II SA/Rz 1177/21

II SA/Rz 1177/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2021-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Maciej Kobak /przewodniczący/
Paweł Zaborniak /sprawozdawca/
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 286/22 - Wyrok NSA z 2025-02-19
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 51 ust. 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku - skargę oddala -
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. L. (zwany dalej: Skarżącym) jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: organem odwoławczym, WINB, organ II instancji) z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...], wydana w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku.
Na podstawie akt administracyjnych Sąd ustalił, że w dniu 15 lipca 2019 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego przeprowadzili kontrolę w sprawie sposobu użytkowania obiektu budowlanego zlokalizowanego w południowo-zachodniej części działki nr ewid. 417 położonej w miejscowości [...], gmina [...]. W trakcie kontroli ustalono, że w/w działka jest zabudowana obiektem budowlanym w kształcie litery "L" o wymiarach 34,14 m x 33,68 m, posiada murowaną przewiązkę pomiędzy dłuższym i krótszym bokiem litery "L". Wskazany obiekt jest budynkiem parterowym, niepodpiwniczonym, z dwuspadowym dachem o konstrukcji stalowej krytym blachą trapezową. Obiekt posiada konstrukcję słupowo-ryglową (żelbetowe słupy i stalowe wiązary), a jego ściany wykonane są z pustaka. Przedmiotowy budynek umiejscowiony jest nierównolegle w stosunku do istniejącego ogrodzenia z siatki, znajdującego się po zachodniej stronie działki nr ewid. 417 - w odległości 3,23 m + 4,97 m od niego oraz nierównolegle w stosunku do istniejącego ogrodzenia z siatki po północnej stronie działki - w odległości 10,50 m + 14,40 m od niego. Ponadto w/w obiekt zlokalizowany jest w odległości 13,15 m od zewnętrznej krawędzi drogi powiatowej. W części budynku o wymiarach zewnętrznych 34,14 m x 14,30 m (od strony południowej) wydzielono za pomocą ścian działowych piętnaście pomieszczeń i korytarz przechodni na całej jego długości. Każde z pomieszczeń (osiem od strony południowej i siedem od strony północnej) posiada odrębne wejście. Wewnątrz każdego z pomieszczeń wydzielono pokój, przedsionek oraz łazienkę. Wewnątrz pokojów znajdują się krzesła, drewniane konstrukcje łóżek i metalowe regały. Wewnątrz łazienki [pic]znajdują się ustęp i kabina natryskowa. Podczas kontroli nie stwierdzono użytkowania tej części obiektu. W drugiej części wskazanego budynku o wymiarach zewnętrznych 14,10 m x 17,58 m znajdowały się: dwa ciągniki ogrodowe, opony na paletach drewnianych, skrzynki na owoce, drobne narzędzia ogrodowe i sadownicze.
W trakcie kontroli ustalono również, że w/w obiekt został wybudowany na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...]. Zakres przedmiotowy decyzji obejmował budowę budynku magazynowego na sprzęt rolniczy. Podczas kontroli obecny był inwestor K. L., który oświadczył, że budowa obiektu zakończona została w grudniu 2006 r., jednak obiekt nie został oddany do użytku. Wskazał także, że wewnątrz budynku wykonano instalacje elektryczne, wodociągowe, kanalizacyjne oraz część instalacji c.o., jednak do dnia kontroli nie doprowadzono do budynku żadnych przyłączy.
Podczas czynności wyjaśniających ustalono, że w rejestrach prowadzonych przez PINB nie znajduje się zawiadomienie o zakończeniu budowy, ani wniosek o pozwolenie na użytkowanie budynku.
