II SA/Rz 1025/22

II SA/Rz 1025/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jerzy Solarski /przewodniczący/
Marcin Kamiński
Maria Mikolik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 717/23 - Wyrok NSA z 2024-01-11
Skarżony organ
Zarząd Powiatu
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 528
art. 32 ust. 2 pkt 5
ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.)
Dz.U. 2020 poz 1320
art. 30 § 4, art. 45 § 1, art. 109 § 2
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Marcin Kamiński AWSA Maria Mikolik /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi G. J. na uchwałę Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie wypowiedzenia umowy o pracę - skargę oddala –
Uzasadnienie
II SA/Rz 1025/22
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi G.J. (dalej: skarżący) reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego A.C. jest uchwała Zarządu Powiatu [....] z [...] czerwca 2022 r. nr [...] w sprawie wypowiedzenia umowy o pracę Dyrektorowi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] (dalej: SP ZOZ).
Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 528; dalej: u.s.p.) w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 15 czerwca 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2022 r. poz. 633; dalej: ustawa, u.d.l.).
Zaskarżoną uchwałą Zarząd Powiatu [...] wypowiedział G.J. umowę o pracę z dnia 25 lutego 2020 r. zawartą na czas określony od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 14 lutego 2025 r., zatrudnionemu na stanowisku Dyrektora SP ZOZ w [....] z zachowaniem okresu wypowiedzenia wynoszącym trzy miesiące, który upływał w dniu 30 września 2022 r. (§ 1 uchwały). W okresie od dnia wypowiedzenia zwolnił G.J. z obowiązku świadczenia pracy oraz zobowiązał go do wykorzystania zaległego i bieżącego urlopu wypoczynkowego (§ 2). Przyczyny rozwiązania stosunku pracy zostały wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały (§ 3). Z kolei w § 4 zaskarżonej uchwały Zarząd zobowiązał się poinformować Skarżącego o przysługującym mu prawie do wniesienia odwołania do Sądu Rejonowego w [...], w terminie 21 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia. Wykonanie powyższej uchwały powierzono Staroście [...] (§ 5), a weszła ona w życie z dniem jej podjęcia (§ 6).
W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że podstawą wypowiedzenia umowy o pracę jest:
– aneksowanie w imieniu SPZOZ w [...] umów najmu bez zgody Rady Powiatu [...], co stanowi działanie naruszające zapisy Uchwały nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie określenia zasad zbywania, oddawania w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczanie aktywów trwałych Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] dla którego Powiat [...] jest podmiotem tworzącym (dalej uchwała nr [...]);
– dokonywanie zmian w umowach zawartych przez SP ZOZ w [...] bez zgody Rady Powiatu [...], co stanowi działanie naruszające zapisy Uchwały nr [...];
– brak przekazania Zarządowi Powiatu [...] zbiorczej, corocznej informacji o zbyciu, oddaniu w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczenie aktywów trwałych o wartości poniżej 14.000,00 euro, co stanowi działanie naruszające zapisy Uchwały nr [...];
– osiąganie niezadowalających wyników finansowych SP ZOZ w [....] w okresie świadczenia pracy, co potwierdza ujemny wynik finansowy na dzień 30 kwietnia 2022 r.
Powyższe doprowadziło do utraty zaufania i wyczerpania formuły współpracy.
Zarząd wyjaśnił, że za wypowiedzeniem Skarżącemu umowy o pracę przemawia fakt, że aneksował on samodzielnie, bez odpowiedniej podstawy prawnej umowy najmu w imieniu SPZOZ w [....], bez zgody Rady Powiatu [...], co odbywało się wbrew zapisom § 5 ust. 6 uchwały Rady Powiatu [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Powyższe potwierdzają aneksy sporządzone w dniu 8 września 2020 r., w dniu 31 marca 2021 r. oraz w dniu 30 września 2021 r. do umowy najmu z 14 września 2015 r. zawarte przez SP ZOZ w [...] z T.S. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą [...], a także sporządzone w dniu 21 sierpnia 2020 r. do umowy najmu z 27 września 2013 r. zawarte przez SP ZOZ w [...] z Bankiem [...] w [....].
Organ stwierdził, że Skarżący dokonał również zmian w co najmniej 25 umowach najmu, które wcześniej były zawarte przez SP ZOZ w [...] Zmiany te dotyczyły głównie obniżenia stawek czynszu najmu oraz odstąpienia od waloryzacji czynszu najmu. Zarząd jako przykład wskazał aneks do umowy najmu lokalu użytkowego sporządzony w dniu 27 stycznia 2022 r. z najemcą, tj. A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], na podstawie którego w imieniu SP ZOZ w [...], pomimo trudnej sytuacji finansowej szpitala Skarżący odstąpił od waloryzacji czynszu, co odbyło się bez zgody Rady Powiatu [...], a więc wbrew zapisom § 5 ust. 2 i 6 uchwały nr [...]. Organ wyjaśnił także, że stosownie do § 9 ww. uchwały postępowania w sprawach określonych w § 5 ust. 2 i 6 powinny odbywać się na wniosek Dyrektora SP ZOZ skierowany do Zarządu Powiatu [...].
Zdaniem Zarządu zachowanie Skarżącego doprowadziło do tego, że Rada Powiatu [...] oraz Zarząd Powiatu [...] nie miały wiedzy o zawieranych i aneksowanych umowach, nie miały możliwości ingerowania w ich treść i ostatecznie nie miały możliwości zbadania czy działanie Skarżącego nie odbywa się ze szkodą dla kierowanej jednostki.
Organ wyjaśnił ponadto, że Skarżący wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi wynikającemu z § 11 uchwały nr [...] nie przekazywał Zarządowi Powiatu zbiorczej, corocznej informacji o zbyciu, oddaniu w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczenie aktywów trwałych o wartości poniżej 14.000,00 euro. Zatem jego zachowanie zostało ocenione jako nienależyte wykonywanie powierzonych mu obowiązków.
