II SA/Rz 119/21

II SA/Rz 119/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2021-03-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Maciej Kobak
Marcin Kamiński /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Śliwa
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2328/21 - Wyrok NSA z 2022-12-19
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 50 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3, art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 marca 2021 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego - skargę oddala -
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi R. M. (skarżący) jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (organ odwoławczy) z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta (organ I instancji) z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego.
Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.), art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (u.p.b.) – nakazał skarżącemu rozebrać obiekt budowlany - ogród zimowy dobudowany od strony południowo-zachodniej do budynku mieszkalnego jednorodzinnego o nr 7 na działce nr 335/2 obr. 208 przy ul. [...] w R., w kierunku granicy z działką A. B., składający się z 3 słupów żelbetowych o wymiarach 26 cm x 26 cm i wysokości 2,14 m oraz z płyty betonowej o wymiarach zewnętrznych 1,81 m x 4,16 m i gr. 16 cm, wspartej na w/w słupach.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że na wniosek A. B. z dnia [...] lipca 2019 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych wykonanych na działce nr 335/2 obr. 208 przy ul. [...] w R.. W dniu [...] września 2019 r. przeprowadzono oględziny, w wyniku których ustalono, że na działce nr 335/2 znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, dwukondygnacyjny z przyziemiem i strychem. Jest to obiekt murowany przykryty dachem czterospadowym. Budynek posiada nową elewację i nowe pokrycie dachowe z orynnowaniem oraz od strony północno-zachodniej przylega do niego dobudowa. Budynek ten jest usytuowany w odległości 2,95 m od ogrodzenia z działką sąsiednią o nr ew. 333, stanowiącą własność A. B. Od strony południowo-zachodniej w/w budynku w kierunku granicy z działką nr 333 wykonano 3 słupy żelbetowe o wymiarach 26 cm x 26 cm i wysokości 2,14 m, na których wsparta jest płyta betonowa o wymiarach zewnętrznych 1,81 m x 4,16 m i gr. 16 cm. Płyta przylega bezpośrednio do istniejącej płyty loggi przedmiotowego budynku - styka się z nią. Balustrada loggi jest zdemontowana, w wyniku czego istnieje możliwość przejścia z loggi na wykonaną płytę. Płyta stanowiąca przekrycie ogrodu zimowego nie posiada balustrady. Istnieje na nią bezpośredni dostęp z loggi, na której została zdemontowana balustrada. W odległości 20-28 cm od obrysu w/w słupów od strony działki nr 333 widoczne są fundamenty pozostałe po rozbiórce istniejącego poprzednio w tym miejscu obiektu. Od strony północno- zachodniej przedmiotowego budynku jest zrealizowana dobudowa. Stwierdzono również, że w budynku były przeprowadzone roboty budowlane dotyczące m. in. więźby dachowej. Zebrane w wyniku oględzin ustalenia skutkowały wyodrębnieniem ze wszczętego postępowania w sprawie robót budowlanych wykonanych na działce nr 335/2 następujących postępowań administracyjnych:
1) niniejszego postępowania wszczętego w sprawie robót budowlanych polegających na przebudowie ogrodu zimowego przy południowo-zachodniej stronie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o nr 7 na działce nr 335/2, prowadzonego pod sygnaturą [...], w toku którego uznano, że roboty te nie polegają na przebudowie lecz na budowie,
2) postępowania w sprawie robót budowlanych polegających na przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr 7 na działce nr 335/2, które jest prowadzone pod sygnaturą [...],
3) postępowania w sprawie robot budowlanych polegających na dobudowie, wykonanej od strony północno- zachodniej do budynku nr 7 na działkach nr 335/2 i 355/1, które jest prowadzone pod sygnaturą [...].
Organ I instancji podał następnie, że w trakcie przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2020 r. rozprawy administracyjnej skarżący zeznał, że powyższą konstrukcję betonową od strony południowo-zachodniej budynku wykonał w czerwcu 2019 r., jako ogród zimowy. Ponadto skarżący zeznał, że jego matka uzyskała w dniu [...] kwietnia 1979 r. pozwolenie na tymczasowe użytkowanie obiektu szklarni, który później pełnił funkcje ogrodu zimowego. Wydział Architektury Urzędu Miasta udostępnił w/w decyzję. Skarżący nie okazał jednak innych dokumentów związanych z w/w decyzją. W ocenie organu nie można więc na podstawie w/w decyzji ustalić wymiarów szklarni, wymiarów pierzalni oraz lokalizacji w/w obiektów. Organ I instancji ustalił na podstawie zebranego materiału dowodowego, że stara konstrukcja dobudowana do budynku mieszkalnego, składała się ze ścian wykonanych ze szkła w ramach stalowych, z których cześć otwierała się, oraz z zadaszenia wykonanego z blachy ułożonej na kątownikach i płycie OSB. Organ uznał, że konstrukcja ta to szklarnia, której dotyczy decyzja z 1979 r. Skarżący zeznał, że świadomie wykonał nową konstrukcję betonową o mniejszych wymiarach zewnętrznych niż istniejący wcześniej w tym miejscu obiekt. Tym samym zmniejszyła się odległość od działek nr 333 oraz 335/1. Słupy nowej konstrukcji betonowej zostały ustawione na podwalinie o szerokości 20 cm i głębokości 1,2 m. Podwalina wystająca ponad teren o 14 cm została wykonana po obrysie starej konstrukcji wyłącznie od strony południowo-wschodniej. Od strony południowo-zachodniej widoczna jest stara podwalina o szerokości 15 cm, usytuowana 28 cm na zewnątrz od słupów, stanowiących bok ogrodu zimowego od strony działki nr 333. Stara podwalina widoczna jest również od strony północno- zachodniej. Ma ona szerokość 20 cm i jest usytuowana w odległości 20 cm