Po dokonanych w trakcie kontroli pomiarach oraz analizy dokumentów stwierdzono, że w trakcie realizacji budynku wprowadzono zmiany w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Zgodnie z programem użytkowym zawartym w opisie technicznym projektu, budynek magazynowy miał być przeznaczony do składowania i naprawy maszyn rolniczych, jednak w ocenie organu roboty budowlane wykonane w części południowej obiektu wskazują, że inwestor dokonał zmiany zamierzonego sposobu użytkowania. PINB wskazał, że część południowa obiektu będzie użytkowana, jako budynek zamieszkania zbiorowego. Inwestor zrezygnował z wykonania bram wjazdowych na elewacji wschodniej i północnej, a zamiast nich zastosowano: trzy okna (dwa dwuskrzydłowe) i dwoje drzwi dwuskrzydłowych na elewacji wschodniej oraz pięć okien (cztery dwuskrzydłowe) na elewacji północnej. Oprócz tego wykonano osiem okien dwuskrzydłowych na elewacji południowej oraz jedno okno na elewacji zachodniej.
Z akt administracyjnych wynika, że powyższy obiekt został zaprojektowany zgodnie z warunkami i wymaganiami zawartymi w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu na inwestycję pod nazwą: "Budowa budynku magazynu na sprzęt rolniczy – na działce nr 417 w [...]".
PINB wezwaniem z 10 października 2019 r. nr [...] wezwał K. L. do przedłożenia kwalifikacji projektanta zmian dokonanych w trakcie realizacji budynku. Inwestor nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2019r. nr [...] zobowiązał K. L. do sporządzenia i przedstawienia w terminie do dnia 31 maja 2020 r. projektu budowlanego zamiennego budynku. uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. W uzasadnieniu decyzji zwrócono uwagę, aby rozwiązania zawarte w projekcie zamiennym były zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności w odniesieniu do przeznaczenia budynku.
Od powyższej decyzji K. L. złożył odwołanie.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wyznaczonego na wykonanie obowiązku i w tym zakresie wyznaczył nowy termin do dnia 30 czerwca 2020 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Od powyższej decyzji K. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 200/20 tut. Sąd skargę oddalił.
Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku K. L. z dnia 2 grudnia 2019 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z funkcją agroturystyki (budynek w trakcie realizacji) na działce nr 417".
W dalszej kolejności K. L. reprezentowany przez pełnomocnika w dniu 28 października 2020 r. przedłożył projekt budowlany zamienny przedmiotowego budynku określając w projekcie nowe przeznaczenie budynku - jako budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego z funkcją agroturystyki.
Następnie PINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] wezwał K. L. do usunięcia braków i nieprawidłowości złożonego projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z funkcją agroturystyki.
W dniu 19 marca 2021 r. inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany zamienny przedmiotowego obiektu budowlanego wraz z obszernymi wyjaśnieniami wprowadzonych zmian oraz wskazał powód nieuzupełnienia i niewyeliminowania niektórych braków i nieprawidłowości.
Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę budynku magazynowego na sprzęt rolniczy na działce nr 417 w miejscowości [...], gmina [...].
Od powyższej decyzji K. L. wniósł odwołanie.
Po rozpatrzeniu odwołania K. L., Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że stosownie do dyspozycji art. 36a ust. 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 z późń. zm.; dalej zwana w skrócie: P.b.) w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę. Po upływie terminu określonego w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b. lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku nałożonego w tej decyzji i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. Wobec powyższego wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji o zatwierdzeniu projektu przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego oraz udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w trybie postępowania legalizacyjnego (art. 51 P.b.), zastępuje w procesie inwestycyjnym pierwotną decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę, która to decyzja nie została wykonana w sposób zgodny z prawem.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] nakazał K. L. dokonanie rozbiórki budynku w kształcie litery "L" (z murowaną przewiązką), zlokalizowanego na działce nr ewid. 417 – budowanego jako budynek magazynowy na sprzęt rolniczy, w oparciu o decyzję pozwolenia na budowę wydaną przez Starostę [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym układ pomieszczeń wskazuje, że jest to budynek zamieszkania zbiorowego, a nie jednorodzinny budynek mieszkalny z funkcją agroturystyki. Powierzchnia użytkowa pokoi łącznie z komunikacją przekracza 30% powierzchni użytkowej budynku.
