IV SA/Po 718/22

IV SA/Po 718/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Donata Starosta
Maciej Busz /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Świerczak
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 50 ust. 1, art. 52, art. 54, art. 56, art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 2 pkt 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 05 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
W dniu 16 czerwca 2020 r. do Urzędu Miasta i Gminy J. wpłynął wniosek P. Sp. z o.o. z/s w W., o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie obiektu infrastruktury technicznej - stacji bazowej telefonii komórkowej [...] sieci [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr geod. [...], w obrębie miejscowości J.. Uprawniony urbanista sporządził projekt decyzji ustalającej wnioskowaną lokalizację.
Pismem z dnia 9 lipca 2020 r. projekt przesłano do uzgodnienia Marszałka Województwa, Nadzoru Wodnego K., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R., Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P..
W dniu 21 sierpnia 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy J. wydał decyzję nr [...], o ustaleniu na wniosek P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego.
W związku ze złożeniem odwołania od powyższej decyzji przez B. W. - Ł., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję z dnia 17 listopada 2020 r., nr [...], o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium zacytowało przepisy dotyczące kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia oraz wskazało na konieczność ustalenia aktualnego, istniejącego, sposobu zagospodarowania działek sąsiednich, w odległościach przewidzianych cytowanymi przepisami w celu dokonania kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia. Podniosło także, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Zdaniem Kolegium, uwzględnić należało, w przypadku anten skierowanych na ten sam azymut, możliwość ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny. Kolegium zwróciło także uwagę, iż zaskarżona decyzja nie zawiera w istocie należycie sprecyzowanych parametrów planowanego przedsięwzięcia (wskazanie ilości i rodzaju anten, umiejscowienia każdej z nich, azymutów anten rozsiewczych, zakresów tiltów, maksymalnej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP).
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Burmistrz wydał w dniu 19 marca 2021 r. decyzję Nr [...] o ustaleniu na wniosek P. Sp. z o.o. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego przedsięwzięcia.
Na skutek odwołania B. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 kwietnia 2021 r., Nr [...],2021 uchyliło ponownie zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia 19.03.2021 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi, wskazując, iż ten nie wykonał znacznej części zaleceń zawartych w poprzedniej decyzji tut. Kolegium.
Kolegium wskazało, iż ponownie organ pierwszej instancji nie zauważył, iż teren inwestycji obejmuje grunty oznaczone symbolem Ps-VI. Kolegium ponownie wskazało, by ustalić, czy wydane zostały dla przedmiotowej działki warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalające inne niż rolne przeznaczenie gruntu. Jeśli nie, projekt decyzji winien być uzgodniony z organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych.
Reasumując Kolegium ponownie zaleciło, by rozpoznając sprawę organ I instancji poczynił ustalenia dotyczące warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Pozwoli to na dokładne ustalenie jakie uzgodnienia wymagane są w sprawie. Organ podkreślił, że dalej nie jest zrozumiałe dlaczego w zaskarżonej decyzji uznano, iż "obszar objęty decyzją stanowi teren usługowy". Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), wskazuje, iż funkcja jest jednym z ustaleń decyzji, natomiast w zaskarżonej decyzji nie tyle ustalono funkcję, ile odniesiono się do już istniejącej funkcji terenu. Stąd wątpliwości Kolegium, gdyż teren oznaczony jest symbolem Ps. W zaskarżonej decyzji nadal widniał identyczny zapis. Wskazano, iż w aktach brak ustaleń (wypisów z rejestru gruntów) dotyczących właścicieli działek [...],416,[...] i [...] mimo, iż są one styczne z terenem inwestycji, a jedną z nich oddziela od terenu inwestycji tylko droga. Podkreślono, że odnośnie terenów przylegających do drogi publicznej, to w sytuacji, gdy droga jest drogą gminną nie jest wymagane uzgodnienie, wystarczające jest omówienie kwestii włączenia do drogi ruchu spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu w uzasadnieniu decyzji lokalizacyjnej. Zaskarżona decyzja nadal nie zawiera należytego uzasadnienia tej kwestii.
