II SA/Rz 1016/19

II SA/Rz 1016/19 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2020-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Grzegorz Panek
Jacek Surmacz /przewodniczący/
Jarosław Szaro /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
II GSK 541/20 - Wyrok NSA z 2023-09-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 165
art. 89 ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1025
art. 336, art. 337
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - tekst jednolity
Dz.U. 2019 poz 737
art. 2 ust. 2
Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.NSA Jacek Surmacz, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi W.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS, organ odwoławczy, organ II instancji) po rozpatrzeniu odwołania W. B. (dalej: Skarżąca) od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego (organ I instancji) z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 100.000,00 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że w trakcie kontroli, przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej Delegatury [...] Urzędu Celno-Skarbowego stwierdzono, że w pomieszczeniu lokalu [...] mieszczącego się w D. przy ul. [...] znajduje się automat do gier o nazwie [...] nr [...].
Kontrolowany lokal znajdował się w dyspozycji W. B., prowadzącej w nim własną działalność gospodarczą pod firmą "A". Ustalono, że W. B. stała się najemcą przedmiotowego lokalu na podstawie zawartej w dniu 2 marca 2009 r. z J. T. umowy najmu lokalu użytkowego. W dniu 1 stycznia 2018 r. W. B. podnajęła w posiadanym lokalu powierzchnię 3 m2 na rzecz "B" s.r.o. Oddział w [...] z siedzibą w [...], na której przez odrębny podmiot prowadzona była działalność z wykorzystaniem automatu do gier o nazwie [...] nr [...].
W następstwie przeprowadzonego eksperymentu stwierdzono, że wskazany wyżej automat jest urządzeniem elektronicznym, umożliwiającym rozgrywanie gier, w wyniku których grający ma możliwość uzyskania wygranych pieniężnych oraz rzeczowych, w postaci punktów umożliwiających przedłużenie gry. Przebieg tych gier ma zaś charakter losowy, a uzyskiwane wyniki są nieprzewidywalne i niezależne od grających.
Kontrolujący uznali, że kontrolowane urządzenie jest automatem do gier w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 165 ze zm., zwanej dalej u.g.h.).
W związku z powyższymi ustaleniami Naczelnik [...] Urzędu Celno - Skarbowego wszczął z urzędu wobec Skarżącej postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu posiadania zależnego lokalu o nazwie [...] i następnie decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 100.000,00 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem gry na ww. automacie.
Od decyzji organu I instancji Skarżąca wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., opisaną na wstępie, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy powołując się na przepisy art. 2 ust 3, art. 2 ust. 5, art. 6 ust 1, art. 14 ust. 1, art. 23a ust 1, art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h., wskazał, że działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a urządzanie takich gier dozwolone jest wyłącznie w kasynach. Automaty i urządzenia do gier, z wyjątkiem terminali w kolekturach gier liczbowych, służących wyłącznie do urządzania gier liczbowych, mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego, natomiast urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 100 000 zł od każdego automatu, wymierzanej w drodze decyzji przez naczelnika urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że urządzenie, o którym mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy umożliwiało prowadzenie gier na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 5 u.g.h., gdyż jest to urządzenia elektroniczne, a urządzone na nim gry mają charakter losowy, przy czym grający mają możliwość uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej (mającej postać punktów, umożliwiających przedłużenie gry lub rozpoczęcie nowej, bez zakredytowania urządzenia). Przebieg gier ma charakter losowy, a uzyskiwane wyniki gry są nieprzewidywalne i niezależne od woli grającego. Powyższe potwierdził nie tylko eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy celno-skarbowych w dniu kontroli tj. 26 stycznia 2018 r. ale również badanie przeprowadzone przez Dział Laboratorium Celno-Skarbowe potwierdzone sprawozdaniem z dnia 30 maja 2018 r.