W ocenie Organu wypowiedzenie Skarżącemu umowy o pracę jest również uzasadnione tym, że nie zostały osiągnięte odpowiednie wyniki pracy, co przekłada się przede wszystkim na ujemny wynik finansowy SP ZOZ w [....]. Decyzja o wypowiedzeniu Skarżącemu umowy o pracę jest podyktowana rzeczywistym, realizowanym w dobrej wierze i znajdującym usprawiedliwienie w konkretnych okolicznościach faktycznych, dążeniem pracodawcy do poprawy sytuacji finansowej Szpitala.
Na powyższą uchwałę Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, zaskarżając ją w całości.
Kwestionowanej uchwale zarzucił naruszenie:
1. art. 32 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 79 ust. 1 zd. 1 u.s.p. oraz art. 46 ust. 3 u.d.l., poprzez niedochowanie standardów proceduralnych w procesie wydawania zaskarżonej uchwały, tj. naruszenie mających zastosowanie na zasadzie analogii legis przepisów art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej: k.p.a.). stanowiącego zasadę praworządności, art. 7 k.p.a. wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej, art. 10 § 1 k.p.a. wymagającego zapewnienia stronie czynnego udziału oraz art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązującego organ do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co skutkowało podjęciem zaskarżonej uchwały z istotnym naruszeniem przepisów polegającym na niezapewnieniu Skarżącemu czynnego udziału i uniemożliwienie mu wzięcia udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego, zapoznania się z zebranymi w toku tych czynności wyjaśniających dokumentami, czy też uzupełnienia materiału dowodowego, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;
2. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 16 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przyjętego przez Parlament Europejski w formie rezolucji w dniu 6 września 2001 r., poprzez uniemożliwienie Skarżącemu wysłuchania go przez Zarząd Powiatu P. i złożenia mu wyjaśnień, podczas gdy ww. akty prawne statuują zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz stanowią o prawie każdej jednostki do wysłuchania i złożenia wyjaśnień;
3. § 42, § 43, § 44 Statutu Powiatu [...] uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. (Dz. Urz. Woj. 2019. [...], dalej: Statut), poprzez niezawiadomienie o posiedzeniu Zarządu Powiatu [...] jednego z jego członków – W.B., przez co członek ten pozbawiony był możliwości wzięcia udziału w posiedzeniu Zarządu Powiatu [....] w dniu [...] czerwca 2022 r.;
4. art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p. w zw. z § 5 uchwały nr [...], poprzez nieuprawnione formułowanie w uzasadnieniu uchwały w sprawie wypowiedzenia umowy o pracę Dyrektorowi SP ZOZ w [...] twierdzeń o aneksowaniu w imieniu SP ZOZ umów najmu bez zgody Rady Powiatu oraz o dokonywaniu zmian w umowach zawartych przez SP ZOZ bez zgody Rady Powiatu z naruszeniem zapisów uchwały nr [...], podczas gdy ww. uchwała nie przewiduje konieczności uzyskiwania zgody Rady Powiatu na ww. aneksy;
5. art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p., poprzez nieuprawnione twierdzenie, że Skarżący nie osiągnął odpowiednich wyników pracy, co przedkłada się na ujemny wynik finansowy SP ZOZ, podczas gdy Skarżącemu nigdy nie zostały ustanowione żadne wskaźniki do osiągnięcia, a ujemny wynik finansowy SP ZOZ w trakcie pełnienia funkcji jego Dyrektora na skutek działań Skarżącego zmniejszył się z poziomu 5 mln 330 tyś. złotych (rok 2019) do 1 miliona 540 tys. złotych (rok 2021).
Wobec tak sformułowanych zarzutów, Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w całości; o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z wymienionych w skardze dokumentów, celem wyjaśnienia istotnych wątpliwości związanych z podjęciem zaskarżonej uchwały, tj. zwołania posiedzenia Zarządu Powiatu [...] na dzień 15 czerwca 2022 r., jego przebiegu, prawidłowego zawierania przez Skarżącego aneksów do umów oraz dokonywania zmian w umowach zawartych przez nr [...].
W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik Skarżącego podniósł, że Zarząd Powiatu przed podjęciem zaskarżonej uchwały nie dał Skarżącemu możliwości wzięcia udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego, zapoznania się z zebranymi w toku tych czynności wyjaśniających dokumentami i uzupełnienia materiału dowodowego. Zdaniem Skarżącego Zarząd Powiatu nie dał mu żadnych możliwości, a w istocie pozbawił go prawa wzięcia udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego, zwłaszcza w kontekście okoliczności, że do czasu podjęcia zaskarżonej uchwały nie było żadnych zastrzeżeń co do pracy Skarżącego, a jego odwołanie było dla niego zaskoczeniem, zwłaszcza w kontekście pozytywnej oceny jego pracy przez Radę Społeczną Szpitala oraz swoich pracowników i współpracowników.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 42, § 43, § 44 Statutu pełnomocnik wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem procedury, gdyż jeden z członków Zarządu, tj. W.B. nie został powiadomiony o czasie i miejscu posiedzenia Zarządu, przez co nie wziął udziału w posiedzeniu, nie mógł ustosunkować się do treści uchwały i został pozbawiony prawa do głosowania nad zaskarżoną uchwałą. Pełnomocnik wskazał również, że zastrzeżenia Skarżącego budzi także wyprzedzenie z jakim został wyznaczony termin posiedzenia Zarządu Powiatu ad hoc. Zdaniem Skarżącego brak zachowania choćby minimalnego terminu dla merytorycznego zapoznania się ze sprawą przez wszystkich członków Zarządu potwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie tylko przeprowadzono postępowanie w sposób nierzetelny, ale w rzeczywistości nie przeprowadzono jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, a decyzja o odwołaniu Skarżącego ze stanowiska miała w istocie charakter arbitralny.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p. pełnomocnik Skarżącego wskazał, że są one bezzasadne, a Zarząd Powiatu uczynił nieprawidłowe ustalenia faktyczne w tym zakresie. Wskazanemu przez Zarząd uchybieniu odnośnie nieprzedłożenia corocznej informacji o zbyciu, oddaniu w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczenie aktywów trwałych o wartości poniżej 14.000,00 euro, przypisano nieadekwatnie wysoką rangę, zwłaszcza w kontekście, że tego typu sprawozdania nie były składane w latach wcześniejszych i nie stanowiło to większego problemu. Skarżący wyjaśnił, że nie może zgodzić się także z twierdzeniem Zarządu Powiatu, że ten dowiedział się o ww. uchybieniach w dniu 13 czerwca 2022 r., gdyż chociażby o uchybieniu polegającym na niezłożeniu corocznej ww. informacji, zarząd powinien był się dowiedzieć dnia 1 lutego 2022 r., czyli niezwłocznie po upływie terminu do którego ww. czynność powinna zostać dopełniona, gdyż termin ten upływa corocznie 31 stycznia.
Pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, że aneksy do umów najmu zawartych przez SP ZOZ, na mocy których uległy zmianie zapisy dotyczące obniżenia stawek czynszu lub odstąpienia od waloryzacji czynszu nie wymagają zgody Rady Powiatu [...]. Zapisy uchwały nr [...] nie przewidują ingerencji podmiotu tworzącego w postanowienia zawartych umów określających m.in. stawki czynszu. Aneksowanie wskazanych w zaskarżonej uchwale umów podyktowane było ówczesną sytuacją najemców związaną z obowiązującym wówczas stanem epidemii COVID-19. Aneksy podpisane przez Skarżącego dotyczyły obniżenia czynszu najmu w czasie lockdownu dla działających na terenie szpitala przedsiębiorców takich jak bar, sklepy, apteka. Obniżki czynszu były odpowiedzią na wnioski przedsiębiorców, którzy w okresie drastycznego ograniczenia odwiedzin w szpitalu stracili źródło przychodów. Wszystkie aneksy zostały sprawdzone i podpisane przez radcę prawnego na zgodność z obowiązującym prawem. Odpowiadając na wnioski przedsiębiorców działających na terenie szpitala Skarżący kierował się również zasadą partnerstwa w biznesie. Doprowadzając do upadku partnera biznesowego doprowadza się bowiem do sytuacji, że tracą na tym wszyscy, a przede wszystkim pacjenci i pracownicy szpitala korzystający z usług ww. przedsiębiorców. Skarżący wskazał, że łączna kwota obniżek czynszu na jakie wyraził zgodę podczas dwóch lat trwania pandemii to 40 tyś. złotych co stanowi 0,0004% rocznych przychodów szpitala. Skarżący podniósł, że praktyka obniżania czynszów najemców szpitali była wówczas stosowana w większości placówek medycznych. Odnośnie umowy z barem oraz bankiem, Skarżący wskazał, że przed upływem ich zakończenia były aneksowane w zakresie terminu, zatem taka czynność nie jest zawarciem umowy, a tym samym nie narusza zapisu uchwały, który zakazuje zawierania nowej umowy z tym samym najemcą. Skarżący wskazuje, że dział techniczny SP ZOZ informował o posiadaniu zgody na zawarcie umowy przez Powiat [...]. Skarżący zarzucił, że Zarząd Powiatu przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały całkowicie pominął kwestie, że głównym celem działalności szpitala, misją szpitala kierowanego przez Skarżącego jest "diagnozowanie, leczenie, pielęgnowanie i rehabilitowanie wszystkich, którzy tego potrzebują", a nie generowanie zysków na wynajmie powierzchni pod działalność usługową.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie wymienionych w odpowiedzi na skargę nagrań i dokumentów, w szczególności na okoliczność wykazania, że podjęta przez Zarząd Powiatu uchwała nie została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p., natomiast z analizy dotychczas obowiązujących przepisów w tym zakresie wynika, że ustawodawca nie zawarł w nich materialnoprawnej normy prawa administracyjnego określającej przesłanki zatrudniania i zwalniania kierowników jednostek organizacyjnych powiatu. W następstwie czego, odwołanie ze stanowiska Dyrektora SP ZOZ ma charakter uznaniowej kompetencji władczej organu. Zarówno przepisy u.s.p. oraz przepisy u.d.l. nie przewidują konieczności przeprowadzenia sformalizowanego postępowania dowodowego przed wydaniem aktu o odwołania dyrektora ze stanowiska.
Organ wyjaśnił, że podstawą wypowiedzenia Skarżącemu umowy o pracę było aneksowanie przez Skarżącego w imieniu SP ZOZ umów najmu bez zgody Rady Powiatu, dokonywanie przez Skarżącego zmian w umowach zawartych przez SP ZOZ w bez zgody Rady Powiatu. Ponadto Skarżący wielokrotnie zaniechał przekazywania Zarządowi Powiatu zbiorczej, corocznej informacji o zbyciu, oddaniu w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczenie aktywów trwałych o wartości poniżej 14.000,00 euro co z kolei stanowi działanie naruszające zapisy uchwały nr [...]. Ostatnią podstawą wypowiedzenia Skarżącemu umowy o pracę było osiąganie niezadowalających wyników finansowych SP ZOZ, co zostało potwierdzone ujemnym wynikiem finansowym na dzień 30 kwietnia 2022 r.