Ponownie stwierdzono, że w zaskarżonej decyzji organ analizował kwestię dotyczącą uprzedniego wymogu uzyskania decyzji środowiskowej, jednak uczynił to bez dogłębnej analizy obowiązujących przepisów.
Zwrócono uwagę, iż sposób wyznaczania odległości od miejsc dostępnych dla ludności został w przepisach wyraźnie określony. Nakazano ponownie, by organ ustalił aktualny, istniejący sposób zagospodarowania działek sąsiednich, w odległościach przewidzianych cytowanymi przepisami w celu dokonania kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia. Organ winien w tym zakresie poczynić własne ustalenia oraz odnieść się do kwalifikacji przedłożonej przez inwestora. Kolegium wskazało też, że w przypadku kilku anten skierowanych na ten sam azymut, należy przeanalizować możliwość nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny. W tym zakresie kwalifikacja przedłożona przez wnioskodawcę wymaga uzupełnienia.
W dniu 14 września 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy J. wydał decyzję, Nr [...] o ustaleniu na wniosek P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z przyłączem energetycznym oraz urządzeniami nadawczymi umieszczonymi wewnątrz obrysu wieży, na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej, przy ul. [...], gmina J..
W decyzji organ m.in. wskazał, że planowana inwestycja stanowi urządzenie infrastruktury technicznej, jest to inwestycja celu publicznego, zawarł ustalenia dotyczące warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego.
Wskazano, iż teren objęty decyzją nie znajduje się na obszarach chronionych, a inwestycja w oparciu o obowiązujące przepisy prawa nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ponieważ nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zawarto ustalenia dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego, zabytków i dóbr kultury współczesnej, dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, obsługi komunikacyjnej, wyznaczono na załączniku graficznym do decyzji linie rozgraniczające teren inwestycji, ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich, inne warunki i ustalenia.
Organ podniósł, iż w związku z art. 60 ust. 1 na podstawie art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesłał projekt decyzji do uzgodnienia właściwym organom uzgadniającym. Dalej organ wskazał, że spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy bowiem teren objęty decyzją stanowią grunty: inne grunty zabudowane - Bi oraz pastwiska Ps VI i nie obejmuje gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I - III ani gruntów leśnych w związku z czym nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Dalej organ wskazał, że w przypadku planowanego przedsięwzięcia minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania dla tiltów maksymalnych (planowanych maksymalnych pochyleń wiązek w stronę ziemi ) wynosi: 42,9 mn.p.t. - dla anten o azymutach 80°, 41,4 m n.p.t. - dla anten o azymutach 230°, 42,9 m n.p.t. - dla anten o azymutach 330°.
Podano, iż minimalna odległość głównej wiązki promieniowania od zabudowy lub miejsc dostępnych dla ludności wynosi 34,0 m - dla anten o azymucie 50° i 320 °. Organ stwierdził, że przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W obszarze oddziaływania nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Organ stwierdził, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludzi zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17.12.2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019r., poz. 2448) oraz rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 17.02.2020r., w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2020r., poz. 258 ) nie wystąpią w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi.
Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniosła ponownie B. W..
Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia 9 listopada 2021 r. Nr [...], ponownie uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia 14 września 2021 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ opisał stan faktyczny w sprawie i wskazał podstawy prawne wydanej decyzji, przytaczając w szczególności art. 50 ust. 1 zdanie 1, art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 2021r., poz. 741, zwanej dalej: "u.p.z.p"), a także art. 52 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 56, art. 56 i wreszcie art. 1 ust. 2 tej ustawy, jak również art. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm., zwanej dalej: "u.g.n.").
W ocenie Kolegium, dopiero prawidłowe i precyzyjne ustalenie stanu faktycznego może stanowić podstawę oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przeprowadzenia odpowiednich rozważań i wydania rozstrzygnięcia, a tego nie uczyniono w przedmiotowej sprawie, mimo dwukrotnego uchylania przez Kolegium decyzji organu pierwszej instancji.