Organ podkreślił, że bezspornym jest, że w lokalu [...] w którym Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą znajdował się niezarejestrowany automat do gier. W oparciu o umowę najmu zawartą w dniu 2 marca 2009 r. z J. T. Skarżąca stała się posiadaczem zależnym lokalu. Analiza umowy najmu lokalu z dnia 2 marca 2009 r. jednoznacznie wskazuje, że wynajmujący lokal tj. J. T. oddał najemcy W. B. lokal użytkowy o pow. 40,57 m kw. z przeznaczeniem na kawiarnię, jednocześnie najemca oświadczył, że lokal będzie wykorzystywany na usługi gastronomiczne oraz że będzie ponosił odpowiedzialność za szkody wyrządzone w lokalu w związku z prowadzoną działalnością.
DIAS podzielił stanowisko organu I instancji, że zgodnie z treścią art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem zależnym rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą.
Organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie podkreśla się, że tak, jak posiadacz samoistny nie traci posiadania w wyniku oddania rzeczy innej osobie w posiadanie zależne, tak - w drodze analogii do art. 337 Kodeksu cywilnego posiadacz zależny nie traci posiadania w wyniku oddania rzeczy innej osobie w dalsze posiadanie zależne. Posiadacz zależny w dalszym ciągu zachowuje status posiadacza zależnego w stosunku do przedmiotu tego posiadania, nabytego od posiadacza samoistnego.
Mając na uwadze powyższe organ II instancji uznał, że Skarżąca, mimo wynajęcia części (3 m2) najmowanego przez siebie lokalu spółce "B" s.r.o., pozostała jego posiadaczem zależnym jako całości.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. Skarżąca, reprezentowana przez adwokata M. K., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
naruszenie przepisów postępowania, tj. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię, i przyjęcie, iż Skarżąca jako posiadacz zależnym lokalu o nazwie [...] przy ul. [...] w D., w którym znajdował się niezarejestrowany automat do gier podlega odpowiedzialności administracyjnej, w sytuacji w której przedmiotowe urządzenie znajdowało w części lokalu przekazanej na podstawie umowy spółce "B" s.r.o. Spółka z o.o. z siedzibą w [...], [...], Oddział w [...] w posiadanie zależne, co do której to części lokalu Skarżąca wyzbyła się władztwa i nie prowadziła na niej działalności handlowej;
naruszenie art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.) w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. poprzez zaniechanie rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkujące błędnym i nieuprawnionym zastosowaniem w niniejszej sprawie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., polegającym na:
pociągnięciu Skarżącej do odpowiedzialności administracyjnej i wymierzenie jej kary pieniężnej w kwocie 100.000,00 zł, jako posiadaczowi zależnemu lokalu o nazwie [...], w którym znajdował się niezarejestrowany automat do gier o nazwie [...] nr [...], podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary administracyjnej, a to wobec stwierdzenia, że Skarżąca jako posiadacz zależny przekazała część lokalu w dalsze posiadanie zależne "B" s.r.o. Spółka z o. o. z siedzibą w [...], [...] Oddział w [...];
braku ustalenia podmiotu urządzającego w dniu 26 stycznia 2018 r. w ww. lokalu gry na urządzeniu [...];
naruszenie art. 122 w zw. z art. 200a Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy w postępowaniu odwoławczym, przy jednoczesnym niewydaniu przez organ postanowienia w tym zakresie, w sytuacji w której przeprowadzenie rozprawy było niezbędne do wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez Skarżącą, a przede wszystkim przesłuchania w charakterze świadka D. G. na okoliczność władania w dniu 26 stycznia 2018r. częścią lokalu o nazwie [...], jak również ustalenia podmiotu, który urządzał gry na automacie;
naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 5 ust. 1 i 1 c u.g.h., poprzez zastosowanie sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej wobec podmiotu, który był posiadaczem zależnym lokalu, w którym znajdowały się niezarejestrowane automaty do gier hazardowych, w sytuacji gdy przepisy u.g.h., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2017 r., zastrzegające monopol państwa w zakresie urządzania gier na automatach w salonach gier, w tym art. 5 ust. 1 ww. ustawy, z uwagi na faktyczne niewykonywanie tego monopolu przez spółkę "C" S.A. z siedzibą w W., nie osiągnęły zakładanych celów, dla których hipotetycznie mogło być uzasadnione naruszenie traktatowych swobód w tym swobody przedsiębiorczości (usług) i w konsekwencji ustanowienie monopolu państwowego na urządzanie gier na automatach w salonach gier, wobec czego przepisy sankcjonujące naruszenie tego monopolu nie mają zastosowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona. Organy nie naruszyły prawa przy prowadzeniu postępowania administracyjnego, zaś zgromadzony materiał dowodowy poddały zgodnej z przepisami prawa materialnego ocenie.