na zewnątrz od słupów, stanowiących bok ogrodu zimowego, od strony działki nr 335/1. Odległość płyty betonowej o wymiarach zewnętrznych 1,81 m x 4,16 m i gr. 16 cm od granicy z działką nr 333 wynosi 1,14 m. W toku postępowania organ I instancji ustalił również, że skarżący dokonał w dniu 6 czerwca 2019 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Z treści zgłoszenia wynika, że jako podstawę zgłoszenia skarżący wskazał art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b., czyli "budowę wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki". Organ stwierdził, że podany przez skarżącego w załączniku do zgłoszenia opis prac jest sprzeczny z podstawą dokonania zgłoszenia w organie administracji architektoniczno- budowlanej. Zakres robót podany przez skarżącego to: demontaż ścianek szklanych, rozbiórka części płyty żelbetowej nad ogrodem (ze względu na zły stan techniczny), rozbiórka konstrukcji stalowej oraz posadzki ogrodu zimowego, zaizolowanie fundamentów, odtworzenie płyty żelbetowej (zadaszenia ogrodu), montaż konstrukcji aluminiowej wraz z panelami szklanymi (ścianki ogrodu zimowego), zaizolowanie i wykończenie zadaszenia ogrodu zimowego, położenie nowej posadzki w pomieszczeniu (płyty gresowe). W zgłoszeniu widnieje zapis określający, że zdemontowana konstrukcja ogrodu zostanie odtworzona przy użyciu analogicznych materiałów (zarówno konstrukcyjnych jak i szklanych elementów przegród zewnętrznych). W aktach zgłoszenia znajduje się kopia decyzji Urzędu Miejskiego w R. z dnia [...] kwietnia 1979 r. nr [...], którą udzielono W.M. pozwolenia na użytkowanie obiektu szklarni i pierzalni. Po dokonaniu porównania zgłoszenia ze stanem faktycznym organ I instancji stwierdził, że w zgłoszeniu widnieje zapis, iż fundamenty zostaną zaizolowane. Po oględzinach w terenie organ stwierdził jednak, że fundamenty zostały wylane jako nowe i są przesunięte w stronę budynku o ok. 20-28 cm w stosunku do starych, widocznych w terenie fundamentów po obiekcie szklarni. Na tych fundamentach zostały wylane słupy żelbetowe, które podpierają nowo wykonaną płytę żelbetową, stanowiącą przykrycie obiektu określonego przez skarżącego jako ogród zimowy. Wobec dokonanych ustaleń organ uznał, że skarżący rozebrał istniejący obiekt szklarni, a następnie rozpoczął budowę przydomowego ogrodu zimowego. Budowa ta nie jest zakończona - nie są wykonane przeszklenia ścian. Powstały obiekt budowlany ma powierzchnię zabudowy 11,56 m2 (2,78 m x 4,16 m). Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z definicją zawartą w słowniku języka polskiego PWN, jako ogród zimowy uznaje się "przeszklone pomieszczenie, w którym hoduje się rośliny rosnące w cieplejszym klimacie". Organ I instancji wyjaśnił również, że przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 u.p.b.). Przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 u.p.b.). Przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (art. 3 pkt 7a u.p.b.). Przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art. 3 pkt 8 u.p.b.). W ocenie organu I instancji zakres robót budowlanych objętych niniejszym postępowaniem, mieści się w definicji budowy. Postępowanie dotyczy więc robót budowlanych polegających na budowie ogrodu zimowego przy południowo-zachodniej stronie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 335/2 w R. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 u.p.b., zgłoszenie organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b-d i f, pkt 1a-2b, 3, 3a, 9, 11, 12, 14, 16, 19, 19a, 20b, 28 oraz 30. Ogród zimowy wymieniony jest w art. 29 ust. 1 pkt 2 i należy do kategorii obiektów, których budowa wymaga dokonania zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Organ I instancji stwierdził, że na wykonanie przedmiotowej inwestycji skarżący dokonał zgłoszenia, jednakże parametry techniczne obiektu są inne niż w zgłoszeniu. Zakres robót nie polegał na remoncie istniejącego obiektu szklarni, ani też na przebudowie tego obiektu. Dokonanie zgłoszenia nie zwalnia inwestora od realizacji obiektu w sposób zgodny z przepisami. Wymogi co do sytuowania obiektów budowlanych zawarte są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej w skrócie: "rozporządzenie"). Organ wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Zgodnie z art. 3 pkt 2 u.p.b., jako budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zdaniem organu przedmiotowy ogród zimowy spełnia w/w cechy. Organ I instancji przeanalizował w/w przepisy w celu ustalenia, czy przedmiotowy ogród zimowy ich nie narusza. Docelowo ściany ogrodu zimowego będą posiadały ściany wypełnione przeszkleniami. Konstrukcja ściany zewnętrznej (trzy słupy żelbetowe) nowo wybudowanego ogrodu zimowego jest usytuowana w odległości 1,14 m od granicy z działką nr 333. Zgodnie z rozporządzeniem odległość ta powinna wynosić nie mniej niż 4 m, z uwagi na to, że budynek zwrócony jest ścianą z oknami (których na obecnym etapie budowy jeszcze nie zamontowano) w stronę granicy z działką nr 333. Tym samym usytuowanie ogrodu zimowego narusza przepisy rozporządzenia. W ocenie organu I instancji zachodzi więc przypadek określony w art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b., zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Z uwagi na fakt, że roboty budowlane przy budowie ogrodu zimowego, realizowane na podstawie zgłoszenia z dnia 6 czerwca 2019 r., wykonywane są w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b., wstrzymano ich prowadzenie postanowieniem z dnia 4 czerwca 2020 r. oraz zobowiązano skarżącego do zabezpieczenia płyty stanowiącej przekrycie ogrodu zimowego przed dostępem osób. Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 51 ust. 1 u.p.b., przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji:
1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo
2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.