Dalej Kolegium przywołało treść przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 247) wskazując ponownie, że to czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla określonej inwestycji będzie wymagana zależy od rodzaju zamierzenia. Kwestia ta wymaga każdorazowego zbadania.
Kolegium podniosło, że według oświadczenia zawartego w odwołaniu na sąsiedniej działce, bezpośrednio przylegającej do terenu gdzie planowana jest przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest inna stacja bazowa telefonii komórkowej. Kolegium zauważyło więc bezwzględną konieczność rozważenia i przeanalizowania przez organ pierwszej instancji w ramach prowadzonego postępowania w sprawie kwestii ewentualnego kumulowania się oddziaływań na środowisko tych dwóch przedsięwzięć.
Powołując się szeroko na orzecznictwo sądowe Kolegium wywiodło, że przy określaniu odległości od anteny dla procedury kwalifikacyjnej szkodliwości stacji bazowych telefonii komórkowych (dalej: stacja) należy przyjmować sumaryczną wartość EIRP dla wszystkich anten pracujących na tym samym kierunku. W takim przypadku, w odniesieniu do anten nadawczych stacji sformułowanie "pojedyncza antena" należy rozumieć jako "system antenowy" pracujący w określonym kierunku promieniowania, tj. określonym sektorze. Brak uwzględnienia efektu kumulacji PEM pochodzącego od skonfigurowania anten sektorowych promieniujących w tym samym kierunku (azymucie) jest błędem przyczyniającym się do nieprawidłowej kwalifikacji odnośnie rozważanych zasięgów występowania PEM o wartościach ponadnormatywnych.
Kolegium ponownie wskazało na konieczność, wystąpienia przez Burmistrza do wnioskodawcy o:
- uzupełnienie kwalifikacji przedsięwzięcia poprzez podanie maksymalnej równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP) na każdym sektorze (azymucie) wynikającej z obliczeń w zakresie kumulacji promieniowania anten stacji bazowej,
- podanie maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tiltu) dla poszczególnych typów anten na podstawie danych katalogowych. Niezbędne jest też przez organ pierwszej instancji ustalenie i wskazanie istniejącego aktualnie stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, w szczególności wysokości istniejącej zabudowy, w odniesieniu do każdego z azymutów, w odległościach przewidzianych w Rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przy uwzględnieniu kumulacji oddziaływania anten skierowanych na ten sam azymut.
W związku z faktem, że w sprawie niniejszej doszło do uchybień dotyczących procedowania, w szczególności w zakresie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, konieczne było zdaniem SKO uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Od decyzji Kolegium sprzeciw wniosła P. sp. z o.o. zarzucając naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji, pomimo iż istniała możliwość wydania rozstrzygnięcia merytorycznego przez organ odwoławczy. Wskazując na powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 1048/21 uchylił zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu wszystkie powody wskazane w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej, pomijając ocenę merytorycznej ich trafności, mogą być konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego. Wbrew temu, co twierdzi Kolegium, nie było podstaw, aby z opisanych przez organ odwoławczy powodów uchylać decyzję Burmistrza. W ocenie Sądu, nie istniała jakakolwiek przeszkoda, aby SKO samo rozpoznało sprawę merytorycznie i dokonało stosownych rozważań i ocen.
Kolegium decyzją z dnia 5 września 2022 r., znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy J. z 14 września 2021 r. nr [...] w części, tj. w pkt 5 ppkt 1 i orzekło w tym zakresie, że: "Działka o nr ewid. [...], położona w obrębie geodezyjnym J. przy ul. [...], gmina J., znajduje się w obrębie stanowiska archeologicznego J. stan [...], ujętego w wojewódzkiej ewidencji zabytków.". W pozostałym zakresie decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy.
