II SA/RZ 1268/20

II SA/Rz 1268/20 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2021-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jerzy Solarski /przewodniczący/
Karina Gniewek-Berezowska
Stanisław Śliwa /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1570/21 - Wyrok NSA z 2024-03-13
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 3 pkt 6, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 48 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych - skargę oddala -
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (PWINB) -działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1333), określanej następnie jako "P.b." w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020r. poz. 471) – po rozpatrzeniu zażaleń A. z siedzibą w W. oraz B. z siedzibą w W. uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia [...] czerwca 2019 r. (w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia określonych dokumentów) w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie ustalił nowy termin tj. do dnia [...] kwietnia 2021 r., w pozostałej części utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
Starosta, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr 54/14, udzielił T. K. pozwolenia na budowę wieży teleinformatycznej transmisji danych – Ł.-11-INT wraz z systemem antenowym, szafami teletechnicznymi, zewnętrzną instalacją energii elektrycznej i ogrodzeniem na terenie obejmującym dz. nr 4535/4. Rozstrzygnięcie to Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. uchylił w części dotyczącej budowy zewnętrznej instalacji energii elektrycznej i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, a w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. PINB udzielił pozwolenia na użytkowanie wieży teleinformatycznej transmisji danych – Ł. - 11 - INT wraz z systemem antenowym / kategoria obiektu XXIX / zlokalizowanej na działce nr 4535/4 w Ł.
Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie robót budowlanych wykonanych przez inwestorów tj. A. oraz B. przy wieży teleinformatycznej transmisji danych, zlokalizowanej na działce nr 4535/4 w Ł. PINB, decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], umorzył to postępowanie w całości. Na skutek odwołania C. decyzja ta została w całości uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia decyzją PWINB z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wyrokiem z dnia [...] września 2017 r. sygn. akt [...] WSA oddalił skargę na rozstrzygnięcie organu II instancji. Z kolei, Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), wyrokiem z dnia [...] listopada 2019 r. sygn. akt [...], oddalił skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia.
Po przeprowadzeniu ponownego postępowania PINB, wskazanym wyżej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. nakazał B. oraz A. wstrzymać roboty budowlane przy rozbudowie wieży teleinformatycznej transmisji danych na działce nr 4535/4 w Ł. z powodu prowadzenia jej bez pozwolenia na budowę oraz nałożył na wymienione Spółki obowiązek przedstawienia,
w terminie do [...] marca 2020 r., zaświadczenia Burmistrza Miasta o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ podał, że podczas kontroli stwierdzone zostało, że na działce nr 4535/4 w Ł. znajduje się wieża teleinformatyczna transmisji danych, wybudowana na podstawie decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2014 r. Na wieży, której właścicielem jest T. K. zamontowano anteny sektorowe i radioliniowe oraz szafy teletechniczne wraz z instalacją kablową i światłowodową. Do konstrukcji wieży na dwóch pierwszych skratowaniach od podstawy zamontowano dodatkowe ściągi poziome wykonane z rur stalowych połączonych opaskami do słupów i do skratowań poprzez blachę węzłową. Według oświadczenia właściciela wieży, inwestorami robót budowlanych polegających na montażu anten sektorowych i radioliniowych oraz szaf teletechnicznych wraz z instalacją kablową i światłowodową byli operatorzy telefonii komórkowej z którymi zawarto umowy najmu. Powołując się na informacje uzyskane od inwestorów ustalono, że B. na wieży zamontowała trzy anteny HUAWEI APE4518RO o wysokości 2,35m na wysokości 33,30m n.p.t. oraz antenę radioliniową o średnicy 0,3m zamontowaną na wysokości 31,5m n.p.t. Roboty budowlane wykonano w okresie od [...] listopada 2015 do [...] grudnia 2015 r. Z kolei A. we wrześniu 2015 r. do konstrukcji stalowej wieży zamontowała trzy anteny sektorowe typu 800 10 292 v 02 o wysokości 2,6m na wysokości 39,0 m n.p.t. w azymutach 80°, 180°, 300° oraz jedną antenę radioliniową o średnicy 0,6m na wysokości 39,30m n.p.t. wraz z urządzeniem sterującymi, szafą sprzętową, siłownią DC i okablowaniem. U podstawy wieży zamontowano szafy teletechniczne wraz z instalacją kablową i światłowodową. PINB zauważył, że ilość zamontowanych na wieży anten jest większa niż w zatwierdzonym pozwoleniem na budowę projekcie techniczno-budowlanym, inne są też parametry zamontowanych anten. Tym samym, zdaniem PINB, doszło do rozbudowy obiektu budowlanego tj. wieży teleinformatycznej transmisji danych, nie zaś do montażu urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Rezultatem stwierdzonych robót budowlanych wykonanych etapami jest powstanie budowli rozbudowanej poprzez powieszenie dodatkowych anten. Konstrukcja wieży oraz anteny stanowią obecnie całość technicznie-użytkową ze względu na łączące te elementy więzi funkcjonalne w postaci przeznaczenia, wyposażenia oraz sposobu korzystania. Powyższe wymagało pozwolenia na budowę, którego nie uzyskano.
