II SA/OL 628/21

II SA/Ol 628/21 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2021-11-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Beata Jezielska /przewodniczący/
Bogusław Jażdżyk /sprawozdawca/
Ewa Osipuk
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Sygn. powiązane
III OSK 1538/22 - Wyrok NSA z 2025-09-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 624
art. 234 ust. 1-4
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie oddala skargę. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony)
Uzasadnienie
Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy A (organ I instancji) odmówił nakazania właścicielowi gruntów dz. nr "[...]" i dz. nr "[...]" obręb A gm. A przywrócenia stanu poprzedniego oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W treści uzasadnienia organ wskazał, że w związku z wszczętym postępowaniem administracyjnym w sprawie naruszenia stosunków wodnych na działce nr "[...]", obręb A, gm. A, zwrócił się do specjalisty w dziedzinie hydrologii, hydrogeologii, stosunków wodnych lub melioracji wodnych, o sporządzenie ekspertyzy i opinii biegłego w tym zakresie. W treści uzasadnienia decyzji organ podniósł, powołując się na opinię biegłego, że naturalne ukształtowanie dz. nr "[...]" wpływa na spływ wód powierzchniowych i ich kumulację w najniżej położonych obszarach. Wskazana przez właścicielkę część dz. nr "[...]" znajduje się w naturalnym obniżeniu terenu w bezpośrednim sąsiedztwie rowu/cieku. Nie stwierdzono, aby na dz. nr "[...]" i "[...]" był wykonany ciąg drenarski. Działki użytkowane są jako łąki oraz nieużytki. Działka nr "[...]" posiada znaczny spadek w kierunku rowu/cieku.
Spływ wody po rowie na dz. nr "[...]" i dz. nr "[...]" jest zaś utrudniony ze względu na zarośnięcie tego rowu przez roślinność wodno - błotną. Utrudnia to spływ wód, jednak nie stwierdzono aby roślinność na czas oględzin tworzyła spiętrzenia lub podpiętrzenia wpływające na zmianę poziomu wód w rowie lub rozlewanie się wody po okolicy.
Nie stwierdzono zmiany stanu wody na gruncie na dz. nr "[...]" ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Przepust pod drogą powiatową nr "[...]" jest nowy, drożny - nie utrudnia przepływu wód opadowych. Układ morfologiczny na dz. nr "[...]", "[...]", "[...]" jest naturalny niezmieniony. Pokrycie szatą roślinną jest również naturalne i odpowiada właściwością gleb oraz ich uwodnienia. Nie stwierdzono zmian w tym zakresie. Sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z mapami zasadniczymi. Układ morfologiczny terenu wraz z warunkami gruntowo - glebowymi powoduje zabagnianie terenów najniżej położonych. Nie stwierdzono zatem działań lub zmian powodujących zmiany stanu wody ze szkodą dla gruntów sąsiednich. W związku z tym, że nie stwierdzono zmiany stosunków wodnych, nie można wskazać sprawcy zmiany stosunków wodnych.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła K. R. (odwołująca, strona, skarżąca).
Odwołująca się wskazała, że sporządzona opinia jest opracowaniem o charakterze beletrystycznym, niewnoszącym istotnych dla sprawy argumentów.
Wynika to z nieprzygotowania merytorycznego autora ekspertyzy, który jako absolwent rybactwa śródlądowego nie posiada odpowiedniej wiedzy fachowej. Zapytany o konkrety dotyczące zawodowego dorobku i doświadczenia w podobnych sprawach nie wskazał ani jednej publikacji, opinii, czy ekspertyzy, poza stwierdzeniem, że je wykonywał. Podstawowe zarzuty kierowane pod adresem sporządzonej ekspertyzy to:
1. Brak prostego wyjaśnienia czy mamy do czynienia z ciekiem wodnym, czy rowem melioracyjnym o nazwie Tatar. Autor używa zamiennie określeń: ciek - rów melioracyjny - ciek/rów.
