II SA/Rz 12/23

II SA/Rz 12/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa
Magdalena Józefczyk /przewodniczący/
Maria Mikolik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 988
art. 130a ust. 1 pkt 1, ust. 10, ust. 10h
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 27 października 2022 r. nr SKO.4120/102/2022 w przedmiocie ustalenia opłaty tytułem kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania - skargę oddala –
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 27 października 2022 r. nr SKO.4120/102/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania M.R. (dalej: skarżący), utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiej Administracji Targowisk i Parkingów w [...] (dalej: Dyrektor MATiP) z 30 października 2019 r. nr MATIP.AU.7235.100.130.18/14.1164.2019 w przedmiocie ustalenia opłaty tytułem kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania.
Jak wynika z akt sprawy, 30 czerwca 2014 r. funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w [...] wydał dyspozycję nr [...] usunięcia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] z drogi publicznej z ul. [...] w [...]. Na dzień jego usunięcia właścicielem ww. pojazdu był M.R.
Następnie pojazd usunięty z drogi został umieszczony na wyznaczonym przez Prezydenta Miasta [...] parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Jednocześnie powiadomieniem z 15 lipca 2014r. właściciel pojazdu został pouczony o konsekwencjach nieodebrania ww. pojazdu z parkingu w ustawowym terminie. Skarżący pomimo upływu trzymiesięcznego okresu nie odebrał pojazdu.
Następnie Prezydent Miasta [....] wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] z wnioskiem o orzeczenie przepadku ww. pojazdu na rzecz Gminy Miasto [...], gdyż prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia.
Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym postanowieniem z [...] stycznia 2018 r. sygn. akt [...] orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu stanowiącego własność skarżącego na rzecz Gminy Miasto [...].
Wobec powyższego Dyrektor MATiP w [...] decyzją z 30 października 2019 r. nr MATIP.AU.7235.100.130.18/14.1164.2019 orzekł o ustaleniu od M.R. opłaty w wysokości 20.950 zł tytułem kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu marki: [...] o nr rej. [...] powstałych od dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania.
W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji wyjaśnił, że koszty te stanowią odpowiednio:
1. Koszt holowania pojazdu – 440 zł, zgodnie z uchwałą Rady Miasta [...] z [...] sierpnia 2013 r. nr [...];
2. koszt przechowywania pojazdu – 20.510 zł, w okresach od 30 czerwca 2014r. do 30 września 2014 r. oraz od 16 marca 2017 r. do 21 lipca 2018, tj. 586 dni (35 zł doba), na podstawie uchwały Rady Miasta [...] z [...] sierpnia 2013 r. nr [...].
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił, że wydana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego strony oraz z naruszeniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi i instancji.
W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że ww. pojazd był faktycznie jego własnością i został przez niego pozostawiony na ul. [...], jednak z powodu pobytu w szpitalu nie mógł tego dokonać. Następnie został przetransportowany do Zakładu Karnego, celem zastosowania wobec niego środka zapobiegawczego. Następnie po opuszczeniu zakładu poszukiwał samochodu, celem jego odebrania. Po otrzymaniu zawiadomienia od Straży Miejskiej udał się na parking, jednak zażądano od niego opłaty w wysokości 10.000 zł oraz poinformowano o braku możliwości rozłożenia ww. opłaty na raty.
Skarżący wyjaśnił również, że nie został powiadomiony o pozostawieniu pojazdu na parkingu. Pismo to było prawdopodobnie kierowane do niego, jednak nie zostało ono skutecznie doręczone, gdyż w tym okresie przebywał w szpitalu bądź zakładzie karnym. Natomiast z uwagi na skomplikowaną sytuację rodzinną nie mógł poprosić nikogo o odebranie przedmiotowego pojazdu.
W ocenie skarżącego organ niezasadnie żąda od niego opłaty za okres od 16 marca 2017 r. do 21 lipca 2018 r., gdyż w tym okresie właścicielem samochodu, na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] była Gmina Miasto [...]. Ponadto zdaniem skarżącego stawka kwotowa opłat powinna wynosić maksymalnie 33 zł, a nie 35 zł, jak ustalił organ.
Końcowo skarżący wyjaśnił, że nie jest w stanie opłacić takiej kwoty ze względu na trudną sytuację materialną i brak możliwości znalezienia pracy.
Po rozpatrzeniu złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] października 2021 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Z kolei w następstwie rozpoznania skargi M.R., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 25 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 61/22 uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na brak należytego uzasadnienia decyzji oraz nierozpoznania odwołania skarżącego.
Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, opisaną na wstępie decyzją z 27 października 2022 r. nr SKO.4120/102/2022, działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 2000 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 988; dalej: P.r.d.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy w odniesieniu do zarzutów odwołania wyjaśnił, że nie mogą stanowić przesłanki ograniczenia odpowiedzialności działania strony wywołane własnym zachowaniem, które mogły wpłynąć na odbiór pojazdu. W przypadku wydania dyspozycji usunięcia danego pojazdu jego właściciel jest zobowiązany do poniesienia kosztów dotyczących m.in. usunięcia i przechowywania danego pojazdu na odpowiednim parkingu.
Kolegium wskazało, że pobyt w szpitalu psychiatrycznym i zakładzie karnym nie stanowi przyczyny do odstąpienia od naliczenia opłaty. Ustawodawca nie przewidział zastosowania ulgi w oparciu o powyższe okoliczności. Również nie dysponowanie kwotą na pokrycie opłaty nie może skutkować zaniechaniem jej naliczenia.
Z kolei w odniesieniu do zarzutu braku doręczenia stronie pisma w zakresie pozostawienia pojazdu na parkingu zdaniem SKO nie znajduje on uzasadniania, gdyż z akt postępowania wynika, że skarżący osobiście odebrał powiadomienie z 15 lipca 2014 r. Brak możliwości upoważnienia innych osób do działania w swoim imieniu nie ma wpływu na bieg postępowania, gdyż takie działanie jest prawem strony, nie jej obowiązkiem.
Kolegium podało również, że wysokość opłaty została naliczona zgodnie z uchwałą Rady Miasta [...] z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] i obejmuje okres do kiedy właścicielem pojazdu stała się Gmina Miasto [....]. Stawki przyjęte do naliczenia opłaty wynikają wprost z ww. uchwały. Niemożność zapłaty opłaty z uwagi na sytuację materialną ma ambiwalentne znaczenie dla tego postępowania, gdyż dotyczy ono ustalenia wysokości opłaty, a nie możliwości finansowych strony w zakresie zapłaty.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, M.R. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adwokata Sławomira Jamroza zarzucił naruszenie:
– art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uzasadnienie decyzji organu odwoławczego niespełniające wymogów merytorycznych, a to wskutek braku szczegółowego odniesienia się do zarzutów odwołania od decyzji organu I instancji;
– art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: P.p.s.a.) mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak zastosowania się organu do wytycznych co do dalszego postępowania, wyrażonych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 25 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 61/22 wskutek uzasadnienia decyzji nie odpowiadającego wymogom kodeksowym i braku odniesienia się do zarzutów odwołania od decyzji organu I instancji, co doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy.
Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie doszło do poważnych uchybień przepisom postępowania, sprawiających, że zaskarżona decyzja winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Decyzja organu I instancji po raz drugi była przedmiotem oceny SKO w Rzeszowie, a to w następstwie uchylenia poprzedniej decyzji Kolegium przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. W ocenie skarżącego organ II instancji pomimo ponownego rozpatrywania odwołania strony od decyzji organu I instancji, w dalszym ciągu nie ustrzegł się jednak tego rodzaju uchybień, jakie stały się podstawą uchylenia uprzednio zaskarżonej do sądu decyzji. Pomimo wytknięcia przedmiotowych uchybień w uzasadnieniu wyroku z 25 maja 2022 r., organ odwoławczy w istocie ponownie powielił wytknięte wadliwości w uzasadnieniu zaskarżonej obecnie decyzji z dnia 27 października 2022 r., co zdaniem skarżącego sprawia, że przedmiotowa decyzja nie może się ostać w obrocie prawnym.
Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło się bowiem jedynie do interpretacji przesłanek zastosowania stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji organu I instancji przepisu prawa materialnego, a to art. 130a ust. 10h P.r.d. Organ odwoławczy ponownie w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów odwołania od decyzji organu I instancji w zakresie obejmującym zarówno sposób ustalenia spornej opłaty tj. przyjętą stawkę dobową za przechowywanie pojazdu, jak i wpływu przepadku pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, orzeczonego postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...] stycznia 2018 r., sygn. akt [...] na dopuszczalność ustalenia tej opłaty za okres, w którym skarżący na mocy przedmiotowego orzeczenia Sądu nie był już jego właścicielem.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia i argumentację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, gdzie odniesiono się do przesłanek i wszystkich zarzutów odwołania związanych z rozpoznawaną sprawą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Co do zasady Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).
