II SA/Rz 108/22

II SA/Rz 108/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-05-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący/
Maciej Kobak /sprawozdawca/
Magdalena Józefczyk
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2253/22 - Wyrok NSA z 2025-04-15
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 3 pkt 6, 7, art. 48 ust. 1, 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. U. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych - skargę oddala -
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. U. (dalej w skrócie: "skarżący") jest postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie (dalej w skrócie: "WINB") z dnia 1 grudnia 2021 r. nr OA.7722.18.16.2021 utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej w skrócie: "PINB") z dnia 30 sierpnia 2021 r. nr PINB.5160.3.6.2021 o wstrzymaniu robót budowlanych.
Kwestionowane postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2021 r. nr PINB.5160.3.6.2021 PINB działając na podstawie art. 123 i art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a."), art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.b.") - wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przez skarżącego związanych z rozbudową wiaty magazynowej na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości G. oraz poinformował, że w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia inwestor, właściciel lub zarządca ww. obiektu budowlanego może złożyć wniosek o jego legalizację, zaś w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego koniecznym będzie wniesienie opłaty legalizacyjnej, której zasady obliczania są określone w przepisach art. 49d ust. 1 pkt 1 i art. 59f u.p.b.
W uzasadnieniu postanowienia PINB podał, że w dniu 5 marca 2021 r. pracownicy Inspektoratu przeprowadzili czynności kontrolne w sprawie legalności powstania i użytkowania obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce nr [...] w G. W wyniku ww. czynności ustalono, że na terenie ww. działki istnieje m. in. wiata magazynowa wzniesiona w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wydaną przez Starostę [...]. Konstrukcja wiaty została rozbudowana w kierunku zachodnim o 1,48 m, w kierunku południowym o 5,18 m, w kierunku wschodnim o 1,8 m. Rozbudowę stanowi stalowy szkielet z obudową z blachy trapezowej oparty o główną bryłę obiektu na wysokości 3,12 m, wykorzystując ją jako podparcie bez którego szkielet ten nie mógłby stanowić samodzielnej konstrukcji. Obecny w trakcie kontroli właściciel nieruchomości oświadczył, że przedmiotowa rozbudowa zrealizowana została w 2020 r. i nie uzyskiwał pozwoleń na wykonanie prac budowlanych związanych z rozbudową.
PINB stwierdził, że wykonane w obecnym stanie roboty nie powodują stanu zagrożenia życia lub zdrowia, o którym mowa w art. 48 ust. 2 u.p.b. Organ uznał, że roboty budowlane związane z rozbudową wiaty magazynowej wzniesionej w oparciu o decyzje o pozwoleniu na budowę zgodnie z brzmieniem art. 28 w zw. z art. 3 pkt 6 i 7 u.p.b. można było rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, czego w tym przypadku nie dopełniono. Ponieważ roboty budowlane związane z rozbudową wiaty magazynowej zrealizowane zostały w warunkach samowoli budowlanej, w niniejszej sprawie ma zastosowanie procedura określona w art. 48 u.p.b. Zastosowanie tego przepisu daje możliwość legalizacji popełnionej samowoli budowlanej, po wniesieniu przez inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego wniosku o legalizację.
Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, WINB postanowieniem z dnia 1 grudnia 2021 r. nr OA.7722.18.16.2021 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia WINB stwierdził, że ustalony przez organ powiatowy stan faktyczny uprawniał do zakwalifikowania wykonanych robót jako rozbudowę wiaty w kierunku zachodnim o 1,48 m, w kierunku południowym o 5,18 m oraz w kierunku wschodnim o 1,8 m. Ponieważ jednak skarżący w zażaleniu podał, że stan faktyczny uległ zmianie i w wyniku dokonanych prac aktualnie istnieje jeden odrębny wolnostojący obiekt budowlany (wiata magazynowa), który został wzniesiony legalnie na podstawie pozwolenia na budowę oraz cztery odrębne wolnostojące obiekty budowlane (wiaty) o powierzchni zabudowy do 50 m2, WINB zlecił organowi powiatowemu przeprowadzenie oględzin obiektu będącego przedmiotem postępowania. Z protokołu oględzin dokonanych w dniu 19 listopada 2021 r. i jego załączników, tj. szkicu sytuacyjnego i dokumentacji fotograficznej wynika, że główna bryła wiaty zrealizowanej na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] sierpnia 2013 r. oddzielona została od okalającej ją ze wschodu, zachodu oraz południa zabudowy, pionowymi szczelinami w ścianach o grubości około 3 cm. Elementy stalowe zadaszeń przylegających do głównej bryły zostały odcięte od konstrukcji głównej wiaty i podparto je za pomocą stalowych słupów wykonanych z profili zamkniętych o przekroju 6 cm x 4 cm, na których wspierają się stalowe belki przenoszące obciążenie z zadaszeń. Poza ww. zmianami wymiary obiektu się nie zmieniły, pozostało również obicie ścian i dachu. WINB stwierdził jednak, że dokonane przez skarżącego prace przy przedmiotowym obiekcie pozostają bez wpływu na dokonaną przez organ powiatowy kwalifikację wykonanych robót.
Dalej WINB powołując się na wyroki sądów administracyjnych wyjaśnił, że przez rozbudowę należy rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość. Efektem rozbudowy obiektu jest zawsze powstanie nowej substancji budowlanej. Aby powiększenie budynku było rozbudową, powinno stanowić część tego rozbudowywanego obiektu i być funkcjonalnie z tym obiektem związane. Natomiast pod pojęciem wiaty należy rozumieć lekką budowlę, posiadającą dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (deszczem, śniegiem, wiatrem).
WINB wskazał, że w rozpatrywanie sprawie mamy do czynienia z robotami budowlanymi obejmującymi wykonanie zadaszenia na konstrukcji stalowej wraz obiciem z blachy trapezowej, które okala istniejącą wewnątrz wiatę magazynową, od trzech stron: wschodniej, południowej i zachodniej. Dodatkowo wiata magazynowa na całej wysokości od strony północnej obudowana została płytą, pozostawiając otwór z przesuwną bramą wjazdową. W ocenie WINB wykonany zakres robót należy zakwalifikować jako rozbudowę wiaty magazynowej. Dobudowane części obiektu od strony wschodniej, południowej i zachodniej są funkcjonalnie związane z istniejącą wiatą magazynową. Dotychczas istniejąca otwarta wiata magazynowa poprzez dobudowę od strony wschodniej, zachodniej i południowej oraz obudowanie wiaty od strony północnej płytą została "zamknięta", tworząc w ten sposób bryłę budynku, przy czym dobudowane części obiektu wchodzą w skład rozbudowywanego obiektu i są funkcjonalnie z tym obiektem związane. W wyniku rozbudowy wiaty powstał obiekt budowlany pełniący funkcję użytkową budynku. W trakcie prowadzonego postępowania elementy stalowe zadaszeń przylegających do głównej bryły zostały odcięte od konstrukcji głównej wiaty i podparto je za pomocą stalowych słupów, na których wspierają się stalowe belki przenoszące obciążenie z zadaszeń. Jednak w ocenie WINB nie sposób uznać, że dokonane roboty wpłynęły na zmianę stanu faktycznego i prawnego sprawy. Pomimo, że odcięto stalowe zadaszenia od głównej bryły wiaty, wykonane zadaszenia wraz z własną konstrukcją, częściowo obudowaną w dalszym ciągu są funkcjonalnie powiązane z główną bryłą wiaty magazynowej, którą okalają i razem tworzą bryłę zamkniętą, pomimo istniejących szczelin w ścianie i połaci dachowej. Nie można więc uznać, że powstały cztery odrębne obiekty budowlane (wiaty) do 50 m2. Tym samym w realiach niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b.
