II SA/Rz 1189/22

II SA/Rz 1189/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jerzy Solarski /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Kamiński
Maria Mikolik
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 145 § 1 pkt 1 i 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2023 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 1 sierpnia 2022 r. nr I-III.7721.16.1.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 1 sierpnia 2022 r. nr I-III.7721.16.1.2022 Wojewoda Podkarpacki (dalej: "Wojewoda"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K.M. (dalej: "Skarżący") od decyzji Starosty [...] (dalej: "Starosta") z dnia 25 lutego 2022 r. znak AB.6740.355.2019.T.Sz. odmawiającej uchylenia decyzji własnej z dnia 9 maja 2019 r. Nr 414/2019 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla Sądu Okręgowego w [...] pozwolenia na rozbudowę budynku Sądu Rejonowego w [...] o budynek administracyjny z archiwum wraz z łącznikiem, wraz z urządzeniami budowlanymi w tym m.in. wewnętrzne instalacje i podziemny zbiornik wody deszczowej na działce nr [...] w [...] przy ul.[...], utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 25 lutego 2022 r.
W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że Skarżący wnioskiem z dnia 7 maja 2021 r. zwrócił się do Starosty m.in. o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 K.p.a. w zw. z art. 147, art. 148 i art. 150 K.p.a., postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 9 maja 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla Sądu Okręgowego w [...] pozwolenia na rozbudowę budynku Sądu Rejonowego w [...]. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2021 r. znak AB.6740.355.2019.T.Sz., Starosta odmówił wznowienia postępowania, z uwagi na uchybienie miesięcznego terminu. W postępowaniu zażaleniowym Wojewoda, postanowieniem z dnia 11 października 2021 r., uchylił postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ze względu na uchybienie przepisów postępowania. Starosta, po ponownym rozpoznaniu wniosku, postanowieniem z dnia 15 grudnia 2021 r., na postawie art. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Starosty Nr 414/2019, a następnie decyzją z dnia 25 lutego 2022 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 9 maja 2019 r. W ocenie Starosty na jaw nie wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody, zaś analizie nasłonecznienia przedłożonej przez Skarżącego można nadać cechę nowości, ale nie można uznać, że fakt z niej wynikający jest istotny w tej sprawie. Z analizy nie wynika bowiem fakt naruszenia warunków technicznych. Starosta stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, wobec braku naruszenia warunków technicznych, w razie uchylenia tej decyzji, zapadłaby ponownie decyzja udzielająca pozwolenia na budowę - decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W odwołaniu Skarżący zarzucił naruszenie art. 10 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., art. 147, art. 148 § 1 i 2 i art. 150 § 1 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które spowodowało odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej.
Wojewoda odwołania nie uwzględnił i stwierdził, że podanie o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. złożone zostało w terminie. Zatem zasadnie Starosta wznowił postępowanie. Także organ ten zasadnie przyjął, że Wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia 9 maja 2019 r. Z analizy projektu budowlanego zatwierdzonego tą decyzją wynika, że projektowany budynek ma zostać usytuowany w odległości 4,64 m od granicy działki Skarżącego nr [...] i będzie miał on wysokość w kalenicy wynoszącą 13,85 m, co uzasadnia interes prawny wynikający z § 13, § 60 i § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej: "rozporządzenie") .
Odnosząc się do przesłanki wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Wojewoda stwierdził, że warunkiem uznania, że w sprawie zaistniała ww. przesłanka jest pojawienie się tylko takich dowodów, które są dla sprawy istotne, są one nowe, istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi administracyjnemu. Uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej. Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. W przedmiotowej sprawie nie pojawiły się istotne dla sprawy, nowe okoliczności lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane Staroście w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dowód w postaci dołączonej do wniosku o wznowienie postępowania "Analizy nasłonecznienia" (dalej: "Analiza") został opracowany w marcu 2021 r., a zatem już po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 9 maja 2019 r. Z powyższego opracowania wynika, że projektowany obiekt oddziałuje na nieruchomość Skarżącego, przy czym z analizy nie wynika, aby projektowana inwestycja naruszała wymogi zawarte w § 60 ust. 1 rozporządzenia (zgodnie z tym przepisem, pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 700-1700, a zgodnie z ust. 2 - w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju; budynek mieszkalny jednorodzinny jest traktowany jako mieszkanie wielopokojowe, co oznacza, że dopuszczalne jest zapewnienie nasłonecznienia tylko w jednym pokoju).