W ocenie Organu podejmując zaskarżoną uchwałę nie naruszył przepisów regulujących procedurę jej podejmowania, a jej postanowienia nie naruszają prawa. Uchwała została podjęta przez uprawniony Organ, w wymaganej formie oraz zawiera wymaganą treść. Uchwała została podjęta przez 3 członków Zarządu.
Ustosunkowując się do zarzutu Skarżącego dotyczącego uniemożliwienia wysłuchania go przez Zarząd Powiatu i złożenia wyjaśnień Organ wyjaśnił, że w jego ocenie Skarżący został wysłuchany oraz posiadał prawo do złożenia wyjaśnień. Organ wezwał Skarżącego do przedłożenia żądanych przez niego dokumentów. Ponadto Skarżący był obecny na posiedzeniu Zarządu Powiatu w dniu 15 czerwca 2022 r. Wówczas Skarżący udzielał odpowiedzi w sposób lekceważący i ogólnikowy. Skarżący na większość zadanych pytań odpowiadał, że "nie pamięta". W związku z tym, jedynie postawa Skarżącego mogła przyczynić się do rzekomego ograniczenia prawa do złożenia wyjaśnień oraz wysłuchania. Ze strony Organu przewodniczący - Starosta B.U. - wielokrotnie umożliwiał Skarżącemu prawo do swobodnej i nieograniczonej wypowiedzi.
W ocenie Organu działania podejmowane przez Skarżącego polegające w szczególności na nieprzedłożeniu żądanych przez Organ dokumentów, unikania odpowiedzi na zadawane pytania bądź zbyt ogólnikowego odpowiadania były celowym i zamierzonym działaniem podejmowanym przez G.J. Organ wskazał, że nie dał wiary twierdzeniom Skarżącego, że jako Dyrektor SP ZOZ nie jest w stanie udzielić odpowiedzi na informacje, które niejako było zawarte w korespondencji kierowanej do tego podmiotu. Ponadto pomoc radcy prawnego, na której konieczność powołuje się Skarżący zapewniającego obsługę prawną SP ZOZ na obecnym etapie była zbyteczna, gdyż postępowanie dotyczyło już zawartych umów oraz czynności natury technicznej.
W dalszej kolejności Organ wyjaśnił, że posiedzenie z dnia 15 czerwca 2022 r. odbyło się zgodnie z zapisami Statutu. Starosta uczynił zadość ciążącym na nim obowiązków dotyczących organizowania pracy Zarządu. Posiedzenie Zarządu zostało zwołane w sposób utrwalony i zwyczajowo przyjęty wśród członków zarządu, tj. przy telefonicznym poinformowaniu zainteresowanych. Organ wyjaśnił, że posiedzenia zarządu są zwoływane w miarę potrzeb. W Statucie nie jest określony upływ czasu, który powinien upłynąć od momentu zawiadomienia do czasu rozpoczęcia obrad zarządu. Wyjątek stanowi jedynie zapis § 43 ust. 3 Statutu, obligujący Starostę do zwołania posiedzenia zarządu w terminie 7 dni od dnia otrzymania stosowanego wniosku. Z wykazu połączeń, pracownika sekretariatu Starosty wynika, że M.G. wielokrotnie podejmowała próby zawiadomienia członka zarządu – W.B. - o czasie i miejscu posiedzenia zarządu. Pierwsza rozmowa wychodząca do W.B. została wykonana o godz. 08.15 w dniu 15 czerwca 2022 r. Jak wynika z dołączonego wykazu w dniu 15 czerwca 2022 r. wykonano aż 12 połączeń do W.B. W związku z tym, zarzut naruszania wyżej wskazanych zapisów Statutu nie miał miejsca.
W ocenie Organu przedmiotowa uchwała została podjęta w sposób prawidłowy, gdyż zgodnie z § 46 ust. 2 i 4 Statutu zarząd jest zdolny do podejmowania uchwał w obecności co najmniej trzech członków zarządu. Uchwały zarządu zapadają zwykłą większością głosów w głosowaniu jawnym. W przedmiotowej sprawie w obradach posiedzenia zarządu uczestniczyło 4 radnych. W wyniku głosowania zaskarżona uchwała została podjętą 3 głosami "za" oraz 1 głosem "przeciw". Ponadto przedmiotowa uchwała w sposób należyty została uzasadniona. W uzasadnieniu zostały wykazane w sposób skrupulatny i rzeczowy motywy przemawiające za odwołaniem ze stanowiska Dyrektora SP ZOZ.
Zarząd nie zgodził się również z twierdzeniami Skarżącego, że dokonanie czynności aneksowania nie jest zmianą umowy. Skarżący stoi na stanowisku, że poprzez aneksowanie powyższych umów nie zostały naruszone postanowienia uchwały. Natomiast w ocenie Organu dokonanie czynności polegającej na aneksowaniu umów każdorazowo stanowi istotną zmianę oraz ingerencję w postanowienia umów. Co więcej, poprzez czynność aneksowania można zmienić, ograniczyć bądź rozszerzyć wszelkie zapisy umów. Tym samym, pierwotnie zawarta umowa, na którą zostałaby wyrażona zgoda przez Radę Powiatu po jej aneksowaniu może przybrać różnorodną postać, a przede wszystkim realizacja jej treści i celu może odbywać się ze szkodą dla danego podmiotu.
Końcowo Organ podniósł, że Skarżący swoim postępowaniem nie osiągnął odpowiednich wyników pracy, co w konsekwencji przedłożyło się na ujemny wynik finansowy SP ZOZ w [...]. Skarżący swoim postępowaniem doprowadził także do uszczuplenia finansów SPZOZ w [....] podejmując samodzielnie decyzje o obniżeniu czynszu najmu w czasie lockdownu dla działających na terenie szpitala przedsiębiorców takich jak bar, sklepy czy apteką. Jednocześnie Organ wskazał, że ogólna sytuacja finansowa SP ZOZ w [...] jest niezadowalająca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a sprawowana przez ten sąd kontrola obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, co wynika z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Według art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy ustrojowej kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do zastosowania art. 147 P.p.s.a. z przyczyn wskazanych poniżej.