Zgodnie z art. 51 ust. 7 u.p.b., przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Nakaz zaniechania dalszych robót wydaje się jeżeli roboty są niezakończone i nie naruszają przepisów techniczno- budowlanych. W ocenie organu w opisanej sytuacji ten przypadek nie zachodzi, ponieważ przedmiotowy budynek został wykonany z naruszeniem w/w przepisów. Organ I instancji wyjaśnił, że nakaz doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego wydaje się, jeżeli w wyniku wykonania robót w obiekcie doszło do naruszenia przepisów techniczno- budowlanych i istnieje możliwość doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, tj. stanu legalnego sprzed wykonania robót stanowiących przedmiot postępowania. W opisanej sytuacji ten przypadek nie zachodzi. Przedmiotowy ogród zimowy jest nowym obiektem; nie istnieje stan poprzedni sprzed wykonania robót. Natomiast nakaz wykonania określonych czynności czy robót w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem wydaje się, jeżeli roboty wykonane zostały w sposób niezgodny z przepisami techniczno- budowlanymi i istnieje możliwość doprowadzenia ich do zgodności z w/w przepisami. Zdaniem organu w opisanej sytuacji ten przypadek nie zachodzi. Ściany ogrodu zimowego będą wypełnione przeszkleniami, konstrukcja ściany zewnętrznej (trzy słupy żelbetowe) nowo wybudowanego ogrodu zimowego jest usytuowana w odległości 1,14 m od granicy z działką nr 333, podczas gdy zgodnie z rozporządzeniem odległość ta powinna wynosić nie mniej niż 4 m. Odległość między przedmiotowym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr 335/2 a ogrodzeniem z działką nr 333 wynosi 2,95 m, która uniemożliwia realizację przedmiotowego ogrodu zimowego. Organ I instancji wyjaśnił, że z uwagi na naruszenie przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia, w przedmiotowej sprawie wydano nakaz rozbiórki ogrodu zimowego.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 8 u.p.b. poprzez zastosowanie art. 3 pkt 6, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych uznających, że dotychczas przeprowadzone przez skarżącego prace remontowe przy ogrodzie zimowym realizują znamiona budowy, podczas gdy dokonanie prawidłowych ustaleń w tym zakresie prowadzi do wniosków, iż przedmiotowe prace realizują znamiona remontu z art. 3 pkt 8;
2) § 12 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie, podczas gdy istniejący obiekt budowlany w postaci ogrodu zimowego - remontowany ogród zimowy- powstał i był użytkowany w sposób legalny, co zostało potwierdzone decyzją Urzędu Miejskiego z dnia [...] kwietnia 1979 r. znak [...], zaś prowadzone dotychczas prace remontowe nie wpłynęły na zmianę jego charakterystycznych parametrów, jak: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, szerokości bądź liczby kondygnacji czy też umiejscowienia w terenie;
3) art. 8 k.p.a. poprzez niczym nieuzasadnione kwestionowanie przez organ I instancji ustaleń dokonanych przez Prezydenta Miasta w zakresie treści zgłoszenia skarżącego z dnia [...] czerwca 2019 r. (kwalifikującego zgłoszone roboty budowlane jako remont), a w konsekwencji wydanie rażąco niekorzystnej decyzji w stosunku do skarżącego, który działał w przekonaniu o legalności podejmowanych prac (i które obiektywnie w dalszym ciągu jawią się jako zgodne z literą prawa i treścią zgłoszenia);
4) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i niedokonanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a w następstwie dokonanie błędnych ustaleń faktycznych mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to:
a) błędne ustalenie docelowych wymiarów remontowanego obiektu budowlanego poprzez zupełnie dowolne przyjęcie, że remontowany ogród zimowy posiada lub będzie posiadał mniejszą powierzchnię, podczas gdy organ I instancji w decyzji sam stwierdził, że nie jest w stanie ustalić wymiarów obiektu budowlanego sprzed rozpoczęcia prac remontowych z uwagi na brak stosownej dokumentacji w tym zakresie oraz że "budowa ta nie jest zakończona. Nie są wykonane przeszklenia ścian", a których brak umiejscowienia względem wykonanej konstrukcji betonowej w praktyce uniemożliwia określenie docelowego wymiaru ogrodu zimowego;