Odrębne zażalenia na postanowienie PINB złożyły: A. oraz B.
A. zarzuciła błędne przyjęcie, że zmiana parametrów istniejącej wieży teleinformatycznej transmisji danych poprzez montaż anten, urządzeń sterujących i szaf sprzętowych z okablowaniem, a w konsekwencji zmiana emisji pola elektromagnetycznego jest rozbudową wieży, a nie montażem urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Podniosła, że nie zastosowano w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., zgodnie z którym nie było potrzebne uzyskiwanie pozwolenia na budowę. Zdaniem Spółki, organ I instancji nie wskazał, czy zamontowanie na istniejącej stacji bazowej dodatkowych anten doprowadziło do zmiany parametrów obiektu, ponadto, jakie konkretnie parametry uległy zmianie np. powierzchnia zabudowy czy szerokość. Nie wyjaśnił też kwestii zmiany mocy dotychczas funkcjonujących anten i oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko i nie zbadał, czy doszło do zwiększenia obciążenia samego masztu oraz zwiększenia emisji pola elektromagnetycznego.
Z kolei B. zarzuciła, że PINB nie wyjaśnił, co i dlaczego stanowi obiekt budowlany, dlaczego wykonany zakres robót został zakwalifikowany jako rozbudowa wieży, w jaki sposób instalacja urządzeń tj. trzech anten sektorowych i anteny radioliniowej na istniejącej antenowej konstrukcji wsporczej w postaci wolno stojącej wieży wpływa na zmianę charakterystycznych parametrów wolno stojącej wieży i konkretnie jakich parametrów i w jaki sposób, oraz przy pomocy jakiego dowodu organ ustalił ten fakt. Organ nie wyjaśnił nadto, na jakiej podstawie ustalił, że dwie odrębne, nie powiązane ze sobą w jakikolwiek sposób instalacje radiokomunikacyjne dwóch różnych operatorów stanowią jeden obiekt budowlany wraz z wolnostojącą wieżą, stanowiącą własność trzeciego podmiotu. Nie wyjaśniono także, jaka była zasadność wstrzymania wykonania robót, które zostały wykonane jeszcze w 2015 r. Spółka wskazała, że zrealizowana inwestycja nie stanowiła rozbudowy obiektu budowlanego, a polegała tylko na instalowaniu urządzeń na istniejącej antenowej konstrukcji wsporczej w ramach istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej, których wysokość nie przekroczyła 3 metrów, przez co nie wymagało to ani zgłoszenia ani też pozwolenia na budowę.
Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. PWINB uchylił kwestionowane postanowienie organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego na inwestorów obowiązku i w tym zakresie ustalił nowy termin tj. do dnia [...] kwietnia 2021 r., natomiast w pozostałej części utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że wobec wszczęcia niniejszego postępowania w 2016 r. w sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r., a to na mocy art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, z którego wynika, że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą tj. P.b., wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej noweli, przepisy ustawy zmienianej stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Następnie, po przytoczeniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 71) PWINB podniósł, że wskazują one, iż do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie innej realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru.
Organ zauważył, że w swojej poprzedniej decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 r. stanął na stanowisku, że w sytuacji gdy wykonany zakres robót powiększył obszar oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ten sposób, że inwestycja stanowiłaby przedsięwzięcie mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to niewątpliwie wykonane roboty budowlane należałoby zakwalifikować jako rozbudowę obiektu, wymagającą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe stanowisko zostało podzielone przez WSA oraz NSA, w zapadłych w tej sprawie wyrokach. PWINB podniósł, że powziął uzasadnione wątpliwości, co do kompletności przedstawionych przez inwestorów parametrów technicznych inwestycji, w aspekcie kwalifikacji inwestycji względem jej oddziaływania na środowisko. W złożonych dokumentach obliczenia odległości miejsc dostępnych dla ludzi wraz z częścią rysunkową uwzględniają projektowane maksymalne pochylenia osi głównych wiązek promieniowania, a nie maksymalne pochylenie osi głównych wiązek promieniowania możliwe do osiągnięcia według danych technicznych zastosowanych anten. Analiza oddziaływania promieniowania winna uwzględniać możliwość zdalnego sterowania antenami i ewentualność zmiany nachylenia wiązki promieniowania. Zasadne jest zatem ustalenie na jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest oddziaływanie promieniowania. Ponadto, w przedstawionych opracowaniach, jak też innych dokumentach przedłożonych w toku prowadzonego postępowania brak jest obliczeń w zakresie kumulacji pól promieniowania elektromagnetycznego dla całej inwestycji, obejmującej zamontowane 6 anten nadawczo-odbiorczych, zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), obowiązującego obecnie jak i § 3 ust. 2 pkt 3 poprzedniego rozporządzenia Rady Ministrów w tym zakresie tj. z dnia 9 listopada 2010 r.
