II SA/Rz 1093/22

II SA/Rz 1093/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący/
Karina Gniewek-Berezowska /sprawozdawca/
Magdalena Józefczyk
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 24 § 1 pkt 5, art. 57 § 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 1212
art. 103 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2023 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 29 czerwca 2022 r. nr SKO.4121/60/2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej we wznowionym postępowaniu w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz skarżącego P. K. kwotę 680 zł /słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: "Kolegium", "SKO", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z 29 czerwca 2022 r. nr SKO.4121/60/2021 odmawiająca uchylenia decyzji własnej w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
W podstawie prawnej decyzji Organ powołał art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a.").
Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu.
P.K. (dalej: "Skarżący") na podstawie odpisu wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...] lipca 2020 r. sygn. akt [...] w związku z prowadzeniem pojazdu w stanie po spożyciu alkoholu, decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...] został skierowany na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
W wyniku przeprowadzonego badania lekarskiego, lekarz uprawniony do badań kierowców orzeczeniem z [...] marca 2021 r. nr [...] stwierdził u Skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kat. AM, A1, A2, 1, B1, B, B+E, T.
W związku z powyższym Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] cofnął Skarżącemu uprawnienia kategorii B do kierowania pojazdami, stwierdzone prawem jazdy nr [...], nr druku [...], wydanym dnia [...] września 2004 r. przez Prezydenta Miasta [...], nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W wyniku rozpoznania odwołania Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Pismem z 5 lipca 2021 r. (data wpływu do Organu - 12 lipca 2021 r.) Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z orzeczenia lekarskiego z [...] czerwca 2021 r. nr [...] wskazującego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta [...] w całości i umorzenie postępowania albo uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy. Do pisma Skarżący dołączył ww. zaświadczenie lekarskie, w którym wyznaczono termin następnego badania na dzień 28 grudnia 2021 r.
Postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] SKO w Rzeszowie wznowiło z urzędu postępowanie odwoławcze zakończone wydaniem ostatecznej decyzji przez SKO z [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [....] z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie opisaną na wstępie decyzją z 29 czerwca 2022 r. nr SKO.4121/60/2021 odmówiło uchylenia decyzji dotychczasowej.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że zarówno Organ I instancji (Prezydent Miasta [...]), jak również Organ II instancji (SKO) nie posiadali w chwili orzekania żadnej wiedzy o okoliczności istnienia orzeczenia lekarskiego, którego kopię Skarżący dołączył do wniosku dowodowego. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że z treści ww. opinii wynika, że termin następnego badania wyznaczono na dzień 28 grudnia 2021 r. zatem miała ona charakter czasowy.
W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie brak jest usprawiedliwionych podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia decyzji dotychczasowej stanowiącej przedmiot postępowania.
Z powyższą decyzją nie zgodził się P.K. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji Organu I instancji, podczas gdy z logiki sytuacyjnej i zebranego materiału wynika, że w dacie wydania decyzji przez SKO istniał dowód w postaci orzeczenia lekarskiego z [...] czerwca 2021 r. nr [...] wskazującego na brak przeciwskazań do kierowania pojazdami przez Skarżącego, a nadto strona nie złożyła nowego orzeczenia ważnego po 28 grudnia 2022 r. w wyniku braku jej pouczenia o możliwości zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji i złożenia aktualnego orzeczenia lekarskiego o braku takich przeciwwskazań;
2) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. art. 140 k.p.a. poprzez uniemożliwienie Skarżącemu jako stronie zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, co doprowadziło m.in. do braku złożenia orzeczenia o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami po 28 grudnia 2021 r.;
3) art. 6 art. 8 § 1, art. 9, art. 11 i art. 15 k.p.a. wszystkie w związku z art. 140 k.p.a. poprzez brak stosownego pouczenia oraz wprowadzanie Skarżącego w błąd co do możliwości i znaczenia dla postępowania złożenia nowych dowodów, które skutkowały pominięciem istotnego dowodu w postaci orzeczenia lekarskiego z [...] czerwca 2021 r. nr [...] wskazującego na brak przeciwskazań do kierowania pojazdami oraz brakiem złożenia przez Skarżącego nowego dowodu w postaci nowego/aktualnego orzeczenia lekarza wskazującego na brak przeciwskazań do kierowania pojazdami przez Skarżącego po dacie 28 grudnia 2021 r.