WINB stwierdził, że na rozbudowę ww. obiektu budowlanego nie uzyskano wymaganego przez art. 28 ust. 1 u.p.b. pozwolenia na budowę, a więc realizacja przedmiotowej rozbudowy nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej. Samowolne wykonanie rozbudowy wiaty stanowiło naruszenie prawa, do którego ma zastosowanie przepis art. 48 u.p.b. WINB zwrócił uwagę, że w analizowanym przypadku ewentualna rozbiórka rozbudowanej części byłaby możliwa bez ingerencji w pozostałą część obiektu (wiaty magazynowej) co umożliwia zastosowanie powyższego przepisu.
Reasumując WINB stwierdził, że w sposób zasadny powiatowy organ nadzoru wdrożył procedurę legalizacyjną, w ramach której postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2021 r. nr PINB.5160.3.6.2021 umożliwił skarżącemu legalizację ww. samowoli budowlanej.
W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
a) art. 3 pkt 6 u.p.b. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że budowa nowej wiaty obok już istniejącej wiaty stanowi rozbudowę wiaty wzniesionej wcześniej, zamiast budowę nowego obiektu niewymagającego pozwolenia ani zgłoszenia,
b) art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sytuacji, w której skarżący posadowił na swojej nieruchomości kilka wiat o powierzchni zabudowy niewymagającej pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, zaś ich ilość, w stosunku do powierzchni działki również nie wymagała uzyskania pozwolenia, ani dokonania zgłoszenia,
c) art. 48 ust. 1 u.p.b. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie przy założeniu, że wiaty wybudowane przez skarżącego stanowią rozbudowę jednego obiektu, zamiast budowę kilku niezwiązanych ze sobą konstrukcyjnie wiat, przez co w stosunku do każdej z nich powinno być prowadzone odrębne postępowanie w przedmiocie ustalenia czy wzniesienie poszczególnej wiaty stanowiło o rozbudowie wiaty już istniejącej, czy też budowę niezależnego konstrukcyjnie pojedynczego obiektu, którego budowa, nie powodowała zmiany parametrów wiaty już istniejącej,
2) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a to:
a) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez powielenie i akceptację dowolnej i nie wszechstronnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, a także poprzez dowolną ocenę dowodów zgromadzonych w postępowaniu drugoinstancyjnym, co doprowadziło do błędów w ustaleniach faktycznych skutkujących nieprawidłowym zastosowaniem przepisów prawa materialnego, albowiem:
- organ błędnie ustalił, że doszło do rozbudowy istniejącej wiaty, zamiast budowy niezwiązanych konstrukcyjnie czterech wiat, których powierzchnia zabudowy oraz ilość w stosunku do powierzchni działki i jej przeznaczenia pozwalała na przyjęcie, że budowa nie wymagała pozwolenia, ani zgłoszenia,
- organ błędnie uznał budowę każdej z wiat jako łączne przedsięwzięcie polegające na rozbudowie wiaty już istniejącej z trzech stron, mimo że wiaty nie są związane konstrukcyjnie z wiatą pierwotnie istniejącą, są niezależnie konstrukcyjnie, zaś odległość pomiędzy obiema konstrukcjami pozwala na ocenę, że wzniesione wiaty są obiektami wolnostojącymi,
- uznając błędnie, że wszystkie wiaty powinny być oceniane łącznie jako jedna inwestycja polegająca na rozbudowie, organ nie wyjaśnił w sposób odpowiedni, czy rozebranie jednej z wiat powodowałoby uznanie, że doszło do rozbudowy już istniejącej wiaty w sposób zmieniający jej parametry, gdzie rozebranie tylko jednej wiaty nie pozwalałoby na przyjęcie, że doszło do wygrodzenia obiektu za pomocą ścian ze wszystkich stron,