Dlatego, w ocenie PWINB, konieczne jest uzupełnienie zgromadzonego materiału dowodowego. Do takiego uzupełnienia odwołujące się Spółki zostały wezwane w piśmie z [...] lutego 2020 r. Po dwukrotnej zmianie termin w tym zakresie upłynął z dniem [...] sierpnia 2020 r. Wezwanie nie zostało należycie wykonane. A. przesłała tylko specyfikację techniczną anten nadawczo-odbiorczych zamontowanych na wieży teleinformatycznej transmisji danych, jednocześnie negując zasadność żądania opracowań opisanych w wezwaniu. Z kolei B., w piśmie z dnia [...] września 2020 r. podniosła, że zobowiązanie organu jest niezgodne zobowiązującymi przepisami prawa i organ dokonał błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Spółka podniosła, że od czasu wydania orzeczeń, o których wspomina organ w treści wezwania uległy zmianie przepisy prawa. Problem rozbieżnych interpretacji art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. został obecnie rozwiązany przez ustawodawcę kolejną nowelizacją ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie 25 października 2019 r., a która doprecyzowała treść tego przepisu. Zmianie uległy również inne przepisy. Odnosząc się do powyższego PWINB podkreślił, że zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. ma miejsce wówczas, gdy instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Tymczasem, roboty objęte niniejszym postępowaniem nie mieszczą się w zakresie hipotezy powołanego przepisu jako roboty niewymagające zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Zauważyć bowiem należy, że inwestorzy zwiększyli ilość anten na wieży oraz zmienili parametry charakterystyczne anten w stosunku do przewidzianych w zatwierdzonym projekcie techniczno-budowlanym, wykonali nowe szafy teletechniczne. Ponadto na przedmiotowej stacji bazowej dokonano montażu dodatkowego wyposażenia wraz z dodatkowym kontenerem, co doprowadziło do przebudowy instalacji wewnętrznych, stanowiących część obiektu budowlanego. Stację bazową telefonii komórkowej na gruncie przepisów P.b. należy tymczasem traktować jako obiekt budowlany z wszelkimi tego konsekwencjami, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem
Zdaniem PWINB, w rozpatrywanej sprawie żadna z wezwanych Spółek nie przedłożyła dokumentów, które pozwoliłyby na ocenę, czy przedsięwzięcie polegające m.in. na zawieszeniu dodatkowych anten sektorowych, jest czy nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ podkreślił, że w wyniku umieszczania na wieży kolejnych anten doszło do rozbudowy obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 P.b.) jako stanowiącego całość techniczno-użytkową z uwagi na przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania tego obiektu jako całości. Należy zatem wskazać, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z rozbudową jednego obiektu budowlanego (wieży teleinformatycznej transmisji danych), na wykonanie której inwestorzy A. i B., stosownie do art. 28 ust. 1 P.b. winni byli uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym PINB prawidłowo wdrożył procedurę wynikającą z art. 48 P.b. W ocenie organu, zasadnym było też nałożenie obowiązku na obydwie Spółki jako inwestorów rozbudowy wieży teleinformatycznej.