4) art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 z późn. zm.; dalej: "u.k.p.").
Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji; zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych; o dopuszczenie dowodu uzupełniającego w postaci orzeczenia z [...] czerwca 2021 r. wraz z wnioskami dowodowymi w zakresie jego złożenia w Organach obu instancji oraz o nałożenie grzywny w trybie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") za niewykonanie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., tj. nieprzekazanie skargi z 21 lipca 2021 r. na decyzję SKO w Rzeszowie z [...] czerwca 2021 r. nr [...].
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy zwracając uwagę, że niezwłocznie po otrzymaniu orzeczenia z [...] czerwca 2021 r. przedłożył ww. orzeczenie w siedzibie Organu I instancji, a następnie poinformował SKO w Rzeszowie o fakcie wydania nowego orzeczenia lekarskiego. Z kolei w okresie od 5 do 7 lipca 2021 r. podczas rozmów telefonicznych z pracownikiem SKO, w których informował o orzeczeniu wskazującym na brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie był informowany o fakcie wydania decyzji przez ten Organ. Nie został pouczony o możliwości i okresie, do którego może złożyć nowe dowody przed wydaniem decyzji.
Skarżący wyjaśnił, że decyzja Kolegium z [...] czerwca 2021 r. została przez niego odebrana po kilku dniach od jej awizowania w urzędzie pocztowym, ok. 19 lipca 2021 r.
Skarżący podniósł, że w ustawowym terminie złożył skargę na decyzję SKO w Rzeszowie z [...] czerwca 2021 r., która od ponad roku nie została przekazana do tut. Sądu.
Skarżący zarzucił również, że rażącym naruszeniem prawa przez Organ odwoławczy jest fakt, że nie wydał decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania od 18 sierpnia 2021 r. do 29 czerwca 2022 r.
Skarżący podniósł również, że Organ odwoławczy nie pouczył go o możliwości zajęcia stanowiska i złożenia dowodów przed wydaniem kolejnej decyzji, tj. decyzji z [...] czerwca 2022 r., co skutkowało brakiem złożenia przez Skarżącego nowego dowodu w postaci aktualnego orzeczenia lekarskiego wskazującego brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami, po dniu 28 grudnia 2021 r. Ponadto Skarżący zarzucił Organowi naruszenie art. 10 k.p.a., co skutkowało brakiem możliwości zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zaprezentowaną w treści weryfikowanej jurysdykcyjnie decyzji administracyjnej.
Za pismem procesowym z 27 kwietnia 2023 r. (data wpływu do Sądu – 28 kwietnia 2023 r.) Skarżący przedłożył orzeczenie lekarskie [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [....] z [...] marca 2023 r. nr [...], w którym stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W orzeczeniu tym wyznaczono termin następnego badania na dzień 9 marca 2024 r.
Podczas rozprawy w dniu 11 maja 2023 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał skargę wniesioną przez Skarżącego i podniesione w niej argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492).
Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.").
W świetle art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie Sąd w szczególności: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Przedmiotem kontroli Sądu jest, wydana w trybie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. decyzja Kolegium odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej z [...] czerwca 2021 r., Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] kwietnia 2021 r., Nr [...] w sprawie cofnięcia P.K. uprawnień kategorii B do kierowania pojazdami.
Stan faktyczny w sprawie przedstawia się następująco: wyrokiem nakazowym z [...] lipca 2020 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] orzekł względem Skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy. Odpis powyższego wyroku został przekazany do Prezydenta Miasta [...], który zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, z uwagi na prowadzenie pojazdu po użyciu alkoholu. Decyzją z [...] grudnia 2020 r. skierowano Skarżącego na badania. Orzeczeniem lekarskim z [...] marca 2021 r. lekarz orzecznik stwierdził istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, wyznaczając termin następnego badania na dzień 7 czerwca 2021 r. Od powyższego orzeczenia Skarżący nie wniósł odwołania. W związku z powyższym decyzją z [...] kwietnia 2021 r. Prezydent Miasta [...] cofnął Skarżącemu uprawnienia kategorii B, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] czerwca 2021 r. utrzymało tą decyzję w mocy.
