II SA/RZ 1068/19

II SA/Rz 1068/19 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2020-01-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Maciej Kobak
Małgorzata Wolska /przewodniczący/
Stanisław Śliwa /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 2862/21 - Wyrok NSA z 2023-11-29
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 161
art. 132 ust. 1, art. 132 ust. 3 pkt 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Z. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej -skargę oddala-
Uzasadnienie
Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] lipca 2019 r. znak: RPD nr [...] Komendant Wojewódzki Policji ("KWP") w [....] po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji ("KPP") w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia kary dyscyplinarnej nagany utrzymał je w mocy, powołując w podstawie prawnej art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.).
Rozstrzygnięcia te zapadły w następującym stanie sprawy. Orzeczeniem
z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] uznał asp. szt. Z. K. – dyżurnego w Zespole Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] za winnego popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzył wymienionemu karę dyscyplinarną nagany. Na skutek odwołania Z. K. od tego aktu Komendant Wojewódzki Policji w [....] uchylił go w całości i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego – orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. Wyższy przełożony dyscyplinarny wskazał na wadliwie skonstruowany opis zarzucanych obwinionemu czynów, z którego nie wynika, czy dopuścił się on naruszenia dyscypliny służbowej czy też nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej. W związku z powyższym, KPP w [...] w postanowieniu z dnia 17 kwietnia 2019 r. nr [...] dokonał zmiany zarzutów wobec Z. K. na następujące:
w dniu 29 listopada 2018 r. w [...], pełniąc służbę dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...], w celu uzyskania dla celów prywatnych danych zawartych w polisie ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej F. P., uczestnika wypadku drogowego zaistniałego w dniu 13 listopada 2018 r. w O., wydał mł. asp. M. P. polecenie służbowe, ustalenia tego numeru od A. K. matki w/w, przez co przekroczył swoje uprawnienia wynikające z przepisów prawa dopuszczając się czynu z art. 132 ust 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 9 ust. 1 pkt 5 Zarządzenia 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP.2013.73 ze zm.),
w dniu 4 grudnia 2018 roku w [....] nie przestrzegał zasady etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że wykorzystał informacje o osobie, dotyczące adresu zamieszkania i numeru telefonu A. K., do których miał dostęp, pełniąc służbę dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [....] w dniu 13 listopada 2018 r. w związku ze zdarzeniem drogowym zaistniałym w [...] z udziałem jej syna F. P., kontaktując się z nią telefonicznie, a następnie udając się do jej miejsca zamieszkania w celu uzyskania do celów prywatnych, danych zawartych w polisie ubezpieczeniowej od odpowiedzialności cywilnej jej syna F. P. przez co dopuścił się czynu z art. 132 ust 1 ustawy o Policji w zw. z § 12 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z dnia 7 stycznia 2014 roku).
Wymienionym orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2019 r. KPP w [...] uznał Z. K. winnego popełnienia opisanych wyżej przewinień dyscyplinarnych i wymierzył mu za to karę dyscyplinarną nagany.
Z. K. złożył odwołanie od tego aktu. Zarzucił naruszenie art. 135i ustawy o Policji poprzez błędne uznanie, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy poprzez zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego w sytuacji, gdy takie uzupełnienie – chociażby przez przesłuchanie A. K. - potrzebne było dla prawidłowego wydania orzeczenia. Odwołujący się podniósł także zarzut naruszenia art. 135g ust. 1, ust. 2 w zw. z art. 135j ust. 1 ustawy o Policji poprzez rozstrzygnięcie nie dających się rozstrzygnąć wątpliwości na jego niekorzyść i nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na jego korzyść, w szczególności pominięcie w spektrum oceny materiału dowodowego jego wyjaśnień i zeznań W. W. Zdaniem odwołującego się, uzasadnienie kwestionowanego orzeczenia nie odpowiada ustawowym warunkom w zakresie części dotyczącej zarzucanych mu czynów i dowodów, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. W jego ocenie, ustalenie odnośnie do winy powinno się odbywać głównie w oparciu o jego relację. Z. K. podniósł, że nie kierował do M. P. polecenia służbowego i nie została w tym zakresie sporządzona stosowna dokumentacja. Wskazał też, że wysuwanie wniosku o zaistnieniu przewinienia dyscyplinarnego wyłącznie na podstawie realizacji kontaktu z A. K. jest nieuprawnione, a to wobec faktu, że społeczność powiatu leskiego i bieszczadzkiego jest niewielka, a osoby teren ten zamieszkujące znają się.
