II SA/Rz 1016/16

II SA/Rz 1016/16 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-07-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Magdalena Józefczyk /przewodniczący/
Małgorzata Wolska /sprawozdawca/
Marcin Kamiński
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1826/17 - Wyrok NSA z 2019-06-05
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 290
art. 3 ust. 1 pkt 6 i 7, art. 48 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowy tarasu -skargę oddala-
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi I. G. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej: PINB)
z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] nakazującą I. B. i I. G. rozbiórkę rozbudowy tarasu budynku usytuowanego na działce nr ewid. 341 obr. [...] położonej w R. przy ul. [...].
W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.
Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] prowadził postępowanie w sprawie rozbudowy tarasu budynku usytuowanego na działce nr ewid. 341 obr. [...] położonej w R. przy ul [...].
W celu ustalenia terminu i zakresu wykonanych robót przeprowadzone zostały rozprawy administracyjne w dniu [...] października 2012 r., [...] listopada 2012 r.
i w dniach [...] i [...] maja 2014 r. (rozprawa wraz z oględzinami).
W ich wyniku organ ustalił, że roboty budowlane na działce nr 341 obr. [...],
w tym roboty związane z tarasem budynku, prowadzone były od wiosny do września 2012 r., na ich wykonanie, w myśl art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm. – zwana dalej "P.b."), wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, a którym inwestorzy nie dysponowali.
Decyzją z dnia [...] września 2014 r. ([...]) PINB nakazał rozbiórkę rozbudowy tarasu budynku usytuowanego na działce nr ewid. 341, obr. R. Decyzja ta została uchylona mocą decyzji WINB z dnia [...] grudnia 2014 r. ([...]) a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] PINB wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy ww. tarasie i jednocześnie nakazał właścicielom: I. B. i I. G. zabezpieczyć teren budowy przed dostępem osób postronnych oraz nałożył obowiązek przedstawienia określonych w tym postanowieniem dokumentów, w terminie do [...] stycznia 2016 r.
W zakreślonym terminie zobowiązane nie przedłożyły wymaganych dokumentów, w związku z czym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] nakazał I. B. i I. G. wykonać rozbiórkę rozbudowy tarasu budynku usytuowanego na działce nr ewid. 341 obr. [...] położonej w R. przy ul. [...], oznaczonej na załączniku graficznym do decyzji kolorem zielonym
o wymiarach zewnętrznych a=515cm, b=484cm, c=225cm, y=130cm, x=290cm, d=354cm polegającą na: 1. rozbiórce ściany bocznej "a" i "d" tarasu, 2. rozbiórce płyty tarasu, ograniczonej ścianami a, b, c, y, x, d wraz z balustradą, 3. rozbiórce podbudowy płyty tarasu, ograniczonej ścianami a, b, c, y, x, d do poziomu terenu.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że inwestorom umożliwiono legalizację przedmiotowego obiektu. Jednakże wobec niezastosowania się przez nich,
w wyznaczonym terminie, do nałożonego obowiązku przedstawienia dokumentów
i opracowań niezbędnych do legalizacji, koniecznym stało się orzeczenie nakazu rozbiórki, na podstawie art. 48 ust. 1 P.b.
Odwołanie od tej decyzji złożyły I. G. i I. B., zaskarżając jednocześnie postanowienie organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2015 r. i wniosły o uchylenie zakwestionowanych orzeczeń organu I instancji.
Ich zdaniem w sprawie nie ma zastosowania art. 48 P.b., a organ winien przeprowadzić postępowanie naprawcze w trybie art. 50 i art. 51 P.b. Podały, że
w wyniku wykonanych robót nie powstał żaden nowy obiekt budowlany lub jego część, który zmieniłby charakterystyczne parametry istniejącego budynku. W wyniku wykonanych robót zmieniły się parametry tarasu, co kwalifikuje wykonane roboty jako "przebudowę" tarasu. Uznanie przez organ I instancji, że w wyniku rozbudowy tarasu zmieniono powierzchnię zabudowy i kubaturę budynku jest, ich zdaniem, nieuzasadnione i obarczone uznaniowością.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy uznał wyrażone w kwestionowanej decyzji stanowisko za słuszne, nadto organ I instancji dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia w oparciu
o właściwe przepisy prawa.
Wyjaśnił, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestorzy wykonali roboty budowlane polegające na powiększeniu części obiektu budowlanego, tj. tarasu. Jego pierwotne wymiary wystające poza obrys budynku to 290cm x 130cm, aktualnie wynoszą one 551cm x 484cm.
Wykonany zakres robót ma charakter rozbudowy części obiektu budowlanego, którą należy traktować jako "budowę" w rozumieniu art. 3 pkt 6 P.b., na ich wykonanie wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę.