2. Brak szczegółowego przywołania przepisów Prawa wodnego regulującego poruszone zagadnienia.
3. Brak analizy robót polegających na pogłębieniu rowu melioracyjnego na działkach "[...]" i "[...]" wykonywanych samowolnie i bez pozwolenia, na co już wcześniej zwracało uwagę Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie RZDW w piśmie z dnia 16 lipca 2019 r. Prace były wykonywane nie tylko na działce nr "[...]", czy działce nr "[...]", ale również na działce nr "[...]" i "[...]", przy czym ta ostatnia jest we władaniu Starosty, podobnie jak działka nr "[...]", które są zabagnione i zarośnięte sitowiem oraz trzciną, a graniczą z przedmiotowymi działkami, przez które przebiega ten sam ciek wodny.
4. Pominięcie faktu braku ogroblowania stawu na działce nr "[...]", gdzie poziom piętrzenia wody jest równy z poziomem stawu jako podstawowego zalecenia konieczności wykonania grobli, która zapobiegnie w przypadku przyboru wody (roztopy śniegu, deszcze nawalne) spływu jej na działkę sąsiednią nr "[...]" obręb A.
5. Brak we wnioskach końcowych nakazania wykonania rury odpływowej na działce nr "[...]" odprowadzającej nadmiar wód ze stawu do rowu.
6. Niewłaściwa ocena braku odpływu wody z działki nr "[...]" zaniedbanej przez właściciela gruntu.
7. Kompletny brak analizy spadków w odniesieniu do rzędnych terenu, a stwierdzenie eksperta, że spadek jest znaczny nic nie mówi, bo nie jest wyrażony w konkretnej danej liczbowej.
8. Nieprawdziwe stwierdzenie dotyczące przepływu wody z rowu za przepustem drogowym; o ile przepust został udrożniony na wniosek skarżącej, o tyle za nim woda nie odpływa dalej, gdyż dreny są pozapychane i niedrożne, i tym samym w okresach przyboru, woda cofa się do rowu na działce nr "[...]" i wylewa się na działkę skarżącej nr "[...]".
Wymienione uchybienia w ocenie strony jednoznacznie wskazują na brak fachowości i dociekliwości eksperta, który jednoznacznie i z właściwą sobie precyzją powinien dokonać oceny problemu i precyzyjnie wskazać wnioski końcowe, aby w przyszłości zapobiegać podtopieniu gruntów.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podniesiono, że organ pierwszej instancji wykazał, iż nie wystąpiły działania powodujące zmiany stanu wody ze szkodą dla gruntów skarżącej.
W ocenie Kolegium kluczowym dowodem w sprawie jest ekspertyza wykonana przez spółkę A Kolegium stanęło na stanowisku, że w sposób wyczerpujący odnosi się ona do kwestii zasadniczej - tj. czy na działce nr "[...]" obręb A, Gmina A nastąpiła zmiana stosunków wodnych wywołana pracami ziemnymi prowadzonymi na działce nr "[...]" (polegającymi na oczyszczeniu, odmuleniu i pogłębieniu rowu oraz pogłębieniu istniejącego stawu). Kolegium podniosło, że nie ma podstaw do kwestionowania prawidłowości sporządzonej ekspertyzy, nie wzbudza także wątpliwości wykształcenie osoby sporządzającej ekspertyzę (jak podaje w wyjaśnieniu posiada on wykształcenie wyższe z zakresu gospodarki wodnej, studia wyższe na kierunku: rybactwo specjalizacja w zakresie eksploatacji zasobów hydrosfery). W poprzednim postępowaniu odwoławczym Kolegium zwracało się zaś do skarżącej z zapytaniem, czy jej wolą jest powołanie - na swój koszt - biegłego z zakresu hydrologii, w celu zbadania stosunków wodnych na działkach objętych przedmiotowym postępowaniem (na konieczność powołania biegłego strona wskazała w odwołaniu). Skarżąca w piśmie z dnia 5 lutego 2020 r. (wskazując, iż jako jedyne rozwiązanie widzi powołanie biegłego) podała, że to organ winien uczynić na swój koszt. W ocenie Kolegium organ zadość uczynił wnioskowi strony, występując o sporządzenie bezstronnej ekspertyzy mającej na celu wyjaśnienie spornego zagadnienia - naruszenia stosunków wodnych. Kolegium nie ma bowiem wiadomości specjalistycznych z zakresu zmiany stosunków wodnych (tych nie posiada także strona), w związku z czym przyjmuje tę sporządzoną na zlecenie organu pierwszej instancji za prawidłową (przy braku innej, mogącej stanowić kontrdowód). Kolegium zauważyło również, że Państwowe Gospodarstwo Wodne także nie miało zastrzeżeń do wykonanych prac.
