II SA/Rz 1174/21

II SA/Rz 1174/21 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2021-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka /przewodniczący sprawozdawca/
Karina Gniewek-Berezowska
Maciej Kobak
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 1842/22 - Wyrok NSA z 2024-05-28
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 247
art. 33 ust. 1, art. 64 ust. 1d, art. 66 ust. 5, art. 75 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 4, art. 82 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 225 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1839
§ 3 pkt 82
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r. nr [ ] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody dla przedsięwzięcia - skargę oddala -
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. [...] (dalej: "A.", "Stowarzyszenie", "strona skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, którą wydano w następującym stanie sprawy;
Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 104 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. – dalej: "K.p.a.") oraz art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i ust. 2, art. 82 oraz art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 247 – dalej: "u.o.o.ś.") ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa Bloku Energetycznego opalanego paliwem wytworzonym na bazie pozostałości z sortowania odpadów komunalnych", realizowanego na działce nr ew. 2746/1, obręb [...], przez inwestora: [...] Sp. z o.o.
W wydanej decyzji organ I instancji szczegółowo określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym oraz nałożył obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania na klimat akustyczny oraz jakość powietrza. Jednocześnie organ stwierdził, że przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie ma obowiązku ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak również postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W decyzji wskazano, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie nowego bloku energetycznego o mocy źródła w paliwie na poziomie do 10,65 MW, opalanego paliwem wytworzonym na bazie pozostałości z sortowania odpadów komunalnych pochodzących z instalacji mechaniczno - biologicznego przetwarzania odpadów realizowanego na terenie [...], na działce nr ewid. 2746/1, obręb [...]. Teren przeznaczony do realizacji inwestycji stanowi własność Gminy Miasto [...], a [...] sp. z o.o. jest jego użytkownikiem wieczystym. Miejsce realizacji projektowanego przedsięwzięcia nie jest objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a teren inwestycji sąsiaduje z terenami zabudowanymi obiektami technologicznymi Ciepłowni, eksploatowanymi od lat (kotłownia węglowa, blok kogeneracyjny ORC opalany biomasą) oraz nowym kotłem opalanym biomasą drzewną. Przedsięwzięcie zakłada odzysk ciepła ze spalin, które kierowane będzie do miejskiej sieci ciepłowniczej. Maksymalna roczna wydajność linii termicznego przekształcania odpadów wynosić będzie do ok. 25 842 Mg odpadów poddawanych przeróbce. Godzinowa masa spalanych odpadów wynosić będzie ok. 2,95 Mg. Wartość opałowa odpadów będzie mieścić się w przedziale od 8 do 17 MJ/kg (nominalna 13 MJ/kg).
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie wskazując w szczególności, że postanowieniem z dnia 8 maja 2020 r. na inwestora został nałożony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ustalono zakres raportu w oparciu m.in. o opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...]. Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został przedłożony w dniu 29 lipca 2020 r., a jego uzupełnienie - pismami z dnia 17 listopada 2020 r. i z dnia 7 stycznia 2021 r. Treść raportu wraz z jego uzupełnieniami została uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w [...] oraz z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...], natomiast nie występowano o opinię w tej sprawie do Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, gdyż organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (opinia z dnia 14 kwietnia 2020 r.).
Na wniosek z dnia 18 maja 2020 r. organ I instancji dopuścił Stowarzyszenie Mieszkańców [...] do udziału w postępowaniu na prawach strony.
Ponadto do organu I instancji wpłynął protest mieszkańców dotyczący realizacji planowanego przedsięwzięcia, do którego organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji, mimo że jego złożenie nastąpiło po upływie wyznaczonego terminu. Organ stwierdził, że ogólnikowe zarzuty protestu związane z obawą o stan środowiska w wyniku realizacji tego przedsięwzięcia nie znajdują podstaw w skompletowanej dokumentacji, która była przedmiotem analizy przez właściwe organy, które nie znalazły przeciwwskazań zarówno środowiskowych, jak i sanitarnych do jego realizacji. Odnosząc się natomiast do pisma Stowarzyszenia Mieszkańców [...] z dnia 15 listopada 2020 r., Prezydent stwierdził, że autorzy raportu odnieśli się do merytorycznych kwestii poruszanych w proteście. Organ wyjaśnił, że priorytetem jest zapobieganie powstawaniu odpadów, jednak konieczne jest unieszkodliwianie odpadów, które nie nadają się do powtórnego wykorzystania, a jednocześnie nie mogą być składowane ze względu na wysoką wartość opałową, przy czym o priorytetach w kierunku recyklingu odpadów świadczy zmodernizowanie linii sortowniczej odpadów na terenie ZUO oraz powstanie nowej części biologicznego przetwarzania odpadów. Organ I instancji stwierdził, że analiza raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie uzasadnia przekonania o istnieniu zagrożeń dla zdrowia mieszkańców w wyniku realizacji tego przedsięwzięcia. Podkreślono, że w planowanej inwestycji zastosowane zostaną wszelkie wymagane prawem metody ochrony przed zanieczyszczeniami powietrza, jak i pozostałych składowych środowiska oraz przeprowadzane będą pomiary wszelkich wymaganych substancji zanieczyszczających, w częstotliwościach zgodnych z prawem polskim oraz udostępniane będą organom monitorującym ochronę środowiska. W raporcie przewidziano rozwiązania mające na celu minimalizację zanieczyszczeń pyłowo-gazowych, a instalacja termicznego przekształcania odpadów z odzyskiem energii objęta jest standardami emisyjnymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 września 2020 roku w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1860). Dodatkowo na podstawie obliczeń akustycznych stwierdzono, że realizowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało przekroczeń wartości dopuszczalnych poziomów hałasu dla pory dnia na najbliższych terenach prawnie chronionych pod względem akustycznym.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyło Stowarzyszenie, wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającego ją postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. znak: [...] uzgadniającego warunki realizacji dla przedmiotowej inwestycji.