Orzeczeniem z dnia [...] lipca 2019 r. KWP w [...] utrzymał w mocy orzeczenie KPP w [...]. Wskazał, że w dniu 13 listopada 2018 r. w godzinach od 8.00 do 20.00 służbę na stanowisku dyżurnego pełnił Z. K. Około godz. 8.10 z polecenia dyżurnego asp. P. M. udał się do miejscowości O. na miejsce zdarzenia drogowego, którego uczestnikami byli: poruszający się na rowerze ośmioletni chłopiec F. P. oraz kierująca samochodem konkubina Z. K. – W. W. Na powyższą okoliczność asp. P. M. sporządził notatkę urzędową wraz z danymi osobowymi chłopca oraz adresem i numerem telefonu jego matki A. K. Notatka ta przekazana została następnie Z. K. jako dyżurnemu. Z kolei w dniu 29 listopada 2018 r. służbę na stanowisku dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] pełniła mł. asp. M. P., która otrzymała w tym dniu telefonicznie od dyżurnego jednostki, którym był wtedy Z. K. polecenie skontaktowania się z A. K. w celu uzyskania numeru polisy odpowiedzialności cywilnej F. P. W ocenie KWP w [....], zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że Z. K. wydał w stosunku do mł. asp. M. P. ustne polecenie służbowe dotyczące ustalenia danych celem wykorzystania ich w prywatnej sprawie, a które było dla wymienionej wiążące, bowiem pochodziło od osoby pełniącej służbę na stanowisku dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w [...]. Policjant nie może zaś nie wykonywać poleceń służbowych, chyba, że jego wykonanie polegałoby na popełnieniu przestępstwa, co w niniejszej sprawie nie zaszło. Polecenie przekazane było policjantce będącej w tym dniu w służbie, a jego treść była sformułowana w sposób prosty i jednoznaczny, przez co nie można było mieć wątpliwości, że należy je wykonać. Skoro więc Z. K. nie był referentem sprawy; w dniu 29 listopada 2018 r. nie wykonywał czynności związanych ze zdarzeniem drogowym zaistniałym z udziałem jego konkubiny W. W., a polecenie, które wydał będąc na stanowisku kierowania dotyczyło jego prywatnych spraw, to bez wątpienia świadczy to o popełnieniu zarzucanego mu czynu w postaci przekroczenia uprawnień. Miało to miejsce z winy umyślnej w zamiarze ewentualnym.
Odnosząc się natomiast do drugiego z zarzucanych czynów KWP
w [...] wskazał, że w dniu 4 grudnia 2018 r. A. K. odebrała telefon od Z. K., z którym umówiła się na spotkanie, w czasie którego usiłował on uzyskać numer polisy ubezpieczeniowej jej syna F. w celu szybkiej naprawy uszkodzonego samochodu jego konkubiny. Numer telefonu wymienionej Z. K. uzyskał na podstawie dostępu do notatki służbowej sporządzonej przez asp. P. M. z dnia zdarzenia drogowego, w którym to dniu Z. K. pełnił służbę na stanowisku kierowania. W ocenie KWP w [...], asp. szt. Z. K. jako wieloletni, doświadczony policjant zachował się nieetycznie wykorzystując w celach prywatnych dane do których miał dostęp. Przełożony dyscyplinarny miał prawo oczekiwać od policjanta posiadającego dużą wiedzę zawodową i doświadczenie, że w objętej sprawą sytuacji postąpi zgodnie z procedurami wynikającymi z wykonywanego zawodu, nie wykorzystując zdobytych informacji do zrealizowania swojego prywatnego celu. Zachowanie policjanta polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej poprzez wykorzystanie zdobytych informacji do celów prywatnych winno więc zostać surowo ocenione w kategoriach odpowiedzialności dyscyplinarnej, pomimo iż miało ono miejsce w czasie wolnym od służby. Czyn ten popełniony został niewątpliwie umyślnie. Obwiniony potwierdził bowiem, że pełniąc służbę na stanowisku dyżurnego i wpisując personalia uczestników zdarzenia do systemów policyjnych posiadał wymagane dane. Przełożony dyscyplinarny słusznie zatem uznał, iż jego zachowanie wypełnia znamiona przewinienia dyscyplinarnego w postaci naruszenia zasad etyki zawodowej policjanta.