Postanowienie PWINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżyła T- A. wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym postanowieniem organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem Spółki, która powtórzyła zarzuty zażalenia, postępowanie administracyjne winno zostać umorzone. Spółka podniosła, że nie doszło do zmiany parametrów istniejącej wieży teleinformatycznej. Ponadto, postanowienie powinno być zindywidualizowane do każdego z podmiotów. Zdaniem skarżącej, do kompetencji nadzoru budowlanego nie należy wypowiadanie się, czy dane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, czy inwestycja należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ze względu na to, że zagrożenia wynikające z emisji pól elektromagnetycznych są na tyle poważne, ustawodawca w art. 122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska nałożył na podmioty prowadzące instalacje wymienione w tym przepisie, mogące znacząco oddziaływać na środowisko, obligatoryjny obowiązek prowadzenia pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Zatem, wymiana anten stacji bazowej, o której mowa w niniejszym postępowaniu, winna podlegać zgłoszeniu jedynie organom ochrony środowiska i to do tych właśnie organów - a nie nadzoru budowlanego - należy podejmowanie działań w przypadku naruszenia standardów korzystania ze środowiska. Spółka zaznaczyła, że doszło do zmiany przepisów prawnych, bowiem regulacje rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie nakładają obowiązku wykonania kwalifikacji przedsięwzięcia przy uwzględnieniu maksymalnego pochylenia osi głównych wiązek promieniowania (tiltu) według danych technicznych zastosowanych anten. Spółka podkreśliła, że sporządziła opracowanie pod nazwą "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej KRZ Ł. 58602_Traugtta II" dla rzeczywistej konfiguracji anten. Nie znajduje natomiast uzasadnienia żądanie wykonania kwalifikacji dla przedsięwzięcia hipotetycznego. W zakresie kumulacji pól promieniowania elektromagnetycznego dla całej inwestycji, skarżący podnosi, że wyłączenie zawarte w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej reguły określonej w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, która wprowadza zasadę sumowania parametrów przedsięwzięcia nieosiągającego progów określonych w § 3 ust. 1 z parametrami innego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdujących się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Ponadto, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie mógłby znaleźć zastosowania do stacji bazowych telefonii komórkowej, nawet gdyby w rozporządzeniu nie zawarto końcowych zdań w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8. Z logicznego punktu widzenia nie sposób bowiem wyobrazić sobie, w jaki sposób mogłoby dojść do kumulacji parametru określonego wyłącznie dla "pojedynczej anteny" i określonego jako odległość od jej środka mierzoną w osi głównej tej właśnie anteny. Parametru takiego nie da się po prostu sumować.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu skarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienie, na które służy zażalenie może stanowić przedmiot zaskarżenia, a to w myśl 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Sąd kontroluje taki akt przy uwzględnieniu kryterium zgodności z prawem, do czego obliguje go art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Tylko jednak stwierdzenie uchybień, o których mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a. skutkuje koniecznością usunięcia kontrolowanego postanowienia z obrotu prawnego. Stwierdzenie więc przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. powoduje, że Sąd musi stwierdzić nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Z kolei, zaistnienie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy zobowiązuje Sąd do uchylenia postanowienia w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Gdy brak takich uchybień, Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie znaczenie ma jeszcze art. 153 P.p.s.a. Wedle tego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w sytuacji, kiedy w danej sprawie wypowiadał się już sąd, to w ponownie toczącym się postępowaniu, rozpoznające sprawę organy, jak i w dalszym toku sądy, muszą uwzględnić ten fakt. Oznacza to, że nie mogą - powtórnie rozstrzygając sprawę - wyrazić stanowiska odmiennego w stosunku do tego, które dotychczas zostało przez sąd przedstawione. Jeśli więc sąd wyraził w uzasadnieniu wydanego orzeczenia pogląd o sposobie rozumienia istotnych w sprawie przepisów prawa oraz ich zastosowania w konkretnej sprawie, to nie można na dalszych etapach postępowania wyrażać innego stanowiska. Dopuszczalnym w świetle powołanego art. 153 P.p.s.a. wyjątkiem w tym zakresie jest okoliczność zmiany przepisów prawa, oczywiście w sposób, który mógłby mieć dla sprawy znaczenie. Takim odstępstwem nie jest zaś np. zmiana dotychczasowej linii orzeczniczej co do danej kwestii.
Objętym skargą postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. PWINB utrzymał zasadniczo w mocy postanowienie PINB z dnia [...] czerwca 2019 r., natomiast uchylił go tylko w części dotyczącej terminu wykonania nałożonego nim obowiązku, ustalając w tym zakresie nowy termin tj. do dnia [...] kwietnia 2021 r. Organ I instancji, wskazanym postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., nakazał B. oraz A. wstrzymać roboty budowlane przy rozbudowie wieży teleinformatycznej transmisji danych na działce nr ewid. 4535/4 w Ł. z powodu prowadzenia jej bez pozwolenia na budowę oraz nałożył na wymienione Spółki obowiązek przedstawienia, w terminie do [...] marca 2020 r., zaświadczenia Burmistrza Miasta o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, jak też oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ przyjął, że zmiana parametrów istniejącej wieży teleinformatycznej transmisji danych poprzez montaż przez Spółki A. oraz B. anten wraz z montażem urządzeń sterujących i szaf sprzętowych z okablowaniem, a w konsekwencji zmiana emisji pola elektromagnetycznego jest rozbudową wieży teleinformatycznej transmisji danych, zlokalizowanej na działce nr 4535/4, nie zaś montażem urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym, o czym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. W konsekwencji PINB uznał, że na powyższe wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, którego to warunku inwestorzy nie dotrzymali. Dlatego, organ wszczął procedurę umożliwiającą legalizację wykonanych robót.
