II SA/Rz 1136/25

II SA/Rz 1136/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-11-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Kłoda-Szeliga /sprawozdawca/
Magdalena Józefczyk /przewodniczący/
Maria Mikolik
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2025 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. w T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2025 r. nr 1801-IOC..4823.14.2025 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów – skargę oddala –
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS, Organ odwoławczy lub Organ II instancji) z 7 lipca 2025 r. nr 1801-IOC.4823.14.2025, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno - Skarbowego w [...] (dalej: Naczelnik lub Organ I instancji) z 11 kwietnia 2025 r. nr [...], wydaną w przedmiocie wymierzenia Skarżącej – B. sp. z o.o. w T. kary pieniężnej za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi.
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:
26 lipca 2024 r. w miejscowości [...], funkcjonariusze Podkarpackiego Urzędu Celno - Skarbowego w [...] przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], przewożącego towar o nazwie [...] o kodzie CN [...] i masie brutto 23440 kg. W wyniku kontroli ustalono, że w elektronicznym zgłoszeniu SENT jako nadawcę towaru wskazano O., [...], jako podmiot odbierający – B. Sp. z o.o., ul. [...] (dalej: Skarżąca), natomiast wg dokumentu CMR B/N z 26 lipca 2024 r. nadawcą towaru była B. Sp. z o.o., a jego odbiorcą – E. Sp. z o.o., [...].
Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół, który został podpisany przez funkcjonariuszy oraz kierującego pojazdem. Skarżąca, wezwana do złożenia wyjaśnień, zakwestionowała stwierdzone w toku kontroli naruszenie przepisów ustawy SENT i przedłożyła pakiet dokumentów obejmujący m.in. ukraiński dokument celny nr [...], CMR w/n z 23 lipca 2024 r. i CMR B/N z 26 lipca 2024r., PZ-przyjęcie zewnętrzne 40/07/2024 z 26 lipca 2024 r., lnvoice49 z 24 lipca 2024 r. oraz fakturę sprzedaży towaru na rzecz firmy E. Sp. z o.o. w L. nr [...] z 30 lipca 2024 r. W wyjaśnieniach podkreśliła, że przewóz towaru nie rozpoczął się na terytorium RP, ale na terytorium Ukrainy, a zatem dokument SENT został wystawiony poprawnie.
Decyzją z 11 kwietnia 2025 r. nr [...], Organ I instancji działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111), art. 3 ust. 11, art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 24 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1218 ze zm. w brzmieniu obowiązujących w kontrolowanym okresie – dalej: ustawa SENT), § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 kwietnia 2022 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2022 poz. 898 ze zm.), nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.
Organ I instancji stwierdził, że Skarżąca nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy SENT, tj. podała w zgłoszeniu SENT dane niezgodne ze stanem faktycznym, w zakresie podmiotów uczestniczących w przewozie. Okoliczność ta obligowała do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT.
Jednocześnie Organ I instancji podkreślił, że w jego ocenie, w sprawie nie zaistniały okoliczności, o którym mowa w art. 21 ust. 3 ustawy SENT, przemawiające za odstąpieniem od wymierzenia kary pieniężnej.
Skarżąca, w treści odwołania, zakwestionowała ustalenia organu w zakresie uznania jej za podmiot wysyłający wskazując, że dokonała zakupu towaru na terytorium Ukrainy i stała się jego właścicielem w momencie załadunku towaru (na warunkach FCA) aż do momentu jego rozładunku w magazynie kupującego na warunkach DDP. Podkreśliła, że skoro "nie dokonała przewozu rozpoczynającego się na terytorium Polski, nie mogła dopuścić się stwierdzonego w roku kontroli naruszenia". W ocenie Skarżącej sprzedaż przewożonego towaru, pozostającego na placu składowym ukraińskiej firmy O. T. L., która zgodnie z umową miała towar wysłać i dostarczyć do m. [...], nie powoduje, że zgłoszenie SENT zostało nieprawidłowo wypełnione. Strony korzystały bowiem z istniejących regulacji prawnych i w taki właśnie sposób ustaliły warunki jego dostawy, które organ w zaskarżonej decyzji całkowicie pominął. Błędnie bowiem przyjął, że dokonując przewozu rozpoczynającego się na terytorium Polski strona uchybiła przepisom ustawy SENT, tym bardziej, że kontrolujący pozwolił na dalsze kontynuowanie przewozu bez korekty właściwych danych, a kierowca nie został ukarany mandatem karnym. Ponadto Skarżąca zarzuciła organowi brak uwzględnienia przesłanek przemawiających za odstąpieniem od nałożonej kary i ustalenia, czy odstąpienie to stanowi pomoc publiczną albo pomoc de minimis. W ocenie Skarżącej doszło również do naruszenia przepisów procesowych, w szczególności zasad związanych z działaniem tzw. "przyjaznej administracji".