Sąd dokonał kontroli zaskarżonej uchwały na podstawie akt sprawy i uchwał, przedstawionych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę oraz na podstawie dokumentów przedstawionych na wezwanie Sądu, o których dopuszczenie wnioskował Skarżący. W związku z wnioskiem Zarządu Powiatu o przeprowadzenie dowodu z nagrania audio posiedzenia z 15 czerwca 2022r. należy wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zatem przeprowadzenie dowodu z nagrania audio nie było dopuszczalne na etapie postępowania przed sądem administracyjnym, gdyż art. 106 § 3 P.p.s.a. ogranicza możliwość przeprowadzenia dowodów jedynie do dowodów z dokumentów.
W orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest kwestionowane, że uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie odwołania dyrektora jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego jest uchwałą, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. i podlega kontroli sądu administracyjnego.
Nie ulega również wątpliwości, że Skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, o którym mowa w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 528, dalej u.s.p.), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Będąca przedmiotem niniejszej skargi uchwała stanowi realizację zadania zarządu powiatu, określonego w art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p. Zgodnie z tym przepisem, do zadań zarządu powiatu należy m.in. zatrudnianie i zwalnianie kierowników jednostek organizacyjnych powiatu. Podejmowanie uchwały przez zarząd powiatu w sprawie powołania i odwołania ze stanowiska dyrektora samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej jest zatem niewątpliwie wydawaniem aktu w sprawie z zakresu administracji publicznej, przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego. Uchwała tego rodzaju równocześnie wywołuje skutki z zakresu prawa pracy, podlegające kognicji sądów pracy, nie zmienia to jednak jej publicznoprawnego charakteru. Zaskarżona uchwała jako akt o administracyjnoprawnym charakterze, podlega kontroli organów nadzoru oraz kontroli sądów administracyjnych, niezależnie od ewentualnej ochrony stosunku pracy przysługującej odwołanemu dyrektorowi przed sądem pracy. Kwestionowana skargą uchwała stanowi bowiem równocześnie akt o charakterze personalnym, wywołujący skutki w sferze prawa pracy (co wywołuje ten skutek, że osoba odwołana może ochrony swojego interesu prawnego w zakresie stosunków pracowniczych dochodzić przed sądem pracy) oraz działanie organu administracji podjęte w sferze administracji publicznej. Podwójny charakter tego aktu i wywoływanie przez niego dodatkowo skutków regulowanych prawem pracy nie oznacza, że przestaje być przez to aktem z zakresu administracji publicznej (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 1996 r., OPS 6/96, ONSA 1997, Nr 2, poz. 48). Podstawy prawne, przesłanki oraz kryteria sądowej kontroli w tych dwóch różnych trybach są odmienne. W postępowaniu przed sądem administracyjnym przedmiotem badania Sądu nie są ewentualne roszczenia pracownicze odwołanego dyrektora, do rozpatrzenia których właściwy jest sąd pracy, lecz zachowanie przewidzianych w przepisach publicznoprawnych wymogów dotyczących aktu odwołania dyrektora jednostki samorządowej jako formy realizacji zadań publicznoprawnych powiatu, a więc aktu o publicznoprawnym charakterze - por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2003 r. II SA/Łd 548/2003, wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. III SA/Kr 626/12, wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. II OSK 1084/13.
Analiza przepisów obowiązującego prawa wykazuje także, że ustawodawca nie zawarł w nich materialnoprawnej normy prawa administracyjnego określającej przesłanki zatrudniania i zwalniania kierowników jednostek organizacyjnych powiatu, tak jak to uczynił np. w zakresie podstaw powoływania i odwoływania dyrektora instytucji kultury (vide: art. 15 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej Dz.U. 2018 r. poz. 1983) czy dyrektora szkoły (vide: art. 66 ustawy z dnia 7 września 1991 r. Prawo oświatowe Dz.U. z 2019 r. poz. 1148 ze zm.). Oznacza to, że w procesie badania legalności zaskarżonej uchwały sąd administracyjny bada czy organ nie przekroczył granic swojej kompetencji administracyjnej i czy zrealizowanie tej kompetencji nie nastąpiło w sposób dowolny. W szczególności zaś czy uchwała spełnia warunki formalne, a więc czy została podjęta przez właściwy organ w wymaganej formie i czy zawiera wymaganą treść. Nie bada natomiast kwestii uregulowanych normami prawa pracy, do których oceny właściwy jest sąd pracy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 9 maja 2017 r. IV SA/Wr 506/16, wyrok WSA w Białymstoku z 20 lutego 2020r., II SA/Bk 825/19 – dost. w bazie CBOSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z tak wyznaczonym zakresem kontroli zaskarżonej uchwały należało w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia standardów proceduralnych w procesie wydania zaskarżonej uchwały. Skarżący zarzucał, że w procesie podejmowania zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia § 42, § 