- organ nie wyjaśnił w sposób należyty dlaczego art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b. nie znajduje zastosowania, nie wyjaśniając dlaczego skarżący nie mógł dobudować chociażby jednej wiaty, do wiaty już istniejącej, dlaczego budowa wiaty obok wiaty już istniejącej świadczy o rozbudowie, skoro przepisy nie wskazują z jakim obiektem można związać wiatę,
- organ niesłusznie przyjął, że wybudowane wiaty są konstrukcyjnie związane z wiatą już istniejącą, zaś ich stalowy szkielet jest oparty o główną bryłę obiektu wykorzystując ją jako podparcie, bez którego szkielet ten nie mógłby stanowić samodzielnej konstrukcji, podczas gdy w toku postępowania drugoinstancyjnego ustalono, że konstrukcja wiat jest oddzielona "szczeliną - dylatacją" o szerokości 3 cm, co świadczy o braku związania,
b) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść skarżącego, które dotyczyły obiektywnej możliwości zakwalifikowania obiektów wzniesionych przez skarżącego jako kilku wiat o powierzchni zabudowy niewymagającej uzyskania pozwolenia na budową, ani dokonania zgłoszenia,
c) art. 107 § § 3 k.p.a. poprzez zaakceptowanie postanowienia PINB i niewyjaśnienie w uzasadnieniu postanowienia, dlaczego art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b. nie znajduje zastosowania, dlaczego wybudowane wiaty nie mogą być traktowane odrębnie, czy ich liczba w stosunku do powierzchni działki była zgodna z przepisami w zakresie, w którym nie wymaga się od inwestora ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, oceny czy rozebranie tylko jednej z wiat miałoby wpływ na legalność pozostałych trzech w sytuacji, w której przepisy nie zabraniają dobudowy wiaty o pow. nieprzekraczającej 50m2 do istniejącej wiaty wybudowanej na postawie pozwolenia na budowę.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów, wskazując w szczególności, że u.p.b. nie zabrania, aby inwestor postawił obok siebie kilka wiat, jeżeli powierzchnia zabudowy każdej z nich nie przekracza 50 m2, a powierzchnia działki na której są one wybudowane jest właściwa z punktu widzenia wymagań zawartych w treści przepisu art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b. Ponadto w treści powyższego przepisu nie wskazano, aby wiata musiała być wolnostojąca, co oznacza że przepis ten dotyczy zarówno wiat wolnostojących, jak i wiat związanych z budynkiem. Oznacza to, że związanie wiaty z budynkiem w zakresie funkcjonalnym i konstrukcyjnym nie jest przesłanką warunkującą konieczność uzyskania pozwolenia na budowę czy zgłoszenia. A zatem dobudowanie do wiaty, która nie ma ścian, kolejnej wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2 nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia i nie jest rozbudową wiaty już istniejącej. Skarżący stwierdził więc, że organy błędnie przyjęły, iż doszło do rozbudowy obiektu wyłącznie na tej podstawie, że budynek ten ma tożsame cechy oraz przeznaczenie. Przepisy nie zakazują bowiem budowy jednej wiaty obok drugiej, ani też nie zabraniają budowy kilku wiat na danej powierzchni, jeżeli działka spełnia odpowiednie wymogi.
Dalej skarżący stwierdził, że skoro na etapie postępowania odwoławczego zostało wykazane, że wiaty nie są ze sobą konstrukcyjnie powiązane i stanowią samodzielne i niezależne konstrukcyjnie obiekty budowlane, tym samym organ powinien oceniać każdą wiatę jako niezależny obiekt budowlany i w zakresie każdego z tych obiektów ustalać czy jego wzniesienie wymagało pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia oraz czy spowodowało zmianę w obiekcie sąsiadującym na tyle istotną, że można przyjąć, iż doszło do rozbudowy obiektu, a nie budowy drugiego - niezależnego. Skarżący zwrócił uwagę, że wstrzymanie robót jako całości, w przyszłości może wiązać się z nakazem rozbiórki wszystkich wiat, także tych które są wybudowane legalnie.