W odniesieniu do zarzutów odwołującego się KWP w [....] stwierdził, że brak było podstaw do ponownego przesłuchania A. K. w sytuacji, gdy była już przesłuchana dnia 31 grudnia 2018 r. Zdaniem wyższego przełożonego dyscyplinarnie, uzasadnienie orzeczenia KPP w [...] jest prawidłowe. Wyjaśnienia obwinionego zostały w sprawie wzięte pod uwagę, jednak uznano je tylko za linię obrony wymienionego. Zostały także uwzględnione okoliczności decydujące o wielkości kary, a to: szesnastoletni przebieg służby, w czasie której przyznawane były nagrody za wzorowe wykonywanie obowiązków służbowych, pobudki działania (chęć uzyskania określonych danych dla prywatnych celów), rodzaj popełnionego przewinienia (naruszenie dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej), okoliczności popełnienia (w związku z pełnieniem służby na stanowisku dyżurnego jednostki), zachowanie przed i po popełnieniu czynów (niepoinformowanie przełożonego o popełnieniu przewinienia przed wszczęciem postępowania, nieprzyznanie się do zarzucanych czynów), rodzaj i stopień naruszenia obowiązków (przekroczenie uprawnień, wykorzystanie informacji zdobytych podczas pełnionej służby), ostatnia pozytywna opinia służbowa z 12 stycznia 2019 r.
Z. K. złożył skargę na orzeczenie KWP w [....] wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia przez organ I instancji, alternatywnie o uchylenie obydwu zapadłych w sprawie orzeczeń i umorzenie postępowania. Skarga powtarza zarzuty odwołania. Ponadto wskazuje na naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia organu I instancji zawierającego błędne uzasadnienie faktyczne i wydanie orzeczenia z równie wadliwym uzasadnieniem, lakonicznym opisem stanu faktycznego i brakiem szczegółowych rozważań dotyczących zebranego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiot sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli określa art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "P.p.s.a.", wskazując konkretne formy stanowiące przejaw działalności organów administracji publicznej podlegające takiej kontroli. Ponadto, w art. 3 § 3 P.p.s.a. ustawodawca powierzył sądom administracyjnym orzekanie również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, nakazując jednocześnie by stosowały środki określone w tych przepisach. Taka szczególna regulacja zawarta jest m. in. w art. 138 ustawy o Policji, zgodnie z którym, od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Badając tego rodzaju akt kończący postępowanie dyscyplinarne sąd bierze pod uwagę kryterium legalności tj. zgodności z mającym zastosowanie w sprawie prawem materialnym i procesowym. Sąd uchyla wskazany wyżej przedmiot skargi tylko w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c P.p.s.a.).
W niniejszym postępowaniu Sąd oceniał postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec skarżącego i kończące je orzeczenia: Komendanta Powiatowego Policji w [...] i utrzymujące je w mocy orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Ze względu na fakt, że Sąd nie stwierdził uchybień regulacjom prawnym w zakresie wyżej opisanym, skarga została oddalona.
Jak wskazuje się w doktrynie prawniczej, objęcie policjanta odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadniają społeczna rola Policji, charakter powierzonych zadań i kompetencji (w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi),
a także zaufanie publiczne, jakie wiąże się z jej funkcjonowaniem. Możliwość pociągnięcia policjanta do odpowiedzialności dyscyplinarnej ma służyć przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby doprowadzić do utraty wiarygodności w oczach opinii publicznej, w szczególności że wiele uprawnień, które przysługują Policji, wiąże się z jej prawem do ingerowania w sferę obywatelskich praw i wolności (tak: Ł. Czebotar i inni Ustawa o Policji.Komentarz, opubl.: LEX 2015). Postępowanie dyscyplinarne normuje rozdział 10 ustawy o Policji. Z regulacji tej wynika, że odpowiedzialność tego rodzaju dotyczy popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego bądź na naruszeniu dyscypliny służbowej bądź też na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej (art. 132). Do stosowania się do dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej policjant zobowiązuje się jeszcze przed podjęciem służby, składając ślubowanie o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 ustawy
o Policji. Wagę kwestii objętych takim ślubowaniem podkreśla jeszcze art. 58 ust. 1 wymienionej ustawy, zobowiązując policjanta do dochowania obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Co należy rozumieć pod pojęciem naruszenia dyscypliny służbowej określa art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, wedle którego jest to czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów
i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Przykłady tego typu sytuacji wskazuje natomiast art. 132 ust. 3 ustawy. Z kolei zasady etyki zawodowej zawarte są w Zarządzeniu Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".
