II SA/RZ 1015/22

II SA/Rz 1015/22 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-10-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Elżbieta Mazur-Selwa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 § 1 pkt 6, § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na pismo Wojewody Podkarpackiego z dnia 3 czerwca 2022 r. nr S-V.862.9.2022.AP w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca odbywania stażu - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W dniu 16 sierpnia 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga A.K. (dalej także jako: "Skarżący") na pismo Wojewody Podkarpackiego z dnia 3 czerwca 2022 r. nr S- V.862.9.2022.AP w sprawie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca odbywania stażu. W jej treści Skarżący wskazał, że wnosi ją na "decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 3 czerwca 2022 r. nr S- V.862.9.2022.AP".
Jak wynika z nadesłanych do tut. Sądu akt administracyjnych A.K. 25 lutego 2021 r. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w [....] jako bezrobotny. W okresie od 26 kwietnia 2021 r. do 25 października 2021 r. Starosta [...] skierował wyżej wymienionego do odbywania stażu w J. Sp. z o.o. w [...] Dnia 1.09.2021 r. A.K. złożył oświadczenie, że przerywa staż z powodu podjęcia pracy w innym zakładzie. Od dnia 01.09.2021 r. skarżący utracił status bezrobotnego, kończąc odbywanie stażu z upływem dnia 31.08.2021 r.
Z akt sprawy wynika także, że dnia 9 czerwca 2021 r. A.K. złożył rozliczenie faktycznie poniesionych kosztów przejazdu za maj 2021 r. na staż prywatnym środkiem transportu na trasie [...]-[...]-[...], ponosząc koszty w wysokości 205,00 zł. Zaś wnioskiem z 11 czerwca 2021 r. Skarżący zwrócił się do Starosty [...] o dokonanie zwrotu kosztów przejazdu z tytułu odbywania stażu w okresie od 26 kwietnia 2021 r. do 26 października 2021 r., przejazd na trasie [...]-[...]-[....] prywatnym środkiem transportu w kwocie 205,00 zł.
Pismem z 18 czerwca 2021 r. znak: PRZ.6201.2.RPO.16.2021, działająca z upoważnienia Starosty [...] Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w [...], poinformowała Skarżącego, że wniosek został rozpatrzony negatywnie. Wyjaśniła, że na ww. trasie istnieje możliwość dojazdu publicznymi środkami transportu. Wskazała także, że istnieje możliwość zwrotu kosztów przejazdu na staż publicznymi środkami transportu do wysokości 183 zł, tj. do wysokości ceny najtańszego biletu miesięcznego, po uprzednim złożeniu wniosku w Urzędzie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma.
Nie zgadzając się z ww. stanowiskiem pismem z 6 lipca 2021 r., zatytułowanym "Odwołanie oraz Wniosek" A.K. zwrócił się o zmianę odmownej decyzji dotyczącej zwrotu kosztów przejazdu na staż i zwrot kosztów do wysokości 183 zł miesięcznie do wysokości ceny najtańszego biletu miesięcznego
Pismem z 22 lipca 2021 r. znak: PRZ.6201.2. RPO.16.2021, działająca z upoważnienia Starosty [...] Dyrektor PUP w [...], podtrzymała stanowisko zaprezentowane w piśmie z 18 czerwca 2021 r.
W tej sytuacji Skarżący pismem z 28 stycznia 2022 r. zatytułowanym "Odwołanie od decyzji PUP w [...] z dnia 18 czerwca 2021 r. i 22 lipca 2021 r." zwrócił się o zmianę decyzji Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia 18 czerwca 2021 r. oraz "podtrzymującej ją w mocy" decyzji z dnia 22 lipca 2021 r. w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów przejazdu na staż.
W odpowiedzi, pismem z 10 lutego 2022 r. znak: PRZ.66.2.1.2022 Dyrektor PUP w [...] poinformowała Skarżącego, że pisma z 18 czerwca 2021 r. oraz 22 lipca 2021 r. nie są decyzjami administracyjnymi wydanymi na podstawie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i nie przysługuje od nich odwołanie. Jednocześnie w piśmie tym wezwano Skarżącego do sprecyzowania żądania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpatrzenia.
W dniu 28 lutego 2022 r. A.K. skierował do Starosty [...] pismo zatytułowane: "Odwołanie od decyzji Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia 18/06/2021 i 22/07/2021 r.". Wyjaśnił, że PUP zamiast przekazać odwołanie do Starosty jako organu właściwego, wdał się w polemikę z argumentami podniesionymi w odwołaniu. Zdaniem Skarżącego ww. pisma stanowią decyzję administracyjną i przysługuje od nich odwołanie.