Sąd uznał, że skarga jest niezasadna a zaskarżona decyzja wraz z decyzją organu I instancji odpowiadają prawu.
Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowody świadczy o wystąpieniu przesłanek wskazanych w art. 130a ust. 10h P.r.d., zezwalających na ustalenie Skarżącemu opłaty z tytułu przechowywania pojazdu, porzuconego przy [...]. W sprawie nie było kwestionowane, że 30 czerwca 2014r. funkcjonariusz Policji wydał dyspozycję usunięcia ww. pojazdu, stanowiącego własność Skarżącego, gdyż tamował ruch. Pojazd miał widoczne uszkodzenia. Zaistniała więc sytuacja wskazana w art. 130a ust. 1 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym, pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu.
Zgodnie z art. 130a ust. 10 P.r.d., starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.
Zatem właściciel usuniętego pojazdu, prawidłowo powiadomiony, może w terminie 3 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu, odebrać pojazd. Po bezskutecznym upływie tego terminu, starosta występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu. W niniejszej sprawie Skarżący odebrał osobiście powiadomienie o usunięciu pojazdu z drogi publicznej w dniu 11 grudnia 2014. Nie jest również sporne, że pojazdu nie odebrał. W sprawie zaistniała więc podstawa do obciążenia Skarżącego kosztami związanymi z jego usunięciem i przechowywaniem.
Pełnomocnik Skarżącego kwestionował natomiast okres, za który Skarżącemu naliczono opłatę, o której mowa w art. 130a ust. 10h P.r.d. Pełnomocnik w szczególności zarzucał, że opłatę ustalono również za okres, w którym Skarżący nie był już właścicielem pojazdu na mocy orzeczenia sądu o przepadku. Sąd jednak powyższego zarzutu nie podziela.
W przepisie art. 130a ust. 10h P.r.d. początkowy termin naliczania opłat został wyraźnie przez ustawodawcę określony, jako data wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Taki też termin początkowy przyjął Organ I instancji, przypadający na dzień 30 czerwca 2014r. Jeżeli natomiast chodzi o termin końcowy naliczania opłat ww. przepis wskazuje na zakończenie postępowania. Takie jednak określenie daty końcowej budziło w orzecznictwie istotne wątpliwości. W niektórych orzeczeniach ww. przepis wykładano w ten sposób, że termin "zakończenie postępowania" należy rozumieć szerzej niż zakończenie postępowania cywilnego w sprawie przepadku pojazdu, gdyż sprzedaż lub zniszczenie pojazdu jest możliwe dopiero po dacie uprawomocnienia się wydanego w tej sprawie orzeczenia. W orzeczeniach tych wskazywano, że wobec brzmienia art. 130a ust. 10h P.r.d. wszystkie koszty, ogólnie mówiąc, powstałe w następstwie usunięcia pojazdu, ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji o jego usunięciu. Mogą to być także koszty powstałe po uprawomocnieniu się postanowienia o przepadku pojazdu, skoro ustawa wymienia wśród tych kosztów koszty sprzedaży lub koszty zniszczenia pojazdu (por. wyrok NSA z 24 listopada 2017 r., I OSK 975/17). W innych orzeczeniach przyjmowano, że wprawdzie z art. 130a ust. 10h wynika, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, to jednak ustawodawca wyraźnie stwierdził, że chodzi o koszty poniesione do zakończenia postępowania, czyli postępowania o stwierdzenie przepadku samochodu na rzecz powiatu, gdyż od daty uprawomocnienia się orzeczenia o przepadku właścicielem pojazdu jest powiat (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., I OSK 1959/15, tak również wyrok NSA z 26 maja 2020 r., I OSK 205/19). Za taką wykładnią art. 130a ust 10h P.r.d opowiada się również Sąd rozpoznający przedmiotową skargę. W niniejszej sprawie Organ I instancji za datę końcową terminu przyjął datę uprawomocnienia się postanowienia Sądu o orzeczeniu przepadku pojazdu i jest to postępowanie prawidłowe w świetle przyjętej wykładni art. 130a ust. 10h P.r.d. Z całą pewnością nie można natomiast uwzględnić argumentacji Skarżącego, że datą końcową terminu winien być dzień 18 stycznia 2018r., kiedy to doszło do wydania postanowienia o orzeczeniu przepadku pojazdu. Skarżący przestał być bowiem właścicielem ww. pojazdu od daty uprawomocnienia się orzeczenia o przepadku pojazdu.