Skarżącemu postawiono zarzut popełnienia dwóch przewinień dyscyplinarnych tzn. przekroczenia uprawnień oraz postępowania sprzecznego
z zasadami etyki zawodowej. W ocenie obydwu rozstrzygających sprawę organów, przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że obwiniony dopuścił się tych czynów. Z powyższą oceną zebranych dowodów Sąd w niniejszym składzie w pełni się zgadza.
Nie może budzić wątpliwości, że Z. K. w dniu 29 listopada 2018r., pełniąc służbę dyżurnego KPP w [...] ("Grafik Służb" – k. 14 akt admin.) skierował do mł. asp. M. P. – pełniącej w tym dniu służbę na stanowisku dzielnicowego Zespołu Dzielnicowych w [...] Rewiru Dzielnicowych w [...] KPP w [...] – polecenie skontaktowania się z A. K. – matką uczestnika zdarzenia drogowego z dnia 13 listopada 2018 r. w celu uzyskania od niej numeru polisy odpowiedzialności cywilnej F. P. Podkreślić trzeba, że skarżący nie był referentem sprawy dotyczącej tego zdarzenia. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do kwestionowania, że było to polecenie służbowe. Jak już bowiem wyżej podniesiono, podstawowym zadaniem każdego policjanta jest stosowanie się do zasad wyrażonych w złożonym przez niego ślubowaniu, a zatem m. in. do wykonywania rozkazów i poleceń przełożonych. Obydwoje wskazanych wyżej policjantów tj. Z. K. i M. P. dnia 29 listopada 2018 r. pełniło służbę. Połączenie, w czasie którego przekazano przedmiotowe polecenie, skierowane zostało na telefon służbowy wymienionej. Faktem jest wprawdzie, że - jak podnosi skarżący - okoliczności tej tj. wydania polecenia nie dokumentuje żaden zapis, jednak brak powyższego został logicznie wyjaśniony przez M. P. podczas przeprowadzonej w dniu 21 maja 2019 r. czynności konfrontacji z obwinionym. Podała ona mianowicie, że "liczyła" na odpowiedź A. K. jeszcze tego samego dnia, w którym do niej telefonowała tj. 29 listopada 2018 r. i dopiero po uzyskaniu tej odpowiedzi chciała wszystko ująć w notatniku służbowym, a ponieważ odpowiedź wówczas nie nadeszła, to zaniechała powyższego przez zwykłe przeoczenie. Poza tym, brak udokumentowania polecenia służbowego nie może automatycznie oznaczać, że nie zostało ono wydane, kiedy inne, a wymienione wyżej okoliczności na to dostatecznie wskazują. Jeszcze raz podkreślić należy, że polecenie skontaktowania się z A. K. pochodziło od policjanta będącego w momencie jego wydawania na służbie, a jego adresatem także była policjantka na służbie, która odebrała to polecenie za pośrednictwem telefonu służbowego. Brak tym samym podstaw do przyjęcia, że była to – jak chce tego skarżący – tylko prośba. Stanowisko organów koresponduje z dowodami w postaci pisma A. K.
z dnia 5 grudnia 2018 r. zatytułowanego "Opis zdarzenia", jej zeznań z dnia 31 grudnia 2018 r. oraz protokołu z dnia 14 stycznia 2019 r. przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej.
Powyższe zachowanie skarżącego słusznie uznane zostało przez organy jako przewinienie dyscyplinarne w postaci przekroczenia wynikających z przepisów prawa uprawnień. Mowa jest o nim w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, według którego naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Odnoszą się do tego jeszcze dwa przepisy zarządzenia nr 1173 Komendanta Głównego Policji z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie organizacji służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Policji. W świetle § 5 ust. 1 pkt 1 tego aktu, do zadań dyżurnego jednostki Policji należy np. zapewnienie natychmiastowej reakcji Policji na zgłoszone zdarzenie. W myśl zaś § 9 ust. 1 pkt 5 wskazanego zarządzenia, realizacja takiego zadania następuje poprzez podejmowanie decyzji i wydawanie poleceń w zakresie kompetencji określonych przez kierownika jednostki Policji oraz wynikających z odrębnych przepisów.
