II SA/Po 991/03
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Poznaniu uchylił decyzje dotyczące równoważnika za brak lokalu dla funkcjonariusza SW, wskazując na wadliwe potraktowanie wniosku o wyrównanie jako nowej sprawy zamiast postępowania w trybie art. 155 k.p.a.
Skarżący, funkcjonariusz Służby Więziennej, domagał się wyrównania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego do pełnej wysokości od 2000 roku. Organy administracji odmówiły, traktując jego pismo jako wniosek w nowej sprawie. WSA w Poznaniu uchylił decyzje obu instancji, stwierdzając, że sprawę należało rozpoznać w trybie art. 155 k.p.a. jako wniosek o zmianę ostatecznej decyzji, a nie wszczynać nowe postępowanie.
Sprawa dotyczyła wniosku funkcjonariusza Służby Więziennej, W. K., o wyrównanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego do pełnej wysokości od 2000 roku. Organy administracji, w tym Dyrektor Zakładu Karnego i Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, odmówiły uwzględnienia wniosku, traktując go jako żądanie w nowej sprawie i odmawiając wyrównania na podstawie obowiązujących przepisów wykonawczych, które różnicowały wysokość świadczenia w zależności od posiadania członków rodziny. Skarżący odwoływał się do orzecznictwa NSA wskazującego na wadliwość takich przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżone decyzje, uznając, że organy błędnie potraktowały pismo skarżącego jako wniosek w nowej sprawie. Sąd wskazał, że wniosek ten powinien być rozpatrzony w trybie art. 155 k.p.a. jako wniosek o zmianę ostatecznej decyzji, która przyznała równoważnik w niższej wysokości. WSA podkreślił, że organ administracyjny musi ocenić celowość wzruszenia decyzji, biorąc pod uwagę interes społeczny lub słuszny interes strony. Sąd analizował również zgodność przepisów wykonawczych z ustawą o Służbie Więziennej i Konstytucją RP, wskazując na wątpliwości co do różnicowania wysokości równoważnika w zależności od statusu rodzinnego funkcjonariusza, co nie znajdowało umocowania w ustawie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Pismo powinno być potraktowane jako wniosek o zmianę ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a., a nie jako wniosek w nowej sprawie.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że skarżący kwestionował wysokość przyznanego mu równoważnika w ramach już istniejących decyzji, a nie wnosił o przyznanie świadczenia w nowej sytuacji faktycznej. Tożsamość sprawy wywołanej wnioskiem z późniejszymi decyzjami była ewidentna, co uzasadniało zastosowanie trybu art. 155 k.p.a.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (8)
Główne
ustawa art. 89 § 1 i 2
Ustawa o Służbie Więziennej
k.p.a. art. 155
Kodeks postępowania administracyjnego
Podstawa do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej.
upsa art. 145 § §1 pkt 1 lit. c
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
zarządzenie MS z 16.04.1997 r. art. 3 § ust. 1 i 2
Zarządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego w razie braku lokalu mieszkalnego
§ 3 ust. 1 i 2 zarządzenia, różnicujące wysokość równoważnika w zależności od posiadania członków rodziny, nie znajdują umocowania w art. 89 ustawy.
rozporządzenie MS z 13.06.2001 r. art. 3 § ust. 1
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania
Określa wysokość równoważnika na 6 zł dziennie.
k.p.a. art. 235
Kodeks postępowania administracyjnego
upsa art. 200
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Konstytucja RP art. 18
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Zasada sprawiedliwości społecznej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pismo skarżącego powinno być rozpatrzone w trybie art. 155 k.p.a. jako wniosek o zmianę ostatecznej decyzji. Przepisy wykonawcze różnicujące wysokość równoważnika ze względu na status rodzinny funkcjonariusza nie znajdują umocowania w ustawie.
Odrzucone argumenty
Traktowanie pisma skarżącego jako wniosku w nowej sprawie. Odmowa wyrównania równoważnika na podstawie przepisów wykonawczych różnicujących świadczenie.