Organ I instancji wskazał, że rozwiązania zawarte w przedłożonym projekcie budowlanym zamiennym są sprzeczne z ustaleniami załączonej do projektu decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] o warunkach zabudowy. Ponadto organ I instancji wskazał, że projekt nie został uzupełniony w prawidłowy sposób a Skarżący nie przedłożył spełniającego wymagania projektu budowlanego zamiennego.
Od powyższej decyzji K. L. złożył odwołanie i wniósł o jej uchylenie oraz zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735; zwana dalej w skrócie: k.p.a.), art. 51 ust. 5 P.b. oraz art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stanowisko PINB o nakazie rozbiórki przedmiotowego budynku jest prawidłowe. Natomiast doręczenie zaskarżonej decyzji wykonane zostało nieprawidłowo, ponieważ K. L. ustanowił pełnomocnika w osobie S. M., natomiast organ I instancji uznał, że pełnomocnictwo nie obejmuje swoim zakresem przedmiotu powyższej decyzji i doręczył decyzję K. L., a nie jego pełnomocnikowi. Jednak K. L. nie został przez to pozbawiony możliwości działania, gdyż złożył odwołanie od decyzji PINB z dnia [...] maja 2021 r.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że inwestor w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę. W związku z tym zobowiązano inwestora do sporządzenia i przedstawienia przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje, projektu budowlanego zamiennego w terminie do 30 czerwca 2020 r., uwzględniającego zmiany dotychczas wykonanych robót budowlanych.
WINB podkreślił, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie jest postępowaniem naprawczym, wszczętym w październiku 2019 r. wobec tego do przedmiotowej sprawy mają zastosowanie przepisy dotychczasowe w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020 r. w związku z tym inwestor powinien przedstawić projekt budowlany, sporządzony w oparciu o Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2021 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935).
Organ odwoławczy w pełni podzielił argumentację organu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczącą przesłanki faktycznej rozstrzygnięcia o rozbiórce budynku, którą była okoliczność stwierdzenia niezgodności przedłożonego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Odnosząc się do kwestii przedłożonego projektu budowlanego zamiennego, organ II instancji stwierdził, że budzi on zastrzeżenia, tj. z uwagi na brak informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, brak dokumentu potwierdzającego posiadanie przez K. L. uprawnień do projektowania w branży elektrycznej (do projektu zostały załączone kopie świadectw kwalifikacyjnych [...] i [...] stanowiących o uprawnieniach do zajmowania się eksploatacją urządzeń i sieci grupy I na stanowisku Dozoru i Eksploatacji ) oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Rozporządzenia, brak oświadczenia projektanta instalacji sanitarnych – A. S. - o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, brak rzędnej poziom posadowienia parteru budynku (p.p.p.), brak rysunków przedstawiających w budynku instalacje (istniejące lub projektowane) - w projekcie jest tylko opis istniejących instalacji, w projekcie nie wskazano lokalizacji urządzeń gazowych - kotła grzewczego o mocy 29 kW oraz podgrzewacza gazowego, nie wskazano także przewodów kominowych - wentylacyjnych i spalinowych.
Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wydania decyzji o zaniechaniu dalszych robót budowlanych, gdyż zostały one zakończone, a obiekt w obecnym stanie faktycznym narusza ustalenia warunków zabudowy. Nie jest możliwym także wydanie decyzji o doprowadzeniu obiektu do stanu poprzedniego, gdyż obiekt ten takiego stanu nie posiadał.