W odwołaniu podniesiono, że decyzja została wydana przez organ podlegający wyłączeniu od rozpatrywania sprawy, ponieważ stroną tego postępowania jest Gmina [...], której organem wykonawczym jest Prezydent Miasta [...], a także Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta [...]. W ocenie Stowarzyszenia, Prezydent winien był wystąpić do SKO z wnioskiem o wyznaczenie innego organu do załatwienia przedmiotowej sprawy, czego nie uczynił.
Stowarzyszenie wskazało również, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. Prezydent wydał decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa bloku energetycznego opalanego paliwem alternatywnym w [...]". Decyzja została wydana na wniosek tego samego podmiotu i dla tej samej lokalizacji (na działce nrewid. 2746/1 położonej w [...] przy ul. [...]). Zdaniem strony skarżącej może to oznaczać, że wydana decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co z kolei może stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności.
Stowarzyszenie zarzuciło ponadto, że dokonane w prowadzonym postępowaniu ogłoszenia o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy i możliwości składania uwag i wniosków, nie spełniają wymogów określonych w u.o.o.ś., ponieważ pierwsze z nich z dnia 11 maja 2020 r. nastąpiło w momencie, gdy nie był jeszcze dostępny raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko datowany na dzień 22 lipca 2020 r., z kolei drugie z dnia 12 lutego 2021 r., nastąpiło równocześnie z ogłoszeniem o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji. Zdaniem strony skarżącej, organ założył tym samym, że złożone w ramach postępowania z udziałem społeczeństwa uwagi i wnioski nie będą miały żadnego wpływu na wynik postępowania i na kształt uzyskanych w postępowaniu opinii i uzgodnień. W związku z powyższym procedura z udziałem społeczeństwa powinna zostać powtórzona.
Strona skarżąca podniosła również, że w raporcie nie umieszczono informacji na temat sposobu wytwarzania paliwa z pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i oddziaływania tego procesu na środowisko. W raporcie brak też danych jakościowych na temat paliwa, np. jego wilgotności, składu, zawartości węgla, popiołu itp. W konsekwencji nie było możliwe określenie przewidywanej emisji dwutlenku węgla, a co za tym idzie wpływu instalacji na klimat, których to informacji raport również nie zawiera. Ponadto, pomimo stwierdzenia, że w [...] dochodzi do przekroczeń dopuszczalnych stężeń pyłu oraz benzo(a)pirenu nie przewidziano, w związku z realizacją inwestycji, kompensacji, o których mowa w art. 225 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Również w tym zakresie Raport winien zostać uzupełniony.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2021 r., Kolegium, działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 K.p.a. oraz art. 3 pkt 10, art. 33 ust. 1, art. 35, art. 44 ust. 2, art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1d, art. 66 ust. 1, art. 74 ust. 3 i ust. 3a, art. 75 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 4, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1, art. 82 ust 1 i art. 85 ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. i § 3 ust. 1 pkt 82 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że Stowarzyszenie, choć nie brało udziału w dotychczasowym postępowaniu, to jako organizacja ekologiczna było uprawnione do wniesienia odwołania na podstawie art. 44 ust. 2 u.o.o.ś.
Następnie SKO podało, że przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jednak przewidziano w tej sprawie obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2020 r., a następnie postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2020 r.
W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania. W tym zakresie Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś., organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wójt, burmistrz, prezydent miasta - w stosunku do przedsięwzięć niezastrzeżonych wprost dla kompetencji regionalnego dyrektora ochrony środowiska, Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, starosty i dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. Organ zaznaczył, że w aktualnym stanie prawnym, ustawodawca zrezygnował z przekazania do rozstrzygnięcia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska spraw dotyczących przedsięwzięć, o których mowa w pkt 4, dla których wnioskodawcą jest jednostka samorządu terytorialnego, dla której organem wykonawczym jest organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot od niej zależny w rozumieniu art. 24m ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 i 1890), poprzez wykreślenie z ustawy przepisu art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. i). Oznacza to, że wójt, burmistrz, prezydent miasta jest obecnie organem właściwym do rozpoznania spraw dotyczących ww. przedsięwzięć. Jak ponadto wyjaśnił organ, podstawą wyłączenia Prezydenta w sprawie nie jest również przepis art. 24 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż przepis ten normuje podstawy wyłączenia pracownika organu, a nie samego organu. W odwołaniu brak jest natomiast zarzutów, które odnosiłyby się do przesłanek wskazanych w art. 25 § 1 K.p.a.
Odnosząc się do zarzutu, że sprawa została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., SKO wyjaśniło, że rozpatrywana obecnie technologia zakłada termiczną obróbkę odpadów o zmniejszonej wydajności, jednak podwyższonej wartości opałowej, opartej na innej strukturze poddanych przetworzeniu odpadów. Z tych przyczyn w ocenie Kolegium nie zachodzi w tej sprawie tożsamość przedmiotu sprawy, zatem wydanie ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma wpływu na aktualnie wydaną decyzję.