Kolegium wskazało, że w rozpoznawanej sprawie nie dopatrzyło się sprzeczności zamierzenia z przepisami odrębnymi. W świetle powyższego, skoro brak jest niezgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, organ pierwszej instancji zasadnie, mając na uwadze treść art. 56 u.p.z.p., ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego. Zaskarżona decyzja została wydana przez właściwy organ, po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym oraz przy prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa materialnego. Kolegium nie dopatrzyło się także uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących kwestii:
1. uznania obszaru objętego decyzją za teren usługowy - Kolegium wskazało, iż z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589), wynika, że funkcja jest jednym z ustaleń decyzji. W rozpoznawanej sprawie, funkcja ta została ustalona. Co prawda, w sentencji zaskarżonej decyzji to określenie może być mylące, albowiem jest tak sformułowane jakby się odnosiło do funkcji istniejącej, tym niemniej Kolegium wyjaśniło, że w rzeczywistości jest to ustalenie funkcji związane z lokalizacją tej inwestycji;
2. braku dokonania przez organ dogłębnej analizy sposobu zagospodarowania terenów sąsiadujących z planowaną zabudową; zaniechania przez organ przeprowadzenia analizy poprawności materiału dowodowego przedstawionego przez Inwestora; nie poczynienia przez organ własnych ustaleń dotyczących ustalenia faktycznego zagospodarowania terenu w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, ani nie wskazania z jakich względów uznał za wiarygodne ustalenia podane przez Inwestora - Kolegium wskazało, iż wbrew twierdzeniom odwołującej, organ przeprowadził postępowanie dowodowe, jak również prawidłowo przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Skoro organ pierwszej instancji dokonał uzgodnień z organami uzgadniającymi, to musiał ustalić warunki i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz stan faktyczny i prawny terenu; ponadto ustalenia organu pokrywają się z zebranymi w sprawie dokumentami;
3. uwzględnienia w sposób niezasadny i nieproporcjonalny interesu społecznego ponad słuszny interes obywateli, gdyż na działce obok znajduje się już mierzący ponad 60 m nadajnik, na którym umieszczone są anteny sieci [...] - Kolegium wskazało, iż nie podziela poglądów odwołującej, że interesy nie zostały należycie wyważone – sprawa dotyczy lokalizacji inwestycji celu publicznego, która ma znaczenie dla całej społeczności;
4. naruszenia przepisów miejscowych Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w J. i jej załącznika nr I, w którym stwierdzono, że w celu ochrony panoram miasta i krajobrazu należy chronić dominaty (wieżę i bryłę kościoła [...], ratusz, kościół [...] i kościół [...] wraz z dzwonnicą), nie dopuszcza się możliwości przesłaniania ich lub zakłócania równowagi konkurencyjnymi elementami wysokościowymi, zwłaszcza w ujęciach panoramicznych widzianych z głównych wlotów miasta - Kolegium wskazało, iż nie podziela poglądu odwołującej, że dojdzie do zakłócenia równowagi konkurencyjnymi elementami wysokościowymi. Ponadto załącznikiem nr [...] do Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia 30 października 2013 r., na który powołuje się odwołująca, jest: Zmiana studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy J.. Wyjaśniono, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego. Jest to akt kierownictwa wewnętrznego. Studium jest wiążące jedynie dla organów gminy. W żadnym razie nie kształtuje natomiast sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości, stąd jego postanowienia i regulacja nie może mieć wpływu na konkretne zapisy decyzji o warunkach zabudowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że badanie zamierzenia inwestora z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie ma wpływu na wynik postępowania w sprawie warunków zabudowy, gdyż decyzja o warunkach zabudowy nie jest wydawana w oparciu o wymieniony akt, bowiem nie ma on charakteru aktu prawa powszechnie obowiązującego, a stąd nie może stanowić materialnoprawnej podstawy takiego rozstrzygnięcia. Do czasu zatem, kiedy ustalenia studium nie znajdą się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie wiążą one powszechnie i nie mogą stanowić podstawy do wydawania decyzji administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2011 r. o sygn. akt II OSK 952/10, dostępne na stronie CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl)
5. wydania zaskarżonej decyzji bez uzyskania wcześniej wszystkich niezbędnych uzgodnień od podmiotów, szczegółowo wylistowanych w art. 53 u.p.z.p. - Kolegium wskazało, iż w rozpoznawanej sprawie zostały dokonane wszystkie niezbędne uzgodnienia. To brakujące uzgodnienie projektu decyzji, z uwagi na okoliczność, iż działka o nr ewid. [...] znajduje się w obrębie stanowiska archeologicznego J. stan [...], ujętego w wojewódzkiej ewidencji zabytków, Kolegium uzupełniło występując do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. pismem z dnia 20 czerwca 2022 r. Podkreślono, iż uzgodnienia dokonuje się w odniesieniu do konkretnego terenu; nie robi się wszystkich uzgodnień, lecz tylko te, które są w danej sytuacji wymagane.
