II SA/Rz 1060/11

II SA/Rz 1060/11 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2012-01-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2011-10-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Ewa Partyka /sprawozdawca/
Maria Piórkowska /przewodniczący/
Robert Sawuła
Symbol z opisem
6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1270/12 - Wyrok NSA z 2013-11-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77, art. 32, art. 33 § 3, art. 61 § 1, art. 40 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
II SA/Rz 1060/11
U Z A S A D N I E N I E
Przedmiotem skargi A. S.A. z siedzibą w S. (dalej także określanej jako Spółka) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako SKO) z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowej z budynkiem socjalnym i wiatą magazynową, placów manewrowych i parkingu dla samochodów osobowych na działkach nr ewid. 103/17 i 103/18, planowanego do realizacji w gminie S.
Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako K.p.a.).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że J. J. z powołaniem się na załączone pełnomocnictwo od inwestora P. Sp. z o.o. w S. wystąpił z wnioskiem z dnia 15 czerwca 2011 r. do Prezydenta Miasta [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowej z budynkiem socjalnym i wiatą magazynową, placów manewrowych i parkingu dla samochodów osobowych na działkach nr ewid. 103/17 i 103/18, planowanego do realizacji w gminie S. Do wniosku załączono fotokopię pełnomocnictwa.
Prezydent Miasta [...], wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wyrażenie stanowiska (opinii) w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko – potrzeby sporządzania raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. wyraził opinię o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko, wskazując tym samym, że sporządzenie raportu dla w/w przedsięwzięcia nie jest wymagane. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią z dnia [...] czerwca 2011 r. stwierdził, że należy przeprowadzić ocenę oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko i sporządzić raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Po zapoznaniu się z tymi opiniami Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia
Następnie Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowej z budynkiem socjalnym i wiatą magazynową, placów manewrowych i parkingu dla samochodów osobowych na działkach nr ewid. 103/17 i 103/18, planowanego do realizacji w gminie S.
W uzasadnieniu organ wskazał, że teren planowanego przedsięwziecia objęty jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Terenów Specjalnej Strefy Ekonomicznej w S. z dnia 6 listopada 2009 r. (opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z dnia 17 grudnia 2009 r., poz. 2553). Teren zaś, na którym jest zlokalizowany Zakład nr 2 Spółki P. Sp. z o.o. oznaczony jest symbolem P3 z zapisem: “Tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów". Planowane przedsięwzięcie jest zaś zgodne z jego zapisami. Ustalono, że w sąsiedztwie ani w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie występują zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Stwierdzono, że planowana inwestycja nie znajduje się w granicach istniejących, ani potencjalnych obszarów NATURA 2000, wyznaczonych Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. (Dz. U. Nr 229 poz. 2313) i nie przewiduje się oddziaływania na te obszary. Inwestycja nie przebiega przez teren objęty ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Przedsięwzięcie ma być zlokalizowane w południowo-wschodniej części zabudowy przemysłowej [...], w obrębie [...] Strefy Ekonomicznej, Podstrefa [...]. Sąsiedztwo stanowią tereny przemysłowe z już zlokalizowanymi tam obiektami przemysłowymi lub działki przeznaczone do zabudowy przemysłowej. Znajdująją się tu liczne składy, magazyny oraz zakłady przemysłowe. Najbliższe tereny zabudowy mieszkaniowej położone są w odległości około 500 m od planowanej inwestycji, w kierunku wschodnim. Teren, na którym jest planowane przedsięwzięcie znajduje się poza obszarem strefy ochronnej ujęcia wody dla miasta. Na omawianym terenie nie występują żadne formy ochrony przyrody. Reasumując organ stwierdził, że przedsięwzięcie spełni wymogi stawiane przez przepisy z zakresu ochrony środowiska, przywołane w podstawie prawnej, nie będzie oddziaływać transgranicznie ani nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania.
W odwołaniu od tej decyzji A. S.A. w S. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i § 3 K.p.a., polegające na zaniechaniu zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, przywołanie błędnej podstawy prawnej w decyzji oraz nie odniesienie się do opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, w której organ ten stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania.