K. L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Wskazał, że Prawo budowlane nie definiuje i nie określa jaki ma być dom jednorodzinny tzn. nie podaje parametrów budynku takich jak: powierzchnia, wysokość, ilość kondygnacji, ilość okien, ilość pomieszczeń itd. Prawo budowlane podaje jedynie iż dom jednorodzinny to maksymalnie 2 lokale mieszkalne i lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Ponadto wskazał, że w oświadczeniu podkreślił, że nie będzie prowadził agroturystyki w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w najbliższej przyszłości, jednak gdyby zdecydował się na jej prowadzenie dopełni wszystkich formalności z tym związanych, zgodnych z przepisami prawa. Podniósł również, że aktualnie zmieniły się jego potrzeby, ponieważ przeszedł wylew i został osobą niepełnosprawną. K. L. wskazał, że układ pomieszczeń domu jednorodzinnego oraz potrzeba tylu łazienek wynika z jego potrzeb życiowych, a przepisy nie zabraniają takiego układu domu jak też i nie regulują wielkości i ilości pokoi a wręcz wskazują na zaspokajanie potrzeb mieszkańców. Wskazał, że są one zgodne z warunkami zabudowy jako dom jednorodzinny dla osoby ze specyficznymi potrzebami. Skarżący podkreślił, że budynek jest dorobkiem jego życia, jego cena przekracza 5 mln zł, a decyzja nakazująca rozbiórkę tego budynku oparta jest jedynie na przekonaniu organu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje :
Skarga jako niezasadna, została oddalona przez Sąd w całości.
Sądowa kontrola administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Ta kontrola jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.).
Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Przedmiotem swej skargi K. L. uczynił decyzję WINB wydaną w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w postaci budynku w kształcie litery L z murowaną przewiązką, zlokalizowanego na działce nr 417 w miejscowości [...], a budowanego jako budynek magazynowy na sprzęt rolniczy w oparciu o pozwolenie na budowę z [...] października 2006 r., Starosty [....] (decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona przez Starostę [...] z urzędu decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...]).
Decyzja rozbiórkowa PINB została skierowana do skarżącego jako do inwestora robót budowalnych. Postępowanie wyjaśniające Organów obu instancji zostało przeprowadzone zgodnie z regułami zasady prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.), co pozwoliło na skontrolowanie zaskarżonej decyzji WINB bez potrzeby uzupełniania zebranego materiału dowodowego.
Na podstawie przekazanych Sądowi akt administracyjnych ustalono m.in., że decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak [...], PINB zobowiązał skarżącego do przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynku magazynowego na sprzęt rolniczy zlokalizowanego na działce 417 w [...], gmina [...]. WINB uchylił tą decyzję PINB, decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. wyłącznie w części dotyczącej terminu na wykonanie obowiązku i wyznaczył nowy termin, tj. do 30 czerwca 2020 r. W pozostałej części Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję PINB. Sprawą kluczową jest fakt prawomocnego oddalenia przez WSA skargi na w/w decyzję WINB - wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2020 r. o sygn. II SA/Rz 200/20. W trakcie tego postępowania przesądzono w sposób jednoznaczny, że budynek znacząco odbiega od pozwolenia na budowę oraz zatwierdzonego projektu budowlanego, gdyż w części budynku o wymiarach 34,14 m x 13,30 m, wydzielono za pomocą ścian działowych 14 pomieszczeń i korytarz na całej długości tej części. Wewnątrz każdego z tych pomieszczeń wydzielono pokój oraz łazienkę. Wewnątrz wybranego pokoju znalazły się krzesła, łóżka, regały a w łazience znajdował się ustęp i kabina natryskowa.
Wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne są konsekwencją stwierdzonej niezgodności przedłożonego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Normę obligującą organy do badania zgodności tych dokumentów wyraża art. 51 ust. 5 u.P.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Rozstrzygnięcie WINB oparte na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. jest prawidłowe, bowiem inwestor wbrew treści obowiązujących przepisów nie wykonał skierowanego do niego postanowienia PINB z dnia [...] stycznia 2021 r., [...], opartego na art. 35 ust. 3 u.P.b.