Opisaną na wstępie decyzją z 7 lipca 2025 r. nr 1801-IOC.4823.14.2025, DIAS utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Organu I instancji 11 kwietnia 2025 r. Podkreślił, że nałożenie kary pieniężnej było słuszne, gdyż w toku prowadzonego postępowania wykazano, w sposób nie budzący wątpliwości, że Skarżąca podała dane niezgodne ze stanem faktycznym, w zakresie podmiotu wysyłającego i podmiotu odbierającego. Odnosząc się do przesłanek z art. 21 ust. 3 ustawy SENT, DIAS podał, że odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej nie leży w interesie publicznym, ponieważ stanowi złamanie zasady obowiązku zapłaty i zmniejsza dochody publiczne. Tym bardziej, że należności wynikające z kar mają charakter szczególny, gdyż obok funkcji dochodowej Skarbu Państwa pełnią przede wszystkim funkcję sankcyjną. Mając na uwadze okazaną dokumentację nie stwierdził również, aby w sprawie zaistniał "ważny interes podmiotu wysyłającego". Sytuacja finansowa i majątkowa Skarżącej jest bowiem stabilna, natomiast dolegliwość wynikająca z konieczności zapłaty kary pieniężnej jest oczywista i sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie odwołującego się, uzasadniającym odstąpienie od wymierzenia kary.
W skardze do WSA w Rzeszowie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając zaskarżonej decyzji:
1) błąd w ustaleniach faktycznych w sprawie, polegający na błędnym przyjęciu, że w zgłoszeniu SENT nastąpiło podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, w zakresie podmiotów uczestniczących w przewozie, tj. naruszenie przepisu art. 5 ust. 2 ustawy SENT, w sytuacji gdy dane podane w zgłoszeniu SENT były prawidłowe i dopiero w trakcie dokonywanego transportu doszło do zmiany w zakresie podmiotów uczestniczących w przewozie - w konsekwencji błędne uznanie, że doszło do naruszeniem obowiązku wynikającego z ww. art. 5 ust. 2 ustawy SENT, w wyniku czego błędnie nałożono na Skarżącą administracyjną karę pieniężną;
2) naruszenie art. 24 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 2 i art. 26 ust. 3 ustawy SENT, polegające na nieodstąpieniu od nałożenia na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej, w związku z naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 2 ustawy SENT, przejawiające się w nieuwzględnieniu wniosku Skarżącej o odstąpienie od nałożenia pieniężnej, w sytuacji gdy w takim samym stanie faktycznym i prawnym Organ I instancji dokonał odmiennej interpretacji ww. przepisów i decyzją z 30 lipca 2025r. Nr [...] stwierdził jedynie naruszenie przez Skarżącą obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 2 ustawy SENT, poprzez podanie w zgłoszeniu przewozu Nr [...] danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zakresie podmiotów uczestniczących w przewozie i odstąpił od nałożenia kary pieniężnej;
3) naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i rozpatrzenie złożonego w odwołaniu wniosku Skarżącej o odstąpienie od nałożenia na Skarżącą administracyjnej kary pieniężnej wyłącznie w jednej instancji,
Skarżąca zarzuciła również naruszenie zasady pewności prawa wynikającej z art. 14 ustawy - Prawo przedsiębiorców, zasady pogłębiana zaufania wynikającej z art. 12 ustawy - Prawo przedsiębiorców oraz zasady przyjaznej interpretacji przepisów wynikającej z treści art. 11 ustawy - Prawo przedsiębiorców, oraz naruszenie przepisów i zasad dotyczących sporządzania uzasadnień decyzji, czego skutkiem jest fakt, że uzasadnienie zaskarżonej obecnie decyzji jest nieprzekonywujące i wskazuje na dowolności w stosowaniu prawa przez organ odwoławczy.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.
