II SA/RZ 1045/22

II SA/Rz 1045/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-01-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący/
Karina Gniewek-Berezowska
Piotr Godlewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 30 czerwca 2022 r. nr SKO.415.60.1351.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala –
Uzasadnienie
II SA/Rz 1045/22
U z a s a d n i e n i e
Przedmiotem skargi A.R. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z 30 czerwca 2022 r. nr SKO.415.60.1351.2022 dotycząca ustalenia warunków zabudowy.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wnioskiem z [...] sierpnia 2020 r. S.P. zwrócił się do Burmistrza [...] o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia obejmującego budowę myjni samochodowej i wiaty garażowej na działce nr [...] położonej w [...].
Burmistrz [...] decyzją z 29 grudnia 2020 r. nr IGP.6730.252.2020.GB ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta została uchylona decyzją SKO z 19 marca 2021 r. nr SKO.415.11.306.2021 z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Analogiczne rozstrzygnięcie organu odwoławczego (decyzja z 7 września 2021 r. nr SKO.415.86.1916.2021) zapadło względem kolejnej decyzji Burmistrza o ustaleniu sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z 22 lipca 2021 r. nr IGP.6730.60.2021.GB.
Decyzją z 4 maja 2022 r. nr 69/22 znak PB.6730.133.2022.JS Burmistrz [...] ponownie ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji pn.: "Myjnia samochodowa, wiata garażowa" na położonej w [...] działce nr [...], uznając, że wniosek jest kompletny i spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r., poz. 503, dalej: u.p.z.p.).
W odwołaniu od powyższej decyzji A.R. zarzuciła błędne przyjęcie, że zamierzenie spełnia wymóg kontynuacji funkcji zabudowy, podczas gdy z analizy wynika, że funkcja usługowa myjni nie da się pogodzić z istniejącą podstawową funkcją mieszkaniową w sąsiedztwie, a wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest sprzeczne z tzw. zasadą dobrego sąsiedztwa. Ponadto planowana inwestycja wpłynie niekorzystnie na sąsiednie nieruchomości mieszkalne, powodując uciążliwość z postaci hałasu, wibracji, mgiełki wodnej, oparów i odorów zapachowych z myjni, zwiększonej ilości spalin samochodowych oraz pyłów i innych zanieczyszczeń, o nasileniu związanym z kierunkiem wiatru oraz konkretnym sposobem użytkowania obiektu.
Zarzuciła błędne przeprowadzenie analizy i nieuzasadniony wybór do porównania działki nr [...] znajdującej się w znacznej odległości od planowanej inwestycji, brak analizy wpływu hałasu i wibracji na jej nieruchomość oraz brak wskazania norm i działań niezbędnych do ograniczenia hałasu, jak np. możliwość budowy ekranu pochłaniającego dźwięki.
Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium opisaną na wstępie decyzją z 30 czerwca 2022 r. - działając na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. - utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z 4 maja 2022 r.
W uzasadnieniu wskazało, że materialnoprawną podstawę działania organów administracji w sprawie ustalenia warunków zabudowy stanowią przepisy u.p.z.p., a także wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 tej ustawy przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Wyjaśniło, że 3 stycznia 2022 r. weszła w życie nowelizacja u.p.z.p. oraz ww. rozporządzenia, jednak zgodnie z przepisami przejściowymi zawartymi w art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1986) oraz w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r., poz. 2329), w sprawie stosuje się przepisy u.p.z.p. i rozporządzenia MI w brzmieniu obowiązującym przed tą datą.
W dalszej części Kolegium wywiodło, że w myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-6, tj. w sytuacji, gdy: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1); teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2); istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3); teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy o planowaniu, o której mowa wart. 88 ust. 1 (pkt 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5), zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu (pkt 6).
Kolegium wskazało, że ostatni pkt 6 nie ma zastosowania w prowadzonym postępowaniu, gdyż wprowadzająca go ustawa z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz.U. z 2021 r., poz. 922) w art. 9 określiła, że do postępowań w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 19 maja 2021 r.) stosuje się przepisy ustawy o planowaniu w brzmieniu dotychczasowym.