Rozstrzygnięcie to zaakceptował, uznając je za zgodne z prawem, organ II instancji, dokonując tylko zmiany terminu wykonania nałożonego obowiązku. PWINB podniósł, że stację bazową telefonii komórkowej na gruncie przepisów Prawa budowlanego należy traktować jako obiekt budowlany z wszelkimi tego konsekwencjami, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ zaznaczył, że żadna z wezwanych Spółek nie przedłożyła dokumentów, które pozwoliłyby na ocenę, czy przedsięwzięcie polegające m.in. na zawieszeniu dodatkowych anten sektorowych, jest czy nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W takich zaś okolicznościach organ wyprowadził ustalenia co do charakteru wykonanych robót na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. Uznał więc, że w wyniku umieszczania na wieży kolejnych anten doszło do rozbudowy obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 P.b.) jako stanowiącego całość techniczno-użytkową z uwagi na przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania tego obiektu jako całości. Wykonanie powyższego winno zostać poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, który to warunek nie został
w sprawie dopełniony przez inwestorów. Tym samym, jako prawidłowe uznał PWINB wdrożenie procedury wynikającej z art. 48 P.b.
Zakwestionowane w sprawie postanowienia należy ocenić jako zgodne z prawem. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Starosta udzielił T. K. pozwolenia na budowę wieży teleinformatycznej transmisji danych – Ł.-11-INT wraz z systemem antenowym, szafami teletechnicznymi, zewnętrzną instalacją energii elektrycznej i ogrodzeniem na terenie obejmującym działkę nr 4535/4. Wojewoda rozstrzygnięcie to uchylił w części dotyczącej budowy zewnętrznej instalacji energii elektrycznej i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał je w mocy (decyzja z dnia [...] kwietnia 2015 r.). Przedmiotowe pozwolenie zezwalało na budowę wieży teleinformatycznej transmisji danych wraz z systemem antenowym, szafami teletechnicznymi oraz ogrodzenia. Załącznik w postaci projektu techniczno-budowlanego przewidywał wieżę kratową o wysokości całkowitej 44,05 m, 4 anteny nadawczo-odbiorcze typu ARKA Dual 5G-17 S Technologic 5 GHz 17 dB zawieszone na wysokości 38 m n.p.t. oraz antenę radioliniową typu DishEter MIMO 23, zawieszoną na wysokości 35 m n.p.t, dwie szafy teletechniczne posadowione u podstawy wieży na płytach fundamentowych oraz fundament rezerwowy. Pomiędzy wskazanymi szafami a wieżą zaprojektowano łącznik falowodowy w konstrukcji stalowej do prowadzenia kabli antenowych przewodów instalacji uziemiającej i instalacji zasilającej z urządzeń do wieży. Zaprojektowano anteny nadawczo-odbiorcze o wymiarach 550 mm x 175 mm, pracujące w częstotliwości 5,15 Ghz do 5,17 GHz, skierowane na azymuty 20 o, 110o, 200o i 290o oraz antenę radioliniową Ø 360 mm, pracującą w częstotliwości 4,9 GHz do 6,2 GHz, skierowaną na azymut 10o±40o. Parametry pracy anten wskazywały, że projektowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Na podstawie informacji uzyskanych od B. organ I instancji ustalił, że na wieży zamontowano trzy anteny HUAWEI APE4518RO o wysokości 2,35 m na wysokości 33,30 m n.p.t. oraz antenę radioliniową o średnicy 0,3 m, zamontowaną na wysokości 31,5 m n.p.t. Zainstalowano również poziome elementy z rur stalowych mające stanowić konstrukcje wsporcze pod kolejne, mające być w przyszłości instalowane części składowe istniejącej instalacji radiokomunikacyjnej. Prace wykonano w okresie od [...] listopada do [...] grudnia 2015 r.
Z kolei, w oparciu o dane od A. PINB ustalił, że do konstrukcji stalowej wieży we wrześniu 2015 r. zamontowano trzy anteny sektorowe typu 800 10 292 v 02 o wysokości 2,6 m na wysokości 39,0 m n.p.t. oraz jedną antenę radioliniową o średnicy 0,6 m na wysokości 39,30 m n.p.t. U podstawy wieży zamontowano szafy teletechniczne wraz z instalacją kablową i światłowodową.