Tym samym, zarzuty odwołania Kolegium uznało za nieuzasadnione. Organ odwoławczy mając natomiast na uwadze, iż działka o nr ewid. [...], położona w obrębie geodezyjnym J. przy ul. [...], gmina J., znajduje się w obrębie stanowiska archeologicznego J. stan 5 AZP 68 - [...], ujętego w wojewódzkiej ewidencji zabytków, postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w części, tj. w pkt 5 ppkt 1 i orzec w tym zakresie, że: "Działka o nr ewid. [...], położona w obrębie geodezyjnym J. przy ul. [...], gmina J., znajduje się w obrębie stanowiska archeologicznego J. stan [...], ujętego w wojewódzkiej ewidencji zabytków." oraz utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie.
B. W. – Ł. pismem z dnia 6 października 2022 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 05.09.2022 r. znak: [...].
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1. Naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. zarówno przez Burmistrza Miasta i Gminy J., jak i również przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, gdyż wydając zaskarżone decyzje naruszyli podstawowe zasady postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez te organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z w/w przepisów, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia analizy poprawności materiału dowodowego przedstawionego przez inwestora, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na gołosłownych wyjaśnieniach inwestora oraz prywatnych dowodach przedstawionych przez inwestora, oraz dalece idącą stronniczość w ocenie tego materiału dowodowego w tym zakresie.
2. Naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, iż dla oceny oddziaływania analizowanej inwestycji na środowisko nie miało istotnego znaczenia wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie na poszczególnych azymutach lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, które w otoczeniu inwestycji już funkcjonują.
3. Naruszenie Uchwały nr [...]/2013 Rady Miejskiej w J. z dnia 30.10.2013 r., poprzez błędne uznanie, iż naruszenie załącznika do ww. uchwały nie stanowi naruszenia aktów prawa miejscowego.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
P. sp. z o.o. (uczestnik postępowania) pismem z dnia 8 grudnia 2022 r. również wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 j.t. z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 5.09.2022r., nr [...], uchylającej w części w pkt 5 ppkt 1 i utrzymującej w mocy w pozostałym zakresie decyzję Burmistrza Miasta i Gminy J. z dnia 14 września 2021 r. Nr [...], w przedmiocie ustalenia na rzecz P. Sp. z o.o. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z przyłączem energetycznym oraz urządzeniami nadawczymi umieszczonymi wewnątrz obrysu wieży, na działce o nr ewid. [...] położonej w obrębie geodezyjnym J. przy ulicy [...], gmina J..
Stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy wskazać, że w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. ustawodawca wskazał, że przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć "działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami" (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 – dalej "u.g.n."). Natomiast w myśl art. 6 ust. 1 u.g.n. celami publicznymi w rozumieniu ustawy są wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji
Zdaniem Sądu z treści powyższych przepisów w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego.
Ustalenie lokalizacji takiej inwestycji, w myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p., następuje na wniosek inwestora.
Bezspornym w sprawie jest, że dla terenu, na którym inwestor planuje realizację stacji bazowej telefonii komórkowej nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa:
1) rodzaj inwestycji;
2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:
a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,
b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,
e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;
3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.
Należy wskazać, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymienione w cytowanym przepisie elementy.
Ponadto zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musiałby więc wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem prawa nakładającym konkretne ograniczenia.