Starosta [...] pismem z 7 kwietnia 2022 r. znak: PRZ.66.2.1.2022 poinformował Skarżącego, że Dyrektor PUP w [...] działała na podstawie upoważnienia Starosty i w imieniu tego organu. W dalszej części potwierdził stanowisko wyrażone w pismach PUP w [...], że zwrot kosztów przejazdu na staż nie należy do katalogu spraw rozstrzyganych decyzją administracyjną, od której przysługuje odwołanie do organu II instancji. Starosta [...] nie jest organem odwoławczym, a samo postępowanie w sprawie zwrotu kosztów przejazdów nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej.
Dnia 4 maja 2022 r. A.K. skierował do Wojewody Podkarpackiego pismo zatytułowane "Odwołanie" od decyzji Starosty [...] z dnia 7 kwietnia 2022 r. odmawiającej rozpatrzenia odwołania od decyzji Powiatowego Urzędu Pracy w [....] z dnia 18 czerwca 2021 r. i 22 lipca 2021 r. odnośnie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca odbywania stażu.
Wojewoda Podkarpacki pismem z 3 czerwca 2022 r. nr S-V.862.9.2022.AP, powołując się na art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a-d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2022 r. poz. 690, ze zm. – zwana dalej "ustawą"), stwierdził, że w przepisie tym ustawodawca zawarł zamknięty katalog spraw, w których wydawane są rozstrzygnięcia w formie decyzji. Wyjaśnił, że w związku z wnioskiem z 11 czerwca 2021 r. o dokonanie zwrotu dojazdu z tytułu odbywania stażu, działająca z upoważnienia Starosty Dyrektor PUP poinformowała w pismach z 18 czerwca 2021 r. i 22 lipca 2021 r. o negatywnym jego rozpatrzeniu. Pisma te nie stanowią decyzji administracyjnych. Zdaniem Wojewody uzasadnione jest stanowisko Starosty [...], który z powołaniem się na art. 9 ust. 1 pkt 14 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy, wskazał, że wniosek Skarżącego nie zainicjował postępowania administracyjnego, a przekazana Skarżącemu pisemna informacja nie stanowi władczego aktu mającego formę decyzji administracyjnej. Wojewoda wskazał także, że pismo Starosty [...] z 7 kwietnia 2022 r. stanowi jedynie pismo informacyjne akcentujące, że Starosta nie jest organem odwoławczym, a samo postępowanie w sprawie zwrotu kosztów przejazdu nie kończy się wydaniem decyzji.
Wojewoda poinformował także Skarżącego, że nie został pozbawiony możliwości obrony swoich praw, gdyż w myśl art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm. - określanej dalej jako "P.p.s.a."), był uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, lecz z możliwości tej nie skorzystał.
W dalszej części organ powołując się na art. 45 ust. 1 ustawy oraz zapisy Regulaminu dokonywania przez Starostę [...] zwrotu kosztów przejazdu z 2 marca 2017 r. wyjaśnił zasady dokonywania, bądź odmowy dokonania zwrotu kosztów dojazdu. Nie stwierdził naruszenia przez Starostę oraz obsługujący zadania Starosty w zakresie polityki rynku pracy PUP w [...] przepisów prawa. Za zasadną uznał odmowę dokonania zwrotu kosztów dojazdu na staż.
W tych okolicznościach A.K. złożył do WSA w Rzeszowie skargę na "decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 3 czerwca 2022 r. nr S- V.862.9.2022.AP". Zarzucił naruszenie art. 15 oraz art. 127 § 1 k.p.a. poprzez zanegowanie dwuinstancyjności postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało pozbawieniem strony prawa do rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji. Skarżący zawnioskował o uchylenie decyzji Wojewody z 3 czerwca 2022 r., ponowne rozpoznanie wniosku 11 czerwca 2021 r. o zwrot kosztów dotarcia na staż w oparciu o przepisy ustawy, a nie w oparciu o zapisy Regulaminu oraz o zasądzenie ewentualnych kosztów postępowania.
W ocenie Skarżącego opieranie decyzji odmownej o zwrot kosztów dojazdu na staż na zapisach Regulaminu (który nie jest źródłem prawa i ma charakter wewnątrz-instrukcyjny) stanowi jawne naruszenie zasady praworządności określonej w art. 6 K.p.a. Na poparcie stanowiska powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Wyjaśnił też, że art. 52 P.p.s.a., przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, wskazuje na obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia, czyli po zakończeniu postępowania we wszystkich instancjach. Dlatego dopiero teraz składa przedmiotową skargę.
