III SA/Gl 377/04

III SA/Gl 377/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący/
Henryk Wach
Małgorzata Jużków /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
III S.A./GL 377/04 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia: NSA Anna Apollo Sędziowie: NSA Henryk Wach WSA Małgorzata Jużków (spr.) Protokolant Ewa Olender po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2005 r. przy udziale- sprawy ze skargi K. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] w oparciu o art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity w Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u K. K. choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wskazanego wyżej rozporządzenia- obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem. Swoje rozstrzygnięcie oparł na ustaleniach dochodzenia epidemiologicznego z [...]. W szczególności na orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] która to placówka nie rozpoznała u badanego wskazanej choroby zawodowej. Nie rozpoznali choroby zawodowej także orzecznicy Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., placówki II szczebla w orzeczeniu z dnia [...].
W konkluzji organ I instancji uznał, że K. K. w trakcie zatrudnienia miał kontakt z czynnikiem szkodliwym dla zdrowia, jakim jest hałas przekraczający dopuszczalne normy higieniczne, to jednak ze względu na treść orzeczeń lekarskich kompetentnych jednostek diagnostycznych, które nie rozpoznała u badanego choroby zawodowej narządu słuchu, nie znalazł podstaw do stwierdzenia takiej choroby.
Skarżący odwołał się od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i ponowne przeprowadzenie badań. Podniósł, że nie zgadza się z orzeczeniem lekarskim o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. Podkreślił, że w czasie pracy zawodowej w latach 1982-1999 na stanowisku telemontera pod ziemią w Kopalni Węgla Kamiennego "A" był narażony na hałas przekraczający dopuszczalne normy i niedosłuch na który choruje jest jego konsekwencją.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji podkreślił, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest ustalenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną choroby zawodowej ujętej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a chorobą zawodowa czyli wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał schorzenie miało miejsce w czasie i w miejscu pracy.
Organ odwoławczy podzielił ustalenia dochodzenia epidemiologicznego dotyczące przebiegu pracy zawodowej K. K. Uznał za bezsporne, że w latach 1966-1974 pracował w KWK "B" jako robotnik, młodszy górnik i kierowca lokomotyw pod ziemią, w latach 1974-1975 w KWK "C" jako kierowca lokomotywy pod ziemią, gdzie hałas w środowisku pracy był istotnym zagrożeniem dla narządu słuch. W latach 1982-1999 pracował jako telemonter przy zabudowie, konserwacji, przebudowie, kontroli i demontażu urządzeń łączności i sygnalizacji alarmowej, gdzie równoważny poziom dźwięku nie przekraczał dopuszczalnych norm. Tym samym okres narażenia na powstanie urazu akustycznego zamknął się w latach 1966-1975.
Dalej stwierdzono, że skarżący był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. (orzeczenie z dnia [...]) oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (orzeczenie z dnia [...] ) Obie jednostki diagnostyczne nie rozpoznały u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu. W uzasadnieniu obu orzeczeń stwierdzono, że podwyższenie progu słuchu poniżej 45 dB wyrażone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz- zgodnie z obowiązującym od 3 września 2002 r. rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie wykazu chorób zawodowych... nie spełnia kryterium obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, a tym samym nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z [...] wniesionej za pośrednictwem organu odwoławczego K. K. zakwestionował legalność decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. oraz decyzji ją poprzedzającej i wniósł o ich zmianę przez stwierdzenie choroby zawodowej. Zarzucił wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie błędnych ustaleń faktycznych, a w szczególności w odniesieniu do pracy w KWK "A" i braku narażenia na ponadnormatywny hałas w latach 1982-1999. Podkreślił, że w czasie badania okresowego w 1999 r., po raz pierwszy stwierdzono u niego zmiany słuchu i zalecono pracę w hałasie do 85 dB. Podkreślił, że na jego stanowisku pracy zakład nie prowadził żadnych pomiarów, a tym samym wyniki pomiarów dokonanych w 2002 r. nie są miarodajne dla jego sprawy. Na koniec wniósł o przeprowadzenie kolejnego badania słuchu.
W odpowiedzi na skargą organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Na wstępie godzi się przypomnieć, że sąd administracyjny powołany jest do kontroli zgodności z prawem poddanych jego właściwości decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem bada czy przy ich wydaniu nie doszło do takiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które uzasadnia wzruszenie zaskarżonych decyzji czy aktów.
Stosownie do zapisu § 5 rozporządzenia z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach wskazane w nim jednostki organizacyjne do rozpoznawania chorób zawodowych (poradnie i kliniki) wydają orzeczenia w sprawie choroby zawodowej na podstawie informacji o zagrożeniach zawodowych, wyników dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, dokumentacji dotyczącej przebiegu zatrudnienia, wyników przeprowadzonych badań klinicznych i dokumentacji lekarskiej (§ 6). Jednakże stosownie do § 8 tegoż rozporządzenia decyzje o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje państwowy powiatowy organ sanitarny na podstawie wskazanego wyżej orzeczenia lekarskiego oraz wyników dodatkowego dochodzenia epidemiologicznego.
W przedmiotowej sprawie placówka orzecznicza rozpoznała uszkodzenie słuchu u badanego pracownika (charakterystyczne dla urazu akustycznego), a uczestniczący w postępowaniu administracyjnym pracodawca potwierdził występowanie w środowisku pracy hałasu o natężeniu szkodliwym dla zdrowia (do 85 dB). Okoliczność tą potwierdziło przeprowadzone przez organ inspekcji sanitarnej dochodzenie epidemiologiczne oraz zapisy w "Karcie narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" sporządzonej dla okresu pracy w KWK "A". Z treści orzeczenia lekarskiego z [...] wynika, że przyjęto okres narażenia na zawodowe uszkodzenie słuchu od 1982 r. do 1999 poniżej NDN. Orzeczono o braku podstaw do rozpoznania obustronnego trwałego ubytku słuchu spowodowanego hałasem pochodzenia zawodowego. Stwierdzono ubytki słuchu dla ucha prawego 53 dB, a ucha lewego 40 dB. W konkluzji wskazano, ze stopień ubytku słuchu ucha lepiej słyszącego, brak przekroczeń dopuszczalnych norm higienicznych natężenia hałasu oraz zgłoszenie urazu po upływie trzech lat od zakończenia okresu zatrudnienia wyklucza jej stwierdzenie. W drugim orzeczeniu placówki odwoławczej również nie rozpoznano choroby zawodowej ze względu na wielkość ubytku słuchu w uchu lepiej słyszącym (36 dB), która winna wynosić co najmniej 45 dB. Tym samym, gdyby nawet przyjąć że skarżący pracował w narażeniu na hałas od 1966 do 1999 r. , to i tak nie będzie miało to wpływu na zmianę treści decyzji. Podstawa wydania negatywnej dla skarżącego decyzji były bowiem wyłącznie orzeczenia lekarskie, które były zgodne w swej treści i odmawiały uznania zawodowej etiologii schorzenia ze względu na niespełnienie przesłanek wynikających z treści rozporządzenia, a konkretnie zapisu pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, który brzmi: obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznej 1, 2 i 3 kHz, którego wystąpienie w okresie 2 lat od ustania zawodowego upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego. Orzeczenia te, jak każda opinia podlegają ocenie organu Inspekcji Sanitarnej. Sąd nie dopatrzył się przy tej ocenie uchybień po stronie organów orzekających. Podane ubytki słuchu dla ucha lepiej słyszącego nie przekraczają wskazanego wyżej progu 45 dB, a tym samym trafnie organ I i II instancji orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej słuchu.
Mając na względzie powyższe Sąd na zasadzie art.151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.