Mając na uwadze przedłożone przez Spółki dokumenty ustalono, że inwestycji nie można zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
PWINB - wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r. uchylającą rozstrzygnięcie organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie robót budowlanych przy przedmiotowej wieży teleinformatycznej – zauważył, że zaistniałe okoliczności nie odpowiadają udzielonemu w sprawie pozwoleniu na budowę, bowiem na wieży znajduje się sześć anten nadawczo-odbiorczych i dwie anteny radioliniowe, dodatkowe ściągi poziome wykonane z rur stalowych połączonych opaskami do słupów i do skratowań oraz cztery szafy teletechniczne wraz z instalacją kablową i światłowodową. Organ nie wykluczył, że w takiej sytuacji mogło dojść do rozbudowy obiektu stanowiącego jedną całość wraz z instalacjami i urządzeniami. Przedłożone przez inwestorów dokumenty nie wyjaśniają, czy suma pól promieniowania elektromagnetycznego doprowadziła do powstania innego stanu niż ten wynikający z pozwolenia na budowę. Jeśli bowiem wykonany zakres robót powiększył obszar oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w taki sposób, że inwestycję możnaby zaliczyć do przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to niewątpliwie doszło do rozbudowy obiektu, wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę.
Stanowisko organu nadzoru budowlanego II instancji co do braku należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy podzielił WSA, który oddalił skargę A. na decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r. Sąd podniósł, że na przedmiotowej stacji bazowej dokonano także montażu dodatkowego wyposażenia wraz z dodatkowym kontenerem, a tym samym doszło nie tylko do montażu na istniejącym maszcie nowych anten, ale także do przebudowy instalacji wewnętrznych stanowiących część obiektu budowlanego. W rezultacie prace te doprowadziły do zmiany parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu. Jeżeli natomiast wykonany zakres robót powiększył obszar oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ten sposób, że inwestycja stanowiłaby przedsięwzięcia mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to niewątpliwie wykonane roboty budowlane należałoby zakwalifikować jako rozbudowę obiektu, wymagającą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd zauważył przy tym, że organ nie przesądził o powiększeniu się obszaru oddziaływania przedsięwzięcia, a jedynie uznał za konieczne wyjaśnienie tej kwestii, co Sąd uznał za zasadne. Na poparcie prawidłowości stanowiska organu Sąd przywołał utrwalone poglądy orzecznictwa przyjmujące, że roboty budowlane polegające na wymianie i montażu nowych anten na istniejącym maszcie rurowym są rozbudową.
Skarga kasacyjna A. od tego wyroku została oddalona wyrokiem NSA z [...] września 2017 r. Sąd drugiej instancji przychylił się do stanowiska wyrażonego przez WSA, które z kolei podzielało pogląd PWINB. NSA podkreślił, że na przedmiotowej stacji bazowej dokonano montażu dodatkowego wyposażenia wraz z dodatkowym kontenerem, co doprowadziło nie tylko do montażu na istniejącym maszcie nowych anten, ale także do przebudowy instalacji wewnętrznych, stanowiących część obiektu budowlanego. W efekcie, umorzenie postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji prawidłowo zostało uznane za przedwczesne, bowiem oceny wymaga zwłaszcza ewentualna zmiana parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu.
Uwzględniając powyższe PWINB - działając na podstawie art. 50 § 1 K.p.a. - wezwał A. oraz B. do uzupełnienia przedłożonych w toku postępowania opracowań dotyczących kwalifikacji przedsięwzięcia "w aspekcie środowiskowym" poprzez dołączenie:
- specyfikacji technicznych anten nadawczo-odbiorczych zamontowanych na wieży teleinformatycznej transmisji danych,
- wyników obliczeń maksymalnej mocy EIRP dla poszczególnych pasm pracy każdej
z anten nadawczo-odbiorczych zamontowanych na wieży oraz wyników obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego każdej z tych anten, wzdłuż głównej wiązki promieniowania przy uwzględnieniu maksymalnego pochylenia osi głównych wiązek promieniowania (tilty) według danych technicznych zastosowanych anten wraz z wnioskami z dokonanych obliczeń, oraz częścią rysunkową z dokonanych obliczeń, zawierającą przekroje pionowe stacji wraz z naniesionymi osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych,
- wyników obliczeń, stosownie do § 3 ust. 2 pkt 3 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w zakresie kumulacji pól promieniowania elektromagnetycznego dla całej inwestycji tj. sumowanie mocy tych anten, których wiązki promieniowania nakładają się lub nachodzą na siebie oraz dokonanie obliczeń odległości miejsc dostępnych dla ludzi dla tak wyliczonych wartości i przy uwzględnieniu minimalnego i maksymalnego pochylenia osi głównych wiązek promieniowania (tilty), wraz z wnioskami z dokonanych obliczeń, oraz częścią rysunkową z dokonanych obliczeń, prezentującą na jednym wykresie (przekrój poziomy) rozkład pól elektromagnetycznych tzw. listki (wiązki promieniowania) wszystkich sześciu anten nadawczo-odbiorczych oraz prezentującą w formie graficznej (przekrój pionowy) dokładnie obliczenia odległości miejsc dostępnych dla ludzi w sytuacji gdy wiązki promieniowania nakładają się lub nachodzą na siebie.