43, § 44 Statutu Powiatu [...], poprzez niezawiadomienie o posiedzeniu zarządu, jednego z jego członków, przez co został on pozbawiony możliwości wzięcia udziału w posiedzeniu. W tym zakresie trafne są argumenty Zarządu Powiatu, że przepisy Statutu, w tym powoływanego przez Skarżącego § 42-44 nie określają w jakiej formie ma nastąpić czynność zwołania posiedzenia zarządu. Przepis § 42 ust. 2 Statutu wskazuje, że posiedzenia są zwoływane w miarę potrzeb, nie rzadziej niż 1 raz w miesiącu. Minimalny okres, jaki ma upłynąć pomiędzy zwołaniem a odbyciem posiedzenia został przewidziany jedynie w przypadku, gdy z takim wnioskiem zwraca się co najmniej dwóch członków zarządu. Powoływane przez Skarżącego przepisy Statutu nie określają również, w jakiej formie członek zarządu jest powiadamiany o zwoływanych posiedzeniach. W tym przypadku za dopuszczalne w świetle § 42- § 44 Statutu jest powiadamianie członków zarządu o posiedzeniach w formie zwyczajowo przyjętej, tj. drogą telefoniczną, co zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w odpowiedzi na skargę i załączonymi dokumentami miało miejsce w przypadku zwołania posiedzenia, na którym doszło do podjęcia zaskarżonej uchwały. Organ w analizowanym przypadku udokumentował, że powiadomił W.B. o zwołanym posiedzeniu. Niezależnie od zarzutu skargi, akcentowana przez Skarżącego okoliczność braku udziału ww. członka zarządu w posiedzeniu nie miała wpływu na prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Na posiedzeniu został bowiem spełniony wymóg kworum, wynikający z § 46 ust. 2 Statutu. Zgodnie z tym przepisem, zarząd jest zdolny do podejmowania uchwał w obecności co najmniej trzech członków zarządu. Jak wynika z protokołu posiedzenia zarządu z 15 czerwca 2022r. w posiedzeniu brało udział czterech członków zarządu. Za podjęciem zaskarżonej uchwały głosowało trzech członków, przy jednym głosie przeciw. Zatem uchwała zapadła wymaganą większością głosów, przy wymaganym kworum, stosownie do § 46 ust. 2 i ust. 4 Statutu.
Skarżący zarzucał ponadto, że w procesie podejmowania zaskarżonej uchwały nie zapewniono jemu prawa do czynnego udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego, zapoznania się z zebranymi w toku czynności dokumentami, uzupełnienia materiału dowodowego, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Skarżący zarzucał naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 16 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, przyjętego przez Parlament Europejski w formie rezolucji w dniu 6 września 2001r. – poprzez uniemożliwienie wysłuchania przez Zarząd Powiatu i złożenie wyjaśnień.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że postępowanie przed organem samorządu powiatu kończące się podjęciem przez ten organ uchwały nie jest regulowane przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Nie jest zatem możliwe odnoszenie wynikających z tego aktu prawnego obowiązków do organu jednostki samorządu terytorialnego procedującego w przedmiocie podjęcia danej uchwały. Nie oznacza to jednak, że organ ten może w postępowaniu poprzedzającym uchwałę działać dowolnie, bez jakichkolwiek reguł. Pokreślić trzeba, że wedle art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stosownie zaś do art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Obowiązuje je zatem zasada praworządności. Powierzone im zadania publiczne powinny podejmować zgodnie z prawem i zgodnie ze standardami postępowania właściwymi państwu demokratycznemu (tak wyrok WSA w Rzeszowie z 25 listopada 2021 r., II SA/Rz 1197/21, LEX nr 3278173). Choć powoływana przez Skarżącego rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 września 2001 r. zatwierdzająca Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej nie ma charakteru wiążącego to wskazać należy, że to art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. z 2007 r. Nr 303, str. 1 z późn. zm.) gwarantuje jednostce prawo do bycia wysłuchanym przez organem administracji publicznej. Zgodnie z art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych, każdy ma prawo do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii. Prawo to obejmuje (zgodnie z ust. 2):
a) prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację,
b) prawo każdego do dostępu do akt jego sprawy, przy poszanowaniu uprawnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej,
c) obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji.
Chociaż więc organy jednostek samorządu terytorialnego przed podjęciem uchwały w danym przedmiocie nie są zobligowane do stosowania unormowań k.p.a., to jednak obowiązek zapewnienia jednostce prawa do bycia wysłuchanym, zapoznania się z aktami sprawy jego dotyczącymi, czy też obowiązek uzasadnienia zapadłego rozstrzygnięcia wynika z art. 41 Karty praw podstawowych.
Oceniając w niniejszej sprawie, czy Skarżącemu zostało zagwarantowane tzw. prawo do obrony należy z jednej strony mieć na uwadze gwarancje wynikające z prawa do dobrej administracji, na podstawie art. 41 Karty praw podstawowych a z drugiej, w realiach niniejszej sprawy wymogi, jakie Kodeks pracy wiąże z dokonaniem skutecznego wypowiedzenia umowy o pracę.