Należy również uwzględnić, że opłata za usunięcie i przechowywanie pojazdu nie została obliczona za cały okres przypadający od dnia wydania dyspozycji usunięcia pojazdu do dnia zakończenia postępowania. Organ I instancji zastosował przy tym wykładnię funkcjonalną, która nie wynika wprost z literalnego brzmienia art. 130a ust. 10h P.r.d. Przyjmuje się, że koszty obciążające właściciela pojazdu, o których mowa w art. 130a ust. 10h P.r.d., muszą być uzasadnione, a więc właściciel winien ponieść koszty będące normalnym następstwem jego nagannego zachowania. Nie można natomiast obciążać właściciela takimi kosztami, które są skutkiem bezczynności organu (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 lipca 2020r. III SA/Gd 113/20). W niniejszej sprawie Organ I instancji obliczył opłatę za koszty powstałe w okresie 3 miesięcy od momentu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu a następnie od momentu złożenia wniosku o orzeczenie przepadku pojazdu do dnia uprawomocnienia się postanowienia w tym przedmiocie. Takie ustalenie opłaty Sąd ocenił jako prawidłowe, bowiem uwzględnia wyłącznie te okresy przechowywania pojazdu, które były konsekwencją nagannego zachowania Skarżącego i skutków wskazanych w art. 130a ust. 10 i 10h P.r.d. a nie zaś bezczynności organu.
Wbrew zarzutom skargi Organ zastosował również prawidłową stawkę opłaty, która wynika bezpośrednio z uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., obowiązującej w dacie powstania obowiązku płatności. Zgodnie z § 1 ust. 3 pkt 3 ww. uchwały, za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu - usuniętego w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1,2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym pobiera się opłaty w wysokości: za pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej do 3, 5 tony - 35,00 zł. Taką też stawkę zastosował Organ I instancji, ustalając Skarżącemu należną opłatę. Skarżący w toku postępowania podnosił, że Organ winien był zastosować wobec niego stawę w wysokości 33 zł, jednakże zarzut ten nie jest zasadny. Przepis art. 130a ust. 6a lit. c P.r.d. stanowi o ustaleniu maksymalnej wysokości stawek kwotowych opłat, za pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t - za usunięcie - 440 zł; za każdą dobę przechowywania - 33 zł. Jednak maksymalne stawki, wymienione ww. przepisie podlegają corocznej zmianie na następny rok kalendarzowy w sposób wskazany w art. 130a ust. 6b i ust. 6c P.r.d. W 2014r. stawka maksymalna wynosiła 38 zł; w 2017r. – 39 zł a w 2018r. – 40 zł (zgodnie z obwieszczeniami Ministra Finansów z dnia 1 sierpnia 2013 r., z dnia 28 lipca 2016 r. i z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2014/2017/2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym (M. P. z 2013 r. poz. 704; M. P. z 2016r. poz. 778; M. P. z 2017 r. poz. 772). Organ I instancji zastosował natomiast stawkę, przewidzianą w uchwale Rady Miasta [....], przyjętej na podstawie art. 130a ust. 6 i 6 a P.r.d. nr [...]. Nie można więc Organom postawić zarzutu dotyczącego naruszenia prawa w tym zakresie.
Na ocenę co do prawidłowości zaskarżonej decyzji nie wpływają również argumenty Skarżącego co do jego trudnej sytuacji osobistej i rodzinnej, która uniemożliwiła mu wywiązanie się z obowiązku odebrania pojazdu. Ustalenie kosztów na podstawie art. 130a ust. 10h P.r.d. ma charakter obiektywny, nie zależy w ogóle od stopnia zawinienia, ani co do zasady od okoliczności powodujących konieczność usunięcia pojazdu z drogi. Istotne jest tylko spełnienie jednej z przesłanek do usunięcia pojazdu z drogi (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 3 listopada 2021 r., II SA/Ol 15/21, LEX nr 3259243, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w bazie CBOSA – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących braku należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji i braku oceny zarzutów odwołania należy wskazać, że naruszenie przepisów postępowania przez Organ odwoławczy może być podstawą do uwzględnienia skargi, jeżeli uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W niniejszej sprawie, na skutek zaleceń zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z 25 maja 2022r II SA/Rz 61/22 Kolegium uzupełniło uzasadnienie swej decyzji i odniosło się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Należy przyznać, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji miała charakter skrótowy. Jednak ewentualne mankamenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie mogły mieć wpływu na sposób rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, bowiem prawidłowo Kolegium przyjęło, że zaistniały podstawy do nałożenia na Skarżącego opłaty na podstawie art. 130a ust. 10h P.r.d. a podniesione w odwołaniu zarzuty nie miały wpływu na zasadność kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.