Z Analizy wynika, że czas nasłonecznienia pomieszczenia sypialni (nr 06) w godzinach od 7.00 do 17.00 w dniach równonocy wiosennej - jesiennej wynosił będzie 4 h i 13 min, co jest zgodne z przepisami. Ponadto w kwestii przesłaniania pomieszczeń w budynku mieszkalnym należącym do Skarżącego przez projektowaną rozbudowę stwierdzić należy, że nie zachodzi zjawisko przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, o którym mowa w § 13 rozporządzenia (odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń). Z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty z dnia 9 maja 2019 r. oraz ze sporządzonej na potrzeby tego postępowania "Analizy zacieniania" wynika, że wysokość przesłaniania projektowanej rozbudowy wynosi 8,07 m (9,04 m - wysokość od poziomu terenu do okapu projektowanej rozbudowy, tj. najwyższej zacieniającej krawędzi minus wysokość do parapetu pomieszczenia sypialni na parterze, tj. 0,97m) i jest mniejsza od odległości pomiędzy okapem projektowanej rozbudowy a oknem zlokalizowanym w pomieszczeniu sypialni (parter) wynoszącej ok. 9,82 m. Z rysunku PZT wynika, iż odległość pomiędzy projektowanym budynkiem, a ścianą z oknem sypialni w budynku Skarżącego wynosi ok. 11 m, a przy uwzględnieniu okapu dachu wysuniętego na odległość 1,18 m (rys. str. 153 projektu budowlanego), daje odległość wynoszącą niecałe 10 m. Ponadto mając na względzie odległość pomiędzy przedmiotowymi budynkami wynoszącą ok. 11 m, bez znaczenia pozostaje sposób określenia wysokości przesłaniania wskazany w piśmie z dnia 1 kwietnia 2022 r. Dlatego zasadnie Starosta uznał, że przedłożona przez Wnioskodawcę Analiza, jako dowód, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Dlatego, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej.
W skardze Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody i zobowiązanie organu przez Sąd do wydania w określonym terminie rozstrzygnięcia wskazującego sposób załatwienia sprawy i faktyczne wznowienie postępowania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest:
1. art. 7 K.p.a. w zw. art. 75 § 1 K.p.a., 77 § 1 K.p.a., 80 K.p.a., 84 § 1 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i/lub niewłaściwe zastosowanie skutkujące brakiem powołania biegłego dla celów zweryfikowania przedłożonej przez Stronę analizy nasłoneczniania;
2. art. 10 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a., art. 147 K.p.a., 148 § 1 i 2 K.p.a. i 150 § 1 i 2 K.p.a., poprzez ich błędną wykładnię i w efekcie niewłaściwe zastosowanie, które spowodowało, że organ odmówił wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że podtrzymuje argumentację faktyczną i prawną powołaną w treści wniosku o wznowienie postępowania oraz w pismach kierowanych do organu oraz, że argumentacja ta jest jak najbardziej aktualna w kontekście niniejszej skargi. Wskazał, że z przedłożonej Analizy nasłonecznienia wynika w sposób szczegółowy, że wznoszony budynek będzie oddziaływać w sposób niedopuszczalny na jego nieruchomość i tym samym naruszone zostały przepisy rozporządzenia w zakresie, w którym projektowana zabudowa nie spełnia wymogów oświetlenia i nasłonecznienia. Podniósł, że Wojewoda w decyzji ocenił w sposób dowolny przedłożoną ekspertyzę i nie powziął czynności, np. w zakresie powołanie biegłego, który mógłby ocenić czy zawarte w tej ekspertyzie wnioski są niewłaściwe. Organ nie posiada odpowiednich kompetencji w tym zakresie, dlatego też zasadnym byłoby przedsięwzięcie odpowiednich czynności i zasięgnięcie opinii osób posiadających wiadomości specjalne.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga jest nieuzasadniona.