b) błędną interpretację zeznań skarżącego i dowolne w tym zakresie uznanie, że skarżący miał świadomie wykonać konstrukcję betonową o mniejszych wymiarach zewnętrznych, co miało rzekomo stanowić podstawę do uznania, iż remontowany obiekt docelowo będzie posiadał mniejsze wymiary, przy czym organ nie wziął pod uwagę, iż dotychczas wykonane prace remontowe przez skarżącego nie zostały ukończone, zaś remontowany obiekt znajduje się w tym samym miejscu i docelowo po ukończeniu prac remontowych (wykonaniu przegród zewnętrznych) miał posiadać te same charakterystyczne parametry (w tym kubaturę, powierzchnię zabudowy, długość, szerokość, liczbę kondygnacji itd.);
c) błędne założenie, że zmniejszenie wymiarów konstrukcji betonowej służącej do podparcia zadaszenia prowadzi do zmniejszenia odległości obiektu budowlanego od granic działki nr 333, podczas gdy formułowanie przedmiotowych wniosków przed ukończeniem zamierzenia remontowego jest co najmniej nielogiczne i z całą pewnością przedwczesne;
d) błędne uznanie, że podany przez skarżącego w załączniku do zgłoszenia zakres prac remontowych jest sprzeczny z podstawą prawną zgłoszenia podczas gdy to Prezydent Miasta Rzeszowa jako organ administracji architektoniczno-budowlanej przyjmujący zgłoszenie jest wyłącznym organem kontrolnym i rozstrzygającym przedmiotowe kwestie i w tym zakresie organ w stosunku do treści zgłoszenia skarżącego nie wyraził żadnych wątpliwości, nie złożył w stosunku do niego żadnego sprzeciwu, a finalnie prawidłowo zakwalifikował je jako remont;
e) zupełnie błędne i nielogiczne przyjęcie, że skarżący miał dokonać rozbiórki istniejącego obiektu budowlanego, a następnie miał rozpocząć budowę ogrodu zimowego, podczas gdy faktycznie została zdemontowana wyłącznie konstrukcja podlegająca wymianie (co wynika z istoty remontu tego typu obiektów budowlanych, która polega na wymianie zużytej substancji budowlanej) zaś pozostałe elementy obiektu budowlanego - np. podwaliny, na której oparta zostanie czołowa przegroda szklana - nie zostały przez skarżącego rozebrane;
f) przedwczesne i nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym uznanie, iż "parametry techniczne obiektu są inne niż w zgłoszeniu" przy jednoczesnym ustaleniu, że rozpoczęte przez skarżącego prace nie zostały dokończone, podczas gdy finalne zakończenie prac remontowych skarżącego nie miały ani na celu, ani w zamiarze dokonać jakichkolwiek zmian w charakterystycznych parametrach remontowanego obiektu budowlanego;
g) błędne i nie znajdujące potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym przyjęcie, że jedynym możliwym umiejscowieniem ścian szklanych ogrodu zimowego, na czym oparto kolejne błędne twierdzenia, jest przestrzeń między wykonanymi słupami żelbetowymi, które na obecną chwilę - co wynika z ustaleń organu nadzoru budowlanego - stanowią jedynie podparcie części zadaszenia remontowanego ogrodu zimowego, podczas gdy nie ma przeszkód technicznych (przy jednoczesnym istnieniu szeregu przesłanek natury architektonicznej takich jak np. względy termiczne, wizualne itp.), aby ściany szklane zostały zlokalizowane po zewnętrznej stronie słupów podpierających dach i tym samym remontowany ogród zimowy uzyskał swe docelowe, zgodne z wcześniejszymi wymiary;
h) błędne przyjęcie, że w opisanej sytuacji nie zachodzi przypadek, w którym możliwe jest nakazanie zaniechania dalszych robót (a jest tak wówczas, gdy roboty są niezakończone i nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych), ponieważ wedle założeń organu I instancji "przedmiotowy budynek został wykonany z naruszeniem w/w przepisów", podczas gdy niniejsza sprawa nie dotyczy "budynku", bo wykonana konstrukcja słupów podpierających płytę mającą posłużyć jako zadaszenie ogrodu zimowego nie nosi znamion budynku (nie posiada wydzielenia w przestrzeni w postaci pionowych przegród budowlanych) i tym samym - jako obiekt w trakcie remontu - podlega innym regulacjom prawnym, niż przyjęto w rozstrzygnięciu;
i) błędne przyjęcie, że częściowa rozbiórka (demontaż powiązanych z sobą elementów) istniejącego obiektu prowadzi do sytuacji zaprzeczenia "istnienia stanu poprzedniego sprzed wykonania robót" i stąd braku możliwości jego odtworzenia, a w konsekwencji uznania prowadzonych prac jako budowy zupełnie nowego obiektu w sytuacji, gdy charakter i niewielkie rozmiary obiektu jakim jest przydomowy ogród zimowy w praktyce wyklucza inne sensowne formy dokonania jego kapitalnego remontu.