WINB wskazując na dokonane w sprawie ustalenia podał, że inwestorzy mieli możliwość zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych, lecz z tego uprawnienia nie skorzystali i nie przedłożyli żadnego z wymienionych w postanowieniu dokumentów. Niewykonanie tych obowiązków oznacza dla organu obligatoryjne wydanie nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b.
Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB uznał je za niezasadne. Wyjaśnił, że taras jest częścią budynku, co wynika m. in. z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.). Wyjaśniając pojęcie "powierzchni zabudowy" i "kubatury brutto budynku" organ podał, że wbrew twierdzeniom odwołujących przedmiotowy taras to część budynku mieszkalnego, która wystaje ok. 76 cm ponad powierzchnię terenu. Powierzchnię tarasu wlicza się do powierzchni zabudowy budynku, a kubaturę tarasu obliczoną do wysokości balustrady wlicza się do kubatury budynku. Rozbudowa przedmiotowego tarasu powiększyła charakterystyczne parametry budynku mieszkalnego, tj. powierzchnię zabudowy, kubaturę, wymiary budynku w rzucie. Wbrew stanowisku odwołujących wykonanych robót nie można zakwalifikować jako "przebudowy", gdyż zgodnie z art. 3 pkt 7a P.b. przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowalnych w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji.
Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie I. G. wnosząc o jej uchylenie w całości wraz
z poprzedzającą ją decyzją PINB oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że doszło do rozbudowy tarasu, w sytuacji gdy w rzeczywistości roboty budowlane przy tarasie polegały na jego częściowej przebudowie i pracach o charakterze konserwacyjnym
i modernizacyjnym. Skarżąca wskazała także na naruszenie prawa materialnego – art. 3 ust. 1 pkt 6 P.b. poprzez zakwalifikowanie wykonanych robót jako rozbudowy tarasu; art. 48 ust. 1 i 4 P.b. w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.
o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443) poprzez jego zastosowanie oraz art. 3 ust. 1 pkt 7a P.b. w zw. z art. 50
i art. 51 P.b. poprzez ich niezastosowanie, gdyż roboty przy tarasie polegały na jego przebudowie, podlegającej postępowaniu naprawczemu.
Skarżąca wyjaśniła, że budynek przy ul. [...] w R. stanowi skrajny segment zabudowy szeregowej, zrealizowanej w latach 80-tych. Wraz z I. B. nabyły ww. budynek w marcu 2012 r. i na przestrzeni roku wykonały szereg prac stanowiących jego przebudowę. Wykonane zostały roboty konserwacyjne i modernizacyjne, które nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Z uwagi na istniejącą "przybudówkę" częściowo obudowaną szkłem, dokonano jej likwidacji a istniejąca płytę tarasu przebudowano. W ocenie skarżącej organy błędnie przyjęły, że przebudowa tarasu związana była z jego rozbudową. Z uwagi na brak dokumentacji i brak możliwości ustalenia jakiej wielkości wg projektu budowlanego mógł mieć sporny taras, organy nawiązały do pozostałych szeregówek przy ul. [...]. Takie postępowanie skarżąca uznała za niezasadne, bowiem przedmiotowa sprawa dotyczy skrajnej szeregówki a zatem taras według projektu budowlanego mógł być większy niż w pozostałych segmentach. Nadto organy nie dokonały pomiarów tych tarasów uznając, że są mniejsze i na tej podstawie przyjęły, że dokonano rozbudowy.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2017 r. I. G. – zastępowana przez pełnomocnika wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci aktu notarialnego z dnia [...] marca 2012 r. Rep. A nr [...] oraz oświadczenia A. P. z dnia [...] stycznia 2017 r. na okoliczność ich treści.
Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2017 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") postanowił dopuścić dowód z aktu notarialnego i oddalić wnioski o dopuszczenie dowodów z oświadczeń świadków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei art. 134 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, jak wynika z art. 133 § 1 P.p.s.a., wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania sądu jest więc materiał zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji.
Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1pkt 2 P.p.s.a.).
Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.
Zasadą przewidzianą w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.- dalej "P.b."),
w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonych decyzji, czyli przepisie zastosowanym wobec skarżącej I. G. oraz I. B., jest nakazanie przez właściwy organ, w drodze decyzji rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednakże przepis ten może być stosowany dopiero wówczas, gdy w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej, o których mowa w ust. 2 (część końcowa) i ust. 3, nie zaistnieją przesłanki uzasadniające zalegalizowanie obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Stosownie do treści art. 48 ust. 2 P.b. możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę istnieje, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.
