającego decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji.
Wojewoda wskazał, że Skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty z 1 września 2023 r. Nr 237/2023. We wniosku o wznowienie wskazała, że 15 listopada 2023 r. została jej udzielona informacja publiczna, do której dołączony został skan decyzji Starosty z 1 września 2023 r. Dopiero w tej dacie dowiedziała się o wszczęciu postępowania w sprawie oraz o wydaniu w/w decyzji. Natomiast Wojewoda na podstawie akt sprawy ustalił, że pismem z 30 października 2023 r. Skarżąca zwróciła się do Starosty z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. o udostępnienie całości dokumentacji postępowania oraz decyzji z 1 września 2023 r. znak: AB.6740.2.72.2023 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na zmianę pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty z dnia 24 listopada 2020 r., Nr 552/2020, o udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa kanalizacji sanitarnej z przyłączami, przepompowniami ścieków ich zasilaniem energetycznym w miejscowości [...]". Zatem już w dniu 30 października 2023 r. Skarżąca miała wiedzę na temat decyzji Starosty będącej przedmiotem wznowienia, bowiem precyzyjnie uszczegółowiła przedmiotowy wniosek. Skoro Skarżąca już 30 października 2023 r., miała wiedzę na temat kwestionowanej decyzji Starosty, a wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 7 grudnia 2023 r. (data wpływu do organu I instancji) to oznacza, że uchybiła miesięcznemu terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania, wskazanego w art. 148 § 2 K.p.a. Wobec tego przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty stanowi rażące naruszenie art. 148 § 2 K.p.a.; tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. Tym samym brak dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną powoduje, że odniesienie się do podniesionych zarzutów natury merytorycznej stało się bezprzedmiotowe.
Wobec tego, że Skarżąca nie dochowała miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., co stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania wznowieniowego, dlatego decyzję Starosty należało uchylić, a postępowanie umorzyć w całości trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 K.p.a.).
Skarżąca zaskarżyła decyzję w całości, zarzucając naruszenie art. 148 § 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, że nastąpiło niedochowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty. Na tej podstawie wniosła o jej zmianę i orzeczenie zgodne z żądaniem odwołania od decyzji Starosty z dnia 31 stycznia 2024 r..
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że jest właścicielką nieruchomości położonej w strefie oddziaływania obiektu określonego w decyzji Starosty z dnia 1 września 2023 r., zmieniającej decyzję ostateczną Starosty z 24 listopada 2020 r. Dnia 15 listopada 2023 r. została jej udzielona informacja publiczna, do której dołączony został skan decyzji z 1 września 2023 r. Dopiero w tej dacie dowiedziała o wszczęciu postępowania w sprawie i jego szczegółowym zakresie przedmiotowym oraz o treści ww. decyzji. Dopiero zaznajomienie się z jej treścią (decyzja ta nie została pierwotnie doręczona Skarżącej) umożliwia weryfikację tego, czy zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania. Zwrot "dowiedziała się o decyzji" (art. 148 § 2 K.p.a.), wskazuje na dowiedzenie się o całości treści decyzji, w tym jej zakresie przedmiotowym, a nie o jej numerze i organie, który ją wydał. Informacje, które posiadała Skarżąca przed datą 15 listopada 2023 r. (a więc przed doręczeniem informacji publicznej) w żadnym razie nie pozwalały zidentyfikować treści decyzji i nie pozwalały na ustalenie, czy powinna ona być stroną postępowania. Tym samym, złożenie wniosku o wznowienie postępowania przed pozyskaniem tych informacji było niedopuszczalne, bowiem w istocie sprowadzałoby się do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, co do którego Skarżąca nie posiadała wiedzy czego dotyczy. Na skutek błędnego ustalenia przez organ, że nastąpiło niedochowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organ II instancji nie odniósł się merytorycznie do wskazywanych w odwołaniu twierdzeń. Tym samym miało to istotny wpływ na wynik postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga jest nieuzasadniona.