Zdaniem SKO, organ I instancji spełnił wymogi zapewnienia społeczeństwu udziału w postępowaniu, gdyż dwukrotnie podawał do publicznej wiadomości niezbędne informacje. W obydwu przypadkach został wyznaczony 30-dniowy termin do zgłaszania uwag i wniosków, z zastrzeżeniem, że uwagi i wnioski zgłoszone po terminie pozostawia się bez rozpoznania. Pomimo tego, że żadne uwagi i wnioski nie wpłynęły, organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się zarówno do protestu mieszkańców, który wpłynął do akt sprawy w dniu 31 sierpnia 2020 r., jak i do pisma J.J., reprezentującego Stowarzyszenie Mieszkańców [...], z dnia 15 listopada 2020 r. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że nie można utożsamiać pozycji procesowej i przyznanych uprawnień w trakcie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stron i społeczeństwa.
Następnie organ odwoławczy odniósł się do zarzutów dotyczących treści raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym zakresie Kolegium wskazało, że oddziaływanie na klimat w tym emisje gazów cieplarnianych i oddziaływania istotne z punktu widzenia dostosowania do zmian klimatu w fazie budowy oraz w fazie eksploatacji przedsięwzięcia zostały opisane w punktach 10.1.13 oraz 10.2.13 raportu. Organ podkreślił, że w opisie dotyczącym fazy eksploatacji stwierdzono, że wielkości przewidywanych oddziaływań, zwłaszcza w aspekcie emisji zanieczyszczeń powietrza i emisji ciepła, nie wpłyną na otoczenie w sposób istotny dla klimatu. Z punktu widzenia ochrony klimatu termiczne przetwarzanie odpadów w specjalistycznych instalacjach z wysokosprawnym systemem oczyszczania spalin wpłynie pozytywnie na klimat poprzez redukcję odpadów kierowanych do składowania. Spalanie odpadów nastąpi z odzyskiem energii. Kolegium zauważyło następnie, że szczegółowe określenie składu paliwa i jego jakości nie jest być może możliwe z uwagi na fakt planowanego wykorzystywania jako takiego zmieszanych odpadów komunalnych. Jak jednak wskazał organ, z faktu, że jako paliwo wykorzystywana będzie m.in. frakcja kaloryczna (pre-RDF) można wnosić, za definicją tego pojęcia, że wykorzystywane będą wysokokaloryczne frakcje odpadów komunalnych, powstałe w procesie mechanicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych poprzez wydzielenie na sicie 80 mm jako nadfrakcja. Zawiera ona zwykle niewydzielone wcześniej w procesie selektywnej zbiórki u źródła frakcje surowcowe, takie jak tworzywa sztuczne, tekstylia itp. W kwestii przekroczenia w [...] dopuszczalnych stężeń pyłu oraz bezno(a)pirenu Kolegium podało, że zarzut ten został sformułowany w związku z przytoczonymi w raporcie wynikami pomiarów zanieczyszczeń na stacji pomiarowej [...] w roku 2018, natomiast załącznik do raportu nr 2 (Tło atmosferyczne) wskazuje na aktualniejsze dane z roku 2019 z mieście [...], rejon ul. [...]. Zgodnie z informacją Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 26 czerwca 2020 r. wartości stężeń średniorocznych (Sa) dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, ołowiu, pyłu zawieszonego PM 10, pyłu zawieszonego PM2,5 oraz benzenu nie przekroczyły wartości dopuszczalnych, zatem standardy jakości powietrza w tym miejscu nie zostały przekroczone. Tym samym postępowanie kompensacyjne nie ma w sprawie zastosowania.
W ocenie Kolegium, w przedmiotowym postępowaniu organ I instancji dokonał rzetelnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko weryfikując treść raportu, uzyskując wymagane opinie i uzgodnienia oraz zapewniając społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu. Organ odwoławczy stwierdził, że sporządzony w sprawie raport uwzględnia elementy wynikające z art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej i pozwala na zidentyfikowanie wpływu planowanej inwestycji na środowisko. W wyniku dokonanych analiz nie stwierdzono znaczących negatywnych oddziaływań na stan środowiska, w tym również na zdrowie i życie ludzi. Ustalenia raportu nie zostały też zakwestionowane przez organy współdziałające przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Końcowo SKO zwróciło uwagę na fakt, że organ nałożył na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej, w której należy porównać ustalenia dotyczące oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zawarte w raporcie i w decyzji z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko w zakresie oddziaływania na jakość powietrza oraz klimat akustyczny.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyło Stowarzyszenie, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia I i II instancji oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.
Stowarzyszenie zarzuciło wydanej decyzji naruszenie:
1. art. 66 ust. 5 u.o.o.ś. w zw. z art. 143 i art. 201 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w zw. z załącznikiem rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości, poprzez ustalenie, że przy rocznej wydajności instalacji na poziomie 25 842 Mg, której średnia godzinowa masa spalanych odpadów wyniesie 2,95 Mg, co zakłada ciągłą pracę instalacji przez 365 dni w roku, a co z jest niemożliwe do osiągnięcia z uwagi na oczywiste ograniczenia technologiczne i w efekcie tego pominięcie porównania zastosowanej technologii do najlepszej dostępnej technologii;
2. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit c) u.o.o.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez określenie wymogów w zakresie ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym dla przedsięwzięcia (pkt 1.3.1 decyzji), poprzez odwołanie się do nieistniejących jednostek redakcyjnych decyzji, co czyni ją trwale niewykonalną w tym zakresie;
3. art. 82 ust. 4 u.o.o.ś., poprzez zaniechanie nałożenia obowiązku prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 u.o.o.ś., pomimo że organ nakłada na uczestnika [...] sp. z o.o. obowiązek zapewnienia udziału społeczeństwa na dalszych etapach inwestycji oraz w wielu aspektach poprzestaje na wskazaniu, że ich ocena nastąpi przy wydawaniu dalszych decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 u.o.o.ś.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Uczestnik postępowania [...] sp. z o.o. (dalej: "B.", "inwestor"), w piśmie procesowym z dnia 7 października 2021 r. odnosząc się do skargi wskazał, że w złożonym odwołaniu Stowarzyszenie podnosiło zupełnie inne zarzuty niż obecnie formułowane w skardze, w konsekwencji czego tak organ odwoławczy, jak i inwestor nie mieli możliwości odniesienia się do tych kwestii na etapie postępowania administracyjnego. B. podkreśliło, że wszystkie zarzuty wniesione na etapie odwołania zostały w całości oddalone przez Kolegium z przyczyn szczegółowo wyjaśnionych w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, zaś Stowarzyszenie zarzutów tych nie podtrzymało na obecnym etapie postępowania, co oznacza, że podziela stanowisko organu co do ich całkowitej bezzasadności.