Należało zauważyć, iż inwestor złożył w PINB decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn.: Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z funkcją agroturystki (budynek w trakcie realizacji) na działce 417, położonej w miejscowości [...] gm. [...]. Określono w tej decyzji jednoznacznie jako rodzaj inwestycji – mieszkaniowa jednorodzinna z funkcją agroturystyki.
Tymczasem z przedłożonego przez Skarżącego projektu budowlanego zamiennego, a dokładnie z rysunku rzutu parteru wynika jednoznacznie, że w obiekcie znajduje się 14 samodzielnych pomieszczeń mieszkalnych, czyli pomieszczeń umożliwiających całodzienny pobyt ludzi - § 3 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). Wynika to z faktu, że w każdym z tych pomieszczeń wydzielono za pomocą przegród przedsionek, łazienkę a także sypialnie. Nie bez znaczenia dla oceny prawidłowości dokonanych kwalifikacji pozostaje także i to, że powierzchnia części sypialni w każdym z tych pomieszczeń mieszkalnych jest identyczna 16 m². Ponadto, zbliżone powierzchnie posiadają znajdujące się w nich łazienki (3 m² lub 4 m²) oraz przedsionki (3 m² lub 4 m²). Te cechy projektu ukierunkowują na obiekt zamieszkania zbiorowego (np. obiekt hotelarski), w których także wyodrębnia się pomieszczenia mieszkalne o tożsamej lub zbliżonej powierzchni mieszkalnej. Omawiane w tym miejscu pomieszczenia łączy wspólny korytarz, natomiast dostęp do nich z zewnątrz zapewnia otwór drzwiowy wejściowy. Dodatkowo zważyć należało na fakt wyposażenia budynku w kuchnię oraz w jadalnie, czyli pomieszczenia pomocnicze, zapewniające realizacje funkcji mieszkaniowych dla osób zamieszkujących wydzielone pomieszczenia mieszkalne.
Przedstawiony w projekcie budowalnym inwestora układ pomieszczeń, w tym wydzielenie 14 podobnych co do powierzchni samodzielnych pomieszczeń mieszkalnych (w skład których wchodzi : sypialnia, przedsionek, łazienka), oraz pomieszczeń pomocniczych służących potrzebom mieszkaniowym jak kuchnia o pow. 59,69 m², oraz jadalni o pow. 52,48 m², mimo twierdzeń skargi świadczy o tym, że projekt został sporządzony dla potrzeb funkcjonowania budynku zamieszkania zbiorowego, a nie jednorodzinnego budynku mieszkalnego z funkcją agroturystyki, o jakim mowa w wydanej na potrzeby postępowania naprawczego decyzji o warunkach zabudowy. Wydzielenie korytarza oraz podanej ilości pomieszczeń z pokojami pełniącymi funkcje sypialni i odrębnymi łazienkami, w tym wykonanie wewnętrznych instalacji (projekt magazynu takich instalacji nie przewidywał), wskazuje, tak jak uznały to Organy, że południowa część obiektu będzie użytkowana jako budynek zamieszkania zbiorowego. Układ, rozkład i powierzchnia lokali przekonuje o możliwości wykorzystania wszystkich, a nie tylko wybranych pomieszczeń w celach agroturystycznych, hotelarskich, lub pod wynajem. Dlatego budynek jako całość wraz ze wspólną kuchnią i jadalnią ma w świetle założeń projektowych pełnić w istocie funkcje budynku zamieszkania zbiorowego, przeznaczonego na okresowy pobyt ludzi, czyli obiektu zdefiniowanego w § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). W myśl powołanej definicji przez taki obiekt należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny; (...). Posługując się w/w przepisem rozporządzenia oraz kryteriami pomocniczymi z ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r. poz. 1048), umożliwiającymi przeprowadzenie rozróżnienia budynku jednorodzinnego od innych w tym budynków zamieszkania zbiorowego, należało potwierdzić dokonaną przez WINB kwalifikację projektu jako dotyczącą budynku zamieszkania zbiorowego.