Postanowieniem z 25 września 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 1136/25 WSA w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji publicznej w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Rozpoznając skargę w tak zakreślonych granicach Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W szczególności brak podstaw do uznania, że stan faktyczny w niniejszej sprawie został błędnie ustalony.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że to Skarżąca realizowała przewóz towaru na terenie kraju tj. z [...], gdzie odebrała zakupiony wcześniej towar podlegający ustawie SENT ([...]), a następnie dostarczyła do E. sp. z o.o. Wskazuje na to analiza dokumentów dołączonych do zgłoszenia SENT, tj. faktur i dokumentów przewozowych.
W zgłoszeniu SENT jako nadawcę wskazano ukraiński podmiot O. T. L.,, a jako podmiot odbierający – Skarżącą, mimo że z dokumentów towarzyszących wynikało, że to Skarżąca jest podmiotem wysyłającym, jako sprzedawca towaru do firmy E. sp. z o.o. będącej faktycznym odbiorcą towaru.
Trzeba zaznaczyć, że ustawa SENT precyzuje m.in. zasady systemu monitorowania drogowego przewozu towarów, obowiązki podmiotów uczestniczących w drogowym przewozie towarów oraz odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z tym przewozem, przy czym obowiązek przesyłania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszeń dla celów SENT nakłada na przedsiębiorców, którzy spełniają ustawową definicję podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego lub przewoźnika.
Zgodnie z art. 2 pkt 7 lit. a ustawy SENT podmiot wysyłający oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. - o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931, ze zm. – dalej ustawa VAT) m.in. uprawnioną do rozporządzania towarami jak właściciel w momencie rozpoczęcia przewozu - w przypadku gdy dostarcza towary na rzecz podmiotu odbierającego w celu dokonania dostawy towarów po zakończeniu przewozu towarów.
Zgodnie z art. 2 pkt 6 lit. a ustawy SENT podmiot odbierający oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów lub nabycia towarów w przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy VAT.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości że Skarżąca, w związku z nabyciem towaru w Ukrainie, dopuszczeniem tego towaru do obrotu oraz przewozem towaru na terytorium Rzeczpospolitej Polski w celu dokonania jego dostawy na rzecz firmy E. Sp. z o.o. wypełniła dyspozycję wskazanego powyżej art. 2 pkt 7 lit, a ustawy SENT. ti. przyjęła status podmiotu wysyłającego. Status podmiotu odbierającego, zgodnie z treścią art. 2 pkt 6 lit. a ustawy, przyjęła natomiast firma E. Sp. z o.o. - towar, po jego nabyciu przez Skarżącą, był przedmiotem przewozu z zamiarem dokonania dostawy na rzecz wskazanej firmy. Zgodnie z przedłożoną przez Skarżącą fakturą VAT nr [...] dostawa towaru przez firmę B. Sp. z o. o., na rzecz firmy E. Sp. z o.o. miała miejsce 30 lipca 2024 r.
Odnosząc się do zarzutów Skarżącej, która powołuje się na umówione warunki dostawy - formuły Incoterms - podkreślić należy, że wewnętrzne ustalenia stron, w kwestii warunków dostawy, pozostają bez wpływu na obowiązki publicznoprawe wynikające z obowiązujących przepisów prawa - w tym przypadku przepisy ustawy SENT. Uzgodnienia stron, co do transportu, jak również porozumienia, co do podziału obowiązków pomiędzy sprzedającym i kupującym w handlu międzynarodowym (np. załadunek, rozładunek, ryzyko uszkodzenia lub utraty towaru) funkcjonują niezależnie od obowiązków publicznoprawnych podmiotów gospodarczych i w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie zmienia faktu, że Skarżąca dysponowała towarem jak właściciel już od chwili dopuszczenia go do obrotu na granicy RP.