Skargę na decyzję Kolegium wywiodła skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:
1) obrazy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" dotyczącej odmowy nakazania właścicielowi gruntów dz. nr "[...]" i nr "[...]" obręb A gm. A przywrócenia stanu poprzedniego oraz wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom przy braku przesłanek przywołanych przepisem;
2) obrazy art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez niewłaściwą wykładnię i bezpodstawne zastosowanie;
3) obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych w postaci pism składanych przez skarżącą, jak również niepoczynienie prawidłowych ustaleń, tym samym nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w wyniku zapytania ofertowego wybrano ofertę spółki A zajmującą się głównie (zgodnie PKD) produkcją chemikaliów i wyrobów chemicznych oraz zarządzaną przez D. S., będącego jednocześnie autorem ekspertyzy. Wskazano, że organ powinien sam ocenić opinię biegłego i nie może bezkrytycznie przyjmować zawartych w niej ustaleń, ponieważ to on ma kompetencje do rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem opinia sporządzona przez spółkę B nie wnosi istotnych dla sprawy argumentów, a organ bezkrytycznie przyjął wnioski w niej zawarte. Skarżąca przytoczyła jakie zarzuty sformułowała już na etapie postepowania administracyjnego wobec sporządzonej opinii.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności
z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2021 r., poz. 137).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia
z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,
a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy
co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowe sprawie Kolegium w odpowiedzi na skargę, wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, natomiast pozostałe strony nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" o odmowie nakazania właścicielowi gruntów dz. nr "[...]" i dz. nr "[...]" obręb A gm. A przywrócenia stanu poprzedniego oraz wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.
Podstawę materialnoprawną, w oparciu o którą rozpatrywano sprawę zakończoną wydaniem zakwestionowanych decyzji był przepis art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 624), PrWod. Zgodnie z art. 234 ust. 1 tej ustawy właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może:
1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich;
2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie.
Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 234 ust. 2 PrWod). Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności (art. 234 ust. 3 PrWod). Nakaz, o którym mowa w ust. 3, nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego albo dokonania zgłoszenia wodnoprawnego, jeżeli są wymagane (art. 234 ust. 4 PrWod). Postępowania w sprawie decyzji, o której mowa w ust. 3, nie wszczyna się, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia, w którym właściciel gruntu sąsiedniego dowiedział się o szkodliwym oddziaływaniu na jego grunt (art. 234 ust. 5 PrWod).
W kontekście przytoczonego powyżej przepisu szczególną doniosłość przypisać należy interpretacji użytego ust. 3 pojęcia zmiany stanu wody na gruncie. Pojęcie to już wielokrotnie analizowane było w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jest to każde działanie, którego efektem jest zmiana ilościowa wody (tj. zwiększenie bądź zmniejszenie ilości wody na gruncie) oraz zmiana w zakresie jej przepływu przez grunt. Jest to zatem takie działanie, które ingeruje w naturalny stan wody na danym terenie związany z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi i hydrologicznymi.
Z przytoczonego przepisu wynika zarazem, że nie każda zmiana stanu wody na gruncie będzie skutkowała nakazaniem właścicielowi gruntu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Musi to być zmiana szkodliwie wpływająca na grunty sąsiednie. W konsekwencji sama zmiana stanu wody na gruncie nie uprawnia jeszcze organu do tego, aby uwzględnił on żądania strony i wydał decyzję na podstawie art. 234 ust. 3 PrWod. Dla wydania takiej decyzji konieczne jest bowiem wykazanie: po pierwsze, czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na swoim gruncie, a po drugie, czy zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie, tzn. czy pomiędzy zmianą stanu wody i szkodą na nieruchomości sąsiedniej istnieje związek przyczynowo skutkowy.