Miały więc rację Organy obu instancji stwierdzając, że wydzielenie korytarza oraz 14 podobnych pomieszczeń o funkcjach mieszkalnych wyposażonych w oddzielne łazienki, wykonanie wewnętrznych instalacji c.o. oraz gazowej, istnienie w ramach obiektu pomieszczeń pomocniczych o powierzchni i funkcjach zgodnych z liczbą wydzielonych pomieszczeń mieszkalnych, ewidentnie świadczy o tym, że projekt budowlany zamienny przedstawia budynek zamieszkania zbiorowego. Nie jest to budynek jednorodzinny, bo w takim budynku dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku – art. 3 pkt 2a u.P.b. Budynek jednorodzinny pozwalałby na wyodrębnienie co najwyżej dwóch lokali mieszkalnych (lokal mieszkalny to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służąca zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych – zob. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, Dz.U. z 2021 r. poz. 1048), zaś w niniejszej sprawie 14 pomieszczeń wypełniających cechy samodzielnego lokalu mieszkalnego, odpowiada funkcjom budynku zbiorowego zamieszkania z § 3 pkt 5 w/w rozporządzenia. Zatem, zaakceptowanie złożonego projektu budowlanego jako dotyczącego budynku jednorodzinnego prowadziłoby w istocie do obejścia prawa w tym przepisów przeciwpożarowych dotyczących budynków zamieszkania zbiorowego. Twierdzenia skarżącego o zamiarze wykorzystania obiektu na potrzebny własne z tych przyczyn, a także z faktu stwierdzonego już prawomocnie przez Organy i Sąd istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego nie mogły zostać ocenione jako wiarygodne.
W rezultacie tych ustaleń faktycznych Organy nadzoru budowlanego zobowiązane były do zastosowania normy prawa materialnego w postaci art. 51 ust. 5 u.P.b. określającego sankcje administracyjne w przypadku niewykonania obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego zgodnego z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi : W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany powinien być zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, o czym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.P.b. Na podstawie tej regulacji oraz przepisów o postępowaniu naprawczym organy obu instancji nie związane stanowiskiem inwestora dokonały własnej i prawidłowej oceny złożonego projektu budowlanego pod kątem zgodności z treścią decyzji o warunkach zabudowy. Strona została jednocześnie wezwana do usunięcia tej niezgodności na mocy opisanego wyżej postanowienia PINB, co nie zostało przez nią wykonane. Wykazana w uzasadnieniach decyzji niespójność między tymi dokumentami jest przekonująca i odpowiada prawu.
Poruszone w skardze problemy zdrowotne Strony nie mogły zaważyć na wyniku sądowej kontroli decyzji WINB. Otóż zastosowana w sprawie norma prawna z art. 51 ust. 5 u.P.b. nakazuje wdrożenie przewidzianych w tym przepisie konsekwencji bez względu na to, z jakich powodów nie wykonany został obowiązek nałożony decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 u.P.b. Decyzja wydawana na podstawie art. 51 ust. 5 u.P.b. ma charakter związany, a organowi nie pozostawiono możliwości uwzględnienia ewentualnego braku zawinienia strony (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. II SA/Gl 1647/21, LEX).
Odnosząc się zaś do kwestii naruszenia przez Organ I instancji przepisów K.p.a. o gwarancjach czynnego udziału strony w postępowaniu, Sąd potwierdza stanowisko WINB o tym, że zaadresowanie decyzji do inwestora a nie do pełnomocnika nie wpłynęło na ograniczenie jego uprawnień procesowych. Nieprawidłowe doręczenie decyzji nie uniemożliwiło inwestorowi złożenia odwołania do Organu wyższego stopnia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia odniósł się do wszystkich wyrażonych w odwołaniu zarzutów, czym wypełnił normy K.p.a. o konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu administracyjnym z uwzględnieniem zarzutów środka odwoławczego.
Sąd działając poza granicami twierdzeń skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych – art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki.
Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania przez WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.