Tym samym zarzut Skarżącej, że organy obu instancji pominęły w swoich rozważaniach fakt, że realizowany przewóz nie rozpoczął się na terytorium RP, wraz z sugestią, że w takim razie sporne obowiązki nie dotyczą tego przewozu, a dokument SENT został wystawiony prawidłowo - należy uznać za bezzasadny. Od momentu bowiem rozpoczęcia przewozu na terytorium RP, ustawa SENT nakłada na przedsiębiorców określone obowiązki, oceniane według stanu faktycznego istniejącego w momencie rozpoczęcia przewozu na terytorium RP.
Wobec tego, w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zastosowanie znajduje art. 5 ust. 1 ustawy SENT, zgodnie z którym, w przypadku przewozu towaru, rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy VAT, podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. Dane, jakie powinno zawierać zgłoszenie w przypadku dostawy towarów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy SENT, to dane podmiotu wysyłającego oraz podmiotu odbierającego (imię i nazwisko albo nazwę, adresy zamieszkania albo siedziby, numery identyfikacji podatkowej). Skoro Skarżąca w zgłoszeniu [...] , jako podmioty zaangażowane w przewóz wskazała: jako podmiot odbierający – B. Sp. z o.o., jako nadawcę – O. T. L., podczas gdy jako podmiot wysyłający powinna wskazać – B. Sp. z o.o., a jako podmiot odbierający: E. Sp. z o.o. Podane w zgłoszeniu SENT dane są zatem niezgodne ze stanem faktycznym, w zakresie podmiotów uczestniczących w przewozie. Skarżąca dopuściła się zatem naruszenia art. 5 ust. 2 ustawy SENT.
Sąd podziela stanowisko organów, że Skarżąca, która w momencie rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju, była uprawniona do rozporządzania towarem jak właściciel i faktycznie nim rozporządziła dokonując jego sprzedaży, w świetle przepisu art. 2 pkt 7 lit.a ustawy SENT przyjęła status podmiotu wysyłającego. W myśl tego przepisu, za podmiot wysyłający uznaje się osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą dostawy towarów w rozumieniu ustawy VAT:
– ostatniej przed rozpoczęciem przewozu towarów - w przypadku gdy jest dostawcą towaru, a po wydaniu towaru jest on przewożony na rzecz podmiotu odbierającego,
– uprawnioną do rozporządzania towarami jak właściciel w momencie rozpoczęcia przewozu - w przypadku gdy dostarcza towary na rzecz podmiotu odbierającego w celu dokonania dostawy towarów po zakończeniu przewozu towarów.
W związku z powyższym obowiązkiem Skarżącej było podanie prawidłowych danych (ich aktualizacja) w zgłoszeniu SENT, stosownie do treści art.5 ust.2 ustawy SENT. Okoliczności sprawy wskazują na to, że Skarżąca dokonując zamiany CMR spowodowała, że dane zawarte w zgłoszeniu SENT były sprzeczne z dokumentami towarzyszącymi, w zakresie dostawcy i odbiorcy towaru.
W myśl art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, podanie nieprawidłowych danych innych niż dotyczące towaru powoduje odpowiedzialność administracyjną, skutkującą nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł.
W takich okolicznościach, postępowanie wyjaśniające i stanowisko organów należało ocenić jako zgodne z zasadami określonymi w ustawie SENT i Ordynacji podatkowej. Zasadnie uznały organy, że zasady współpracy pomiędzy kontrahentami i stosowanie zasad dostawy towarów INCOTERMS, nie mogą stać na przeszkodzie realizowania obowiązków wynikających z ustawy SENT. W ocenie Sądu, brak podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi.
Prawidłow zostało również uzasadnione stanowisko organu, co do powodów nieodstąpienia od nałożenia kary, przy uwzględnieniu przesłanek określonych w art. 24 ust. 3, tj. okoliczności mogących świadczyć o wystąpieniu przesłanki ważnego interesu strony albo interesu publicznego.
W ocenie Sądu zasadnie uznano, że opisane naruszenie nie może być traktowane jako uchybienie mniejszej wagi, ponieważ z punktu widzenia celów ustawy, czyli m.in. monitorowania przewozu, istotne jest wskazanie danych pozwalających na ustalenie rodzaju towaru, nadawcy i odbiorcy, trasy przewozu.