Zmiany stanu wody na swoim gruncie skarżąca dopatruje się, jak się wydaje w pogłębieniu rowu melioracyjnego na sąsiednich działkach "[...]" i "[...]" oraz w funkcjonowaniu pogłębionego, nieogroblowanego stawu na działce nr "[...]".
Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w niniejszej sprawie było jak najbardziej uzasadnione, gdyż bez wiadomości specjalnych nie sposób ocenić, czy nastąpiła zmiana stosunków wodnych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 lipca 2013 r. o sygn. akt II SA/Łd 336/13, LEX nr 1344924). Co więcej, w sytuacji, gdy istnieje różnica stanowisk pomiędzy stronami w zakresie zarzucanego zakłócenia stosunków wodnych, opinia biegłego może być jedynym dowodem przesądzającym o istnieniu związku przyczynowego między określonym działaniem a stanem wód na gruntach sąsiednich (por. wyrok WSA w Łodzi w z dnia 21 czerwca 2013 r. o sygn. akt II SA/Łd 263/13, LEX nr 1333582).
Kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości wydanych w niniejszej sprawie decyzji miały zatem ustalenia zawarte w "Ekspertyzie w sprawie zmiany stosunków wodnych na dz. nr "[...]", obr. A, gm. A, pow. A, woj. A". Przedmiotem ekspertyzy miało być określenie czy działania właściciela terenu polegająca na oczyszczeniu, odmuleniu i pogłębieniu rowu oraz pogłębienie istniejącego stawu, doprowadziły do zaburzenia stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich w myśl ustawy Prawo wodne.
Z Ekspertyzy wynika, że staw na dz. nr "[...]" jest ułożony w miejscu naturalnego zastoiska wody. Podobne zastoisko znajduje się na dz. nr "[...]" w odległości kilkunastu metrów od stawu. Zastoisko na dz. nr "[...]" zostało znacznie pogłębione przez co stało się zbiornikiem wodnym z całorocznym poziomem wody. Staw ten posiada maksymalny poziom piętrzenia znajdujący się na poziomie gruntu rodzimego. Istnieje możliwość w przypadku całkowitego napełnienia stawu na dz. nr "[...]" spływu wód do zastoiska na dz. nr "[...]". Co istotne, nie spełnia to jednak znamion zmiany stanu wód na gruncie według Prawa wodnego. Ukształtowanie terenu jest naturalne i natężenie odpływu byłoby porównywalne. Podczas oględzin nie stwierdzono wykonania rury odpływowej na dz. nr "[...]" z odprowadzaniem nadmiaru wód ze stawu do rowu. Wykonanie tego odpływu polepszyłoby stosunki wodne w najbardziej niekorzystnych okresach hydrologicznych. Na wskazanych nieruchomościach gruntowych, tj. dz. nr "[...]" i "[...]", stwierdzono naturalne ukształtowanie terenu z zachowanymi naturalnymi kierunkami spływu wód opadowych i roztopowych.
Naturalne ukształtowanie dz. nr "[...]" wpływa na spływ wód powierzchniowych i ich kumulację w najniżej położonych obszarach. Wskazana przez właścicielkę część dz. nr "[...]" znajduje się w naturalnym obniżeniu terenu w bezpośrednim sąsiedztwie rowu/cieku. Działka w tej części jest płaska z niewielkim spadkiem w kierunku rowu/cieku. Na dz. nr "[...]" znajdują się niewielkie okresowe zastoiska wody/oczka wodne, które w okresach deszczy lub roztopów napełniają się wodą. Teren dz. nr "[...]" jest w naturalny sposób w części dolinnej zabagniony i podmokły, występują tam zastoiska - niewielkie oczka wodne. Nie stwierdzono, aby na dz. nr "[...]" i "[...]" był wykonany ciąg drenarski. Działki użytkowane są jako łąki oraz nieużytki. Działka nr "[...]" posiada znaczny spadek w kierunku rowu/cieku.