I. Stan sprawy jest następujący.
1. Wnioskiem z dnia 7 maja 2021 r. Skarżący, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 K.p.a., wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 9 maja 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą dla Sądu Okręgowego w [...] pozwolenia na rozbudowę budynku Sądu Rejonowego w [...]. Do podania załączono Analizę opracowaną w marcu 2021 r. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2021 r. Starosta, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania oraz odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji, z uwagi na uchybienie miesięcznego terminu. Na skutek zażalenia Wojewoda, postanowieniem z dnia 11 października 2021 r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując okoliczności, które należy ponownie rozważyć.
2. Rozpoznając ponownie wniosek Starosta, postanowieniem z dnia 15 grudnia 2021 r., na postawie art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją własną z dnia 9 maja 2019 r. W uzasadnieniu wskazał, że dla wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. wymagane jest, aby dowód był fałszywy, sfałszowane dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu oraz fałszywy dowód musi być podstawą ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy. Wniosek nie wskazuje na wystąpienie tej podstawy wznowienia. Z akt administracyjnych przedstawionych Sądowi nie wynika, aby postanowienie to zostało zaskarżone.
3. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2021 r., Starosta - na podstawie art. 149 § 1 i § 2, art. 150 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia 9 maja 2021 r. Następnie postanowieniem z dnia 25 lutego 2022 r., na podstawie art. 152 § 1 K.p.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji własnej z dnia 9 maja 2021 r., po czym decyzją z tej samej daty, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 9 maja 2019 r. W ocenie Starosty na jaw nie wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub dowody, zaś analizie nasłonecznienia przedłożonej przez Skarżącego można nadać cechę nowości, ale nie można uznać, że fakt z niej wynikający jest istotny w tej sprawie. Wojewoda nie uwzględnił odwołania Skarżącego i decyzją z dnia 1 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Decyzja ta stanowi przedmiot skargi.
II. Przesłankę, na podstawie której wznowione zostało postępowanie w rozpoznawanej sprawie przewiduje art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
W orzecznictwie wskazuje się, że "Nową okolicznością istotną dla sprawy może być tylko taki fakt, który mógłby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, czyli mógł spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby co do swej istoty decyzja odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego" (tak NSA w wyroku z dnia 19 listopada 2021 r., sygn. III OSK 4676/21). Podkreśla się ponadto, że: "O istotności nowych okoliczności i nowych dowodów można mówić tylko wtedy, jeżeli dotyczą one przedmiotu sprawy i mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych" (zob. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r., sygn. II OSK 2096/18). Zatem ocena czy w danym przypadku zaistniała podstawa wznowienia, o której mowa we wskazanym przepisie decyduje to, czy ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody mają rzeczywiście "istotne znaczenie dla sprawy", a więc czy ich uwzględnienie w ramach postępowania wyjaśniającego mogłoby mieć wpływ na ostateczny kształt podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.
III. Sąd stwierdza, że Analiza sporządzona po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę ma cechy "nowości" w tym znaczeniu, że dotyczy przedmiotu sprawy, ale nie ma wpływu na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Z Analizy nie wynika bowiem fakt naruszenia warunków technicznych określonych w rozporządzeniu, a więc nie można uznać, aby wynikające z dokumentu tego okoliczności były istotne w sprawie zakończonej decyzją Starosty z dnia 9 maja 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę budynku Sądu Rejonowego.