Organy wyjaśniły znaczenie pojęć "ważnego interesu strony" oraz "interesu publicznego". Wyrażenia te nie zostały zdefiniowane w ustawie, a z uwagi na to, że stanowią tzw. klauzule generalne, ich wykładnia każdorazowo wymaga odniesienia do okoliczności konkretnego przypadku. Rozważenie "interesu publicznego" wymaga uwzględnienia celu ustawy, a więc skutecznego monitoringu przewozu tzw. "towarów wrażliwych", a ponadto łączących się z tym wartościami ogólnymi, wspólnymi dla całego społeczeństwa. Przede wszystkim w interesie publicznym leży powszechne przestrzeganie prawa. Stwierdzone naruszenie nie stanowiło wyłącznie uchybienia formalnego, ponieważ dotyczyło podania w formularzu zgłoszenia SENT nieprawidłowych danych w zakresie podmiotów uczestniczących w przewozie towaru. Trudno zatem stwierdzoną nieprawidłowość w zgłoszeniu SENT uznać za nieistotną i błahą, skoro uniemożliwia prawidłową identyfikację stron obrotu towarowego.
Analizie poddano również przesłankę "ważnego interesu strony". W przypadku podmiotu korporacyjnego o ważności tego interesu przede wszystkim decyduje sytuacja ekonomiczna, zasób majątkowy i zdolności płatnicze do wywiązywania się z bieżących zobowiązań. Okoliczności takich nie stwierdzono. Organy zasadnie oceniły kondycję finansową spółki a ewentualne zagrożenie płynności finansowej Skarżącej nie zostało w przedmiotowej sprawie wykazane.
Przepisy ustawy SENT przewidują sankcje pieniężne za obiektywne stwierdzony fakt naruszenia obowiązków w niej określonych, a odstąpienie od nałożenia kary powinno być wyjątkowe. Takich wyjątkowych okoliczności organ w niniejszej sprawie nie stwierdził, a ocena ta jest – w ocenie Sądu – słuszna. Orzekające organy należycie wyjaśniły, z jakich względów nie stwierdzono przesłanek, o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT.
Odnosząc się do zarzutów skargi, należy podkreślić, że przepisy ustawy SENT w zakresie określenia wysokości kary mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu "towarów wrażliwych". Ustawodawca nie zdecydował się na rozwiązanie prawne uzależniające wysokość kary (jej stopniowalność) od wartości potencjalnego uszczerbku należności podatkowych. Organ nałożył karę z tytułu stwierdzenia nieprawidłowości w formularzu SENT, uznając że jest to konieczne dla osiągnięcia celu ustawy SENT. Celem tym jest zapewnienie skutecznej kontroli przewozu tzw. "towarów wrażliwych" oraz dyscyplinowanie uczestników obrotu gospodarczego bez jednoczesnego narażania podmiotu na utratę płynności finansowej.
Sąd dostrzega przy tym, że sposób postępowania Spółki zakwestionowano dwukrotnie, jednak kara wymierzona została tylko w jednym przypadku. W ocenie Sądu, takie postępowanie organu - wbrew zarzutom podniesionym w treści niniejszej skargi - nie narusza praw strony, a jest dla niej względniejsze, a nadto zostało skrupulatnie wyjaśnione w treści zaskarżonej decyzji. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy istotnym bowiem jest, że oba stwierdzone naruszenia Skarżącej, sprowadzające się do popełnienia tożsamego przedmiotowo naruszenia przepisów ustawy SENT, cechuje zbieżność w czasie, uniemożliwiająca usunięcie wadliwego sposobu przygotowania dokumentacji. W tej sytuacji nałożenie na Skarżącą kary administracyjnej w każdym przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy byłoby bardzo rygorystycznym egzekwowaniem obowiązującego prawa. W tej sytuacji Sąd uznaje rozstrzygnięcie organu odwoławczego, nakładające na Skarżącą jedną karę pieniężną, za rozstrzygnięcie mniej rygorystyczne i względniejsze dla ukaranej, które nie narusza interesu Skarżącej. Wbrew zarzutom skargi w przedmiotowej sprawie nie ma jednak podstawy do uznania za zasadne odstąpienia od wymierzenia kary.
Podsumowując, należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi, DIAS prawidłowo zastosował w sprawie przepisy ustawy SENT, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej przewidzianej art. 24 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.