Okoliczność poddania ocenie przedmiotowej inwestycji w świetle tego przepisu nie może być uznana za wadliwość skutkującą uchyleniem decyzji organu I instancji.
Zdaniem SKO, organ ten prawidłowo celem przeprowadzenia analizy w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. wyznaczył obszar analizowany wokół działki objętej wnioskiem w odległości ok. 156 m od jej granic, a więc w odległości będącej trzykrotną szerokością jej frontu (3 x 52 m) od strony drogi powiatowej, z której wg wnioskodawcy odbywał się będzie główny wjazd na teren inwestycji.
W obszarze tym, który nie jest intensywnie zabudowany, występuje zabudowa mieszkaniowa, jak też budynek usługowy, a także teren, na którym funkcjonuje komis samochodowy.
Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, wg którego inwestycja obejmująca budowę myjni samochodowej wraz z wiatą garażową na terenie objętym wnioskiem nie będzie naruszać zasady dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji. Nie wolno kwestii kontynuacji funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstania tylko obiektów tego samego rodzaju co już istniejące. Jeżeli zatem istniejąca zabudowa realizuje funkcję mieszkaniową czy usługową, oznacza to, że nowy obiekt może być zarówno budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, jak również wielorodzinnym czy usługowym, a zabudowie mieszkaniowej towarzyszyć mogą np. urządzenia rekreacyjne, parkingi, obiekty handlowe i usługowe. Podstawą odmowy wydania decyzji musi być jednoznacznie wykazana sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie wykazać w uzasadnieniu decyzji. Nie można uzależniać dopuszczalności powstania myjni od istnienia i funkcjonowania takiego samego obiektu lub obiektu o zbliżonej funkcji w obszarze analizowanym. Ponadto działka objęta wnioskiem jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie dróg publicznych (przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej z powiatową), co niejako predysponuje ten teren do zabudowy obiektem o funkcji innej niż mieszkaniowa.
W ocenie Kolegium prawidłowo zostały także wyznaczone wszystkie parametry nowej zabudowy.
Wobec przylegania objętej wnioskiem działki do działek na których urządzona jest droga powiatowa i wojewódzka, organ I instancji dopuścił usytuowanie projektowanej myjni w odległości 8 m od granicy jezdni drogi powiatowej oraz w odległości 30 m od granicy jezdni drogi wojewódzkiej jako nieprzekraczalnych linii zabudowy (linię zabudowy od strony drogi powiatowej ustalono jako przedłużenie linii wyznaczonej przez budynek położony na sąsiedniej działce nr [...]).
Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem określono jako nie mniejszy niż 11% i nie większy niż 18%. Z analizy wynika, że średni wskaźnik dla działek znajdujących się w obszarze analizowanym wynosi ok. 11%, wskaźnik minimalny ok. 4,7%, zaś maksymalny ok. 22,1%.
Tak więc wyznaczenie tego wskaźnika dla terenu objętego wnioskiem jako nie mniejszego niż średni z obszaru analizowanego i jako nie większego niż wskaźnik wynikający z wniosku inwestora, a zarazem mniejszego niż wskaźnik maksymalny z obszaru analizowanego, nie narusza § 5 rozporządzenia.
W przedmiotowej sprawie za szerokość elewacji frontowej przyjęto szerokość planowanej myjni i wiaty od strony drogi powiatowej (liczone pomiędzy zewnętrznymi obrysami słupów lub ścian, jeśli obiekt będzie takowe posiadał). Szerokość tą ustalono w przedziale od 10 do 15 m. W analizie zapisane zostało, że budynki położone w obszarze analizowanym posiadają szerokości elewacji frontowych od 13 do 16 m, zaś średnia szerokość wynosi ok. 15 m. Uwzględniając zamiar inwestora realizacji myjni o szerokości do 10 m a wiaty garażowej do 12 m, przyjęte wartości należy uznać za dopuszczalne, a zarazem nie naruszające zasad o których mowa w przepisie § 6 rozporządzenia.