Po rozpoznaniu odwołania, organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 49b ust. 1 u.p.b. w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, która została ogłoszona w dniu 18 marca 2020 r., wprowadziła w art. 1 zmiany w u.p.b. Przepisy tej ustawy obowiązują od 19 września 2020 r. Jednakże art. 25 ww. ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. stanowi, że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Biorąc pod uwagę, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w grudniu 2019 r. - zastosowanie znajdą przepisy dotychczasowe w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. Biorąc pod uwagę wykonany zakres robót budowlanych, organ odwoławczy stwierdził, że bezsprzecznie w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z budową nowego obiektu budowlanego. Organ odwoławczy przytoczył art. 3 pkt 6, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b. a następnie stwierdził, że budowa przedmiotowego ogrodu zimowego o wymiarach zewnętrznych 2,78 m x 4,16 m, którego powierzchnia zabudowy wynosi 11,56 m2 wymagała dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Skarżący zgłosił remont istniejącego ogrodu zimowego, niemniej jednak w stanie faktycznym wykonał roboty budowlane niezgodnie z dokonanym zgłoszeniem, skutkiem czego powstał nowy obiekt budowlany. Wobec powyższego postępowanie organu powinno być prowadzone na podstawie art. 49b u.p.b. Organ odwoławczy wyjaśnił, że warunki umożliwiające zalegalizowanie samowolnej budowy obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, zostały uregulowane w art. 49b ust. 2 u.p.b. Jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, to istnieją przesłanki do jej legalizacji. Niespełnienie któregokolwiek ze wskazanych powyżej warunków wyklucza możliwość legalizacji i tym samym zachodzi konieczność orzeczenia rozbiórki. Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, że przedmiotowy ogród zimowy został usytuowany w odległości 1,14 m od granicy z działką sąsiednią o nr 333, natomiast ściana budynku mieszkalnego, do której ogród zimowy został dobudowany usytuowana jest w odległości 2,95 m od ogrodzenia z działką nr 333. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Organ odwoławczy stwierdził, że do ogrodu zimowego sytuowanego przy budynku mają zastosowanie przepisy ww. rozporządzenia. Sama możliwość wykonania ogrodu zimowego na podstawie zgłoszenia nie powoduje, że nie staje się on częścią budynku, tym bardziej w rozpatrywanym przypadku gdzie płyta żelbetowa stanowiąca przekrycie ogrodu zimowego przylega bezpośrednio do istniejącej płyty loggii budynku mieszkalnego i stanowi kontynuację płyty loggii. Zatem do wykonania przedmiotowego ogrodu zimowego należy stosować te same regulacje jak dla budynków. § 12 ww. rozporządzenia nie zezwala na lokalizację ściany budynku (jego części), w której znajdują się okna w odległości mniejszej niż 4 m. Oznacza to, że ściana ogrodu zimowego, który jest pomieszczeniem oszklonym, musi znajdować się co najmniej 4 m od granicy działki. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że na części działki nr 335/2, której szerokość od strony południowo-zachodniej wynosi 2,95 m (od budynku mieszkalnego jednorodzinnego do ogrodzenia z działką sąsiednią o nr 333), brak jest możliwości budowy dodatkowego obiektu budowlanego, czy też rozbudowy budynku mieszkalnego. Dobudowanie do ww. budynku mieszkalnego przedmiotowego ogrodu zimowego od strony południowo-zachodniej, stanowi naruszenie przepisów techniczno- budowlanych. Przedmiotowy obiekt nie spełnia zatem wymogów określonych przepisami art. 49b ust. 2 u.p.b., zatem jego rozbiórka jest zasadna. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji wskazał art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Organ odwoławczy wyjaśnił, że procedura z art. 50 i 51 u.p.b. miałaby zastosowanie, w sytuacji robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie powstał nowy obiekt budowlany, to procedura naprawcza z art. 50 i 51 u.p.b., nie znajduje zastosowania. W związku z powyższym w podstawie prawnej niniejszej decyzji wskazano właściwy art. 49b ust. 1 u.p.b. Zdaniem organu zmiana podstawy materialnoprawnej nie ma wpływu na wynik sprawy, ponieważ stwierdzenie naruszenia przepisów techniczno-budowlanych uzasadnia rozbiórkę, niezależnie od zastosowanej procedury, czy na podstawie art. 49b ust. 1 czy też na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle przytoczonych uwarunkowań nie mają one wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy i dlatego przy podejmowaniu niniejszej decyzji nie zostały uwzględnione. Remont, o którym mowa w art. 3 pkt 8 u.p.b., to wykonanie - w istniejącym obiekcie - robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Remont to rodzaj naprawy, wymiany czy odnowienia niektórych elementów, są to roboty niezbędne do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym. To, że ustawodawca w definicji remontu nie uzależnia rozumienia tego pojęcia od stopnia zniszczenia obiektu budowlanego, wymagającego podjęcia określonego zakresu robót budowlanych, nie oznacza, że można dowolnie interpretować to co jest remontem i odbudową obiektu budowlanego. Wymiana wszystkich elementów obiektu budowlanego w praktyce oznaczająca jego rozbiórkę i ponowne wzniesienie przy zastosowaniu nowych i innych wyrobów budowlanych niż użyto w stanie pierwotnym, nie może być rozumiana jako remont, gdyż wtedy zbędne by było takie pojęcie jak odbudowa. Pojęcia remontu, nie można rozumieć w oderwaniu od innych pojęć, które mieszczą się w pojęciu robót budowlanych. Jeśli roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, wówczas inwestor dokonuje odbudowy, która zgodnie z definicją zawartą w ww. art. 3 pkt 6 u.p.b., zalicza się do budowy. Przy odbudowie (mieszczącej się w definicji budowy) powstaje fizycznie nowa substancja budowlana. Przy remoncie następuje wymiana poszczególnych elementów i zastąpienie ich nowymi, przy czym nie obejmuje to wszystkich elementów. Poza tym w przypadku remontu obiekt jemu poddany zazwyczaj jest jeszcze użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a remont ma zapobiec na przyszłość jego degradacji fizycznej i technicznej, nadmiernemu i zbyt szybkiemu zużyciu. Natomiast obiekt budowlany wymagający odbudowy, najczęściej w całości lub w części, nie spełnia już swych funkcji użytkowych z uwagi na nadmierne zużycie lub zniszczenie swej substancji. Nie jest więc remontem wykonywanie robót budowlanych, jeśli odtwarzany obiekt został rozebrany i nie istnieje, a efektem wykonania robót jest powstanie nowego obiektu. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych. Organ stwierdził, że do pozostałych zarzutów odniósł się w treści decyzji. Organ odwoławczy zauważył, że w aktach sprawy organu I instancji zalega upoważnienie z dnia [...] stycznia 2020 r. dla B. T. do reprezentowania skarżącego m. in. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta pod sygnaturą: [...]. Zaskarżona decyzja została skierowana bezpośrednio do strony postępowania tj. do skarżącego. Z akt sprawy nie wynika, że ww. upoważnienie zostało odwołane, w związku z czym organ I instancji winien przesłać decyzję do pełnomocnika. Powyższe uchybienie nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, ponieważ skarżący nie został pozbawiony możliwości złożenia odwołania.