W pierwszej kolejności należy dokonać wykładni przepisu art.89 ust.1 pkt 3 ugh, który stał się podstawą wymierzenia kary administracyjnej, by następnie odnieść się do dokonanych ustaleń faktycznych przez organy i prawidłowości zastosowanej subsumcji prawnej.
Przepis art. 89 ust.1 pkt 3 ugh penalizuje zachowanie posiadacza zależnego lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, to zaś w połączeniu z art. 89 ust.4 pkt 3 tej ustawy stanowi podstawę do wymierzenia kary takiej osobie w wysokości 100000 złotych.
Karze podlega zatem posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gry.
Podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjnoprawną jest zatem osoba będąca posiadaczem zależnym lokalu.
Pojęcie posiadacza zależnego, o którym mowa w tym przepisie nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w ugh, a zatem – w ocenie sądu - musi być rozumiane tak, jak to określa kodeks cywilny wprowadzający tę instytucję prawną do polskiego porządku prawnego.
Definicję posiadacza, zarówno samoistnego , jak i zależnego kodeks cywilny ustanawia w treści przepisu art. 336. Stanowi on mianowicie, że posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).
Kodeks cywilny rozróżnia więc posiadacza samoistnego ( którego odpowiedzialność na gruncie ugh przewidziana jest w art. 89 ust.1 pkt 4 ) oraz posiadacza zależnego. Posiadaczem zależnym jest osoba władająca rzeczą jak m.in. najemca. Osoba władająca rzeczą jak najemca jest jej posiadaczem zależnym. Można zatem stwierdzić, że każdy najemca będzie co do zasady posiadaczem zależnym najmowanej rzeczy.
W omawianym przepisie rzeczą taką, znajdująca się w posiadaniu zależnym , która władanie jest podstawa orzeczenia kary jest lokal.
Pojecie lokalu nie jest zdefiniowane w przepisach ugh, ale także w przepisach prawa powszechnego brak jest legalnej definicji tego pojęcia.
W kodeksie cywilnym pojęcie to jest używane ( jak chociażby przy definiowaniu umowy najmu lokalu art. 680 i nast. Kc ) jednak brak jest definicji tego pojęcia prawnego.
Z kolei w ustawie z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U.2019.737 t.j. ) w treści przepisu art.2 ust.2 zdefiniowane jedynie pojęcie samodzielnego lokalu mieszkalnego i samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Zgodnie z tym przepisem samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.
W ocenie sądu jakkolwiek definicja ta odnosi się do pojęcia lokalu samodzielnego, to może być ona podstawą do zdefiniowania pojęcia lokalu użytego w ugh.
Definicja zawarta w tym przepisie nie odbiega bowiem od powszechnego, językowego rozumienia pojęcia lokalu występującego w języku codziennym.
Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego ( www.sjp.pl ) lokal to :
1. mieszkanie, pomieszczenie użytkowe
2. zakład gastronomiczny lub rozrywkowy.
Podobnie pojęcie to zostało zdefiniowane na Wikipedii ( www.wikipedia.org ), gdzie lokal został określony jako wydzielona część budynku służąca celom mieszkaniowym lub innym (usługowym, produkcyjnym, handlowym) albo użytkowym (garaż). Lokal może składać się z dwóch lub większej liczby pomieszczeń.