Sposób ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nowej zabudowy reguluje § 7 ust. 1 rozporządzenia. Organ I ustalił, że projektowana myjnia ma posiadać wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do 4,5 m, zaś wiata garażowa do 7 m (o ile obiekty te będą posiadać ściany, a więc o ile można mówić o elewacji). Mając na uwadze, że budynki znajdujące się w obszarze analizowanym mają zróżnicowane wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych (od ok. 2,5 m dla budynków jednorodzinnych do ok. 8 m dla dwukondygnacyjnego budynku usługowego) a planowana inwestycja nie jest budową budynków lecz budową wiat (wiata myjni, wiata garażowa), nie sposób ich wysokości dostosowywać w sposób bezwzględny do wysokości budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na działce sąsiedniej czy budynku usługowego znajdującego się w obszarze
Kolegium stwierdzając, iż organ I instancji ustalając wymagania dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego zachował zasadę dobrego sąsiedztwa o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., za spełnione uznało też wymogi przepisów ust. 1 pkt 2 - 5 tego artykułu.
Za nieuzasadnione Kolegium uznało zarzuty zawarte w odwołaniu i piśmie stanowiącym jego uzupełnienie, wskazując, że na etapie określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu ochrona interesów osób trzecich o której mowa w odwołaniu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych tej ochronie na etapie pozwolenia na budowę (nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę).
Z tych względów w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy nie mogą odnieść zamierzonego skutku – jako przedwczesne - zarzuty odwołującej dotyczące naruszenia jej interesu prawnego z uwagi na hałas, wibracje, pyły, opary czy mgiełkę wodną. Ocena, czy dla przedmiotowej inwestycji konieczna będzie budowa ekranów o których mowa w odwołaniu możliwa będzie na etapie wydawania pozwolenia na budowę.
A.R. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Kolegium z 30 czerwca 2022 r. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że:
1. zachodzi kontynuacja funkcji, podczas gdy funkcja myjni samochodowej jest:
- sprzeczna z funkcjami sąsiednich zabudowań, tj. mieszkaniową domu jednorodzinnego skarżącej, budynku z usługą leczniczą czy placem komisu,
- czynna jest całodobowo i służy do obsługi pojazdów z ruchliwych ulic, a nie z sąsiednich działek i nie jest nierozerwalnie związana z funkcjami pozostałej zabudowy ani jej nie uzupełnia,
2. zachodzi kontynuacja formy architektonicznej, podczas gdy forma wiaty myjni samochodowej:
- nie jest kontynuacją formy budynku stomatologicznego czy placu komisu i domu skarżącej ani co do wielkości, ani intensywności zagospodarowania terenu,
- zaburzy ład przestrzenny ze względu na parametry projektowanej zabudowy, zawłaszcza emisję hałasu,
3. zachodzi kontynuacja cech i parametrów, podczas gdy intensywność wykorzystania terenu myjni to stały hałas i wibracje, a w sąsiedztwie jest dom jednorodzinny i budynek leczniczy, co powoduje wzajemną kolizję cech zabudowy,
4. organ zwolniony jest z oceny stopnia uciążliwości i oddziaływania na nieruchomości sąsiednie planowanej zabudowy, podczas gdy powinno to być elementem analizy związanej z dopuszczalnością lokalizacji nowej zabudowy.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Burmistrza z 4 maja 2022 r. w całości i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podniosła, że decyzja SKO zawiera błędną wykładnię obowiązującego prawa i ogranicza się do przedstawienia orzecznictwa regulującego zagadnienia dobrego sąsiedztwa bez odniesienia do realiów sprawy i oceny przesłanek ustawowych w ramach zastanego stanu faktycznego.
Przede wszystkim, w jej ocenie, organy uchylają się od oceny stopnia uciążliwości planowanej zabudowy, twierdząc, że jest to problem późniejszego postępowania o pozwolenie na budowę, z czym nie można się zgodzić.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu wydanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach).
Przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja SKO w Krośnie z 30 czerwca 2022 r. nr SKO.415.60.1351.2022, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrz [...] z 4 maja 2022 r. nr 69/22 znak PB.6730.133.2022.JS o ustaleniu sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji pn.: "Myjnia samochodowa, wiata garażowa" na działce nr [...] w [...].
Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli w ramach w/w kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu.