Skarżący podkreślił, że podległe Wojewodzie urzędu wydały decyzje, od których w ich ocenie, nie przysługuje skarżącemu odwołanie. Powyższe uniemożliwia mu skuteczną ochronę jego praw. Utrzymywanie przez organu, że nie została wydana decyzja administracyjna, lecz udzielono mu informacji na piśmie, spowodowało, że pozbawiono go prawa do złożenia odwołania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki przedstawiając stan faktyczny sprawy, zawnioskował o jej oddalenie jako niezasadnej. Organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko, podkreślając, że nie można domniemywać podstawy wydania decyzji, lecz musi ona wynikać z konkretnego przepisu prawa. Nie każde pismo jest decyzją. W piśmie z 3 czerwca 2022 r. Wojewoda szczegółowo przedstawił argumenty na poparcie stanowiska, że starosta nie dokonuje zwrotu kosztów dojazdu na staż w formie decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia
z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności
z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w art. 3 § 1 P.p.s.a. który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a.
Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie
w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie skarga A.K. dotyczy pisma Wojewody Podkarpackiego z 3 czerwca 2022 r. nr S-V.862.9.2022.AP. Stwierdzić należy, ze aby móc ocenić dopuszczalność skargi wyżej wymienionego konieczne jest zbadanie jakiego charakteru akt jest jej przedmiotem.
Z nadesłanych akt wynika, że Skarżący wnioskiem z dnia 11 czerwca 2021 r. zwrócił się do Starosty [...] o dokonanie zwrotu kosztów przejazdu z tytułu odbywania stażu w okresie od 26 kwietnia 2021 r. do 26 października 2021 r., przejazd na trasie [...]-[...]-[....] prywatnym środkiem transportu w kwocie 205,00 zł miesięcznie. Działający z upoważnienia Starosty Dyrektor PUP w [...] dwukrotnie pismami z dnia 18 czerwca 2021 r. i 22 lipca 2021 r. poinformował o negatywnym sposobie rozpatrzenia wniosku, powołując się tym zakresie na zapisy Regulaminu dokonywania przez Starostę [...] zwrotu kosztów przejazdu. Następnie Skarżący uznając wyżej wskazane pisma za decyzje zwrócił się o ich zmianę. Dyrektor PUP w [...] pismem z dnia 10 lutego 2022 r. poinformował, że pisma z 18 czerwca 2021 r. i 22 lipca 2021 r. nie są decyzjami, a rozpatrywanie wniosków o dokonanie zwrotu kosztów przejazdu na staż nie mieści się w zamkniętym katalogu wskazanym w art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie następuje w drodze decyzji administracyjnej i nie ma zastosowania procedura odwoławcza określona w przepisach K.p.a.
Nie zgadzając się z tym stanowiskiem Skarżący pismem z 28 lutego 2022 r. zwrócił się do Starosty o wydanie decyzji w sprawie zwrotu kosztów przejazdu na staż. Starosta w piśmie z 7 kwietnia 2022 r. znak: PRZ.66.2.1.2022 potwierdził stanowisko wyrażone w pismach PUP w [...], że zwrot kosztów przejazdu na staż nie należy do katalogu spraw rozstrzyganych decyzją administracyjną, od której przysługuje odwołanie do organu II instancji. Starosta [...] nie jest organem odwoławczym, a samo postępowanie w sprawie zwrotu kosztów przejazdów nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej. To stanowisko podtrzymał Wojewoda Podkarpacki w piśmie z 3 czerwca 2022 r., które to pismo stało się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Zarówno Wojewoda jak i Starosta na poparcie swojego stanowiska powołali się na art. 9 ust. 1 pkt 14 oraz art. 45 ust. 1 ustawy.
W tym miejscu Sąd zauważa, że art. 45 ust. 1 ustawy stanowi, że starosta może dokonywać z Funduszu Pracy, przez okres do 12 miesięcy, zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania i powrotu do miejsca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, lub przez okres odbywania u pracodawcy stażu, przygotowania zawodowego dorosłych lub odbywania zajęć z zakresu poradnictwa zawodowego lub pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy osobie, która spełnia łącznie następujące warunki:
1) na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, przygotowanie zawodowe dorosłych, staż lub została skierowana na zajęcia z zakresu poradnictwa zawodowego lub pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy i dojeżdża do tych miejsc;
2) uzyskuje wynagrodzenie lub inny przychód w wysokości nieprzekraczającej 200 % minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Z kolei zgodnie z art. 45 ust. 3 ustawy starosta może zwrócić bezrobotnemu koszt przejazdu do pracodawcy i powrotu do miejsca zamieszkania w przypadku skierowania go do pracodawcy, który zgłosił ofertę pracy, jeżeli siedziba tego pracodawcy znajduje się poza miejscem zamieszkania bezrobotnego.