Wskazać należy, że zagadnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń, odpowiedniego oświetlenia dziennego oraz minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń uregulowane są odpowiednio w § 13, § 57 oraz w § 60 rozporządzenia.
Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 lit.a rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m oraz (pkt 2) - zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. W myśl § 57 ust. 1 rozporządzenia, pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Z kolei minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń określa § 60 rozporządzenia który stanowi, że pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700 (ustęp 1). W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju (ustęp 2).
Dodać też należy, że § 13 ust. 4 rozporządzenia przewiduje, że odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. Natomiast z § 60 ust. 3 rozporządzenia wynika, że w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.
Sąd podziela stanowisko organów, że budynek jednorodzinny należy traktować jako mieszkanie wielopokojowe, bowiem rozporządzenie nie zawiera dla domów jednorodzinnych odrębnych unormować dotyczących omawianej materii. Również zgodzić należy się z tym, że organy nie odnosiły oceny materiału dowodowego do wymagań czasowych i odległościowych przewidzianych dla zabudowy śródmiejskiej, aczkolwiek położenie działki Skarżącego nr [...] obr. [...], może taką zabudowę (śródmiejską) sugerować.
Zasadniczym dowodem w rozpoznawanej sprawie jest zatwierdzony decyzją z 9 maja 2019 r. projekt budowlany. To według tego projektu jest realizowana budowa i obowiązkiem wykonawcy jest realizacja zawartych w projekcie tym odległości od granic działek sąsiednich (także od działki nr [...]) oraz wykonanie budynku odpowiadającego wymiarom przewidzianym w projekcie. Zatem zasadnie organy poddały ocenie czy zaprojektowane odległości i wysokość nie naruszają wymagań wskazanych w § 13, § 57 i § 60 rozrządzenia.
Z projektu budowlanego wynika, że działka Skarżącego jest położona od strony północno-wschodniej działki, na której realizowana jest inwestycja (nr 1866). Natomiast rozbudowa zaprojektowana została w odległości 4,64m od graniczy z działką Skarżącego, a projektowany budynek administracyjny, wg projektu, usytuowany będzie w odległości 8,72m od budynku Skarżącego (str. 147 projektu). Z projektu wynika również, że wysokość budynku zacieniającego wynosić będzie 9,04m (13,85m – 4,81m, vide: str. 154 projektu). Zatem mając na uwadze, że wysokość przesłaniania, o której mowa w § 13 ust. 1 rozporządzenia, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2 rozporządzenia) zasadnie organy przyjęły, że spełnione są wymagania dotyczące naturalnego oświetlenia. Wskazać bowiem należy, że wysokość przesłaniania liczona od poziomu parapetu najniżej położonego okna zacienianego (sypialni) wynosi 8,07m, natomiast odległość obiektu zacieniającego wynosi 8,72m. Oznacza to, że na osi okna pomieszczenia przesłanianego (sypialni), nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku w odległości mniejszej, niż wysokość przesłaniania.
Wobec tego Sąd stwierdza, że Analiza charakteryzuje się przymiotem nowości, bowiem Starosta wydając decyzję z dnia 9 maja 2019 r. o pozwoleniu na budowę nie dysponował tym opracowaniem. Jednakże treść Analizy nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż nie wpływa na ustalenia faktyczne i w konsekwencji - na treść decyzji. Powtórzyć wypada, że przez "nową okoliczność istotną" dla sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. - należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (tak również NSA w wyroku z dnia 24 lutego 2022 r. sygn. II OSK 626/190).
Wszystko to prowadzi do konkluzji, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, są niezasadne. Stwierdzenie to dotyczy również zarzutu braku powołania biegłego, gdyż osoby rozpoznające sprawę zarówno z upoważnienia Starosty, jak i z upoważnienia Wojewody, mają kwalifikacje z zakresu budownictwa (fakt powszechnie znany).
Z tych przyczyn Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259).