Jak wynika z listy obecności, w posiedzeniu z 15 czerwca 2022r., na którym podjęto zaskarżoną uchwałę, brał udział Skarżący. Skarżącemu zapewniono więc możliwość bezpośredniej obecności w trakcie podejmowania zaskarżonej uchwały, ma mocy której doszło do rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem. Należy mieć na względzie, że procedura rozwiązania umowy o pracę nie wymaga uprzedniego wysłuchania pracownika co do podanych mu przyczyn rozwiązania. Kodeks pracy w tym przypadku nie nakłada na pracodawcę obowiązku wysłuchania pracownika, analogicznego do przewidzianego na przykład w art. 109 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1510 z późn. zm., dalej: k.p.). Wypowiedzenie umowy o pracę jest skuteczne wówczas, gdy oświadczenie pracodawcy dotarło do pracownika (art. 61 k.c. w związku z art. 300 k.p.). To z treści wypowiedzenia umowy o pracę pracownik musi uzyskać informację o przyczynie uzasadniającej wypowiedzenie (art. 30 § 4 k.p.). Instrumentem prawnym służącym weryfikacji zasadności wypowiedzenia, w tym ewentualnej arbitralności pracodawcy, jest odwołanie do sądu pracy, który rozstrzyga tę kwestię w kontekście art. 45 § 1 k.p. (tak postanowienie SN z 22 lipca 2021 r., I PSK 139/21, LEX nr 3395702). Należy mieć na względzie, że zaskarżona uchwała zawiera uzasadnienie, w którym przedstawiono cztery przyczyny rozwiązania stosunku pracy. Organ przedstawił konkretne okoliczności faktyczne, które legły u podstaw rozwiązania stosunku pracy. Wskazał również na poszczególne przepisy prawa, których naruszenie przez Skarżącego uzasadniało zdaniem Zarządu rozwiązanie stosunku pracy. Oceniając zarzut Skarżącego dotyczący braku możliwości zapoznania się z zebranymi w toku postępowania dokumentami należy uwzględnić, że Skarżący miał bezpośredni dostęp do dokumentów, które stanowiły podstawę zarzutów przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Zarząd zarzucał bowiem, że Skarżący aneksował oraz zmieniał wskazane w uchwale umowy najmu samodzielnie bez zgody Rady Powiatu. Skarżący samodzielnie podpisywał sporne aneksy do umów najmu, zatem miał do nich bezpośredni dostęp. W przypadku zarzutu dotyczącego osiągania niezadowalających wyników finansowych należało przyjąć, że Skarżący jako Dyrektor SP ZOZ-u powinien był mieć dostęp do dokumentacji finansowej kierowanej prze siebie jednostki leczniczej. W przypadki zarzutu dotyczącego braku przedstawiania corocznych informacji o zbyciu, oddaniu w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczenie aktywów trwałych Skarżący nie kwestionował, że tego rodzaju informacji nie składał, przedstawiał natomiast odmienną ocenę co do wagi i znaczenia ww. naruszenia. Zatem z dokumentami i wynikającymi z nich okolicznościami faktycznymi, które legły u podstaw rozwiązania stosunku pracy Skarżący musiał być zapoznany z racji pełnionej funkcji, skoro dotyczyły bezpośrednio gospodarowania środkami trwałymi jednostki leczniczej, którą kierował Skarżący. Organ zarzucał naruszenie wskazanych przepisów uchwały nr [...]. Niewątpliwie określone w ww. uchwale zasady gospodarowania środkami trwałym wiążą zarówno podmiot tworzący, jak i ww. zakład opieki zdrowotnej. Skarżący, jako dyrektor nie może więc zasłaniać się nieznajomością ww. regulacji. Uwzględniając zatem rodzaj dokumentów, na które powoływał się Zarząd w zaskarżonej uchwale należało zdaniem Sądu uznać, że Skarżący z racji sprawowanej funkcji powinien był być zapoznany z ich treścią. Z tej racji nie można postawić Zarządowi zarzutu, że nie umożliwił Skarżącemu zapoznania się z dokumentami, zebranymi w toku czynności wyjaśniających.
Z przyczyn wyżej wskazanych Sąd doszedł do wniosku, że w realiach niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia standardów proceduralnych w trakcie podejmowania zaskarżonej uchwały.
Skarżący kwestionował również zasadność wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały zarzutów dotyczących naruszenia wskazanej wyżej uchwały nr [...]. W szczególności Skarżący podnosił, że nie jest zasadny zarzut naruszenia § 5 uchwały nr [...] z powodu aneksowania umów najmu. Zarząd uznał bowiem, że Skarżący na mocy wskazanych w uchwale aneksów przedłużał umowy najmu na kolejny okres bez zgody Rady Powiatu, tj. z naruszeniem § 5 ust. 6 ww. uchwały. Zgodnie z tym przepisem, zawarcie umowy w drodze bezprzetargowej na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, a także w przypadku zawierania kolejnych umów z podmiotami będącymi stronami dotychczasowych umów zawartych na okres do trzech lat, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość wymaga zgody Rady Powiatu. Skarżący argumentował, że aneksowanie umowy najmu w zakresie terminu jej obowiązywania nie jest zawarciem umowy a tym samym nie narusza ww. przepisu uchwały, który zakazuje nowej umowy z tym samym najemcą. Twierdzenie Skarżącego zdaniem Sądu nie jest trafne, bowiem uzgodnienie przez strony dotychczasowej umowy, że stosunek najmu będzie trwał w kolejnym okresie, po upływie terminu wskazanym w dotychczasowym brzmieniu zawartej umowy oznacza, że dochodzi do zawarcia kolejnej umowy najmu na dalszy okres. Z brzemienia § 5 ust. 6 ww. uchwały wynika, że zgoda Rady Powiatu jest wymagana w przypadku zawarcia kolejnej umowy najmu ze stronami dotychczasowej umowy, które powoduje, że stosunek najmu przekracza okres trzech lat. Jeżeli więc w wyniku kolejnej umowy, stosunek najmu przekroczy okres trzech lat, Dyrektor Zakładu winien uzyskać zgodę Rady Powiatu na zawarcie takiej umowy.
Odnośnie wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały naruszenia § 11 ww. uchwały Skarżący nie kwestionował, że nie przedkładał Zarządowi Powiatu zbiorczej informacji o zbyciu, oddaniu w dzierżawę, najem, użytkowanie oraz użyczenie aktywów trwałych o wartości poniżej 14 000 euro corocznie w terminie do 31 stycznia za rok poprzedzający. Skarżący podnosił jedynie, że naruszeniu temu przypisano nieadekwatną rangę, ponieważ sprawozdania nie były składane w latach wcześniejszych i nie stanowiło to większego problemu. Tym samym Skarżący potwierdził fakt naruszenia § 11 ww. uchwały, które stanowiło jedną z przyczyn rozwiązania stosunku pracy.