Pomimo dwukrotnego przedłużenia wyznaczonego inwestorom terminu, Spółki nie zastosowały się do skierowanego do nich wezwania. A. przesłała tylko specyfikację techniczną zamontowanych na wieży anten nadawczo-odbiorczych.
Z kolei B. w sposób negatywny odniosła się do wezwania, zarzucając, że jest ono niezgodne z prawem. Podkreślając, że Spółki nie wywiązały się ze spoczywającego na nich obowiązku przedłożenia dowodu pozwalającego uznać, że wykonane w sprawie roboty doprowadziły do zmiany kwalifikacji inwestycji w aspekcie jej oddziaływania na środowisko PWINB dokonał samodzielnie takiej oceny, uwzględniając znajdujący się
w aktach materiał dowodowy. W oparciu o ten materiał uznał, że doszło do rozbudowy obiektu budowlanego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, nie zaś do montażu urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym.
Stanowisko organu nadzoru budowlanego II instancji jest w okolicznościach faktycznych sprawy jak najbardziej prawidłowe.
Przede wszystkim należy wskazać, na co zresztą PWINB też zwrócił uwagę w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że w sprawie wypowiadały się już Sądy obydwu instancji. Przesądziły więc one, że konieczne jest dodatkowe postępowanie dowodowe zmierzające do wyjaśnienia, czy wykonany zakres robót powiększył obszar oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w taki sposób, że inwestycję trzeba byłoby zaliczyć do przedsięwzięć mogących bądź zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wówczas bowiem niewątpliwie można byłoby przyjąć, że inwestorzy dokonali rozbudowy obiektu. PWINB podjął próbę wyjaśnienia powyższego. W tym celu skierował do obydwu inwestorów wezwanie z dnia [...] lutego 2020 r. Nie przyniosło ono jednak oczekiwanych rezultatów, bowiem Spółki zanegowały jego treść. W szerokiej argumentacji przyjętego przez nie stanowiska usiłowały podważyć zasadność przedmiotowego wezwania. Tego rodzaju postawy trudno zaakceptować. Niezbędność dodatkowych ustaleń w sprawie w zakresie, o którym mowa w wezwaniu z [...] lutego 2020 r. została prawomocnie przesądzona. Tym samym, wszelką polemikę w tym zakresie należy uznać za niedopuszczalną. Jak już wyżej podkreślono, nie jest możliwe odstąpienie od wyrażonego w sprawie stanowiska tak tut. Sądu, jak i NSA, bowiem stałoby to w oczywistej sprzeczności z brzmieniem art. 153 P.p.s.a. Jednocześnie, nie wystąpił dopuszczalny w świetle tego przepisu wyjątek w postaci zmiany przepisów prawa. A. powoływała się na regulacje zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednak, co słusznie zauważył PWINB, akt ten - w istotnym dla sprawy zakresie - zawiera tożsame regulacje z tymi znajdującymi się w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei B. podniosła, że zmianie uległo brzmienie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. Nie negując zmiany treści powołanego przepisu należy zauważyć, że nowa treść jest bardziej dokładna, precyzując, co można instalować na obiektach budowlanych bez konieczności uzyskiwania pozwolenia na budowę. Nie zmienia ona jednak tego, że unormowanie to w dalszym ciągu dotyczy instalacji, której nie można zaliczyć do rozbudowy, nadbudowy bądź przebudowy obiektu budowlanego. W innym bowiem wypadku, dochodziłoby do obejścia pozostałych przepisów Prawa budowlanego, nakładających na inwestora większy zakres obowiązków, a to wobec "ciężaru gatunkowego" inwestycji.
