II SA/Rz 1262/24

II SA/Rz 1262/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-12-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Kłoda-Szeliga
Maria Mikolik /sprawozdawca/
Piotr Godlewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 607/25 - Wyrok NSA z 2026-02-05
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 977
art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 5e, art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 16, art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Maria Mikolik /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. P. i M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 22 lipca 2024 r. nr SKO.415.234.3279.2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – skargę oddala –
Uzasadnienie
II SA/Rz 1262/24
U Z A S A D N I E N I E
Przedmiotem skargi M. P. i M. Z. (dalej jako: "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: "SKO" lub "Kolegium") z dnia 22 lipca 2024 r. nr SKO.415.234.3279.2023 w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, wydana w następującym stanie faktycznym sprawy.
Decyzją z dnia 10 grudnia 2020 r., nr 112/20, znak: WI.6730.99.2020, Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt"), działając na wniosek R. K., ustalił warunki zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych, przewidzianego do realizacji na działce nr ewid. [...], obręb – [...], w miejscowości [...], gmina [...].
Kolejno decyzją z dnia 10 września 2021 r., nr 112a/20/21, znak: WI.6730.99.2020.2021, Wójt po rozpatrzeniu wniosku Skarżących, przeniósł na ich rzecz ww. decyzję z dnia 10 grudnia 2020 r. ustalającą warunki zabudowy.
Wnioskiem z dnia 12 grudnia 2023 r. Skarżący wystąpili o stwierdzenie nieważności w całości zarówno decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 10 grudnia 2020 r. ustalającej warunki zabudowy, jak też decyzji z dnia 10 września 2021 r. o przeniesieniu na ich rzecz decyzji o warunkach zabudowy, zarzucając ich wydanie z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że dopiero w trakcie postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę okazało się, że wydana pierwotnie decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wadliwa, ponieważ działka nr [...], z uwagi na przebieg infrastruktury energetycznej, w ogóle nie nadaje się do zabudowy. Załącznik graficzny do powyższej decyzji nie uwzględniał przebiegu infrastruktury energetycznej przez działkę, co wprowadziło nabywców nieruchomości w błąd. Zdaniem Skarżących decyzja o warunkach zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ na dzień wydania decyzji na przedmiotowej nieruchomości nie zostały spełnione wszystkie niezbędne przesłanki dla uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, 3, 5 oraz 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo decyzja ta została wydana z błędnym załącznikiem graficznym nieuwzględniającym linii energetycznej przebiegającej przez działkę. Skarżący wskazali, że skutkiem powyższych decyzji było złożenie wniosku o pozwolenie na budowę, a także zakup dwóch domów "do złożenia" za kwotę 250 000 zł każdy, co w tych okolicznościach skutkuje dla nich konkretnymi stratami materialnymi.
W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, SKO wskazaną na wstępie decyzją z dnia 22 lipca 2024 r., działając na podstawie art. 17 ust. 1, art. 156 § 1, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a."), a także art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.; dalej: "u.p.z.p."), odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r., nr 112/20, znak: WI.6730.99.2020,
w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium przeprowadziło analizę zakwestionowanej decyzji pod kątem rażącego naruszenia wymienionych we wniosku przepisów. SKO wskazało, że zgodnie ze sporządzoną w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją analizą, działki położone w obszarze analizowanym stanowią tereny użytków rolnych, tereny zabudowy mieszkaniowej z budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, teren zabudowy usługowej z budynkiem rekreacji indywidualnej, teren wód płynących oraz tereny komunikacji, natomiast kwestionowana decyzja dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W ocenie organu nie może zatem być mowy o oczywistym naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa lub ładu przestrzennego, które to naruszenie mogłoby zostać uznane za rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Kolejno w odniesieniu do art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., Kolegium podało, że w aktach sprawy organu I instancji znajduje się wniosek inicjujący przedmiotowe postępowanie, do którego dołączono warunki techniczne wykonania przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego na działce ww. nr [...], wystawione w dniu 29 lipca 2020 r. przez G. Sp. z o.o. w P. oraz oświadczenie z dnia 19 maja 2020 r. o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej oraz o warunkach przyłączenia dwóch budynków mieszkalnych na ww. działce do sieci dystrybucyjnej, wystawione przez P. S.A. Oddział R. Zdaniem Kolegium, w tej sytuacji projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego i nie można mówić o rażącym naruszeniu wyżej wymienionego przepisu.