Stwierdzając zatem możliwość legalizacji właściwy organ jest obowiązany wydać postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych, ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy i nałożyć tym postanowieniem na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie niezbędnych do załatwienia sprawy (legalizacji samowoli budowlanej) dokumentów, tj. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 P.b. Dopiero niespełnienie obowiązków nałożonych takim postanowieniem skutkuje wydaniem nakazu przymusowej rozbiórki, określonej w art. 48 ust. 1 P.b.
Trzeba też podkreślić, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestora, ale uprawnieniem (wyrok NSA z dnia 21.01.2005 r., OSK 1602/04). Natomiast w razie ustalenia, że obiekt budowlany został wykonany bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48 P.b., a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia żądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki.
W rozpoznawanej sprawie wydany nakaz przymusowej rozbiórki, z powołaniem się na przepis art. 48 ust. 1 P.b., jest konsekwencją niespełnienia przez I. B. i I. G. – współwłaścicielek budynku usytuowanego na działce nr ewid. 341 obr. [...] położonej w R. przy ul. [...] obowiązków nałożonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. ([...]). Za zasadne więc uznać należy wydanie decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 P.b., nakazującej rozbiórkę rozbudowy tarasu budynku usytuowanego na działce nr ewid. 341 obr. [....] położonej w R. przy ul. [...], oznaczonej na załączniku graficznym do decyzji kolorem zielonym o wymiarach zewnętrznych a=515cm, b=484cm, c=225cm, y=130cm, x=290cm, d=354cm polegającą na: 1. rozbiórce ściany bocznej "a" i "d" tarasu, 2. rozbiórce płyty tarasu, ograniczonej ścianami a, b, c, y, x, d wraz z balustradą, 3. rozbiórce podbudowy płyty tarasu, ograniczonej ścianami a, b, c, y, x, d do poziomu terenu, zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.).
W ocenie Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, który przez organy nadzoru budowlanego został oceniony zgodnie z regułami K.p.a. (art. 77 § 1 i art. 80), prowadząc w konsekwencji do prawidłowego zastosowania wspomnianej wyżej normy prawa materialnego. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, w świetle tegoż materiału dowodowego, że przedmiotowy taras budynku (pierwotne wymiary wystające poza obrys budynku wynosiły 290cm x 130cm a aktualnie wynoszą 515cm x 484cm), usytuowany na działce nr ewid. 341 obr. [...] położonej w R. przy ul. [...], stanowiąc rozbudowę istniejącego na tej działce obiektu, w rozumieniu art. 3 pkt 6 P.b., wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Sąd podziela ustalenia dokonane przez organy a opisane w zaskarżonych decyzjach, że w okresie od wiosny do września 2012 r. wykonane zostały roboty budowlane w wyniku których powiększona została część obiektu budowlanego, tj. taras.
Ustalenia w powyższym zakresie zostały szczegółowo przedstawione
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w zakresie okoliczności wykonania przedmiotowego tarasu. Jak wywiodły organy wobec tego, że zarówno inwestor, jak
i właściciele sąsiednich szeregówek (przedmiotowy taras rozbudowany został
w budynku jednorodzinnym, wykonanym jako skrajny segment zabudowy szeregowej) nie dysponowali dokumentacją archiwalną pozwalającą ustalić pierwotny kształt tarasu, PINB ustalił jaki kształt mają tarasy sąsiednich szeregówek, przeprowadził rozprawy administracyjne, w tym w dniach 21 i 22 maja 2014 r. rozprawę połączoną z oględzinami oraz przesłuchał strony postępowania i świadków. Ustalono, że taras budynku został rozbudowany poprzez nadlanie istniejącej ściany oporowej przy zejściu do piwnicy budynku i wykorzystanie jej jako ściany bocznej tarasu oraz wykonanie dwóch pozostały ścian bocznych tarasu. Przestrzeń w obrębie tarasu wypełniono gruzem i zalano betonem. Ustalono także, że pierwotnie taras w segmencie B.1 był wielkością zbliżoną do tarasu segmentu B.2. Wchodził we wnękę budynku (która została zlikwidowana) i wysunięty od ściany południowej budynku na odległość około 1,0m – 1,30m, kończąc się na równi
z wysuniętą ścianą budynku. Długość tarasu wynosiła około połowy szerokości budynku tj. 2,90m. Zejście z tarasu prowadziło schodami usytuowanymi przy ścianie południowej. Teren wokół tarasu (przed jego powiększeniem) był nieutwardzony
i obniżony w stosunku do płyty tarasu o około 76cm. Taras był częściowo zadaszony i zabudowany częściowo płytami szklanymi. Aktualne wymiary tarasu to 515cm x 484cm, a jego szczegółowe wymiary przedstawione zostały w załączniku do decyzji PINB dla [...] z dnia [...] marca 2016 r. Jak wykazano rozbudowa przedmiotowego tarasu usytuowana jest w granicy z działką budowlaną nr 330/2
i około 1,16m od granicy z działką budowlaną nr 342. Organy uznały, że rozbudowa tarasu przy budynku mieszkalnym narusza § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dokonanie ustaleń na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przy braku jakichkolwiek innych dokumentów, w szczególności przy braku oferowania ich przez skarżącą nie może zostać ocenione jako nieprawidłowe wypełnianie przez organ obowiązków procesowych, zwłaszcza w świetle normy prawnej art. 75 i nast. K.p.a. Ocena tych materiałów nie została dokonana niezgodnie z zasadami logiki czy też doświadczenia życiowego. Nie podziela też Sąd zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przy wydaniu zaskarżonej decyzji, że stan faktyczny ustalony w ramach postępowania był niekompletny i nieprawidłowo oceniony, a zwłaszcza w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co prowadziłoby do wzruszenia tej decyzji.