Spływ wody po rowie na dz. nr "[...]" i dz. nr "[...]" jest utrudniony ze względu na zarośnięcie tego rowu przez roślinność wodno - błotną. Utrudnia to spływ wód, jednak nie stwierdzono aby roślinność na czas oględzin tworzyła spiętrzenia lub podpiętrzenia wpływające na zmianę poziomu wód w rowie lub rozlewanie się wody po okolicy. Rów/ciek biegnący przez dz. nr "[...]", "[...]" i dz. nr "[...]" jest rowem otwartym z przepustami drogowymi. Charakterystyka tego rowu to ok. 2 m szerokości i ok. 0,8 - 1 m głębokości. Rów w kształcie trapezu. Układ rowu jak i jego przebieg jest naturalny.
Pod drogą powiatową Nr "[...]" został wykonany nowy przepust o średnicy 0,80 m z rury PVC perforowanej, skarpę nasypu drogi oczyszczono i umocniono. Wyczyszczono rów na odcinku kilkunastu metrów po każdej stronie drogi. W związku z powyższym przepust pod drogą powiatową nie powoduje zastoiny wody na działce "[...]",
Jak wynika z Ekspertyzy, nie stwierdzono zmiany stanu wody na gruncie na dz. nr "[...]" ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Przepust pod drogą powiatową jest nowy, drożny - nie utrudnia przepływu wód opadowych. Układ morfologiczny na dz. nr "[...]", "[...]", "[...]" jest naturalny niezmieniony. Pokrycie szatą roślinną jest również naturalne i odpowiada właściwością gleb oraz ich uwodnienia. Nie stwierdzono zmian w tym zakresie. Sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z mapami zasadniczymi. Na wskazanych obszarach znajdują się gleby klas bonitacyjnych III a - IV b. Użytkowane są głównie w kierunku łąk koszonych. Ciek/rów wymaga dbania o jego stan techniczny (m.in. oczyszczanie z nanosów, koszenie trzciny, roślinności) w sposób ciągły. Pod warstwą humusu występują warstwy gliniaste - trudno przepuszczalne. Ogólne warunki hydrologiczne do użytkowania terenów są niekorzystne. Na wschód od wskazanej zlewni badanego cieku znajdują się torfowiska. Układ morfologiczny terenu wraz z warunkami gruntowo - glebowymi powoduje zabagnianie terenów najniżej położonych. Nie stwierdzono działań lub zmian powodujących zmiany stanu wody ze szkodą dla gruntów sąsiednich.
W związku z tym wywiedziono jednoznaczny wniosek, że nie stwierdzono zmiany stosunków wodnych, nie można zatem wskazać sprawcy zmiany stosunków wodnych.
Analizując wskazaną opinię biegłego wraz z odniesieniem się do uwag skarżącej (w piśmie z dnia 10 grudnia 2020 r.) stwierdzić trzeba, że ich treść jest jednoznaczna, stanowiąc zarazem konsekwencję przeprowadzenia logicznego dowodu, bazującego na wiadomościach specjalnych. Oparto się przy tym m.in. na wynikach oględzin i materiałach kartograficznych. Tym samym należy podzielić stanowisko organów w sprawie, uznając wykonaną na potrzeby niniejszej sprawy ekspertyzę za rzetelną i sporządzoną na podstawie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i przesądzającą brak działań lub zmian powodujących zmiany stanu wody ze szkodą dla gruntów sąsiednich na spornych terenach.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy zaznaczyć, że opinia biegłego nie została w sposób skuteczny podważona przez stronę. Skarżąca nie przedstawiła przeciwdowodów w postaci zwłaszcza odmiennej kontropinii, która wyrażałaby inny pogląd na temat spornych stosunków wodnych. Jakkolwiek zatem strona skarżąca posiadała możliwość zgłaszania dowodów, to nie przedstawiła takich, które podważyłyby dokonane ustalenia przez biegłego w rzeczonej Ekspertyzie. Natomiast organ nie jest zobowiązany do przeprowadzania każdego dowodu wnioskowanego przez stronę i nie zmienia tego, podnoszony przez skarżącą, fakt braku możliwości sfinansowania przez nią takiej dodatkowej opinii we własnym zakresie. Jeżeli organ nie miał wątpliwości co do rzetelności i treści sporządzonej w przedmiocie zakłócenia stosunków wodnych ekspertyzy, to nie miał obowiązku przeprowadzania innego dowodu w tym zakresie. Nie jest przy tym zasadny zarzut skarżącej dotyczący nieprawidłowego przygotowania Ekspertyzy przez spółkę zamiast przez osobę fizyczną. Nadmienić należy, że w zapytaniu ofertowym wybrano wprawdzie jako najkorzystniejszą ofertę: spółki A. Jednak Ekspertyzę sporządził biegły specjalista w dziedzinie gospodarki wodnej o specjalizacji w zakresie eksploatacji zasobów hydrosfery mgr inż. D. S..