Ponadto inwestor przedstawił własne szczegółowe wyjaśnienia odnoszące się do zarzucanych w skardze naruszeń.
Odnosząc się do pierwszego ze sformułowanych zarzutów, B. wskazało, że zarzut ten jest nieprawdziwy, ponieważ planowana instalacja, zgodnie z zaskarżoną decyzją środowiskową jest instalacją o godzinowej mocy przerobowej spalanych odpadów wynoszącą 2,95 ton. Inwestor wyjaśnił, że dokonane przez Stowarzyszenie wyliczenia nie korespondują z danymi wynikającymi z decyzji - strona skarżąca posłużyła się bowiem założoną przez siebie liczbą godzin pracy instalacji w roku. Tymczasem z zapisów decyzji wynika, że instalacja ma przewidzianą określoną wydajność godzinową wynoszącą 2,95 ton, która po przemnożeniu przez rzeczywistą liczbę godzin pracy instalacji w danym roku daje roczną wydajność instalacji, która będzie wynosić w każdym przypadku nie więcej niż 25.842 Mg. B. wyjaśniło, że strona skarżąca czyni założenie, iż przy krótszej pracy instalacji ilości przetwarzanych odpadów się nie zmienią i dzieli roczne maksymalne ilości odpadów przez mniejszą liczbę godzin pracy instalacji. W ten sposób uzyskiwane wyniki są nieprawidłowe i w żaden sposób nie odnoszą się do omawianego przedsięwzięcia. Prawidłowe oszacowanie rocznych ilości odpadów przetworzonych przy krótszym aniżeli 8.760 godzin czasie pracy należy wyliczyć jako iloczyn czasu pracy instalacji i jej godzinowych zdolności przerobowych. Inwestor podkreślił, że to właśnie wydajność godzinowa jest głównym czynnikiem określającym parametry pracy instalacji i ten czynnik nie może być w sposób dowolny zmieniany, gdyż jest uwarunkowany wielkością i konstrukcją urządzenia.
Odnośnie zarzutu, że nie jest możliwa praca instalacji przez 8.760 godzin w roku (365 dni) B. zaznaczyło, że poza okresem gwarancji, która zakłada obowiązkowe przeglądy, nie jest wykluczone, że ciągła praca instalacji przez okres kolejnych 12 miesięcy może mieć miejsce. Wyjaśniło, że w decyzji środowiskowej uwzględnione są maksymalne możliwe do osiągnięcia parametry pracy instalacji, celem zabezpieczenia się inwestora przed sytuacją, w której spełnione będą wszystkie warunki pracy instalacji przez 8.760 godzin, a postanowienia decyzji środowiskowej ograniczające czas pracy instalacji przykładowo do 8.000 godzin zmuszą inwestora do wyłączenia instalacji z eksploatacji.
W ocenie inwestora bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 66 ust. 5 u.o.o.ś., z tej przyczyny, że w niniejszej sprawie porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami oraz uzyskanie pozwolenia zintegrowanego nie jest wymagane, ponieważ budowany Blok energetyczny będzie instalacją o zdolności przetwarzania odpadów poniżej 3 ton na godzinę. Ponadto podkreślono, że sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, a zatem zastrzeżenia do raportu winny być składane na wcześniejszym etapie, a jeżeli już składane są przed sądem, to powinny zostać poparte kontrraportem, nie zaś ograniczać się do samych stwierdzeń skarżącego.
Odnosząc się do drugiego z przedstawionych zarzutów, B. podniosło, że zarzut ten jest bezpodstawny i niezrozumiały, ponieważ pkt 1.1 "Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia" jest zamieszony na str. 1-3 sentencji decyzji, natomiast pkt 1.2 "Warunki korzystania ze środowiska (...)" jest zamieszczony na str. 3-6 sentencji decyzji.
W zakresie trzeciego zarzutu inwestor wskazał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, decyzja środowiskowa nie stwierdza konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a wręcz stanowi przeciwnie, co wynika z zapisu na stronie 7 sentencji decyzji w pkt II, jak również z uzasadnienia decyzji, gdzie na str. 24 wskazano, że w decyzji nie nałożono obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, gdyż posiadane na etapie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia i elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływanie na środowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności
z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki
w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.
Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł bowiem wyżej przedstawionych podstaw do zakwestionowania legalności decyzji.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO, która została wydana w trybie przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "Budowa Bloku Energetycznego opalanego paliwem wytworzonym na bazie pozostałości z sortowania odpadów komunalnych", realizowanego na działce nr ew. 2746/1, obręb [...].