W sprawie bezsporne pozostaje, że na terenie którego dotyczy planowana inwestycja nie obowiązuje m.p.z.p., wobec czego jej realizacja - stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. - oznacza dla inwestora konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy; zgodnie z tym ostatnim przepisem, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.
Przesłanki jakie muszą być spełnione, aby możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy, określa co do zasady art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Należą do nich:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od łącznego spełnienia tych przesłanek. Oznacza to, iż brak zaistnienia chociażby jednej z nich nie pozwala na uwzględnienie wniosku i wydanie decyzji pozytywnej; analogicznie, ich spełnienie obliguje właściwy organ do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Wstępnie, w związku z powyższym, należy podzielić stanowisko SKO, które z uwagi na datę wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie prawidłowo uznało, że nie ma do niej zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p., co wynika z art. 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz.U. z 2021 r., poz. 922) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. poz. 2399).
Tym samym trafnie stwierdziło również SKO, że dokonanie przez organ I instancji oceny przedmiotowej inwestycji w świetle art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. nie może być uznane za okoliczność skutkującą wadliwością decyzji tego organu (nawet jednak gdyby miało to znaczenie w sprawie, organ I instancji ustalił wynikający z tego przepisu warunek za spełniony).
W celu ustalenia spełnienia powyższych warunków przeprowadzana jest analiza urbanistyczna, której zasady sporządzania i sposoby ustalania parametrów nowej zabudowy określa wskazane wyżej rozporządzenie MI z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (na mocy § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r., Dz.U. poz. 2399, zmieniającego w/w rozporządzenie z dniem 3 stycznia 2022 r., do spraw ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe).
Rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r. pozostaje w ścisłym związku z przewidzianym w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymogiem kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, który to przepis wprowadza tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą możliwość realizacji zamierzonej inwestycji od dostosowania się do wskazanych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego.
Wyraźnego podkreślenia wymaga w związku z tym, że kontynuacja funkcji istniejącej zabudowy oznacza, iż nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu.
Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą.
W przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie chodzi o to, by nowa zabudowa była odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale o to, by na jej podstawie możliwe było określenie cech nowej zabudowy która ma być kontynuacją, przez co należy rozumieć zachowanie charakteru tej zabudowy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r. II OSK 58/07, LEX nr 465665).
Dla ustalenia warunków zabudowy nie jest więc konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadałby planowanej zabudowie, a wystarczające jest, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację.
Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może więc być wyłącznie planowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, w stopniu, który nie stwarza możliwości ich pogodzenia.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne prowadzące do ustalenia warunków zabudowy dla objętej nimi inwestycji.
Treść wydanej przez organ I instancji decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo sporządzonej analizie architektoniczno - urbanistycznej (spełniającej wymagania wynikające z powyższych przepisów), która logicznie i wyczerpująco uzasadnia przyjęte parametry planowanej zabudowy, w tym zastosowane w ramach dopuszczonych przepisami w/w rozporządzenia odstępstwa.
Zdaniem Sądu, na pełną aprobatę zasługują oparte na analizie urbanistycznej ustalenia odnośnie wyznaczenia obszaru analizowanego (co nie budzi zastrzeżeń stron postępowania) oraz kwestionowanego przez skarżącą spełnienia warunków o jakich mowa w art. 61 ust. 1, a także wyznaczonych dla planowanej zabudowy parametrów, cech i wskaźników, które w ramach realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania trafnie oceniło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, a które Sąd w całości podziela i uznaje za własne.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium szczegółowo wyjaśniło i odniosło się do wszystkich powołanych w odwołaniu zarzutów, wskazując, z jakich przyczyn nie podlegają one uwzględnieniu, co nie pozwala na uznanie skuteczności zarzutów błędnego bądź niedostatecznego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a tym samym nierozpatrzenia w sposób wszechstronny całości zebranego w sprawie materiału dowodowego.
W ocenie Sądu, nie znajdują w związku z powyższym uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące w szczególności naruszenia przepisów prawa materialnego. Organy administracji I i II instancji należycie rozpatrzyły również cały zebrany materiał dowodowy który jawi się jako zupełny, a w uzasadnieniu wydanych decyzji szczegółowo wyjaśniły motywy swoich rozstrzygnięć.
Tym samym Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.