Domagając się wznowienia postępowania Skarżący przedstawił wydane w dniu 29 czerwca 2021 r. orzeczenie lekarskie o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami wymienionych wcześniej kategorii, podważając prawidłowość poprzedniego orzeczenia, poprzez zarzucenie nieprawidłowej formy i podpisu.
Działając z urzędu Organ postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. wznowił postępowanie, a następnie zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2022 r. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej.
W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę na uchybienie Organu II instancji polegające na wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania w niewłaściwym składzie.
Wniosek dotyczy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z [...] czerwca 2021 r.
Decyzja wydana została w składzie: S.L., I.C., J.J. W tym samym składzie Kolegium wydało postanowienie z [...] sierpnia 2021 r., Nr [...], którym wznowiło postępowanie w tej sprawie.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.: pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przez udział w postępowaniu w sprawie należy rozumieć podejmowanie przez pracownika organu administracji publicznej przewidzianych w przepisach prawa czynności procesowych niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji, a jeżeli pracownik jest upoważniony do wydawania decyzji w imieniu organu administracji publicznej lub pełni funkcje organu, również załatwienie sprawy w formie decyzji. Pracownik wyłączony z udziału w sprawie nie może zatem podejmować czynności procesowych w tej sprawie.
Obowiązek wyłączenia pracownika wynikający z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. dotyczy zarówno sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest kontroli (weryfikacji) –w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), czy nadzwyczajnym (zwłaszcza w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji).
W świetle powyższego za niedopuszczalną z prawnego punktu widzenia należało ocenić sytuację, w której ci sami członkowie Kolegium brali udział w wydaniu decyzji poddanej kontroli w trybie nadzwyczajnym, a następnie wydali postanowienie o uruchomieniu powyższego trybu. Okoliczność ta nie miała jednak wpływu na uchylenie zaskarżonej decyzji, która została wydana przez innych członków Kolegium.
Prawidłowo natomiast Organ wznowił postępowanie z urzędu. Tylko w ten sposób możliwe było uruchomienie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia w sytuacji gdy decyzja Organu II instancji z [...] czerwca 2021 r. została Skarżącemu doręczona po dniu, w którym ten przedłożył Organowi nowy dowód w sprawie. Decyzja została doręczona 20 lipca 2021 r., a dowód przedłożono 5 lipca 2021 r.
Jak stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Na podstawie z kolei art. 151 k.p.a.:
§ 1. Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:
1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo
2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
§ 2. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
Zdaniem Skarżącego w dniu wydawania decyzji przez Organ II instancji tj. w dniu [...] czerwca 2021 r. istniało wydane w tej samej dacie orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwskazań do kierowania pojazdami, które skutkować powinno uchyleniem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.
Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania tak przez organ I, jak i II instancji art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o kierujących pojazdami:
Starosta ( prezydent miasta na prawach powiatu) wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na:
2) badanie lekarskie, jeżeli:
a) kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu.
W myśl z kolei z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami stwierdzenie w orzeczeniu lekarskim przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami stanowi bezwzględną przesłankę do wydania przez starostę decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.
Z powyższych przepisów niezbicie wynika, że warunkiem wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami jest istnienie w obrocie prawnym orzeczenia lekarskiego o stwierdzeniu przeciwskazań do kierowania pojazdami.
Wykazanie zatem, że przed wydaniem decyzji przez Organ II instancji, zostało wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwskazań do kierowania pojazdami powoduje, że przesłanka cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, na dzień orzekania przez Organ II instancji, przestaje istnieć. Nie można zapominać, że zgodnie z art 138 k.p.a. zadaniem Organu II instancji jest ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie. Organ II instancji obowiązany jest z urzędu uwzględnić zmiany powstałe zarówno w stanie prawnym, jak i w stanie faktycznym.