Bazując na powyższych definicjach, zarówno legalnych, jak i zawartych w języku powszechnym w ocenie sądu pojęcie lokalu zawarte w omawianym przepisie musi być zdefiniowane jako pomieszczenie lub zespół pomieszczeń ( izb ) znajdujących się w budynku wyodrębnione za pomocą ścian, zadaszone, służący do prowadzenia działalności określonej w tym przepisie, a więc gastronomicznej , handlowej lub usługowej.
Nie będzie przy tym budziło wątpliwości, że prowadzenie baru – restauracji jest prowadzeniem działalności gastronomicznej, o której mowa w tym przepisie.
Odnosząc tak skomponowaną definicję do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca była posiadaczem zależnym lokalu, w którym znajdował się niezarejestrowany automat do gry.
Na mocy umowy zawartej z właścicielem lokalu stała się jego najemcą, a co za tym idzie również posiadaczem zależnym władającym lokalem jak najemca.
Następnie w okresie od 04.05.2017 r. do dnia 31.12.2017 r. była jego najemcą na podstawie zorganizowanego w sposób skomplikowany stosunku zobowiązaniowego ze spółką "B" s.r.o. Oddział w [...] z siedzibą w [....]. Wynajęła ona bowiem cały lokal, którego była najemca tej spółce, a następnie spółka podnajęła jej część tego lokalu, za wyjątkiem ok.3 mkw.
Umowy te obowiązywały do 31.12.2017 r., z którym to dniem spółka wypowiedziała umowę. Następnie na mocy umowy z dnia 01.01.2018 r. skarżąca wynajęła tej spółce część lokalu ( 3 mkw ) na których ustawiony był automat do gry.
Umowa ta została wypowiedziana z dniem 31.01.2018 r. ( po kontroli przeprowadzonej przez organ ).
Organ dokonał czynności kontrolnych i zatrzymania urządzenia w dniu 26.01.2018r. W tym dniu , co wynika z ustaleń eksperymentu procesowego urządzenie po włączeniu odpowiednim przyciskiem uruchamiało tryb gry i można było prowadzić grę.
W tych okolicznościach ustalenia organów co do skarżącej jako podmiotu zobligowanego do zapłaty kary administracyjnej są prawidłowe.
Skarżąca była posiadaczem zależnym lokalu. Jak już wyżej wskazano osoba na której ciąży odpowiedzialność jest posiadacz lokalu, w którym znajduje się nielegalny automat do gry. Jako lokal musi być rozumiane co najmniej jedno pomieszczenie ( izba). Nie będzie posiadaczem lokalu osoba wynajmująca 3 mkw powierzchni tego lokalu. Jak wynika z wyroku Sądu Rejonowego w [...] spółka "B" s.r.o. była najemca tylko 3 mkw lokalu, a zatem części lokalu użytkowego i mogła by być uznana za posiadacza zależnego tylko tej części lokalu.
Posiadaczem lokalu była w tym czasie skarżąca, której posiadanie wynikało z umowy zawartej z właścicielem. Słusznie organy podkreśliły, że oddanie części lokalu w podnajem nie spowodowało ustania jej posiadania zależnego nad tą częścią lokalu. Pogląd co do zachowania posiadania przez posiadacza zależnego w sytuacji oddania w dalsze posiadanie zależne rzeczy jest ugruntowany w praktyce cywilistycznej.( por. Fras Mariusz, Habdas Magdalena. Kodeeks Cywilny , Tom II, Własność i inne prawa rzeczowe Wyd. II. Tezy do art. 337 - zawarte SIP LEX ).
Pomimo podnajęcia części lokalu skarżąca pozostawała jego posiadaczem zależnym Jej władztwo w ramach posiadania zależnego dotyczyło całego lokalu, a nie tylko jego części.