Skarżący zarzucał również, że obowiązek uzyskania zgody Rady Powiatu na zmianę postanowień umowy, dotyczących stawek czynszu nie wynika z § 5 ww. uchwały. W tym zakresie należy wskazać, że § 5 ust. 6 ww. uchwały, jak wskazano powyżej dotyczy zawierania kolejnych umów na okres dłuższy niż trzy lata. Należy natomiast zwrócić uwagę na systematykę przepisów zawartych w § 5 ust. 1 i ust. 2 ww. uchwały. Zgodnie z § 5 ust. 1 uchwały nr [...], decyzję w sprawie oddania w dzierżawę i najem nieruchomych aktywów trwałych Zakładu, w tym lokali lub ich części na okres do 3 lat podejmuje Dyrektor Zakładu. Z kolei § 5 ust. 2 ww. uchwały wskazuje, że Rada Powiatu podejmuje decyzje w sprawie oddania m.in. w najem na okres dłuższy niż trzy lata lub na czas nieoznaczony nieruchomych aktywów trwałych Zakładu, w tym lokali lub ich części. Z zestawienia § 5 ust. 1 i ust. 2 ww. uchwały wynika, że Dyrektor Zakładu podejmuje samodzielnie decyzje w sprawie umów najmu zawartych na okres do trzech lat. W przypadku umów zawartych na okres przekraczający trzy lata decyzje podejmuje Rada Powiatu. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazywano natomiast, że Dyrektor odstąpił od waloryzacji czynszu w umowie zawartej z NZOZ A., która jak wynika z przedłożonego aneksu jest zawarta na okres przekraczający trzy lata. Decyzje w sprawie tego rodzaju umów podejmuje więc Rada Powiatu. Mając na względzie powyższe, zdaniem Sądu nie można postawić Zarządowi Powiatu zarzutu dotyczącego braku dostatecznego umotywowania przyczyn rozwiązania stosunku umowy o pracę.
Skarżący kwestionował również zasadność postawionego w uzasadnieniu uchwały zarzutu dotyczącego osiągnięcia ujemnego wyniku finansowego podnosząc, że zarzut ten nie został należycie udokumentowany. Należy uwzględnić, że rozwiązanie stosunku pracy z Dyrektorem jednostki leczniczej ma charakter uznaniowej kompetencji władczej, związanej z wykonywaniem publicznoprawnych zadań w zakresie dróg publicznych. Przepisy prawa nie zawierają bowiem materialnoprawnej normy prawa administracyjnego określającej przesłanki zwalniania kierowników takich jednostek organizacyjnych. Z tego względu przyjmuje się, że rozwiązanie stosunku pracy w takiej sytuacji, powinno zostać szczegółowo uzasadnione w akcie prawnym ten stosunek rozwiązującym (por. m.in. wyrok NSA z 16 lutego 2011 r., II OSK 2420/10, Lex nr 1071215, wyrok NSA z 5 marca 2009 r., II OSK 1824/08, Lex nr 597395). Zdaniem Sądu dołączone do zaskarżonej uchwały uzasadnienie tego rodzaju wymogi spełnia. Podaną więc jako ostatnią przyczynę zwolnienia, związaną z osiągnięciem ujemnego wyniku finansowego i dążeniem do poprawy sytuacji finansowej szpitala należy rozpatrywać w ramach uznania administracyjnego. W związku z tym podanie jako przyczyny zwolnienia osiągnięcia ujemnego wyniku finansowego nie oznacza, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem.
Należy w przedmiotowej sprawie uwzględnić, że na mocy zaskarżonej uchwały doszło do wypowiedzenia umowy o pracę, zawartej na czas określony z zachowaniem okresu wypowiedzenia, wynoszącym trzy miesiące. Art. 30 § 4 k.p. stanowi, że w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Zatem obowiązek wskazania przyczyny rozwiązania umowy o pracę dotyczy tylko umowy zawartej na czas nieokreślony oraz rozwiązania każdej umowy bez wypowiedzenia. Zatem ww. obowiązek nie dotyczy przypadku Skarżącego (zob. K. Jaśkowski [w:] E. Maniewska, K. Jaśkowski, Komentarz aktualizowany do Kodeksu pracy, LEX/el. 2022, art. 30, teza 8.1.). W wyroku z 2 grudnia 2008 r., P 48/07, (OTK-A 2008/10, poz. 173, ze zdaniem odrębnym T. Liszcz), Trybunał Konstytucyjny orzekł, że artykuł 30 § 4 k.p. w zakresie, w jakim pomija obowiązek wskazania przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas określony, nie jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji.
Zatem w niniejszej sprawie mimo braku obowiązku, wynikającego z art. 30 § 4 k.p. organ przedstawił uzasadnienie dla rozwiązania umowy o pracę na czas określony z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Zatem również z tej przyczyny zarzuty Skarżącego, dotyczące treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały i podanych tam przyczyn rozwiązania stosunku pracy nie podlegały uwzględnieniu. Skoro przepisy k.p. pozawalają na rozwiązanie umowy o pracę na czas określony z zachowaniem okresu wypowiedzenia bez podawania przyczyn, to organ składający oświadczenie o wypowiedzeniu nie ma obowiązku uprzedniej "sygnalizacji" o nieprawidłowościach w realizacji obowiązków pracowniczych (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 30 stycznia 2019 r., II SA/Rz 1092/18, LEX nr 2643705).
Sąd uznał więc, że zaskarżona uchwała została wydana w granicach kompetencji Zarządu Powiatu wynikającej z art. 32 ust. 2 pkt 5 u.s.p., a zrealizowanie tej kompetencji nie nastąpiło w sposób dowolny (o czym świadczy jej uzasadnienie). Uchwała spełnia przy tym warunki formalne przewidziane dla tego typu aktów administracyjnych.
Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.