Zatem w sytuacji, gdy przed wydaniem przez Organ II instancji decyzji rozpoznającej odwołanie od decyzji Organu I instancji orzekającej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające brak przeciwskazań do kierowania pojazdami, Organ II instancji powinien uchylić decyzje Organu I instancji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami i umorzyć postępowanie. Tym bardziej okoliczność ta będzie miała znaczenie dla wznowienia postępowania po wydaniu przez Organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję o cofnięciu uprawnień.
W niniejszej sprawie trudność polega na tym, że zarówno ostateczna decyzja jak i stanowiące nowy dowód w sprawie orzeczenie lekarskie opatrzone są tą samą datą. Dla oceny istnienia nowych dowodów w sprawie nieznanych Organowi wydającemu decyzje ważna będzie data wydania decyzji. Jak wskazał NSA w wyroku z 10 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 227/10 mimo, że sporządzenie decyzji w określonej, umieszczonej na niej dacie nie oznacza, że decyzja weszła do obrotu prawnego, co zgodnie z art. 110 k.p.a. ma to miejsce dopiero z datą doręczenia decyzji stronie, to jednak z chwilą podpisania następuje wydanie decyzji bez możliwości uwzględnienia przez organ jakichkolwiek okoliczności, które ujawniły się po tej dacie.
W ocenie Sądu fakt wydania w dacie podpisania decyzji Organu, orzeczenia lekarskiego oznacza, że dowód ten istniał w dniu wydania decyzji, a jednocześnie był nieznany organowi, który wydał decyzję – art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Początkowym dniem każdego z terminów, niezależnie od tego czy wyznaczony jest on w dniach tygodniach, miesiącach czy latach, jest zawsze dzień, w którym nastąpiło pewne zdarzenie mające określone skutki prawne, zaś art. 57 § 1 k.p.a. wprowadza jedynie specyficzny sposób obliczania terminu określonego w dniach poprzez brak uwzględnienia przy jego obliczaniu dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Powyższe nie oznacza przy tym, iż termin taki nie rozpoczął biegu w dniu, w którym zdarzenie nastąpiło, czego skutkiem jest chociażby dopuszczalność złożenia odwołania od decyzji już w dniu jej doręczenia. ( tak NSA w wyroku z 10 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 368/18). Nie ma zatem podstaw do tego by inaczej traktować wydanie nowego dowodu w sprawie z punktu widzenia wniosku o wznowienie postępowania. Jeśli zatem w tej samej dacie została wydana zarówno ostateczna decyzja, jak również wytworzono nowy dowód to należy przyjąć, że istniał on w dacie wydania decyzji.
Treść tego orzeczenia miała jednocześnie zasadnicze znaczenie dla oceny przesłanek z art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowił podstawę do wydania decyzji. Przeciwne stanowisko Organu jest całkowicie nieuzasadnione.
Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Organ dokona ponownej analizy materiału dowodowego uwzględniając przy tym nowy dowód w sprawie i wyda stosowne rozstrzygnięcie. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 §1 i 209 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego wpis od wniesionej skargi w kwocie 200 zł.
Nie ma racji Skarżący zarzucając Organowi nieprzekazanie skargi do WSA w Rzeszowie na ostateczną decyzję z [...] czerwca 2021 r. Kolegium utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Skarga ta została, wbrew zarzutom przekazana do tutejszego Sądu w dniu 1 września 2021 r., a postępowanie w sprawie zostało zawieszone postanowieniem z 15 listopada 2021 r. z uwagi na uruchomienie przez Skarżącego wznowienia postępowania, mającego pierwszeństwo przed postępowaniem ze skargi na decyzje wydaną w trybie zwykłym – art. 56 k.p.a.
Podnoszone natomiast zarzuty nieterminowego załatwiania sprawy nie mogą mieć wpływu na ocenę treści decyzji. Niedotrzymanie przez organ terminów na załatwienie sprawy jest sankcjonowane odrębnymi przepisami w postaci skargi na przewlekłość bądź bezczynność organu, których uruchomienie poprzedzić powinno złożenie do organu we właściwym trybie ponaglenia.