Dalej, odnosząc się do art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., organ zwrócił uwagę, że w złożonym wniosku nie wskazano na konkretne przepisy, z którymi w ocenie Skarżących decyzja nie jest zgodna, jak również organ nie znalazł tego rodzaju przepisów.
Kolegium zauważyło również, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji nie obowiązywał przepis art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., ponieważ został on dodany przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 922), która zmieniała ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 27 maja 2021 r. W tej sytuacji z oczywistych względów powyższy przepis nie mógł zostać rażąco naruszony przez Wójta przy wydawaniu w dniu 10 grudnia 2020 r. decyzji o warunkach zabudowy.
W zakresie zarzutu odnośnie błędnego załącznika graficznego, SKO wyjaśniło, że w aktach sprawy znajduje się dołączona do wniosku kopia mapy zasadniczej w skali 1:1000, na której poświadczono zgodność jej kopii z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego kartograficznego. Tego rodzaju mapa stanowiła również załącznik graficzny do kwestionowanej decyzji. Nie można więc mówić w tym zakresie o jakimkolwiek rażącym naruszeniu prawa. SKO podkreśliło również, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego, w którym organ bada zamierzenie inwestycyjne w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. Okoliczność ta zdaniem Kolegium uniemożliwia uznanie, że brak w załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy przebiegu linii energetycznych może stanowić rażące naruszenie prawa, skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności takiej decyzji.
Organ zaznaczył również, że poniesienie strat materialnych nie jest wystarczające do stwierdzenia nieważności konkretnej decyzji administracyjnej, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje tego rodzaju podstawy nieważnościowej, natomiast wskazane przepisy Kodeksu cywilnego znajdują zastosowanie w stosownym postępowaniu przed sądem cywilnym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym. Kolegium nie dopatrzyło się także spełnienia pozostałych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Skarżący reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika – adwokata, zarzucili naruszenie:
1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak rozpatrzenia sprawy w sposób wnikliwy i wyczerpujący, a w konsekwencji poczynienie ustaleń i interpretacji błędnych i sprzecznych z obowiązującym prawem, polegające na:
- pominięciu kwestii braku prawnych możliwości, aby przeznaczyć działkę nr ew. [...] pod zabudowę z uwagi na przebieg infrastruktury energetycznej, która nie została uwzględniona na załączniku graficznym do decyzji ustalającej warunki zabudowy, co wprowadziło Skarżących w błąd i doprowadziło do konkretnych strat materialnych,
- arbitralnym przyjęciu, że załącznik graficzny do decyzji Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r., został sporządzony w sposób prawidłowy i nie można mówić w tym zakresie o jakimkolwiek rażącym naruszeniu prawa, podczas gdy załącznik ten w ogóle nie uwzględniał przebiegu infrastruktury energetycznej przez działkę,
- błędnym uznaniu, że nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, w sytuacji gdy materiał dowody prowadzi do wniosku, że istnieją podstawy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 10 grudnia 2020 r., z uwagi na fakt, że nie ma prawnych możliwości, aby przeznaczyć działkę nr [...] pod zabudowę, gdyż sieć przesyłowa i ustalone strefy ochronne uniemożliwiają zagospodarowanie działki zgodnie z warunkami zabudowy;
2) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia decyzji oraz nieustosunkowanie się do kwestii wadliwości decyzji z dnia 10 grudnia 2020 r. z uwagi na fakt, że działka nr [...] w ogóle nie nadaje się do zabudowy,
3) art. 107 § 2 i 3 k.p.a. w zw. z § 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegające na wydaniu decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności niedostateczne odniesienie się do kwestii błędnego załącznika graficznego,
4) art. 6 i art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego, prawnego i faktycznego Skarżących oraz błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie decyzji, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy,
5) art. 8 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie interesu faktycznego i prawnego Skarżących, brak poczynienia jakichkolwiek ustaleń w zakresie wydania, w sposób niezgodny z prawem, ww. decyzji Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r.,
6) art. 61 ust. 1 u.p.z.p., polegające na uznaniu, że decyzja Wójta z dnia 10 grudnia 2020 r., nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinęli powyższe zarzuty, ponawiając w większości argumentację przedstawioną we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: P.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja SKO w Krośnie odpowiada prawu. Kolegium w pełni prawidłowo przyjęło, że nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.