Opisane przewinienie należy uznać za zawinione przez skarżącego, który będąc w służbie policyjnej szesnaście lat musiał sobie doskonale zdawać sprawę z tego, że jego zachowanie nie znajduje oparcia w obowiązujących regulacjach prawnych, jako dotyczące spraw wyłącznie prywatnych, a tym samym stanowi ewidentne naruszenie dyscypliny służbowej.
Jako zasadne należy także uznać przypisanie skarżącemu odpowiedzialności dyscyplinarnej za drugie z zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych tj. za naruszenie zasad etyki zawodowej. Wyczerpuje ono znamiona przewinienia dyscyplinarnego opisanego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 12 załącznika zarządzenia Komendanta Głównego Policji Nr 805. To ostatnie unormowanie zakazuje policjantowi wykorzystywania swojego zawodu do celów prywatnych,
w szczególności wykorzystywania informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych oraz uzyskiwania informacji do tych celów przy użyciu służbowych metod.
Z zebranych dowodów wynika, że dnia 4 grudnia 2018 r. na numer telefonu należący do A. K. zadzwonił skarżący z prośbą o spotkanie, do którego doszło jeszcze w tym samym dniu. W czasie spotkania Z. K. usiłował uzyskać numer polisy ubezpieczeniowej syna wymienionej celem szybkiej naprawy samochodu jego partnerki W. W. uczestniczącej w zdarzeniu drogowym w dniu 13 listopada 2018 r. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że W. W. nie posiadała numeru telefonu A. K. Numer ten nie był też powszechnie dostępny. Ponadto, w czasie rozmowy telefonicznej z A. K. skarżący nie pytał jej o adres zamieszkania (zeznania A. K. – k. 16 akt. admin.).
Nie ulega wątpliwości, że w dniu 13 listopada 2018 r. asp. szt. Z. K. w godzinach od 8.00 do 20.00 pełnił służbę dyżurnego w Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Wskazuje na to wprost "Grafik Służb" tej Komendy (k. 13 akt adm.) jak też np. zeznanie asp. P. M. (k. 53 akt adm.) czy wyjaśnienia obwinionego (k. 164 akt adm.). W wymienionym dniu, w związku z zaistniałym zdarzeniem drogowym w miejscowości [...], skarżący zapoznał się z treścią sporządzonych w tym przedmiocie notatek służbowych. Jednak z nich tj. pochodząca od asp. P. M. wskazywała m. in. adres miejsca zamieszkania i numer telefonu matki osoby uczestniczącej w zdarzeniu tj. F. P. – A. K. (k. 22 akt adm.). Natomiast druga notatka tzn. sporządzona przez asp. szt. R. J. podawała m. in. miejsce zamieszkania wymienionej (k. 24 akt. admin.). Na fakt zaznajomienia się z zawartością powyższych notatek wskazują zeznania asp. P. M. oraz wyjaśnienia samego skarżącego, z których wynika, że wszedł w posiadanie danych uczestników zdarzenia, bowiem musiał wprowadzić je do "systemów policyjnych". Przedmiotowe dane teleadresowe umieszczone były też w załączniku do notatki urzędowej z dnia 13 listopada 2018 r., sporządzonej przez mł. asp. M. B. (k. 26, 27 akt. admin.), który z polecenia dyżurnego Komisariatu Policji w [...] (działającego z kolei w związku z telefonogramem podpisanym przez Z. K.) udał się do szpitala w [....], w którym przebywał F. P.