Tym samym ocena zebranego w aktach administracyjnych materiału dowodowego i wieńcząca je prawidłowa odmowa zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego ze względu na nie stwierdzenie zmiany stosunków wodnych, były trafne. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 234 ustawy Prawo wodne. Tym samym za bezpodstawny należy uznać również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" dotyczącej odmowy nakazania właścicielowi gruntów przywrócenia stanu poprzedniego oraz wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom przy braku przesłanek przywołanych przepisem.
Zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia takich ustaleń. Jak wynika z akt niniejszej sprawy - wbrew zarzutom skargi - organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy oraz jej załatwienia, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz dokonując jego prawidłowej oceny. Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych w postaci pism składanych przez skarżącą, jak również niepoczynienie prawidłowych ustaleń oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.
Dodać należy, że specjalista, który opracował przedmiotową Ekspertyzę, w piśmie z dnia 10 grudnia 2020 r. (akta adm., k. – 180), skierowanym do Wójta Gminy, odniósł się do wszystkich uwag skarżącej zawartych w jej piśmie z dnia 17 listopada 2020 r. w sprawie naruszenia stanu wód, odnoszącego się do ustaleń Ekspertyzy. Rzeczą pozbawiona sensu byłoby powielanie wyjaśnień autora Ekspertyzy zawartych w piśmie z dnia 10 grudnia 2020 r. Nie mniej jednak należy zaznaczyć, że odniósł się on szczegółowo do wszystkich uwag skarżącej. Jedynie przykładowo warto wskazać, że podniósł m.in., iż podczas przeprowadzonych oględzin nie stwierdzono żadnych ciągów drenarskich na wskazanych przez skarżącą działkach, sama zaś skarżąca – jeśli twierdzi, że zostały one usunięte – to powinna wskazać, w którym miejscu one przebiegają. Tego jednak nie była w stanie zrobić. Podkreślono również, odnosząc się do zastrzeżeń skarżącej, że na przedstawionym zdjęciu ortofotomapy widać, że na działce nr "[...]" jest zbiornik i na działce nr "[...]" również znajduje się płytki zbiornik wody (na czas oględzin suchy). Woda z jednego może przelewać się do drugiego w związku z naturalnym ukształtowaniem terenu.
Wskazać także należy, że pismem z 31 maja 2019 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w A wyjaśniło m.in., że roboty ziemne na działce nr "[...]" zostały wykonane zgodnie z ustawą - Prawo wodne, poprzez dokonanie zgłoszenia wodnoprawnego przy braku sprzeciwu. Poziom lustra wody w istniejącym stawie jest stabilny. Stosunki wodne od czasu wykonania prac na działkach "[...]" i "[...]" nie uległy zmianie. Na działce nr "[...]" w pobliżu rowu porastają trzciny i sitowia od dłuższego czasu. Zachowany jest odpływ wód na rowie melioracyjnym zlokalizowanym na działkach nr "[...]", "[...]", "[...]", lecz spływ jest utrudniony z powodu braku konserwacji na działkach nr "[...]" i nr "[...]’.
Z przytoczonego pisma Wód Polskich nie sposób także wywnioskować zmiany stanu stosunków wodnych, ze szkodą dla gruntu skarżącej. Ponadto stanowisko Wód Polskich nie podważa wykonanej w sprawie Ekspertyzy, przeciwnie jest nią zgodne.
Reasumując, organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.