Wskazania w tym miejscu wymaga, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma odpowiedzieć na pytanie czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, a więc czy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
Przechodząc do oceny wniosku i wydanych na jego podstawie decyzji pod względem wymogów określonych w przepisach należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać między innymi określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Ponadto w świetle ww. ar. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien również zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz określenie charakterystycznych parametrów technicznych oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Inwestor powinien przedstawić zatem m.in. takie dane techniczne, które pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Podkreślenia wymaga, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu nie podlega swobodnej ocenie organu, a tym bardziej nie jest zależne od woli właścicieli i innych osób, które w ogóle nie mają prawa do nieruchomości, na których inwestycja jest lokalizowana i co najwyżej może oddziaływać na ich nieruchomości. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wkracza w takim wypadku w sferę wykonywania praw przysługujących do takich nieruchomości – poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 2082/07).
Należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie projekt decyzji sporządzony został przez uprawnionego urbanistę. Spełnione zostały zatem wymagania, o których mowa w treści powołanego wyżej art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Ponadto art. 51 u.p.z.p. wskazuje, iż decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym lub gminnym - jak w niniejszej sprawie - wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Nie ulega zatem wątpliwości, iż zaskarżona decyzja została wydana przez właściwy organ, tj. Burmistrza Miasta i Gminy J..
Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:
1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;
2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Taka analiza została przeprowadzona przez organ pierwszej instancji, czego
potwierdzeniem są znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, w tym mapy w skali 1:1000 oraz wypisy z rejestru gruntów. Burmistrz Miasta i Gminy J. ustalił, kto jest właścicielem terenu, na którym ma zostać zlokalizowana inwestycja, jakie grunty wchodzą w skład nieruchomości, jakie są zasady i warunki zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych i - co się z tym wiąże - czy wymagane są uzgodnienia innych organów.
Z akt sprawy wynika, iż właścicielem terenu - działki oznaczonej nr ewid. [...], położonej w J. jest M. B..
W skład nieruchomości objętej wnioskiem wchodzą grunty sklasyfikowane jako: inne tereny zabudowane oznaczone symbolem "Bi" o powierzchni [...] ha oraz pastwiska oznaczone symbolem "PsVI" o powierzchni [...] ha.
Ponadto teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej gminnej o nr ewid. [...].
Przepis art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wskazuje na konieczność uzyskania - przed wydaniem decyzji - określonych w nim uzgodnień projektu decyzji. W niniejszej sprawie projekt decyzji został uzgodniony z następującymi wymaganymi przepisami prawa organami uzgadniającymi:
- Marszałkiem Województwa W. w P. - organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopali i wód podziemnych,
- Dyrektorem Zarządu Zlewni w L., Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie - organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu,
- Starostwem Powiatowym w R. - organem administracji geologicznej w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych,
- Starostwem Powiatowym w R. - organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych w odniesieniu do gruntów wykorzystanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami,
- Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w R.,
- Departamentem Lotnisk Urzędu Lotnictwa Cywilnego w W.,
- Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w P.,
- Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w P. .
Organ słusznie wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie było wymagane odrębne uzgodnienie z zarządcą drogi, gdyż jest nim organ wydający decyzję o lokalizacji.
Kolegium po dokonaniu uzgodnień z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków prawidłowo uchyliło decyzję w pkt 5 ppkt 1 w zakresie położenia inwestycji w obrębie stanowiska archeologicznego. Nie było to jednak kwestionowane przez skarżącą.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029, j.t., dalej: "u.i.o.ś") decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Zgodnie z art. 71 ust. 2. u.i.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:
1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W tym miejscu należy podkreślić, że skarżąca zarzuciła organom naruszenie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, iż dla oceny oddziaływania analizowanej inwestycji na środowisko nie miało istotnego znaczenia wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie na poszczególnych azymutach lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, które w otoczeniu inwestycji już funkcjonują.