Błędnie zarzucono w skardze naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 6 P.b. i uznanie wykonanych robót budowlanych jako rozbudowy, podczas gdy w ocenie skarżącej wykonane roboty należało zakwalifikować jako przebudowę tarasu (art. 3 ust. 1 pkt 7a P.b.).
Wyjaśnić należy, że pojęcie robót budowlanych zdefiniowane zostało w art. 3 ust. 1 pkt 7 P.b. i należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Natomiast przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (pkt 6 cyt. przepisu). Zaś przez przebudowę - pkt 7a ust. 1 art. 3 P.b. - należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji.
Zatem pojęcie rozbudowy związane jest z czymś, co istnieje (powiększenie budowli lub obszaru już zabudowanego), a budowa polega na zrealizowaniu obiektu budowlanego od nowa. Rozbudowa polega na realizacji tylko określonej części obiektu budowlanego od nowa, co prowadzi do zmiany charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2016 r., sygn. II OSK 837/15, LEX nr 2205096).
Natomiast przebudowa, z tej przyczyny że nie powoduje zmiany podstawowych parametrów istniejącego obiektu budowlanego (kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji), nie stanowi budowy w znaczeniu przyjętym w art. 3 pkt 6 P.b. Jeśli prowadzone roboty budowlane powodują zmianę tych podstawowych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, to uznać trzeba je za rozbudowę (por. wyrok WSA w Gliwicach z 9 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Gl 747/16).
Można zatem stwierdzić, że w wyniku budowy powstaje zawsze nowa substancja budowlana - obiekt budowlany lub jego część. Przebudowa jest zatem inną formą robót budowlanych niż budowa (odbudowa, rozbudowa i nadbudowa). Przebudową jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zmiana któregokolwiek z tych parametrów oznaczać będzie, że nie mamy wówczas do czynienia z przebudową
a rozbudową lub nadbudową obiektu budowlanego.
W świetle powyższych rozważań Sąd jako słuszne uznał stanowisko organu, że przedmiotowy taras, to część budynku mieszkalnego. Wystaje on około 76 cm ponad powierzchnię terenu. Powierzchnia tarasu wlicza się do powierzchni zabudowy budynku, a kubatura tarasu obliczona do wysokości balustrady wlicza się do kubatury budynku. Uznać należało, że rozbudowa tarasu powiększyła charakterystyczne parametry budynku mieszkalnego, tj. powierzchnię zabudowy, kubaturę, wymiary budynku w rzucie. Z pewnością, wykonanych robót, nie można zakwalifikować jako "przebudowy" – jak chce tego skarżąca.
Dowodem na okoliczność zakwalifikowania wykonanych robót budowlanych jako "przebudowy", nie może także być przedłożony do akt sądowych sprawy wypis z aktu notarialnego Rep. A nr [...] stanowiący jedynie dowód na okoliczność zawarcia w dniu [...] marca 2012 r. umowy sprzedaży przez wskazane w tym akcie osoby swoich udziałów w prawie użytkowania wieczystego gruntu położonego
w R. obręb [...], stanowiącego działkę nr 341 o pow. 0,0243 ha oraz takiego samego udziału we współwłasności znajdującego się na tej działce budynku mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Udziały te kupiły I. G. i B. B. (z akt sprawy wynika, że [...] stycznia 2014 r. B. B. swój udział przekazała córce I. B.). Z całą pewnością nie stanowi on dowodu na potwierdzenie argumentów skarżącej, że wykonane roboty należało zakwalifikować jako "przebudowę".
W świetle powyższych uwag oraz omówionej wcześniej normy prawnej art. 48 ust. 1 P.b. w sprawie niniejszej nie istniały przeszkody uniemożliwiające organom podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego. Inwestorom umożliwiono zalegalizowanie samowolnie wykonanych robót budowlanych, z którego to uprawnienia nie skorzystali.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.