Skoro obydwie Spółki nie podjęły z organem należytej współpracy, nie stosując się do skierowanego do nich wezwania z dnia [...] lutego 2020 r., to prawidłowo organ ten oparł się tylko i wyłącznie na zebranych do tej pory dowodach i ocenił je uwzględniając dominujące stanowisko orzecznictwa sądowego w przedmiotowym zakresie, na które zresztą powołał się także tut. Sąd w wyroku z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 675/17. Należy więc w tym miejscu podnieść, że w sprawach kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ujawniła się rozbieżność jeśli chodzi o interpretację § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. czy z dnia 10 września 2019 r. Zgodnie bowiem z literalnym brzmieniem końcowej części tych przepisów, równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Przy uwzględnieniu więc tego literalnego brzmienia powołanych unormowań, kwalifikacja danego przedsięwzięcia odbywa się zawsze przy uwzględnieniu wartości EIRP dla pojedynczych anten, niezależnie od tego, ile anten obejmuje cała projektowana stacja bazowa (por. wyrok NSA z 17.02.2017 r. II OSK 1448/15). Wedle jednak poglądu przeciwnego, który jest obecnie przeważający, konieczne jest zastosowanie tzw. zasady sumowania, czyli uwzględnienia mocy nie pojedynczych, lecz wszystkich anten (co do których możliwe jest nakładanie się wiązek promieniowania). Stanowisko to odwołuje się do brzmienia § 3 ust. 2 pkt 3 wskazanych rozporządzeń, w świetle którego, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Ponadto, wskazuje się na potrzebę odwołania się w tym wypadku do wykładni celowościowej i systemowej. Podkreśla się więc niezbędność ustalenia, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. W celu ustalenia zasięgu pola elektromagnetycznego, konieczne jest zatem wyjaśnienie, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach tego samego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie (por. wyrok NSA z 9.12.2016 r.,
II OSK 708/15 wyrok NSA z 28.02.2018 r., II OSK 243/18, wyrok NSA z 3.07.2018 r.,
II OSK 1570/18).
Tym samym, jako uzasadnione należało uznać stanowisko PWINB, że jego rolą było sprawdzenie, w jaki sposób inwestycja jako całość, a nie tylko poszczególne anteny, wpłynie na środowisko. W konsekwencji, organ prawidłowo wezwał inwestorów do uzupełnienia potrzebnych do tej oceny danych. Kiedy Spółki nie nadesłały wymaganej dokumentacji, PWINB oparł się na znajdujących się w aktach sprawy dowodach, jak też podzielił dominujące, a przedstawione wyżej stanowisko sądów administracyjnych.
Słusznie więc organy w niniejszej sprawie wdrożyły postępowanie legalizacyjne, o którym mowa w art. 48 ust. 2 P.b. Wedle tego przepisu, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 (obiektu budowlanego), jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.
Brzmienie tego przepisu jest jednoznaczne, więc także w przypadku robót, które zostały już wykonane wydawane jest wskazane postanowienie o wstrzymaniu. W postanowieniu takim ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:
1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.
Przepisy, do których odnosi się wskazany art. 48 ust. 3 pkt 2 P.b. przewidują zaś przedłożenie czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że tak zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji jest prawidłowe. Zarzuty skargi co do niewłaściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia PWINB są całkowicie bezzasadne. Nazbyt lakoniczne jest faktycznie uzasadnienie postanowienia wydanego przez PINB. Jednak organ II instancji orzekając reformatoryjnie, naprawił ten błąd. Przede wszystkim, podjął próbę uzupełnienia zebranych w sprawie dowodów pod kątem ustalenia rzeczywistego oddziaływania inwestycji, której dotyczy sprawa, na środowisko. Do powyższego zobowiązany był w związku z zapadłymi dotychczas
w sprawie wyrokami sądowymi. Argumentacja podniesiona w skardze stanowi tymczasem de facto polemikę z prawomocnym orzeczeniem, co jest niedopuszczalne. Zupełnie niezrozumiale są zarzuty odnoszące się do braku poczynienia przez organ koniecznych w sprawie ustaleń. Owszem, to na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy ocenie jednakże, czy obowiązek ten został w sposób prawidłowy zrealizowany należy mieć jeszcze na względzie, że strona również winna aktywnie uczestniczyć w prowadzonym z jej udziałem postępowaniu. W sytuacji zaś, kiedy to w "jej interesie" znajduje się przedstawienie określonych dowodów, winna to uczynić, a nie zrzucać odpowiedzialności za brak tego rodzaju działań na organ. Jako niezasadną należy też uznać próbę zrzucenia odpowiedzialności za wynik niniejszego postępowania na drugiego inwestora. Każda ze Spółek została wezwana do uzupełnienia brakującej w sprawie dokumentacji i zamiast kwestionować wezwania, mogła nadesłać niezbędne informacje. PWINB w sposób wystarczająco szczegółowy wyjaśnił, dlaczego wydał kwestionowane postanowienie. Jego argumentacja jest pełna i logiczna i jako taka nie budzi żadnych wątpliwości Sądu.
Z tych względów oddalono skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.