W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 49b u.p.b. poprzez uznanie, że budynek nie spełnia wymogów przepisanych prawem, podczas gdy prace prowadzone przez skarżącego miały charakter remontu, docelowo inwestycja miała spełniać parametry dotychczasowego ogrodu zimowego, a w chwili wydawania decyzji nie była ona dokończona, a co do którego ogrodu zimowego legalność została stwierdzona pozwoleniem na tymczasowe użytkowanie obiektu z dnia [...] kwietnia 1979 r.,
b) art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 8 u.p.b. poprzez błędne przyjęcie przez organ, że prace prowadzone przy ogrodzie zimowym realizują znamiona budowy, podczas gdy dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych prowadzi do wniosku, że prowadzone prace wypełniają znamiona remontu,
c) § 12 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie i oparcie na tej podstawie decyzji podczas gdy remontowany ogród zimowy użytkowany był dotychczas na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w R. z dna [...] kwietnia 1979 r., umiejscowienie ogrodu zimowego dotychczas nie było kwestionowane przez organy administracji, nie wniesiono na tej podstawie sprzeciwu wobec dokonanego przez skarżącego zgłoszenia, a dokonane prace remontowe nie wpłynęły na zmianę parametrów ogrodu zimowego.
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewywiązanie się przez organy z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza nierozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i wydania decyzji w oparciu o arbitralne i niczym nieuzasadnione przyjęcie, że realizowany ogród zimowy spełnia inne parametry niż w zgłoszeniu, w sytuacji gdy organ nie dysponuje dowodami świadczącymi, że dotychczasowa powierzchnia remontowanego ogrodu zimowego była inna, a także w sytuacji gdy remont ogrodu zimowego nie został zakończony, a instalacja przeszkleń wpłynie na zmianę powierzchni ogrodu zimowego, a tym samym będzie on posiadał te same charakterystyczne elementy i parametry jak przed remontem, co skutkowało błędnym przyjęciem przez organ, że przedmiotowy ogród zimowy został zrealizowany niezgodnie z dokonanym zgłoszeniem,
b) art. 15 k.p.a poprzez zmianę podstawy prawnej przez organ odwoławczy czym naruszono zasadę dwuinstancyjności,
c) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę ogrodu zimowego, którego legalność została potwierdzona decyzją z dnia [...] kwietnia 1979 r., a dokonany remont nie wpłynął na zmianę jego parametrów, a także poprzez kwestionowanie ustaleń Prezydenta Miasta kwalifikującego zgłoszenie jako remont i nie wzięcie pod uwagę, że nie został złożony sprzeciw od zgłoszenia, a tym samym skarżący realizował prace remontowe w przekonaniu o ich zgodności z prawem.
Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że ogród zimowy będący przedmiotem postępowania istniał już na działce skarżącego i użytkowany był w sposób zgodny z prawem na mocy decyzji Urzędu Miejskiego w R. z dnia [...] kwietnia 1979 r., znak: [...]. Znaczny upływ czasu wywołał konieczność dokonania jego remontu, w tym celu skarżący dokonał wymaganego zgłoszenia. Postępowanie w przedmiocie zgłoszonego remontu nie ujawniło żadnych nieprawidłowości, a przede wszystkim nie była kwestionowana odległość pomiędzy ogrodem zimowym, a granicą z działką sąsiednią. Tym samym organ administracyjny nie złożył sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia, a skarżący pozostawał w uzasadnionym przekonaniu co do legalności podejmowanych prac remontowych. Z uwagi na powyższe, powoływanie się przez organ na § 12 ust. 1 rozporządzenia i opieranie na nim decyzji, jest w ocenie skarżącego całkowicie chybione, skoro dotychczas umiejscowienie ogrodu zimowego nie było kwestionowane, a wręcz prawidłowość jego położenia została potwierdzona brakiem sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia. Zdaniem skarżącego organ bezpodstawnie przyjmuje, że prace wykonane przez skarżącego realizują znamiona budowy, a nie remontu. Analiza definicji w/w pojęć prowadzi do jednoznacznych wniosków, że skarżący dokonał remontu. W miejscu inwestycji nie powstał nowy obiekt budowlany, tym samym nie można zakwalifikować prac jako budowy, szklarnia istniała i była użytkowana jako ogród zimowy w tym samym miejscu przez ponad czterdzieści lat. Wykonanie jej remontu było niezbędne z uwagi na zły stan techniczny, a zamiarem skarżącego było zachowanie jej substancji w dotychczasowym kształcie. Dlatego też, zgodnie z definicją legalność zawartą w u.p.b., skarżący dokonał otworzenia stanu pierwotnego, a sama ustawa daje możliwość stosowania innych wyrobów budowlanych niż pierwotnie. Przez pojęcie "remontu", określonego w art. 3 pkt 8 u.p.b., należy rozumieć wykonywanie w obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, nie stanowiących bieżącej konserwacji (z dopuszczeniem stosowania wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym). Istotną cechą remontu jest zatem zakwalifikowanie robót budowlanych, jako takich, które mają na celu odtworzenie stanu pierwotnego. Przy remoncie zachowane są parametry dotychczas istniejące. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 753/16. Skarżący wskazał również, że w momencie rozpoczęcia postępowania prace remontowe nie zostały zakończone, a tym samym organy nie mogły określić docelowych wymiarów ogrodu zimowego. Organy w sposób arbitralny i niczym nieuzasadniony przyjęły, że obecna konstrukcja posiada finalne wymiary, a tym samym zostały naruszone warunki zgłoszenia, co również pozostaje w sprzeczności z potwierdzeniem przez nie, że prace nie zostały zakończone. W ogrodzie zimowym koniecznym jest jeszcze zainstalowanie przeszkleń szklanych, co znacznie wpłynie na powierzchnie ogrodu zimowego i jego kubaturę. Wykonane obecnie elementy nie wykraczają poza obrys dotychczasowej konstrukcji, a tym samym instalacja przegród zewnętrznych doprowadzi do zgodności parametrów inwestycji po remoncie z dotychczasowymi, a tym samym nie można przypisywać skarżącemu woli zmiany parametrów technicznych remontowanego obiektu w stosunku do dokonanego zgłoszenia, a na pewno jest to co najmniej przedwczesne. Organ nie dysponuje żadnym projektem, rysunkami, które pozwoliły określić docelowe wymiary, a także wyszczególnić ewentualne nieprawidłowości, które wykluczałyby wykonanie warunków określonych zgłoszeniem. Również pozostawione podwaliny, wskazują, że skarżący nie dokonał rozbiórki dotychczasowej szklarni, a mogą one posłużyć, tak jak dotychczas, do podpory bocznej i czołowej ściany ogrodu zimowego. Na obecnym etapie wykonanych prac, wbrew stanowisku organu, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący zamierzał odstąpić od warunków określonych zgłoszeniu, a także by prace wypełniały znamiona budowy, a nie remontu. Skoro pozostawiono podwaliny wyznaczające obrys konstrukcji, zbieżny z dotychczasowym, a dopiero instalacja pozostałych elementów pozwoli określić techniczne parametry ogrodu zimowego, a tym samym dopiero wtedy będzie możliwe sprawdzenie czy naruszono warunki zgłoszenia, tak by można prace zakwalifikować jako budowę. Skarżący podniósł, że dokonując zmiany podstawy prawnej organ naruszył zasadę dwuinstancyjności. Zgodnie z judykaturą zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy. Oznacza to naruszenie zasady dwuinstancyjności nierozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 451/06. Tym samym naruszone podstawowe prawa skarżącego, uniemożliwiając mu ustosunkowanie do stanowiska organu przyjmującego odmienną podstawę prawną rozstrzygnięcia niż dotychczas. Zdaniem skarżącego wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył również zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów, wydając przedwcześnie decyzję, na podstawie hipotetycznie przyjętych założeń, arbitralnie i wbrew materiałowi dowodowemu zgromadzonemu w sprawie dokonał błędnych ustaleń, które doprowadziły do przekonania, że wykonane prace noszą znamiona budowy. Co więcej, skarżący dokonał zgłoszenia, wobec którego nie zgłoszono sprzeciwu, gdyż nie dopatrzono się naruszenia jakichkolwiek przepisów. To na organach spoczywa obowiązek dokonania kontroli zgłoszenia od strony formalnoprawnej i technicznej, a w razie wątpliwości wezwania strony zgłaszającej do dokonania uzupełnienia lub złożenia wyjaśnień, a w wypadku stwierdzenia nieprawidłowości - zgłoszenia sprzeciwu. Orzekając obowiązek rozbiórki, na etapie w których inwestor zmierza już do sfinalizowania inwestycji i poczynił w tym zakresie znaczne nakłady działając w przekonaniu, iż postępuje on zgodnie z prawem, stanowi rażące naruszenie zasady określonej w art. 8 k.p.a., tym bardziej, że zakończenie prac remontowych doprowadzi do stanu zgodnego z prawem inwestycji. Skarżący podkreślił, że organ dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego, wskutek czego błędnie ustalił stan faktyczny, opierając się jedynie na hipotetycznych założeniach, co skutkowało wydaniem błędnej i rażąco naruszającej interes skarżącego decyzji. Wobec dokonanych naruszeń przepisów prawa materialnego jak i przepisów prawa procesowego zaskarżona decyzja, ale także decyzja organu I instancji winny zostać uchylone, a postępowanie umorzone.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga została oddalona, albowiem zaskarżona decyzja pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy nie budzi wątpliwości. Z akt sprawy wynika, że na działce skarżącego (nr 335/2) od strony granic z działką nr 333 znajduje się dobudowany do budynku mieszkalnego jednorodzinnego obiekt budowlany w postaci trzech słupów żelbetowych, na których została wsparta płyta betonowa przylegająca bezpośrednio do istniejącej loggii ww. budynku w ten sposób, że istnieje możliwość przejścia z tejże loggii na powyższą płytę. Wykonana płyta miała stanowić zadaszenie "ogrodu zimowego". Istotne jest to, że sporny obiekt został wykonany w miejscu istniejącego uprzednio "ogrodu zimowego", który pierwotnie powstał jako "szklarnia" (z ustaleń organu wynika, że obiekt ten był tymczasowo użytkowany na podstawie decyzji z dnia [...] kwietnia 1979 r.). Z akt sprawy wynika, że skarżący dokonał zgłoszenia spornych robót budowlanych w dniu [...] czerwca 2019 r., kwalifikując je jako "remont istniejącego ogrodu zimowego (wymiana elementów konstrukcyjnych i wykończenia)". Organy ustaliły ponadto, że że w istocie skarżący dokonał rozbiórki starego "ogrodu zimowego" i wykonał nowe fundamenty (istniejące uprzednio fundamenty znajdują się bliżej granicy z działką nr 333), na których zostały posadowione nowe słupy żelbetowe, które z kolei podpierają nową płytę żelbetową przylegającą do budynku mieszkalnego. Budowa nowego obiektu nie została jednak zakończona, gdyż nie zostały wykonane przeszklenia ścian. Nie ulega również wątpliwości, że nowe słupy żelbetowe znajdują się w odległości 1,14 m od granicy z działką nr 333 (istniejące uprzednio słupy znajdowały się ok. 20-28 cm bliżej tej granicy), natomiast sam budynek mieszkalny na działce nr 335/2 jest zlokalizowany w odległości 2,95 m od tej granicy.