Skarżący zakwestionował również stanowisko organów, że wybudowane wiaty są konstrukcyjnie związane z wiatą już istniejącą, zaś ich stalowy szkielet jest oparty o główną bryłę obiektu wykorzystując ją jako podparcie, bez którego szkielet ten nie mógłby stanowić samodzielnej konstrukcji. W toku postępowania odwoławczego ustalono bowiem, że konstrukcja wiat jest oddzielona od wiaty już istniejącej "szczeliną - dylatacją" o szerokości 3 cm, co świadczy o braku związania konstrukcyjnego. Co więcej, wiaty te w ten sam sposób są oddzielone względem siebie, co zdaniem skarżącego wyklucza możliwość sumowania ich powierzchni zabudowy. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu – art. 151 p.p.s.a. Organy prawidłowo zebrały i rozważyły materiał dowodowy w sprawie, czyniąc na jego podstawie właściwe ustalenia faktyczne. Również w warstwie materialnoprawnej kwestionowane skargą postanowienie nie wykazuje uchybień. Podstawa prawna postanowienia, tak w ujęciu walidacyjnym - prawidłowości zastosowania przepisów – jak i w ujęciu derywacyjnym – prawidłowości wykładni stosowanych przepisów, nie budzi zastrzeżeń.
W sprawie jest bezsporne, że skarżący w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] wydaną przez Starostę [...] zrealizował na działce nr [...] w G. inwestycję w postaci wiaty magazynowej. Inwestycja ta została zrealizowana zgodnie z prawem. Sąd nie ma również wątpliwości, że skarżący około roku 2020 rozbudował przedmiotową wiatę w kierunku zachodnim o 1,48 m,
w kierunku południowym o 5,18 m, w kierunku wschodnim o 1,8 m. Rozbudowę stanowił stalowy szkielet z obudową z blachy trapezowej oparty o główną bryłę obiektu na wysokości 3,12 m, wykorzystując ją jako podparcie, bez którego szkielet ten nie mógłby stanowić samodzielnej konstrukcji. Skarżący podczas kontroli w dniu 5 marca 2021 roku potwierdził fakt rozbudowy oraz brak dokumentów potwierdzających jej legalność.
W tym stanie rzeczy organy prawidłowo przyjęły, że doszło do rozbudowy obiektu budowlanego zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę, co
w konsekwencji musiało prowadzić do wniosku, że roboty budowlane polegające na rozbudowie takiego obiektu budowlanego powinny być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę. Stosownie bowiem do art. 3 pkt 6 i pkt 7 u.p.b. rozbudowa stanowi budowę, a budowa, jako jedna z form robót budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę – art. 28 ust. 1 u.p.b. Trafna jest ocena organów nadzoru, że konstrukcją bazową obiektu jest wiata magazynowa zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę z 2013 roku, której bryłę stanowi stalowa konstrukcja przestrzenna składająca się z układów stropowo-wiązarowych, płatwi oraz rygli ściennych z dachem dwuspadowym pokrytym płytą warstwową. Całość obiektu budowlanego – pierwotnej wiaty zrealizowanej na podstawie pozwolenia na budowę wraz z rozbudowanymi częściami stanowi – w rzucie – prostokąt o wymiarach 12,09m na 15,96m i ma wysokość 6,45m. W tym stanie rzeczy wydanie postanowienia na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.b. było prawidłowe. Jak stanowią powołane przepisy organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie
o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 1). W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3).
