II SA/Rz 1104/06

II SA/Rz 1104/06 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2007-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Magdalena Józefczyk
Ryszard Bryk /przewodniczący/
Zbigniew Czarnik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 162 par. 1, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 17 maja 2007 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...]Komendant Wojewódzki Policji uchylił decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] orzekającą o wygaśnięciu decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2001 r., nr [...] oraz zmieniającą ją decyzję z dnia [...] września 2004 r., nr [...] przyznającą Z. D. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu. Uchylając decyzję Komendanta Miejskiego Policji organ odwoławczy orzekł o umorzeniu postępowania I instancji. W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że uchylenie i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego jest skutkiem obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem organu odwoławczego decyzja Komendanta Miejskiego Policji musiała zostać uchylona, gdyż wydana została z naruszeniem prawa. Przede wszystkim jej podstawą nie mógł być art. 162 § 1 k.p.a., gdyż ten przepis może stanowić podstawę prawną decyzji wygaszającej decyzję ostateczną tylko wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie dopuszcza możliwość wygaszenia ostatecznej decyzji.
W rozpoznawanej w postępowaniu odwoławczym sprawie, przepisy prawa nie dopuszczały wygaszenia ostatecznych decyzji ustalających dla emerytów - policjantów równoważnik pieniężny za remont zajmowanego mieszkania. Z tego też powodu brak było podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 162 § 1 k.p.a.
Wskazując na to uchybienie Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że z dniem 1 stycznia 2006 r. zmienił się stan prawny regulujący zasady przyznawania dla policjantów równoważników pieniężnych za remont zajmowanego lokalu. Zmiana ta wynikała z nowelizacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego /Dz.U. nr 266, poz. 2246/.
Akt ten wprowadził do tekstu pierwotnego rozporządzenia zmianę polegającą na uchyleniu § 8 oraz § 9 ust. 2, co skutkowało utratą uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez policjantów - emerytów. Ponieważ odwołujący jest policjantem – emerytem i na podstawie wcześniejszych przepisów miał określony ostatecznymi decyzjami równoważnik pieniężny, to po zmianie prawa, a więc od 1 stycznia 2006 r. takie świadczenie nie mogło wypływać z decyzji administracyjnej. To oznacza, że po tej dacie sprawy z zakresu przyznania równoważnika pieniężnego dla policjanta – emeryta nie mogły być rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym i z tego powodu postępowanie pierwszoinstancyjne należało umorzyć.
Z rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Komendanta Policji nie zgodził się Z. D.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił decyzji nierówne traktowanie, naruszenie przepisów Konstytucji RP oraz pozbawienie praw nabytych. Skarżący uznał, że uchylenie decyzji Komendanta Miejskiego Policji i umorzenie postępowania za bezpodstawne pozbawienie prawa do otrzymywania równoważnika pieniężnego na remont mieszkania. Skarżący nie wskazał kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy nie jest wyznaczony zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy rozstrzygają skargi w granicach danej sprawy biorąc z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa.
Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że jej uzasadnienie narusza prawo i z tego powodu skarga podlega uwzględnieniu. Zatem uwzględnienie skargi nastąpiło z innych względów niż w niej podniesione.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje stwierdzenie, że art. 162 § 1 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do takich ostatecznych decyzji, co do których przepisy prawa materialnego stanowią jednoznacznie, że decyzje ostateczne wydane w określonej sprawie podlegają wygaszeniu. Wprost to wynika z treści przepisu, dla którego stosowania wymagane jest istnienie przepisu prawa nakazującego wygaszenie decyzji albo działanie takie podjęte zostaje w interesie społecznym lub interesie strony.
W sprawie rozpoznawanej przez Sąd sytuacja taka nie występowała, na co trafnie zwrócił uwagę Komendant Wojewódzki Policji. Z tego też względu rozpoznając odwołanie uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie. Rozstrzygnięcie to odpowiada prawu, bo eliminuje z obrotu prawnego decyzję, która wydana została z "rażącym naruszeniem" art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.
Ponieważ takie naruszenie było eliminowane w ramach postępowania odwoławczego, to jedynym sposobem na usunięcie tego typu naruszenia było umorzenie postępowania I instancyjnego dotyczącego decyzji Miejskiego Komendanta Policji w sprawie wygaszenia decyzji ustalających równoważnik z tytułu remontu mieszkania dla skarżącego Z. D.. Na tym powinien organ odwoławczy zakończyć rozważania co do przedmiotu objętego odwołaniem, gdyż argumentacja wskazująca na potrzebę uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie równoważnika pieniężnego ustalonego skarżącemu decyzjami z 2001 r. i 2004 r. nie znajduje żadnego oparcia w prawie.
Skutkiem orzeczenia zapadłego przed Wojewódzkim Komendantem Policji jest to, że w obrocie prawnym pozostają decyzje ustalające skarżącemu równoważnik pieniężny. Jest tak dlatego, że decyzje te są ostateczne, a obowiązujące w dniu orzekania prawo nie dawało podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Fakt zmiany przepisów wykonawczych /rozporządzenia MSWiA/ regulujących zasady przyznawania równoważników pieniężnych dla policjantów – emerytów, zwłaszcza uchylenie § 8 oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia pierwotnego nie pociąga skutków wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wręcz przeciwnie, analiza tych podstaw prawnych prowadzi do wniosku, że skarżący jest podmiotem, który ma określony równoważnik pieniężny na remont mieszkania, i że orzeczenia w tym zakresie pozostają w mocy.
Zatem stwierdzenia odmienne, stanowiące podstawę argumentacji uzasadniającej decyzję organu odwoławczego są nietrafne i naruszają art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten pośród składników decyzji wskazuje na jej uzasadnienie prawne, które ma wyjaśniać podstawę prawną decyzji i wskazywać konkretne przepisy prawa. W zaskarżonej decyzji ten element nie został zachowany, gdyż organ błędnie określił zakres umorzenia postępowania przed organem I instancji oraz jego skutki. Z tego też powodu, zdaniem Sądu doszło do naruszenia przepisów postępowania, które w rozpoznawanej sprawie musi być uznane jako istotne, gdyż bezpośrednio oddziałujące na sytuację prawną skarżącego.
Istnienie tego związku pomiędzy sytuacją skarżącego, a naruszeniem zasad odnoszących się do uzasadnienia decyzji musiało prowadzić do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia pomimo trafności samej jego sentencji.