Skarżący postawili względem ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy zarzut rażącego naruszenia prawa motywowany tym, że działka nr [...] z uwagi na przebieg infrastruktury energetycznej w ogóle nie nadaje się do zabudowy. W ocenie Skarżących na dzień wydania decyzji nie zostały spełnione wszystkie niezbędne przesłanki do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Na wstępie należy wskazać, że rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., musi być stwierdzone w sposób oczywisty i nie może podlegać jakimkolwiek wątpliwościom (tak wyrok NSA z dnia 14 lutego 2024 r., I OSK 2014/20, LEX nr 3690461). Przekonanie strony o wadliwym sposobie rozstrzygnięcia danej sprawy, czy też wadliwej interpretacji przepisu samo w sobie nie stanowi o zaistnieniu przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w postaci rażącego naruszenia prawa. O uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na zauważalnej wprost sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W konsekwencji, w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie taki przepis, który można stosować w bezpośrednim rozumieniu a zatem przepis, który nie wymaga wykładni. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa (tak wyrok NSA z dnia 19 marca 2024 r., I OSK 2879/20, LEX nr 3712094). Należy przy tym pamiętać, że ustalenie, czy w konkretnym przypadku nastąpiło rażące naruszenia prawa wymaga zawsze bardzo wnikliwego rozważenia sprawy. Naruszony przepis prawa nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości prawnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych. Ponadto, traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2024 r. II SA/Gl 1912/23, LEX nr 3712876). Rygorystyczna wykładnia przesłanki rażącego naruszenia prawa wynika z faktu, że co do zasady z uwagi na wynikającą z art. 16 k.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych, decyzje takie objęte są swoistym domniemaniem legalności i prawidłowości.
W niniejszej sprawie SKO w zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności dokonało analizy pod względem rażącego naruszenia prawa poszczególnych punktów, zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., które warunkują możliwość ustalenia warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji. Wnioski wypływające z powyższej analizy a przedstawione w zaskarżonej decyzji Sąd podziela, gdyż w pełni odpowiadają prawu. Prawidłowo zatem SKO stwierdziło, że nie doszło do rażącego naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa, wyrażonej w art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., bowiem inwestycja ma polegać na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych a z przeprowadzonej analizy urbanistycznej wprost wynika, że w obszarze analizowanym istnieje już zabudowa o takiej funkcji. Nie budzi wątpliwości, że teren inwestycyjny ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, stosownie do art. 61 ust 1 pkt 2 u.p.z.p. Inwestor do wniosku dołączył stosowne zapewnienia ze strony gestorów sieci wodociągowej i kanalizacyjnej oraz sieci energetycznej. Zatem spełnienie przesłanki odpowiedniego uzbrojenia terenu, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. zostało na etapie postępowania ustalającego warunki zabudowy wykazane. Nie zachodził również przypadek wskazany w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., gdyż działka inwestycyjna stanowi użytki klasy IV i V. Argumentacja przedstawiona we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji mogła być rozpatrywana w kontekście wymogu, zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., z którego wynika, że inwestycja winna być zgodna z przepisami odrębnymi. Na gruncie niniejszej sprawy należałoby więc wykazać, że decyzja ustalająca warunki zabudowy pozostaje w rażącej sprzeczności z przepisem odrębnym, który formułowałby zakaz ustalenia warunków zabudowy w określonym pasie ochronnym przesyłowej linii energetycznej, ewentualnie, który zobowiązywałby organ do ustalenia, czy w danym pasie ochronnym linii energetycznej dopuszczalne jest ustalenie warunków dla danej zabudowy. Strona skarżąca na tego rodzaju przepis odrębny, który obowiązywałby na dzień wydania decyzji o warunkach zabudowy nie wskazała. Należy natomiast podkreślić, że tego rodzaju przepis nie obowiązywał na dzień wydania ww. ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Prawidłowo SKO wskazało, że przepis, który uzależniał możliwość ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia budowlanego w zależności od jego usytuowania względem strefy bezpieczeństwa rurociągu nie obowiązywał na dzień wydania decyzji. Zgodnie z obecnie obowiązującym w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Przepis ten został dodany przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. (Dz.U.2021.922) zmieniającej ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 27 maja 2021 r., podczas gdy decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana 10 grudnia 2020r.