Z powołanych przepisów wynika, że pomocą finansową z Funduszy Pracy są objęci przez okres 12 miesięcy m.in. bezrobotni, którzy aktywnie poszukują pracy (przy spełnieniu określonych warunków) i pomoc ta polega na zwrocie kosztów przejazdów do pracodawcy i powrotu do miejsca zamieszkania, jeżeli siedziba tego pracodawcy znajduje się znajduje się poza miejsce zamieszkania bezrobotnego.
Zaznaczyć trzeba, ze powołane przepisy nie zawierają zaś regulacji stanowiącej w jakiej formie, o zwrocie kosztów przejazdów i powrotu do miejsca zamieszkania, organ orzeka. W tym celu należy odwołać się do ogólnego przepisu art. 9 ust. 1 pkt 14 powołanej ustawy, zgodnie z którym do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy m.in. wydawanie decyzji o przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów. Z powołanego przepisu wynika zatem m. in., że decyzje wydaje się również w przypadku innych niż zasiłek i stypendium świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, które nie wynikają z zawartych umów. Zważywszy, że zwrot bezrobotnemu kosztu przejazdu do pracodawcy i powrotu do miejsca zamieszkania jest finansowany z Funduszu Pracy, uznać należy, że orzeka się w jego przedmiocie w formie decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. IV SAB/Wr 4/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. IV SA/Po 557/07, postanowienie WSA w Poznaniu z 4 marca 2010 r., sygn. II SA/Po 957/09, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 28 czerwca 2018 r., sygn. II SA/Go 303/18, publikowane na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokonując interpretacji wskazanych wyżej przepisów prawa, należy uznać, że zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania i powrotu do miejsca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, lub przez okres odbywania u pracodawcy stażu, które to finansowane są ze środków z Funduszu Pracy, wymagało wydania decyzji administracyjnej.
W ocenie Sądu niezasadne jest zatem stanowisko rozstrzygających w niniejszej sprawie organów o braku podstawy prawnej do wydania decyzji w wyżej wskazanym zakresie.
Sąd nie wskazując kierunku rozstrzygnięcia przychyla się do stanowiska Skarżącego, że rozstrzygające w kwestii zwrotu kosztów dojazdu do miejsca odbywania stażu organy winny wydać decyzję administracyjną, tak aby nie pozbawić wnioskodawcy ochrony przynależnych mu praw. Nie jest słuszne prezentowane przez organu stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że zwrot kosztów przejazdu na staż nie należy do katalogu spraw rozstrzyganych w drodze administracyjnej.
Zaznaczyć należy, że rozpoznaniu sprawy przez organy niewątpliwie nie czynią zadość kierowane do skarżącego pisma informujące o odmownym sposobie załatwienia składanych przez niego wniosków.
Mając na jednakże uwadze fakt, że Skarżący przedmiotem skargi uczynił pismo Wojewody Podkarpackiego z dnia 3 czerwca 2022 r., które nie podlega kontroli sądów administracyjnych, złożona w tym zakresie skarga jako niedopuszczalna, podlegać musi odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.
Mając na uwadze treść art. 6 P.p.s.a zobowiązujący sąd administracyjny do udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych i pouczania ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań wyjaśnić należy, że w przedmiotowej sprawie Starosta (jako organ I instancji) zobligowany będzie do załatwienia wniosku Skarżącego z dnia 11 czerwca 202021 r. o dokonanie zwrotu kosztów przejazdu i wydania w tym zakresie decyzji przy uwzględnieniu wyrażonej wyżej oceny prawnej. W przypadku zaniechania organu Skarżącemu przysługiwać będzie skarga na bezczynność organu, po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, tj. po uprzednim wniesieniu ponaglenia do organu wyższego stopnia, w niniejszej sprawie do Wojewody Podkarpackiego.
Ponieważ skarga podlega odrzuceniu Sąd, z uwagi na treść art. 222 P.p.s.a., odstąpił od wzywania Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.