Planowane przedsięwzięcie ma się składać z jednej linii technologicznej o wydajności maksymalnej 25 842 Mg/rok, przystosowanej do termicznego przekształcania paliwa wytworzonego na bazie pozostałości z sortowania odpadów komunalnych o wartości opałowej w zakresie od 8 do 17 MJ/kg. Podstawowym paliwem ma być paliwo wytworzone na bazie pozostałości z sortowania odpadów komunalnych a przede wszystkim wysokokaloryczna frakcja palna pochodząca z obróbki zmieszanych odpadów komunalnych w instalacjach mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, zdefiniowana ustawowo pod kodem 19 12 12 - Inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11 oraz 19 12 10 - Odpady palne (paliwo alternatywne), ewentualnie 19 05 01 - Nieprzekompostowane frakcje odpadów komunalnych i podobnych oraz 19 05 99 - Inne niewymienione odpady.
Także według Sądu wyżej opisane przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w oparciu o w § 3 pkt 82 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) jako instalacje związane z przetwarzaniem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów.
Pomimo tego, że przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to przewidziano w tej sprawie obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko najpierw postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2020 roku, a następnie postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2020 roku.
Postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo i w obowiązującym wówczas stanie prawnym brak było podstaw i przesłanek do wyłączenia Prezydenta Miasta [...] od rozpatrzenia sprawy. Stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś., organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wójt, burmistrz, prezydent miasta - w stosunku do przedsięwzięć niezastrzeżonych wprost dla kompetencji regionalnego dyrektora ochrony środowiska, Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, starosty i dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. Z dniem 24 września 2019 roku (ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udzielaniu informacji o środowisku (...) - Dz.U. z 2019 r., poz. 1712) nastąpiły zmiany w prawie, w wyniku których zrezygnowano z przekazania do rozstrzygnięcia regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska spraw dotyczących przedsięwzięć, o których mowa w pkt 4, dla których wnioskodawcą jest jednostka samorządu terytorialnego, dla której organem wykonawczym jest organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot od niej zależny w rozumieniu art. 24m ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 i 1890). Uchylono przepis art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. I) u.o.o.ś., a to oznacza, że wójt, burmistrz, prezydent miasta jest obecnie organem właściwym do rozpoznania spraw dotyczących ww. przedsięwzięć. W miejsce dotychczasowego rozwiązania wprowadzono do ustawy inny mechanizm zapewniający właściwy rozdział funkcji i kontrolę konfliktu interesów, tj. przepis art. 64 ust. 1 d, zgodnie z którym, w przypadku gdy wnioskodawcą dla planowanych przedsięwzięć, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 4, jest jednostka samorządu terytorialnego, dla której organem wykonawczym jest organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub podmiot od niej zależny w rozumieniu art, 24m ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713 i 1378), regionalny dyrektor ochrony środowiska, stwierdzając konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zamiast opinii, o której mowa w ust. 1 pkt 1, dokonuje uzgodnienia w drodze postanowienia. Postanowienie to można zaskarżyć zażaleniem, stosownie do art. 65 ust. 2 u.o.o.ś.
W świetle przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania decyzji brak było podstawy prawnej nakazującej wyłączenie Prezydenta od orzekania w sprawie, w której podmiotem inicjującym postępowanie (stroną tego postępowania) jest gmina lub podmiot od niej zależny, co wynika z przepisów art. 75 ust. 1 pkt 1 i art. 64 ust. 1d u.o.o.ś. Oznacza to, że dopuszczalne jest połączenie ról procesowych organu orzekającego sprawie z rolą podmiotu reprezentującego stronę uprawnioną do złożenia wniosku o jego wszczęcie. Oczywiście musi to skutkować ograniczeniem praw procesowych takiej gminy, wówczas gdy sprawa trafi do sądu administracyjnego, a to stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r., sygn. K 32/2008.
Podstawą wyłączenia Prezydenta w tej sprawie nie mógł być również przepis art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż przepis ten wskazuje podstawy wyłączenia pracownika organu, a nie samego organu. Przesłanki wyłączenia organu administracji publicznej zostały natomiast uregulowane w art. 25 § 1 k.p.a. i w sprawie nie było podstaw do wyłączenia organu I instancji od orzekania.
W toku postępowania zapewniono społeczeństwu udział w postępowaniu wobec podawania do publicznej wiadomości niezbędnych informacji wymaganych przepisami art. 33 ust. 1 u.o.o.ś., co zostało udokumentowane.
Porównanie treści decyzji organu I instancji oraz decyzji tego samego organu z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, która znalazła się w aktach sprawy wobec sformułowanego przez stronę skarżącą zarzutu odwołania, dokonana ocena przedmiotów obydwu postępowań i szczegółowa analiza parametrów i mechanizmów planowanych przedsięwzięć dokonana przez SKO nie daje podstaw do zakwestionowania wyciągniętych wniosków. W ocenie Sądu są one prawidłowe. W sprawie nie zachodziły więc podstawy do uznania, że wystąpił tzw. stan rzeczy osądzonej.
Także w ocenie Sądu dokonana ocena możliwego oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia nie budzi zastrzeżeń co do rzetelności. Dane i informacje zawarte w raporcie nie były również kwestionowane przez organy współdziałające w wydawaniu decyzji przez organ I instancji.