W odwołaniu zarzucono, a raczej poddano w wątpliwość także umocowanie do działania w imieniu Spółki osoby podpisanej pod wnioskiem – J. J., jako osoby nie wskazanej według zapisów w Krajowym Rejestrze Sądowym do reprezentowania inwestora. Zarzucono też brak wskazania dowodów, z których wywiedziono, że wszystkie ścieki deszczowe będą odprowadzone do kanalizacji ogólnospławnej przez urządzenie oczyszczające, gdy tymczasem pozostaje to w sprzeczności z zapisami karty informacyjnej, według których nawierzchnia parkingu dla pojazdów ma być pokryta płytami “Jomba". Świadczy to, w ocenie Spółki skłądającej odwołanie o pobieżnej ocenie dowodów.
SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., opisaną na wstępie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że podstwę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm., określanej dalej jako u.i.ś.). Wskazało, że na etapie prowadzonego postępowania nie wniesiono żadnych wniosków i zastrzeżeń do planowanej inwestycji. Kolegium oceniło, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do argumentu zawartego w odwołaniu dotyczącego braku uzasadnienia przez organ w zakresie nieuwzględnienia opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Kolegium odwołało się do braku wskazania przez ten organ opiniujący jakiegokolwiek uzasadnienia dla wprowadzenia obowiązku, z drugiej strony wskazało na szczegółowość uzasadnienia w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. SKO podało, że ze względu na to, iż nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i tym samym nie został opracowany raport o oddziaływaniu na środowisko, organ zbadał przed wydaniem decyzji pełny zakres uwarunkowań wymienionych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 u. i. ś. Również zarzucana w odwołaniu sprzeczność w karcie informacyjnej, polegająca na zastosowaniu płyt "Jomba" nie gwarantujących odprowadzania ścieków z parkingu nie może według Kolegium doprowadzić do uchylenia decyzji w świetle innych ustaleń zawartych w karcie informacyjnej. Zgodnie z tą kartą nawierzchnia parkingu dla 33 samochodów osobowych o pow. 924 m² zostanie wykonana z płyt Jomba, ale woda z okawężnikowanego parkingu zostanie ujęta i przeprowadzona przez separator substancji ropopochodnych i w sposób zorganizowany i wymuszony odprowadzona do sieci kanalizacyjnej. Z tego wynika, iż nawierzchnia parkingu powinna zostać wykonana w sposób umożliwiający ujęcie wód deszczowych. Z wyjaśnień wykonawcy wynika, że parking będzie zapewniał ujęcie wszystkich wód opadowych i roztopowych z jego terenu. Reasumując Kolegium wskazało, że rozstrzygnięcie zawarte w przedmiotowej decyzji oparte zostało na obowiązujących przepisach prawa oraz ustaleniach dokonanych w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym wskazujących, że realizacja planowanej inwestycji nie będzie miała ponadnormatywnego wpływu na środowisko.
W skardze na tę decyzję A. S.A. wniosła o uchylenie jej oraz decyzji poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 10 § 1 K.p.a., poprzez brak zapewnienia stronom postępowania czynnego w nim udziału na każdym etapie i umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Spółka podniósła, że Kolegium w szczególności zebrało nowy materiał dowodowy bo ze strony 5 uzasadnienia wynika, że pod powierzchnią parkingu dla samochodów osobowych projektuje się warstwę szczelną z folii i odprowadzenie wód deszczowych z parkingu mimo, iż brak informacji na jakiej podstawie to ustalono. Wskazano też na kwestię pełnomocnictwa J. J. z dnia 20 kwietnia 2011 r. , udzielonego przez członków zarzadu P. i poddano w wątpliwość, czy wnioskodawca był właściwie reprezentowany. Skarżący zarzucił wykluczenie jednej ze stron tj. S. Sp. z o.o. w S. Nadto zarzucił naruszenie art. 7 i 77 § 1 K.p.a. przez zaniechanie zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazało, że nie zasługują na uwzględnienie.
P. Spółka z o.o. wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że podnoszone zarzuty są raczej przypuszczeniami i domniemaniami. Zauważono, że opis inwestycji w karcie informacyjnej przedsięwzięcia ma być ogólny, zaś kwestia sposobu odprowadzenia wód z parkingu może być przedmiotem badania na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Według uczestnika tempo postępowania przed Kolegium nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. W jego ocenie, nawet jeśli były jakieś uchybienia to nie mogły mieć one wpływu na wynik sprawy. Z kolei brak umocowania do działania za stronę jest brakiem, który może być uzupełniony na każdym etapie postępowania. Co do braku ogłoszeń na tablicach w Urzędzie Miasta stwierdził, że z uwagi na to, że nie był sporządzony raport nie ma obowiązku dokonywania takich ogłoszeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności
z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.