Godne uwagi sformułowania
Kluczowy problem w przedstawionej sprawie sprowadza się do zgodnego z prawem materialnym i procesowym, potraktowania (sklasyfikowania) wniosku W. K. Pismo z [...] r. należało potraktować jako skargę w rozumieniu art. 235 kpa i wszcząć postępowanie w trybie art. 155 kpa. Ustawa nie regulowała bowiem w ogóle wysokości równoważnika. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14.7.2004 r.-sygn. OSN 585/04, nie publ., stwierdził, iż przepis ten "...w sposób nie budzący wątpliwości określa sytuację, w której funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik za brak lokalu mieszkalnego". Podmiotem uprawnienia jest każdy funkcjonariusz, spełniający wskazane w ust. 1 warunki, ustawie nie jest znane pojęcie funkcjonariusza samotnego".
Skład orzekający
Bożena Popowska
przewodniczący
Maciej Dybowski
sprawozdawca
Paweł Miładowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Wskazanie na konieczność stosowania art. 155 k.p.a. w przypadku kwestionowania wysokości ostatecznie przyznanych świadczeń oraz na niezgodność przepisów wykonawczych z ustawą w zakresie różnicowania świadczeń bez podstawy ustawowej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji funkcjonariuszy Służby Więziennej i ich prawa do równoważnika za brak lokalu, ale zasady proceduralne i interpretacyjne mają szersze zastosowanie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak kluczowe jest prawidłowe zastosowanie procedury administracyjnej (art. 155 k.p.a.) i jak sądy weryfikują zgodność przepisów wykonawczych z ustawą, co jest istotne dla prawników procesowych i administracyjnych.
“Czy można zmienić decyzję o świadczeniu po latach? WSA wyjaśnia, kiedy wniosek to nie nowa sprawa.”
Dane finansowe
WPS: 10 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 991/03 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2005-05-30 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2003-05-07 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Bożena Popowska /przewodniczący/ Maciej Dybowski /sprawozdawca/ Paweł Miładowski Symbol z opisem 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego Skarżony organ Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej Treść wyniku Uchylono decyzję I i II instancji Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia WSA Maciej Dybowski(spr) Protokolant: referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2005 r. przy udziale sprawy ze skargę W. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie równoważnika za brak kwatery stałej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zakładu Karnego z dnia [...]r. [...], zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej na rzecz skarżącego W. K. kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ M.Dybowski /-/ B.Popowska /-/ P.Miładowski Uzasadnienie Ostateczną decyzją z dnia [...] r. na podstawie § 3 ust. 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 1997 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego w razie braku lokalu mieszkalnego ( Dz.Urz. MS 2/97/9-dalej zarządzenie) Dyrektor Zakładu Karnego we W. przyznał sierż. W. K. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości 6 zł dziennie, począwszy od dnia [...] r. Ostateczną decyzją z dnia [...] r. na podstawie § 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 kwietnia 1997 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego w razie braku lokalu mieszkalnego (Dz.Urz. MS 2/97/9) Dyrektor Zakładu Karnego we W. przyznał sierż. W. K. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości określonej § 3 zarządzenia to jest połowę stawki dziennie, począwszy od dnia "nadal". Dyrektor Zakładu Karnego we W. ostateczną decyzją z dnia [...] r. na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 czerwca 200Ir. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (Dz. U. 67/01/712-dalej rozporządzenie) przyznał sierż. W. K. z dniem [...] r. równoważnik pieniężny z tytułu braku mieszkania w wysokości określonej § 3 ust. 1 rozporządzenia tj. 6 zł dziennie (k. lv, 3v, 5v akt administracyj ny eh). Ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego we W. na podstawie art. 104 kpa i § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13 czerwca 200Ir. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (Dz. U. 1 1 67/01/712) cofnął od dnia [...] r. st. sierż. W. K. uprawnienie do wypłaty równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania. Stanowisko swe Dyrektor uzasadnił tym, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] przydzielił Zainteresowanemu mieszkanie nr [...], położone we W. na Os. [...]. Uprawnienie do wypłaty równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania przysługuje funkcjonariuszowi, jeśli on sam lub członek rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego lub domu czy też kwatery tymczasowej. Skoro W. K. otrzymał przydział mieszkania, nie przysługuje Mu uprawnienie do wypłacania równoważnika pieniężnego. Dnia [...] r. W. K. wniósł o "wyrównanie" równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania "do pełnej wysokości", od 2000r., "kiedy to weszły nowe przepisy normujące jego podstawę i wypłatę". Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego we W. na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy z 26 kwietnia 1996r. 0 Służbie Więziennej (Dz. U. 61/96/286 ze zm.-dalej ustawa), §3 ust. 1 i 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16.4.1997r w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (Dz. Urz. MS 2/97/9) i §3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13.6.200Ir. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (Dz. U. 67/01/712) odmówił W. K. wyrównania równoważnika pieniężnego za brak mieszkania do kwoty 12 zł od [...] stycznia 2000r. do dnia [...] września 2002 r. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść owych przepisów wykonawczych. W myśl § 3 ust. 2 zarządzenia funkcjonariuszowi samotnemu wypłaca się Vz stawki, to jest 6 zł dziennie, a w myśl rozporządzenia wysokość równoważnika dla funkcjonariusza wynosi 6 zł dziennie- do [...] września 2002r. Owe przepisy zastosowano, bowiem ze składanych przez Zainteresowanego oświadczeń wynika, że nie posiada On członków rodziny, o których mowa w art. 86 ustawy. W odwołaniu Strona powołała wyrok NSA, uchylający decyzję Ministra Sprawiedliwości z 2000 r., ustalającą dla funkcjonariusza SW o połowę mniejszy ekwiwalent pieniężny za brak mieszkania, ponieważ był osobą 2 samotną. Art. 89 ustawy nie stanowi podstawy do różnicowania funkcjonariuszy w zależności od tego, czy jest osobą samotną, czy posiadającą członków rodziny. Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powołując się na art. 89 ustawy z 26.4.1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. 61/ 96/286 ze zm.), oraz przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13.6.200Ir. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (Dz. U. 67/01/712). W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił ustalenia faktyczne- w tym, że Strona nie ma członków rodziny, o których mowa w art. 86 ustawy, a także stan prawny sprawy, przytaczając treść art. 86 i 89 ustawy, i § 3 rozporządzenia. Owe ustalenia nie upoważniają do przyznania Stronie równoważnika pieniężnego w wysokości jak dla funkcjonariusza posiadającego co najmniej jednego członka rodziny, wymienionego w art. 86 ustawy. W skardze na tę decyzję W. K. ponownie powołał się na wyrok NSA z 18.4.2002 r.- sygn. I SA 2322/00. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, i o przyznanie prawa do pobierania równoważnika pieniężnego za brak mieszkania w pełnej wysokości-na równi z funkcjonariuszami posiadającymi co najmniej jednego członka rodziny, za okres od [...] stycznia 2000r. do [...] września 2002 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy wniósł o oddalenie skargi i obciążenie Skarżącego kosztami postępowania, przytaczając argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kluczowy problem w przedstawionej sprawie sprowadza się do zgodnego z prawem materialnym i procesowym, potraktowania (sklasyfikowania) wniosku W. K.. Organ I instancji, a za nim organ II instancji potraktowały pismo Skarżącego z [...]r. jak wniosek w nowej sprawie, to jest w sprawie o wyrównanie równoważnika pieniężnego za "brak mieszkania (...) do wysokości pełnej". Tymczasem przepisy normujące kwestie mieszkaniowe 3 3 funkcjonariuszy Służby Więziennej nie stanowią odrębnej podstawy prawnej do orzekania w takim przedmiocie. Ustawa o Służbie Więziennej normuje natomiast uprawnienie funkcjonariusza Służby Więziennej do równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (art. 