SKO odniosło się też szczegółowo do zarzutu dotyczącego rzekomych braków raportu wskazując punkty i strony raportu, w których omówione zostały kwestie dotyczące paliwa wykorzystywanego w bloku energetycznym, oddziaływania tego procesu na środowisko, działań, które mają na celu zapobieganie i ograniczanie negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, proponowanego monitoringu tych zjawisk na etapie realizacji jak i eksploatacji.
Organ odwoławczy przekonująco i prawidłowo przedstawił także i uzasadnił stanowisko odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku kompensacji wynikającej z art. 225 ust. 1 u.o.o.ś.
Również przedstawiony w uzasadnieniu skarżonej decyzji wywód odnoszący się do wariantów – proponowanego i alternatywnych jest przekonujący. Nawiązano do treści raportu. Także pozostałe zagadnienia, w tym powiązania planowanej inwestycji z innymi przedsięwzięciami, zdaniem Sądu rzetelnie odnoszą się do informacji raportu.
Przed wydaniem decyzji organ I instancji uzyskał wymagane przepisem art. 77 ust. 1 ustawy uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], co nastąpiło postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 roku oraz opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2020 roku. Wobec tego, że Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] - Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie w opinii z dnia 14 kwietnia 2020 roku stwierdził brak wymogu przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienie z nim warunków realizacji przedsięwzięcia nie było wymagane, a to stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś.
Zaskarżona decyzja posiada wszystkie elementy, o których mowa w art. 82 ust. 1 ww ustawy. Przepis art. 85 ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. wskazuje na elementy, które, niezależnie od ogólnych wymagań wynikających z K.p.a., powinno posiadać uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienia i opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1 tej ustawy.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że nie są one zasadne. Słusznie uczestnik – inwestor zauważył, że nie zostały one postawione w toku postępowania administracyjnego, ale analiza decyzji, akt sprawy oraz wyjaśnienia inwestora pozwoliły na ich weryfikację.
Skarżący zarzucił, że organ wydał decyzję pomimo odstąpienia od porównania w raporcie zastosowanej technologii spalania odpadów z najlepszą dostępną techniką (BAT), które to porównanie jest obowiązkowe dla instalacji termicznego przekształcania odpadów o wydajności powyżej 3 ton na godzinę wymagających z tego tytułu pozwolenia zintegrowanego.
Tymczasem planowana instalacja zgodnie z zaskarżoną decyzją środowiskową jest instalacją o godzinowej mocy przerobowej spalanych odpadów wynoszącą 2,95 ton. Po przeanalizowaniu akt i wydanych w sprawie decyzji oraz treści skargi zdaniem Sądu rację ma inwestor, który w piśmie procesowym z dnia 7 października 2021 r. przedstawił swoje szczegółowe stanowisko. Rację należy przyznać inwestorowi, że jak się wydaje, skarżący wyłącznie na potrzeby uzasadnienia skargi dokonał następującej operacji wyliczenia: podzielono roczną wydajność instalacji na poziomie 25.842 Mg/rok przez założoną przez skarżącego (ale niewynikającą z decyzji) liczbę godzin pracy instalacji w roku na poziomie 8.000 Mg/rok i 8.424 Mg/rok i uzyskano w ten sposób większą godzinową wydajność instalacji równą odpowiednio - 3,23 Mg/h i 3,06 Mg/h (również nie wynikającą z decyzji).
Tymczasem zaskarżona decyzja w pkt 1.1 sentencji (str. 2) stanowi: "Maksymalna roczna wydajność linii termicznego przekształcania odpadów wynosić będzie do ok. 25.842 Mg odpadów poddawanych przeróbce. Godzinowa masa spalanych odpadów wynosić będzie ok. 2,95 Mg.". "Przewidywany roczny czas pracy instalacji termicznego przetwarzania odpadów komunalnych będzie wynosić ok. 8.760 godzin.". Zapisy identycznej treści powtórzono w Załączniku do decyzji środowiskowej stanowiącym jej integralną część - "Charakterystyka przedsięwzięcia". Z zapisów tych wynika, że instalacja ma przewidzianą określoną wydajność godzinową na poziomie 2,95 Mg, która po pomnożeniu przez rzeczywistą liczbę godzin pracy instalacji w danym roku przekłada się na roczną wydajność instalacji, która to będzie wynosić w każdym przypadku maksymalnie 25.842 Mg (wówczas gdyby instalacja pracowała przez cały rok bez przerwy).
Wyliczenie mocy przerobowej instalacji przedstawione w skardze polega na zmniejszeniu ilości godzin pracy instalacji w roku bez zmiany maksymalnej możliwej ilości przetwarzanych w takiej sytuacji odpadów na godzinę. Tymczasem – co logiczne - instalacja o określonych godzinowych zdolnościach przerobowych w przypadku krótszej pracy przetworzy mniej odpadów. Jeżeli instalacja będzie pracowała przez cały rok bez przerwy (8.760 godzin) - wydajność roczna instalacji wyniesie 25.842 Mg, jeżeli instalacja będzie pracowała mniej - wydajność roczna instalacji wyniesie odpowiednio mniej. Uczestnik przytoczył w swoim piśmie przykładowe wyliczenia pozwalające zrozumieć ten mechanizm.