Tym samym, przyjąć należało, jak uczyniły to wydające w sprawie orzeczenia organy, że Z. K. wykorzystał w celach prywatnych informacje, które zdobył pełniąc służbę na stanowisku dyżurnego w dniu 13 listopada 2018 r., a dotyczące numeru telefonu i adresu zamieszkania A. K. - matki uczestniczącego w zdarzeniu drogowym chłopca, co odpowiada wspomnianemu wyżej naruszeniu zasad etyki zawodowej policjanta (§ 12 zarządzenia Komendanta Głównego Policji Nr 805). Był to czyn niewątpliwie zawiniony, bowiem skarżący świadomie użył do celów prywatnych danych, które zdobył w czasie wykonywania swoich obowiązków służbowych
Za obydwa opisane wyżej przewinienia dyscyplinarne skarżącemu wymierzono jedną karę, co jest zgodne z brzmieniem art. 134g ust. 2 ustawy
o Policji. Przy jej wyborze prawidłowo uwzględnione zostały dyrektywy wymiaru kary określone w art. 134h ust. 1 wymienionej ustawy. Słusznie zatem podkreślono, że wzięto pod uwagę: szesnastoletni przebieg służby, w czasie której przyznawane były nagrody za wzorowe wykonywanie obowiązków służbowych, pobudki działania (chęć uzyskania określonych danych dla prywatnych celów), rodzaj popełnionego przewinienia (naruszenie dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej), okoliczności popełnienia (w związku z pełnieniem służby na stanowisku dyżurnego jednostki), zachowanie przed i po popełnieniu czynów (niepoinformowanie przełożonego o popełnieniu przewinienia przed wszczęciem postępowania, nieprzyznanie się do zarzucanych czynów), rodzaj i stopień naruszenia obowiązków (przekroczenie uprawnień, wykorzystanie informacji zdobytych podczas pełnionej służby), ostatnią pozytywną opinię służbową z 12 stycznia 2019 r. Z tych względów organy uznały, że kara nagany będzie adekwatna do popełnionych przewinień i nie można powyższemu zarzucić jakiejkolwiek dowolności.
W skardze składający ją podniósł, że zgromadzony materiał dowodowy nie wyjaśniał należycie wszystkich istotnych okoliczności, a zatem konieczne było jego uzupełnienie np. poprzez przesłuchanie A. K. na okoliczności objęte przedmiotem niniejszego postępowania. Zarzut ten należy ocenić jako chybiony. Po pierwsze bowiem, w dniu 6 maja 2019 r. do Komendy Powiatowej Policji w [...] wpłynął wniosek o uzupełnienie postępowania dyscyplinarnego poprzez przeprowadzenie dowodu w postaci ponownego przesłuchania mł. asp. M. P. oraz konfrontacji pomiędzy nią a obwinionym. Wniosek ten został uwzględniony. Natomiast, dnia 21 maja 2019 r. Z. K. zapoznał się z aktami prowadzonego przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego i nie złożył jakichkolwiek wniosków dowodowych. Z wnioskami takimi nie wystąpił też jego obrońca. Poza tym, jak zasadnie stwierdził KWP w [....], nie było podstaw do ponownego przesłuchania A. K., która została już w toku postępowania przesłuchana (31 grudnia 2018 r.), a treść jej zeznań zbieżna jest ze znajdującym się także w aktach sprawy sporządzonym przez nią opisem zdarzenia datowanym 5 grudnia 2018 r. oraz zeznaniami złożonymi w dniu 14 stycznia 2019 r. przez zawiadamiającą o popełnieniu przestępstwa.
Nie znajduje także uzasadnienia zarzut pominięcia wyjaśnień skarżącego oraz zeznań W. W. Dowody te zostały w sprawie przeprowadzone, natomiast fakt, że nie uznano je w określonym zakresie za wiarygodne nie świadczy o tym, że ich nie analizowano, a tylko uznano, że nie oddają prawdziwej wersji zdarzeń, co jest jak najbardziej dopuszczalne w ramach prowadzonej przez organ oceny dowodów.
Zdaniem Sądu, bezzasadny jest także zarzut błędnego uzasadnienia faktycznego i lakonicznych rozważań odnośnie do zebranych dowodów. Uzasadnienia orzeczenia zarówno wydanego w pierwszej, jak i w drugiej instancji są wystarczająco szczegółowe, tak w zakresie ustaleń stanu faktycznego z powołaniem i oceną dowodów, które uwzględniono czyniąc takie ustalenia, jak i w zakresie odnoszącym się do aspektów prawnych, z przedstawieniem zastosowanych
w sprawie regulacji.
Z wyżej podanych względów skargę oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a., nie stwierdzając naruszeń prawa.