Na tle powyższego stanu faktycznego Sąd stwierdza, że objęte zgłoszeniem z dnia [...] czerwca 2019 r. roboty budowlane nie miały charakteru robót remontowych (zgodnie z art. 3 pkt. 8 u.p.b. remont to "wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym"), albowiem nie doszło do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu, lecz do jego rozbiórki i wykonania nowej postaci obiektu pełniącego funkcję "ogrodu zimowego". O takiej kwalifikacji przesądza przede wszystkim fakt, że w terenie pozostały "stare" fundamenty istniejącego uprzednio obiektu, a w miejscu nowych fundamentów skarżący wykonał nowe słupy, a ponadto posadowił na nich nową płytę, łącząc ją bezpośrednio z loggią budynku mieszkalnego. Nie jest więc tak, jak wskazano w zgłoszeniu z dnia [...] czerwca 2019 r., że na pierwszym etapie "zostanie zdemontowana konstrukcja istniejąca konstrukcja ogrodu, a następnie odtworzona przy użyciu analogicznych materiałów (zarówno konstrukcyjnych, jak i szklanych elementów przegród zewnętrznych". To właśnie zmiana lokalizacji istniejącego uprzednio obiektu (warunkowana wykonaniem nowych fundamentów i słupów) uzasadnia wniosek, że treść dokonanego zgłoszenia robót remontowych nie odpowiada charakterowi i zakresowi wykonanych robót, a zatem zgłoszenie budowlane skarżącego zostało dokonane z naruszeniem prawa.
W związku z powyższym należy uznać, że w przedmiotowej sprawie dokonano w dniu [...] czerwca 2019 r. zgłoszenia robót budowlanych z naruszeniem wymagań określonych w art. 30 ust. 1 u.p.b. Nie można zatem podzielić oceny prawnej organu odwoławczego, że skarżący dokonał budowy obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia, a zatem w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 49b ust. 1 u.p.b. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b. (w wersji obowiązującego w dniu orzekania) pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Roboty budowlane tego rodzaju wymagają jednak zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b.). Warunkiem zgodności z prawem dokonanego zgłoszenia jest pełna zgodność charakteru i zakresu planowanych i ujawnionych w zgłoszeniu robót budowlanych z charakterem i zakresem faktycznie wykonanych robót. Skarżący zgłosił w istocie roboty remontowe, pomimo iż roboty remontowe w zakresie obiektu budowlanego z art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b. nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenia. Jeżeli skarżący wykonałby rzeczywiście jedynie roboty remontowe zgodnie z treścią dokonanego w dniu [...] czerwca 2019 r. zgłoszenia, sprawa jakiegokolwiek postępowania nadzorczo-budowlanego nie powstałaby. Skoro jednak skarżący wykonał faktycznie roboty budowlane polegające na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego oraz budowie nowego obiektu, to należy uznać, że tego rodzaju roboty zostały wykonane z oczywistym i intencjonalnym naruszeniem treści zgłoszenia, a więc z naruszeniem art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że wykonanie nowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b., nawet na podstawie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.b., i tak doprowadziłoby do naruszenia przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż dobudowany do budynku mieszkalnego jednorodzinnego nowy obiekt w postaci "ogrodu zimowego" znajduje się w odległości 1,14 m od granicy z działką nr 333.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że organ pierwszej instancji prawidłowo wdrożył postępowanie naprawcze. Organ ten błędnie jednak wskazał w treści postanowienia z dnia 4 czerwca 2020 r. art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b. Prawidłowa kwalifikacja wykonanych robót budowlanych powinna była opierać się na art. 50 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Wady orzeczeń organów pierwszej i drugiej instancji nie miały ostatecznie wpływu na prawidłowość końcowego rozstrzygnięcia sprawy. W przedmiotowej sprawie nie było bowiem możliwości zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Stan zgodności z prawem polegałby przede wszystkim na doprowadzeniu nowego obiektu dobudowanego do budynku mieszkalnego do norm odległościowych wynikających z § 12 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., co byłoby równoznaczne z wykonaniem robót polegających na rozbiórce tego obiektu, którego nowe słupy znajdują się w odległości 1,14 m od granicy z działką nr 333. Organy nie miały również możliwości orzeczenia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b. nakazu "doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego", gdyż w istocie w miejsce poddanego rozbiórce obiektu powstał nowy obiekt. W tej sytuacji jedynym możliwym prawnie rozwiązaniem było orzeczenie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 3 u.p.b. nakazu rozbiórki obiektu budowlanego powstałego z naruszeniem art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b.
Mając na względzie powyższe argumenty i przesłanki, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.