W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki
w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
Po rozpatrzeniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek tylko część zarzutów jest zasadna na tyle, aby doprowadzić do uchylenia zaskarżonego aktu.
Pierwszorzędne znaczenie w zakresie wyżej wskazanej oceny naruszeń prawa miała okoliczność, że wniosek w imieniu inwestora miał złożyć pełnomocnik J. J. Do wniosku załączona została fotokopia pełnomocnictwa z dnia 20.04.2011 r. udzielonego jednoosobowo przez członka zarządu M. S., przy czym zakres tego pełnomocnictwa obejmowałby umocowanie do działania w postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji. Jak wynika z pieczęci za zgodność fotokopii z oryginałem potwierdziła główna księgowa Spółki A. S. Do wniosku nie został dołączony odpis z KRS – Rejestru Przedsiębiorców. Na etapie wszczęcia postępowania organy powinny sprawdzić czy wniosek został złożony przez uprawnioną osobę. Zgodnie z art. 33 § 3 K.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. W stanie faktycznym sprawy braki w zakresie pełnomocnictwa (brak oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu) oraz przy jednoczesnym braku wykazania, że osoba udzielająca pełnomocnictwa byłą uprawniona do reprezentacji Spółki (stroną bowiem miała być Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością P.) powinny być usunięte w trybie przewidzianym w art. 64 § 2 K.p.a. Organ nie wezwał jednak do usunięcia tych braków ani na tym etapie, ani później.
Przepis art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. u.i.s. stanowi, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Kwestią fundamentalną więc jest ustalenie, czy wniosek został złożony (podpisany) przez uprawnioną osobę. Z akt sprawy przedstawionych Sądowi okoliczność ta nie wynika. Nie wyjaśnia powyższego także pismo z dnia 4 sierpnia 2011 r. (k.12) podpisane przez Prezesa Zarządu – H. B. i pełnomocnika zarządu J. K., choćby z tego powodu, że wynika z niego jedynie, iż w/w osoby potwierdzają fakt, że J. J. posiada pełnomocnictwo z dnia 20 kwietnia 2011 r. wydane przez Zarząd P. Sp. z o.o. – i tylko tyle. Jednocześnie w aktach brak także pełnomocnictwa udzielonego J. K. przez zarząd, zaś dostępny w nich, złożony już po wydaniu decyzji przez organ I instancji odpis z KRS wskazuje, że Prezes Zarządu H. B. nie jest uprawniony do samodzielnej reprezentacji Spółki. Ponadto odpis z KRS jest z daty późniejszej niż data ewentualnego udzielenia pełnomocnictwa J. J. Biorąc powyższe pod uwagę, ale przede wszystkim treść pisma z dnia 4 sierpnia 2011 r. (k. 12) nie można z niego wywieść, iż stanowiło ono potwierdzenie czynności zdziałanych w imieniu strony przez osobę działającą przed organem bez wykazania się pełnomocnictwem. W świetle tego stwierdzić należy, że z naruszeniem prawa, bo bez niezbędnego usunięcia braków formalnych wniosku, bez wezwania do przedłożenia pełnomocnictwa w oryginale bądź jego urzędowo poświadczonego odpisu organy przeprowadziły postępowanie w obydwu instancjach. Powyższe naruszenie prawa procesowego z pewnością mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bo w razie nie usunięcia wyżej wskazanych braków wniosek powinien pozostać bez rozpatrzenia. Jest to więc pierwsza i już wystarczająca podstawa do uchylenia decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Także późniejsze doręczanie pism, w tym także decyzji, samej stronie, bądź kierowanie ich do rąk członka Zarządu M. S. może świadczyć o naruszeniu prawa procesowego. W sytuacji, gdyby okazało się – jak twierdzą osoby podpisane pod pismem z dnia 4 sierpnia 2011 r., że J. J. dysponuje pełnomocnictwem – i przede wszystkim – przedstawiłby je na wezwanie organowi w wymaganej przez przepis art. 33 § 3 K.p.a. formie, to pełnomocnikowi, a nie stronie – w myśl art. 40 § 2 K.p.a. należało doręczać pisma. Jest to jednak kwestia pochodna. W ocenie Sądu przede wszystkim brak ustalenia w toku całego postępowania administracyjnego, czy wniosek pochodzi od inwestora, czy podpisała go osoba do tego uprawniona jest w tych okolicznościach kwestią najistotniejszą, od której uzależniona była w ogóle możliwość nadania biegu sprawie. Nie wyjaśnienie tego i prowadzenie postępowania bez udziału osoby, która z powołaniem się na pełnomocnictwo złożyła wniosek jest naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym miejscu podkreślić ponownie należy, że Sąd orzeka w oparciu o akta sprawy, o czym przesądza przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. Z przedstawionych Sądowi akt wynika, że we wniosku podano, iż planowana inwestycja ma być zlokalizowana na działkach ewidencyjnych nr 103/17 i 103/18 w obrębie [...] Lasy Państwowe w S. W aktach nie ma jednakże jakiejkolwiek mapy, zaś znajdujące się w nich skrócone wypisy ze skorowidza działek są szczątkowe i wynika z nich jedynie, że właścicielem działki 103/18 jest Skarb Państwa a wieczystym użytkownikiem jest S. Spółka z o.o. w S. W dokumentach dołączonych do wniosku brak jakiegokolwiek dokumentu wykazującego stan prawny drugiej działki – nr 103/17. Nie ma tej działki także na skróconych wypisach ze skorowidza działek, choć w myśl cytowanego przepisu wraz z wnioskiem powinny być złożone wypisy z rejestru gruntów. W świetle powyższego wymyka się jakiejkolwiek kontroli sądu, w jaki sposób i czy właściwie organy ustaliły w ogóle strony prowadzonego postępowania. Przymiot strony w sprawie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych posiadają podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia (rozumianym szeroko), ponieważ zostaną narażone na jego oddziaływanie (tak WSA w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 842/07 – LEX nr 486235). Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy o u.i.oś. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć wypisów z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1 a – 1 c. W aktach sprawy nie ma wypisu z rejestru gruntów. Wskazane braki świadczą więc o naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego – art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., co niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bądź mogło prowadzić do zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Wątpliwości budzić musi także fakt potwierdzenia przez tę samą osobę o nazwisku "W." pod decyzją organu I instancji jej odbioru w dniu 13 lipca 2011 r. zarówno przez P. Sp. z o.o.– z siedzibą przy ul. I. i S. Spółkę z o.o. ul. K. [...]. Ponieważ w aktach sprawy znajduje się jedynie przedłożony dopiero na żądanie SKO odpis aktualny z KRS – Rejestru Przedsiębiorców według stanu na dzień 14 lipca 2011 r. Nr [...], z akt nie wynika więc także kiedy dokonano wpisu w KRS, dotyczącego połączenia w trybie art. 492 § 1 pkt 1 Kodeksu spółek handlowych (dalej k.s.h.) poprzez przeniesienie całego majątku S. Spółki z o.o. na rzecz inwestora.
Zgodnie z przepisem art. 493 § 1 K.s.h. spółka przejmowana zostaje rozwiązana, bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, w dniu wykreślenia z rejestru. Według treści § 2 tego przepisu połączenie następuje z dniem wpisania połączenia do rejestru właściwego według siedziby spółki przejmującej. Wpis ten wywołuje skutek wykreślenia spółki przejmowanej. Wykreślenie z rejestru spółki przejmowanej nie może nastąpić przed dniem zarejestrowania podwyższenia kapitału zakładowego spółki przejmującej, jeżeli takie podwyższenie ma nastąpić i przed dniem wpisania połączenia do rejestru właściwego według siedziby spółki przejmowanej (art. 493 § 3 K.s.h.). Wykreślenie z rejestru, o którym mowa m.in. w § 3 następuje z urzędu (§ 4). Z powyższych unormowań wynika, iż jeśli w odpisie z KRS spółki przejmującej widnieje wpis dotyczący połączenia, to z uwzględnieniem pozostałych przedstawionych regulacji powyższe oznacza, że spółka przejęta już nie istnieje, bo taki jest skutek wpisu połączenia zgodnie z art. 493 § 2 K.s.h. Dniem zakończenia bytu osoby prawnej jest przecież dzień wykreślenia z rejestru. Jeżeli więc doszło do pozbawienia Spółki S. Spółka z o.o. możliwości obrony jej praw, to w postępowaniu przed organem I instancji. Dowody znajdujące się w aktach sprawy nie dają jednak Sądowi podstaw do kategorycznych stwierdzeń w tym zakresie.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi stwierdzić należy, że w istocie uzasadnienie organu II instancji świadczy o wykorzystaniu informacji podanej już po wniesieniu odwołania w piśmie z dnia 4 sierpnia 2011 r. na papierze firmowym Zakładu Usług Budowlanych "[...]" (k. 11), a dotyczącej bardziej szczegółowego opisu sposobu odprowadzania wód deszczowych z parkingu dla samochodów osobowych. Słusznie jednakże wskazuje uczestnik, że opis inwestycji na karcie informacyjnej przedsięwzięcia powinien mieć ogólny charakter. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko karta informacyjna przedsięwzięcia to dokument zawierający podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, w szczególności dane o: (...)