Obliczenia przedstawione w skardze opierają się na założeniu, że przy krótszej pracy instalacji roczne ilości przetwarzanych odpadów się nie zmienią i dzieli się roczne maksymalne możliwe ilości przetwarzanych odpadów przez mniejszą liczbę godzin pracy instalacji. W rzeczywistości w ten sposób uzyskiwane wyniki nie uwzględniają parametrów planowanego przedsięwzięcia. Słusznie więc podnosi inwestor, że prawidłowe oszacowanie rocznych ilości odpadów przetworzonych przy krótszym aniżeli 8.760 godzin czasie pracy należy wyliczyć jako iloczyn rzeczywistego czasu pracy instalacji i jej godzinowych zdolności przerobowych. Natomiast operacja przeliczeniowa jakiej dokonał skarżący nie uwzględnia tych maksymalnych godzinowych parametrów spalania odpadów. Stanowisko przyjęte przez skarżącego oznaczałoby bowiem w praktyce, że wraz z mniejszą roczną ilością godzin pracy instalacji automatycznie wzrasta jej wydajność godzinowa. Tymczasem to wydajność godzinowa jest głównym czynnikiem określającym parametry pracy instalacji i ten czynnik nie może być w sposób dowolny zwiększony, gdyż jest uwarunkowany wielkością i konstrukcją urządzenia. Zgodnie natomiast z argumentacją przyjętą przez Skarżącego - jeżeli przyjąć skrajne warunki pracy instalacji na poziomie 1 godziny w roku, to jej wydajność godzinowa wynosiłaby 25.842 Mg/h, co jest absurdem.
Jak słusznie wskazał uczestnik (inwestor) w piśmie z dnia 7 października 2021 r. bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej w powyższym zakresie potwierdzają również przepisy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. z 2014 r., poz. 1169), które dotyczą m.in. instalacji termicznego przekształcania odpadów wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego (o zdolności przetwarzania ponad 3 tony na godzinę).
Załącznik do tego Rozporządzenia określający rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości odnosi się do wielkości przetwarzania "na godzinę" i "na dobę" stanowiąc m.in.:
"(...) 5. Instalacje w gospodarce odpadami: (...)
do termicznego przekształcania odpadów:
a) innych niż niebezpieczne o zdolności przetwarzania5) ponad 3 tony na godzinę.
b) niebezpiecznych o zdolności przetwarzania5) ponad 10 ton na dobę; (...)
dla odpadów innych niż niebezpieczne (...)
do odzysku lub unieszkodliwiania z wykorzystaniem fermentacji beztlenowej o zdolności przetwarzania5) nie mniejszej niż 100 ton na dobę".
Indeks górny5) jest zdefiniowany w Rozporządzeniu jako:
"5) Największa ilość określonego odpadu lub odpadów, która może być przetworzona w jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji ".
Z treści skargi rzeczywiście zaś wynika, że A. "normalne warunki pracy instalacji" odnosi do wielkości rocznej i próbuje wykazać, że normalne warunki to nie 8.760 godzin, ale standardowo w tego typu instalacjach 8.000 godzin, a w wariancie najbardziej optymistycznym, zakładającym tylko 14 - dniowy przestój w skali roku - 8.424 Mg/rok. Pozostaje to jednak w oderwaniu od zacytowanych unormowań powyższego Rozporządzenia, gdyż w akcie tym łączy się normalne warunki pracy ze zdolnościami godzinowymi lub dobowymi poszczególnych rodzajów instalacji, a nie z wielkościami rocznymi. Skoro przez zdolność przetwarzania zgodnie z Rozporządzeniem rozumie się największą ilość określonego odpadu lub odpadów, która może być przetworzona w danej jednostce czasu w normalnych warunkach pracy instalacji, to nie ulega wątpliwości, że tą jednostką czasu (do której należy odnosić normalne warunki pracy) jest w przypadku planowanej instalacji godzina, a nie cały rok.
Rację ma więc uczestnik, że skoro zdolność przetwarzania Bloku energetycznego oznacza największą ilość odpadu, która może być przetworzona w Bloku w ciągu jednej godziny w normalnych warunkach pracy instalacji, to dla potrzeb określenia zdolności przerobowych miarodajne są normalne warunki pracy instalacji w jednostce czasu, którą dla planowanej instalacji termicznej jest godzina. To zaś pozwala uwzględnić m.in. obowiązkowe przeglądy instalacji.
Odnośnie zarzutu A., że nie jest możliwa praca instalacji przez 8.760 godzin w roku (365 dni) uczestnik wyjaśnił, że faktycznie, w okresie gwarancji, która zakłada obowiązkowe przeglądy, instalacja nie będzie mogła pracować przez wszystkie dni roku, jednak w późniejszym okresie, w którym to (poza ekstremalnymi sytuacjami jak np. awarie) już sam eksploatujący instalację decyduje o potrzebie, okolicznościach i terminach jej przestojów i nie jest wykluczone, że może mieć miejsce ciągła praca instalacji przez okres kolejnych 12 miesięcy, zakładając np. zakończenie jednego przestoju 31 grudnia danego roku i rozpoczęcie kolejnego 1 stycznia następującego po 12 miesiącach nieprzerwanej pracy (przykład uczestnika). W decyzji środowiskowej uwzględnione są maksymalne możliwe do osiągnięcia parametry pracy instalacji, a przesłanką do tego jest zabezpieczenie inwestora przed sytuacją, w której spełnione będą wszystkie warunki pracy instalacji przez możliwe maksymalnie 8.760 godzin, a postanowienia decyzji środowiskowej ograniczające czas pracy instalacji np. do 8.000 godzin zmuszałyby inwestora do wyłączenia instalacji z eksploatacji. Konkretne zapisy w kontrolowanej decyzji środowiskowej są wynikiem tego, że taka sytuacja miała miejsce w przypadku już funkcjonujących instalacji i inwestor korzystając z doświadczeń innych podmiotów, chciałby uniknąć w przyszłości sytuacji, w której przy technicznych możliwościach kontynuowania pracy instalacji zmuszony byłby ją wyłączać z uwagi na ograniczenia czasu pracy określone w decyzji środowiskowej. Nie ma zaś podstaw do decyzyjnego ograniczenia możliwości wykorzystania maksymalnych mocy przerobowych, wtedy kiedy będą do tego istniały warunki.