W odpowiedzi na powyższy zarzut należy wskazać, że w sprawie istotna jest nowelizacja przepisów dotyczących katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jakie określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), która dokonana została rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071 - dalej rozporządzenie zmieniające).
W wyniku nowelizacji z dniem wejścia przepisów nowelizacyjnych w życie (t.j. z dniem 4 czerwca 2022 r.) uchylono zapisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz.
Tym samym – co ma zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy - ww. inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym miejscu wskazać należy, na treść § 2 rozporządzenia zmieniającego, zgodnie z którym do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem.
W niniejszej sprawie decyzja organu II instancji wydana została w dniu 5.09.2022 r. Postępowanie natomiast zostało wszczęte w dniu 16.06.2020 r., a ww. rozporządzenie weszło w życie 4.06.2022 r. Powyższe oznacza, że w niniejszym postępowaniu stosuje się przepisy rozporządzenia z 2019 roku w nowym brzmieniu.
Tym samym, biorąc pod uwagę powyższe regulacje należy wskazać, że w niniejszej sprawie nie było konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a co za tym idzie bezzasadny jest zarzut skargi w zakresie naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, ponieważ te przepisy nie obowiązują w niniejszej sprawie. Bezcelowe jest również analizowanie przez organ odwoławczy wymogów w zakresie minimalnej wysokości osi głównej wiązki promieniowania w odniesieniu do ww. rozporządzenia, ponieważ planowana inwestycja nie jest już objęta regulacjami tego rozporządzenia.
Uzupełniająco należy wskazać, że od problematyki kontroli uprzedniej (wstępnej) opartej na kryteriach kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jako "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko" (które pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach), odróżnić należy etapy kontroli środowiskowej, techniczno-projektowej i następczej instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne. Te etapy kontroli opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązujące normy określa obecnie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Rozporządzenie to wyznacza bezwzględnie obowiązujący normatyw – dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych i dopiero one mają charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż w przypadku gdyby była wymagana decyzja środowiskowa, to na etapie jej wydawania, a gdyby nie była wymagana, to na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Dodać można, że wówczas bada się nie tylko poziom pól elektromagnetycznych anten, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się tych pól, kumulację czy odbicia promieniowania (por. wyrok NSA z 11.10.2022 r., sygn. akt II OSK 1464/21).
W odniesieniu do zarzutu naruszenia uchwały nr [...] Rady Miejskiej w J. z 30.10.2013 r. należy wskazać, że organ odwoławczy słusznie wskazał, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie jest związany ustaleniami studium. Zgodnie z art. 9 ust. 5 i ust. 4 u.p.z.p. studium nie jest aktem prawa miejscowego, a ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie ma charakteru aktu prawa powszechnie obowiązującego, a więc nie może stanowić materialnoprawnej podstawy rozstrzygania przez organ administracji w indywidualnej sprawie administracyjnej dotyczącej warunków zabudowy. Do czasu, kiedy ustalenia studium nie znajdą się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie wiążą powszechnie i nie mogą stanowić podstawy do wydawania decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2008 r. sygn. II OSK 1888/07, wyrok NSA z 30 października 2006 r. sygn. II OSK 1294/07, wyrok NSA z 31 marca 2008 r. sygn. II OSK 317/07; Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne wyd. 3 C.H. Beck Warszawa 2006 str. 86-87).
Podsumowując Sąd wskazuje, że zarzuty skarżącej w zakresie naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko są bezzasadne z uwagi na uchylenie tych przepisów przez ustawodawcę. Przepisy te po nowelizacji nie obowiązują w odniesieniu do przedmiotowego stanu faktycznego. Na marginesie należy wskazać, że ewentualna kwestia nakładania się pól elektromagnetycznych anten, ich kumulacji i promieniowania może być badana przez pryzmat rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku na etapie pozwolenia na budowę, a nie na etapie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W niniejszym postępowaniu decyzje były kilkukrotnie uchylane. Organy prowadząc postępowanie końcowo w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w związku z czym w ocenie Sądu nie doszło do wskazanego w skardze naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.