c) rodzaju technologii, (...)
f) rozwiązaniach chroniących środowisko.
W ocenie Sądu w istocie w karcie informacyjnej przedsięwzięcia nie ma potrzeby podawania szczegółowych rozwiązań projektowych. Kwestie te powinny być dopiero przedmiotem postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.
Pismo uzupełniające jednak dane z karty informacyjnej, a właściwie uszczegóławiające te informacje niewątpliwie było nowym dowodem w sprawie, a zgodnie z art. 81 K.p.a. okoliczność może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika jednak, że dane zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia były wystarczające do przyjęcia, iż mimo użycia płyt "Jomba" do budowy nawierzchni parkingu ścieki deszczowe m.in. z parkingu będą odprowadzone do kanalizacji ogólnospławnej, co przesądza, że przy projektowaniu konieczne będą takie rozwiązania, które to po prostu zapewnią. W tej sytuacji nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy uchybienie SKO polegające na odwołaniu się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wyjaśnień wykonawcy w tym zakresie, których treść nie była znana innym stronom postępowania poza inwestorem. Ponieważ jednak zasadniczo decyzja opiera się na zapisach karty informacyjnej przedsięwzięcia, uchybienie to nie mogło w ocenie Sądu mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
Takiego wpływu nie miał także fakt wydania decyzji przez SKO bez odczekania na przedłożenie przez pełnomocnika skarżącego odpisu z KRS dotyczącego tej Spółki. W aktach organu II instancji znajduje się taki odpis dotyczący A. Spółki Akcyjnej, aktualny na datę wcześniejszą niż ten przedłożony przez samego pełnomocnika. Sąd natomiast dysponuje odpisem pełnym z KRS Nr [...], z którego wynika, że osoba podpisana pod pełnomocnictwem załączonym do odwołania była uprawniona do składania oświadczeń woli w imieniu tej spółki. W świetle powyższego zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
W istocie – jak wskazuje organ w odpowiedzi na skargę – kwestia braku obwieszczenia Prezydenta Miasta [...] o prowadzonym postępowaniu nie była przedmiotem odwołania od decyzji organu I instancji.
Skoro zgodnie z przepisem art. 85 ust. 3 u.i.ś. organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma obowiązek podania do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji i możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz opinia organu, o którym mowa w art. 78, to fakt ten powinien także znaleźć swe odzwierciedlenie w aktach sprawy. Tymczasem w przedstawionych Sądowi aktach brak jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność. Kwestia ta wymyka się więc Sądowi spod kontroli.
W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę wyżej przedstawione uchybienia, które zostały przez Sąd uznane jako takie, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza w zakresie braków formalnych wniosku, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
W pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.
W ponownym postępowaniu w pierwszej kolejności organ wyjaśni kwestię ustanowienia pełnomocnika w osobie J. J. i zażąda przedłożenia oryginału pełnomocnictwa lub urzędowo potwierdzonego jego odpisu i w zależności od wyniku tej czynności przeprowadzi postępowanie, bądź zażąda podpisania wniosku przez osoby do tego uprawnione, stosownie do wskazań w Krajowym Rejestrze Sądowym. Organ sprawdzi także czy do wniosku zostały dołączone wymagane przez przepis art. 74 o u.i.ś. dokumenty i zażąda przedłożenia brakujących - w trybie art. 64 § 2 K.p.a. Nadanie bowiem dalszego biegu sprawie jest uzależnione od uczynienia zadość - m.in. wymaganiom przewidzianym w w/w przepisie.
Organ zastosuje się także do wyżej przedstawionych wskazań w zakresie doręczania pism pełnomocnikowi, jeśli zostanie przedłożone spełniające wymogi formalne pełnomocnictwo.