Skarżący oś swojej argumentacji mającej podważać ocenę prawną organów opiera na zmianie stanu faktycznego, do jakiej doszło na etapie postępowania międzyinstancyjnego. Elementy stalowe zadaszeń przylegających do głównej bryły zostały przez skarżącego odcięte od konstrukcji głównej wiaty i podparto je za pomocą stalowych słupów, na których wspierają się stalowe belki przenoszące obciążenie z zadaszeń. W istocie więc cały obiekt pozostał niezmieniony, poza tym, że stworzyła się szczelina dylatacyjna w powierzchni dachowej o szerokości ok. 3 cm., a elementy zadaszenia zostały wsparte na odrębnej, autonomicznej konstrukcyjnie strukturze. W ocenie skarżącego przedmiotowe zmiany dają podstawę do zakwalifikowania wykonanych robót, jako trzech odrębnych wiat, samodzielnych konstrukcyjnie, przylegających do wiaty zrealizowanej na podstawie pozwolenia na budowę z 2013 roku. Zdaniem skarżącego w takim skonfigurowaniu zastosowanie powinien znaleźć art. 29 ust 2 pkt 2 u.p.b. który stanowi, że nie wymaga pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Sąd podziela prezentowaną przez PWINB w Rzeszowie ocenę, że podstaw do zastosowania powołanego przepisu nie ma. Uzasadnione jest stanowisko, że
w istocie mamy do czynienia z jednym obiektem budowlanym. Świadczy o tym funkcjonalne powiązanie pierwotnej wiaty oraz dobudowanych do niej części. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że "od wewnątrz" obiekt stanowi jednorodną powierzchnię magazynową, zadaszoną, bez wewnętrznych przegród wyodrębniających część pierwotną (zrealizowaną na podstawie pozwolenia na budowę z 2013 roku oraz części dobudowane. Powierzchnia ta stanowi funkcjonalną całość, co świadczy o tym, że mamy do czynienia z jednym obiektem budowlanym. Zrealizowana od trzech stron: wschodniej, południowej i zachodniej rozbudowa miała na celu zwiększenie powierzchni istniejącej wiaty. Potwierdza to fakt, że stworzono do niej jeden główny wjazd od strony północnej, poprzez obudowę ściany na całej szerokości i wysokości płytą i montaż otworu z przesuwną bramą wjazdową. Odcięcie połaci dachowych
i stworzenie otworu dylatacyjnego o szerokości 3 cm oraz wsparcie tak wyodrębnionej konstrukcji na samodzielnych nośnikach nie zmienia charakteru obiektu. Owszem zmieniła się jego konstrukcja, ale nie można przyjąć, że aktualnie na działce [...] znajdują się 4 wiaty magazynowe – jedna zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę z 2013 roku oraz 3 nowe, przylegające do niej od strony wschodniej, południowej i zachodniej, zrealizowane w trybie art. 29 ust. 2 pkt 2 u.p.b. Funkcjonalnie i konstrukcyjnie nadal jest to jeden obiekt budowlany. Odnotować należy, że ustawowa definicja obiektu budowlanego wyartykułowana
w art. 3 pkt 1 u.p.b., jako jeden z elementów definicyjnych wyodrębnia "możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". W sprawie nie ma wątpliwości – co przyznał również skarżący w trakcie kontroli 5 marca 2021 roku – że wiata zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę z 2013 roku została rozbudowana. Rozbudowa wiaty nie zmieniła sposobu jej użytkowania zgodnie
z przeznaczeniem. Po rozbudowie wiata nadal służyła jako obiekt magazynowy. Zmiany kwalifikacji prawnej zrealizowanych robót, na budowę trzech odrębnych wiat, przylegających do wiaty istniejącej skarżący domaga się z uwagi na wykonanie już
w toku postępowania nadzorczego prac polegających na odcięciu połaci dachowych
i wsparcie powstałych konstrukcji na samodzielnych nośnikach. Przedmiotowe prace nie skutkowały jednak tym, że rozbudowany obiekt przestał być użytkowany na dotychczasowych zasadach. Nadal jest to jedna wiata magazynowa o tej samej powierzchni i przeznaczeniu.
W tym stanie rzeczy Sąd skargę, jako niezasadną oddalił – art. 151 p.p.s.a.
Żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie jest uzasadniony, zarówno te dotyczące naruszenia prawa materialnego – art. 3 pkt 6, art. 29 ust. 2 pkt 2, art. 48 ust. 1 u.p.b., jak i te dotyczące naruszeń prawa procesowego – art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a.