Zarazem jest oczywiste, że zmniejszenie w danym roku maksymalnego czasu pracy (8.760 h) dla instalacji o określonej decyzją wydajności godzinowej (2,95 Mg/h) - spowoduje odpowiednie zmniejszenie ilości odpadów spalanych w ciągu roku, a nie tak jak zarzuca A. - zmianę ustalonej w decyzji środowiskowej godzinowej wydajności instalacji.
Odnosząc się jeszcze do wydajności godzinowej instalacji uczestnik wyjaśnił, że budowa w [...] Bloku energetycznego stanowi realizację drugiego etapu projektu samorządowego "Zintegrowany system gospodarki odpadowo - energetycznej w Regionie Południowym województwa [...]", w ramach którego Instalacja Komunalna w [...] zagospodarowuje odpady pochodzące od około 340 tysięcy mieszkańców, tj. mieszkańców Miasta [...] oraz 27 samorządów, które zawarły z Miastem [...] porozumienia międzygminne w zakresie zagospodarowania odpadów komunalnych. Fundamentem dla określenia godzinowej zdolności przerobowej Bloku energetycznego, a zarazem czynnikiem determinującym wielkość jego mocy przerobowych była właśnie ilość pozostałości z sortowania powstających w Instalacji Komunalnej w [...] z tego strumienia odpadów.
Uczestnik wskazał też, że w dniu 21 września 2021 r. Spółka zawarła z [...] S.A. - [...] S.A. kontrakt w przedmiocie budowy w [...] Bloku energetycznego, który przewiduje tzw. "Dyspozycyjność" Bloku energetycznego, tj. sumaryczny czas pracy instalacji w ciągu roku wyrażony w godzinach. Kontrakt przewiduje, że "dyspozycyjność" będzie wynosiła: w pierwszym roku Okresu Gwarancji: > 7 600, w drugim roku Okresu Gwarancji: > 7 800 oraz w trzecim roku Okresu Gwarancji: > 8 000 godzin. Po okresie gwarancji, w którym nie będą już wymagane obowiązkowe przeglądy, inwestor może w sprzyjających (bezawaryjnych) warunkach tak poprowadzić eksploatację instalacji by pracować maksymalną ilość godzin (8.760). Nominalna gwarantowana ilość odpadów przetwarzanych w instalacji wynosi 22 tysiące na rok przy gwarantowanym czasie pracy 8.000 tysięcy godzin oraz kaloryczności odpadów na poziomie 13 MJ/kg.
Jak z powyższego wynika, wyjaśnienia uczestnika dotyczące tej kwestii, oczywiście, po ich zweryfikowaniu, były bardzo pomocne przy rozpoznaniu akurat tego zarzutu. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko uczestnika, bo jego odniesienie się do skargi było logiczne, spójne i przekonujące. Nawiązywało do danych zawartych w decyzji. Natomiast zarzuty skargi były zupełnie inne niż w odwołaniu. Nie podniesiono ich w toku postępowania w ogóle. Zaznaczyć jednak należy, że wszystkie potrzebne dane wynikały z przestawionych Sądowi akt sprawy, w tym z raportu i decyzji.
Co do naruszenia art. 66 ust. 5 u.o.o.ś. w związku z art. 143 i ar.t 201 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska, Sąd zauważa, że planowany blok energetyczny ma być instalacją o zdolności przetwarzania poniżej 3 ton na dobę, a więc nie jest wymagane porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami bo ten wskaźnik inwestycji (2,95 Mg/h) nie obliguje także do uzyskania pozwolenia zintegrowanego.
Zastrzeżenia strony skarżącej do raportu nie zostały poparte żadnymi dowodami, które podważyłyby jego wiarygodność.
Zupełnie niezrozumiały jest zarzut, że "decyzja nie zawiera jednostek redakcyjnych jak pkt I.1 i I.2, więc niezrozumiały jest obowiązek zawarty w pkt 3.1 decyzji". Oczywiście decyzja organu odwoławczego nie zawiera takich jednostek, ale już decyzja organu I instancji zawiera. Jej oznaczenie dotyczące poszczególnych rozstrzygnięć jest czytelne i przejrzyste. Bez trudu można więc odszukać ww jednostki redakcyjne.
Co do kolejnego zarzutu to w pkt II decyzji Prezydenta (str. 7/27) postanowiono, że "Przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie ma obowiązku przeprowadzenia:
- Ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. (...)". Z powyższym rozstrzygnięciem koresponduje treść uzasadnienia, która wprost uzasadnia powyższe tym, że "posiadanie na etapie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia i elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływanie na środowisko".
Zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś., ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być przeprowadzona, jeżeli na późniejszym etapie procesu inwestycyjnego z wnioskiem o jej ponowne przeprowadzenie wystąpi podmiot planujący realizację przedsięwzięcia albo właściwy organ stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tak więc ponowna ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko powinna zostać przeprowadzona w ww wypadkach, które przewidują przepisy prawa. Wówczas to w ramach tej procedury powinna zostać zapewniona możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu.
Niezależnie od treści zarzutów przy kontroli decyzji i poprzedzającego ją postępowania Sąd nie dopatrzył się uchybień, które dawałyby przedstawione wcześniej podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji. Dlatego należało skargę oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.