Należy również wskazać, że na dzień wydania ww. decyzji ustalającej warunki zabudowy nie obowiązywał przepis art. 53 ust. 5e u.p.z.p., który obecnie przewiduje, że przed wydaniem decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego [odpowiednio decyzji ustalającej warunki zabudowy] występuje o opinię:
1) operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego w zakresie sposobu zagospodarowania gruntów leżących w odległości nie większej niż:
a) 40 metrów od osi istniejącej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć, w przypadku gdy górne napięcie tej linii elektroenergetycznej jest równe 220 kV lub większe niż 220 kV,
b) 70 metrów od osi istniejącej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć, w przypadku gdy górne napięcie tej linii elektroenergetycznej jest równe 750 kV lub większe niż 750 kV;
[...].
Przepis art. 53 ust. 5e u.p.z.p. również został dodany do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem 27 maja 2021r. na mocy art. 2 pkt 3 ww. ustawy zmieniającej.
Należy więc stwierdzić, że na dzień wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy nie obowiązywał przepis art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., który uzależniał możliwość ustalenia warunków zabudowy w zależności od usytuowania zamierzenia budowlanego względem strefy bezpieczeństwa. Nie obowiązywał również przepis art. 53 ust. 5e u.p.z.p., który zobowiązywał organ do wystąpienia do operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego o opinię w zakresie sposobu zagospodarowania gruntów leżących w określonej odległości od osi istniejącej linii elektroenergetycznej najwyższych napięć.
Na dzień wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy nie obowiązywały więc przepisy, które zobowiązywały organ do uwzględnienia położenia planowanego zamierzenia budowlanego względem linii elektroenergetycznej najwyższych napięć. Z tego też powodu nie można uznać, by organ, który wydał ostateczną decyzję rażąco naruszył prawo.
Należy również uwzględnić, że w obecnym stanie prawnym nie obowiązują przepisy, z których wprost wynikałaby szerokość strefy ochronnej linii elektroenergetycznej. Nie ma więc regulacji, która przyporządkowywałaby konkretną wielkość strefy ochronnej linii elektroenergetycznej o danym napięciu. Tereny, na których zostają przekroczone poziomy pól elektromagnetycznych, stanowią strefy ochronne linii elektroenergetycznych. Wynika to z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych (tak M. Bursztynowicz, Strefa ochronna a pas technologiczny linii elektroenergetycznej, LEX/el. 2021). Zgodność zamierzenia z wymogami, wynikającymi z § 314 ww. rozporządzenia jest badana dopiero na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Jak wskazuje się w orzecznictwie, przepisami odrębnymi, do których ustawodawca odsyła w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., nie są przepisy należące do systemu prawa budowlanego, bowiem przepisy te normują zupełnie inny etap postępowania inwestycyjnego, jakim jest etap realizacji inwestycji w postaci wykonania zaplanowanych robót budowlanych (tak wyrok NSA z 23.03.2023 r., II OSK 905/20, LEX nr 3515285).
Z przyczyn powyżej wskazanych nie zachodzą więc podstawy do stwierdzenia, że wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana z rażącym naruszeniem przepisu odrębnego, do którego odsyła art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.
Nie można również stwierdzić, by decyzja ustalająca warunki zabudowy rażąco naruszała prawo z uwagi na wadliwość załącznika graficznego. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z 64 ust. 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać: określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Należy wskazać, że wnioskodawca wraz z wnioskiem przedstawił granice terenu na kopii mapy, spełniającej wymogi z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Była to bowiem kopia mapy zasadniczej w skali 1:1000, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (P. 1821.2004.297), poświadczona za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Część graficzna decyzji została sporządzona na kopii ww. mapy, stosownie do § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Nie zachodziły więc podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa.
Z przyczyn powyżej wskazanych Sąd stwierdził więc, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, bowiem nie zostały wykazane przesłanki, umożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. W konsekwencji skarga została oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.