Taka wykładnia jest również zgodna z celem przepisu. Powodem wprowadzenia regulacji jest intencja ustawodawcy ograniczenia czy też wyeliminowania hazardu jako zachowania niekorzystnego dla społeczeństwa. Wprowadzone kary, aby były efektywnie wykonywane musza odnosić się do osób prowadzących rzeczywistą działalność ( np.: gastronomiczną ) , a tym samym mających realną możliwość unikania zachowań nieakceptowanych np.: poprzez odmowe instalacji automatu w prowadzonym lokalu. Nakładanie kar na posiadaczy lokalu, a nie posiadaczy części lokalu ( np.: 3 mkw ), ma skłonić ich do domowy instalowania niezarejestrowanych automatów w lokalach.
Z tego względu organ nie naruszył prawa uznając, że jest ona osobą zdatną do poniesienia odpowiedzialności z art. 89 ust.1 pkt 3 ugh.
Trzeba również podkreślić, że działaniem jakie powoduje powstanie obowiązku zapłaty kary jest samo pozostawanie automatu w lokalu gastronomicznym. Do spełnienia dyspozycji tego przepisu nie jest wymagane, by w danym momencie ( kontroli ) była na nim prowadzona gra. Wystarczające jest, że automat taki znajduje się w stanie umożliwiającym podjęcie gry bez żadnych skomplikowanych działań. Z pewnością za automat zdolny do prowadzenia gry musi być uznany taki, który rozpoczyna grę po włączeniu przycisku umożlwiającego dopływ prądu zasilającego mechanizm automatu.
Zrealizowane zostały wszystkie elementu dyspozycji przepisu art. 89 ust.1 pkt 3 ugh a więc organ nie naruszył prawa materialnego.
Nie jest przy tym konieczne do nałożenia kary na posiadacza lokalu ustalenie kto konkretnie organizował grę na takim urządzeniu, czy też innych jeszcze uczestników tego procederu. Każdy z podmiotów karanych na podstawie ugh odpowiada w ramach swojej osobistej odpowiedzialności. Kary wobec nich nie są orzekane solidarnie. Wobec każdego w przepisie zostaje opisane zachowanie niepożądane i spenalizowane przez ustawę przewidująca karę administracyjną. Każdy odpowiada w ramach swojego działania nie odpowiadającego społecznie pożądanemu zachowaniu , którego niewykonanie wiąże się z karą. W przypadku skarżącej było to tolerowanie w lokalu w którym prowadziła działalność gastronomiczną niezarejestrowanego automatu do gry.
Rozważania zawarte w powyższym akapicie wskazują, że brak było potrzeby poszukiwania dalszych dowodów, a także poszukiwania świadków związanych ze spółą [...], skoro odpowiedzialność skarżącej nie jest w żaden sposób uzależniona od odpowiedzialności tej spółki i osób ją reprezentujących za urządzanie gry.
W końcu nie zachodzą podstawy wskazane w pkt IV skargi, a więc naruszenie art. 56 TFUE. Nie wdając się bowiem w złożoną tematykę wykonywania przez Państwo monopolu w zakresie organizacji gier hazardowych należy poprzestać na ogólnej uwadze, że brak należytej dynamiki w działaniach Państwa nie uprawnia innych podmiotów do podejmowania działań, które są w świetle obowiązujących przepisów jednoznacznie zabronione.
Ewentualna zgodność z Konstytucją ( czy Traktatami Unijnymi ) braku uprawnienia obywateli do przełamywania monopolu Państwa w zakresie urządzania gier hazardowych w sytuacji, gdy Państwo nienależycie wykonuje w tym zakresie swoje obowiązki byłoby domeną Trybunału Konstytucyjnego czy też TS UE, jednak Sąd na obecnym etapie postępowania nie widzi potrzeby występowania do tych instytucji z odpowiedniego rodzaju pytaniem.
Z tych względów Sąd skargę w myśl art. 151 ppsa oddalił.