I. Stan faktyczny jest bezsporny. 1. Starosta, decyzją z dnia 1 września 2023 r. zmienił własną decyzję ostateczną z 24 listopada 2020 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej, dodając jej realizację na działkach o nr [...], [...], [...], [...], w zakresie wskazanym w przedłożonym aneksie projektu budowlanego. W postępowaniu tym Skarżąca nie brała udziału i nie dokręcono jej przedmiotowej decyzji.
2. Pismem z 30 października 2023 r. Skarżąca zwróciła się do Starosty z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. o udostępnienie całości dokumentacji postępowania oraz decyzji z 1 września 2023 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na zmianę pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty z dnia 24 listopada 2020 r., o udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa kanalizacji sanitarnej z przyłączami, przepompowniami ścieków ich zasilaniem energetycznym w miejscowości [...]". Decyzja została udostępniona Skarżącej w dniu 15 listopada 2023 r.
3. Pismem z 6 grudnia 2023 r. (wpływ do organu 7 grudnia 2023 r.) Skarżąca wystąpiła do Starosty o wznowienie postępowania administracyjnego, powołując przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Starosta wznowił postępowanie (postanowienie z dnia 21 grudnia 2023 r.), a następnie decyzją z dnia 31 stycznia 2024 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 1 września 2023 r.
4. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej od decyzji z dnia 31 stycznia 2024 r., Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z 31 stycznia 2024 r. w całości i w tym zakresie umorzył postępowanie w całości. Decyzja ta stanowi przedmiot skargi.
II. Stosownie do art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienia postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W myśl natomiast § 2, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że przez pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji (tak NSA w wyroku z 13 grudnia 2022 r. sygn. II OSK 2033/21). Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia (zob. np. wyrok NSA z dnia 18 października 2022 r., sygn. II OSK 5342/21, z dnia 23 sierpnia 2023 r., sygn. II OSK 2798/20). Podkreśla się również, że art. 148 § 2 K.p.a. wymaga precyzyjnego ustalenia daty powzięcia wiedzy o wydaniu decyzji, a nie hipotetycznej możliwości podjęcia takiej wiedzy przez podmiot żądający wznowienia postępowania (wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. II OSK 1581/21). Sąd w skaldzie rozpoznającym skargę poglądy te podziela.
III. Formułując wniosek o udzielenie informacji publicznej Skarżąca precyzyjnie określiła organ, numer i datę decyzji oraz przedmiot, którego rozstrzygnięcie dotyczyło. Zatem wystąpienie z takim wnioskiem świadczy o "dowiedzeniu się" o decyzji. Wniosek o udzielenie informacji publicznej nosi datę "30.10.2023r." Nie ulega więc wątpliwości, że w dniu 30 października 2023 r. rozpoczął bieg termin jednego miesiąca, o jakim mowa w art. 148 § 1 K.p.a., do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Natomiast podanie o wznowienie podstępowania, ze wskazaniem na podstawę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nosi datę 6 grudnia 2023 r. a założone zostało w organie 7 grudnia 2023 r. Tym samym zasadnie Wojewoda stwierdził, że Skarżąca nie dochowała terminu z art. 148 K.p.a.
Wniesienie podania po terminie stanowiło przeszkodę do merytorycznego rozpoznania sprawy i powinno skutkować wydaniem przez Starostę postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Skoro jednak Starosta wznowił postępowanie na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. (postanowienie z 21 grudnia 2023 r.), a następnie wydał decyzję przewidzianą art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., to zasadnie Wojewoda rozpoznając odwołanie od tej decyzji uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z 31 stycznia 2024 r. w całości i w tym zakresie umorzył postępowanie w całości. Postępowanie wznowieniowe, z uwagi na uchybienie terminu przewidzianego przepisem art. 148 § 1 K.p.a., nie mogło bowiem zostać zakończone rozstrzygnięciem z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.
Złożenie podania o wznowienie po terminie ma ten skutek, że zarzuty skargi dotyczące meritum sprawy zakończonej decyzją Starosty z 1 września 2023 r. zmieniającej decyzję ostateczną z 24 listopada 2020 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej, nie mogą podlegać rozpoznaniu.
Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935).