89 ust. 1 i 2), a Minister Sprawiedliwości został upoważniony do określenia ( najpierw w drodze zarządzenia a od 08.11.200Ir. w drodze rozporządzenia) wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty wyżej wymienionego równoważnika. W oparciu o owe przepisy zapadły ostateczne decyzje przyznające W. K. ów równoważnik na kolejne okresy we wskazanych wysokościach (kolejne decyzje z: [...], [...]r. i [...]r.). Zainteresowany w piśmie z [...] r. kwestionuje wysokość przyznanego Mu tymi decyzjami równoważnika, domagając się jego "wyrównania". W istocie chodzi Skarżącemu o przyznanie równoważnika wyższej wysokości, aniżeli we wcześniejszych decyzjach. Tożsamość sprawy wywołanej wnioskiem z [...] r. i spraw załatwionych ostatecznymi decyzjami z dnia: [...], [...] i [...] r. jest ewidentna ( J. Borkowski w: "Kpa. Komentarz, CH BECK 2002 s. 715). Pismo z [...] r. należało potraktować jako skargę w rozumieniu art. 235 kpa i wszcząć postępowanie w trybie art. 155 kpa. W niniejszej sprawie chodzi bowiem o decyzje ostateczne, na mocy których strona nabyła prawo. Takie podejście znajduje oparcie w orzecznictwie NSA (np. w wydanym na tle ustawy z 17.12. 1974 r. o uposażeniu żołnierzy- tj. Dz. U. 5/92/18, wyroku NSA z 04.8.1995 r.-SA/Wr 436/95, ONSA 4/96/155, akceptowanym w "Kpa. Orzecznictwo. Piśmiennictwo" pod red. A. Wróbla Zakamycze 2002 s. 714 uw. 22). Ponownie rozpoznając sprawę właściwy organ obowiązany będzie przestrzegać wszystkich rygorów związanych z prowadzeniem postępowania na podstawie art. 155 kpa, począwszy od wezwania strony do złożenia oświadczenia, co do zgody na zmianę wcześniejszych decyzji. Złożenie wyżej wymienionego oświadczenia nie jest wystarczającym warunkiem weryfikacji decyzji objętych skargą. Należy podkreślić, że organ administracyjny rozpoznając sprawę na podstawie art. 155 kpa, musi ustosunkować się do celowości wzruszenia decyzji. Przesądza o tym wprowadzenie, jako jednej z przesłanek dopuszczalności wzruszenia decyzji, interesu społecznego lub 4 4 słusznego interesu strony. Przesłanka ta wprowadza jako dodatkowe kryterium zasadności zgody na wzruszenie decyzji, które ma uwzględnić organ administracyjny. "Może być tak, że ta dodatkowa przesłanka stosowania przepisu art. 155 pozwoli uchronić słabszą stronę postępowania od dyktatu innej, silniejszej strony" (J. Borkowski, j.w., str. 685). Przeszkodą do weryfikacji decyzji w trybie art. 155 kpa może być brak podstaw w odpowiednich przepisach prawa materialnego dla żądanego przez stronę sposobu i zakresu modyfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej (wyrok NSA z 23.3.2000- IV SA 391/98; ONSA 2/01/93). Również na to pytanie będzie musiał znaleźć odpowiedź organ ponownie rozpatrując sprawę. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16.4.1997r w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (Dz. Urz. MS 2/97/9), warto przypomnieć, iż decyzje podejmowane na podstawie wyżej wymienionego zarządzenia po wejściu w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 02.4.1997 r.( Dz. U. 78/97/483, sprost. 28/01/319) były już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego ( na przykład w wyroku z: 10.7.200Ir.- I SA 302/00, LEX nr 77687; 18.4.2002r.- I SA 2322/00, nie publ.). W pierwszym z wyżej wymienionych wyroków NSA, nie podważając legalności całego aktu prawnego, stwierdził sprzeczność z ustawą o Służbie Więziennej normy zawartej w §5 ust. 1 zarządzenia. W drugim natomiast wyroku NSA wypowiedział się co do całego zarządzenia, mianowicie, że "(...) nie mogło ono stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięć zawartych w badanych decyzjach", a także, "iż podstawą prawną wydania decyzji w tej sprawie mógł być tylko art. 89 ust. 1 ustawy ...". Z chwilą wejścia w życie Konstytucji zarządzenia nie utraciły automatycznie mocy prawnej; akty te nadal obowiązują do czasu dostosowania ich do prawidłowego w Konstytucji systemu źródeł prawa w drodze legislacyjnej lub w procesie wykładni i stosowania prawa (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 10.7.2001 r.- sygn. P 4/00; OTK 5/01/126 s. 732). Takie podejście wynika z rozwiązań prawnych przyjętych w przepisach przejściowych i końcowych Konstytucji RP (art. 236 ust. 1 i art. 241 ust. 6). Prawidłowość tego podejścia zdaje się potwierdzać prawodawca (Ministei Sprawiedliwości), stanowiąc w 5 5 swym rozporządzeniu z 13.6.200Ir. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad przyznawania i wypłaty funkcjonariuszom Służby Więziennej równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania (Dz. U. 67/01/712) o uchyleniu mocy obowiązującej wcześniej wydanego zarządzenia o takim samym tytule ( § 6). Przyjęcie odmiennego stanowiska, tj. stwierdzenia, iż wyżej wymienione zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z 16.4.1997r. nie może być podstawą prawną decyzji, tylko odnośne przepisy ustawy o Służbie Więziennej, miałoby ten skutek, iż właściwy organ nie mógłby, rozstrzygając o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak mieszkania, określić jego wysokości. W rozpatrywanej materii ustawa nie regulowała bowiem w ogóle wysokości równoważnika. W konsekwencji instytucja równoważnika nie byłaby stosowana. Przyjmując co do zasady, że zarządzenia obowiązuje do czasu dostosowania rozwiązań w zakresie materii nim objętej do wymogów Konstytucji RP, należy odnośne przepisy zarządzenia interpretować zgodnie z treścią przepisu ustawowego, na podstawie którego zarządzenie zostało wydane. Chodzi o art. 89 ustawy z 26.4.1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. 61/96/286 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14.7.2004 r.-sygn. OSN 585/04, nie publ., stwierdził, iż przepis ten "...w sposób nie budzący wątpliwości określa sytuację, w której funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik za brak lokalu mieszkalnego". Podmiotem uprawnienia jest każdy funkcjonariusz, spełniający wskazane w ust. 1 warunki, ustawie nie jest znane pojęcie funkcjonariusza samotnego". Minister Sprawiedliwości został uprawniony do określenia wysokości równoważnika pieniężnego i w przedmiotowym zarządzeniu uczynił to w § 3 ust. 1, zawężając jednak możliwość wypłaty równoważnika według tej stawki do funkcjonariuszy mających członków rodziny określonych w art. 86 ustawy. W § 3 ust. 2 natomiast Minister Sprawiedliwości postanowił o wypłaceniu "1/2 stawki" funkcjonariuszowi samotnemu. Niewątpliwie zarówno zawężenie podmiotowe dokonane w wyżej wymienionym ustępie 1 § 3, jak i obniżenie kwoty wypłacanej "funkcjonariuszowi samotnemu" (ust. 2 § 3), nie znajdują umocowania w art. 89 ustawy. 6 6 Zatem właściwy organ, rozpoznając sprawę w trybie art. 155 kpa winien ocenić, czy z uwagi na interes społeczny lub słuszny interes strony celowe jest przyznanie Skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak mieszkania, za okres od [...].01.2000 r. do 30.06.2001 r. (to jest do dnia wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13.6.200Ir.), obliczonego według stawki określonej w § 3 ust. 1 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16.4.1997 r. Co zaś tyczy się dalszego okresu, w którym W. K. przysługuje w myśl art. 89 ustawy o Służbie Więziennej Uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak kwatery stałej, to należy stwierdzić, iż Minister Sprawiedliwości w § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 13.6.2001r., zgodnie z delegacją ustawową określił wysokość równoważnika - 6 zł dziennie. Odrębną kwestią jest ocena rozwiązania prawnego zawartego w § 3 ust. 2 rozporządzenia- w szczególności bowiem posiadanie rodziny ( zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 18 Konstytucji RP) może być uznane za zgodną z zasadą sprawiedliwości społecznej podstawą pozytywnego (przez podwyższenie równoważnika) różnicowania funkcjonariuszy. To jednak, z uwagi na stan faktyczny niniejszej sprawy, a konkretnie status rodziny Skarżącego w świetle art. 86 ustawy, wykracza poza ramy formułowanych tu ocen. Przeprowadzona wyżej interpretacja przepisów zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16.4.1997 r. i przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13.6.2001 r. jest zgodna z ratio legis art. 89 ustawy o Służbie Więziennej i zgodna z obowiązującym od 19.11.2003r. rozwiązaniem zawartym w kolejnym akcie wykonawczym do wyżej wymienionego przepisu ustawowego. Chodzi o § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 20.10.2003 r. w sprawie równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. 187/03/1831). Przepis §2 wyżej wymienionego rozporządzenia stanowi, iż wysokość równoważnika pieniężnego dla funkcjonariusza wynosi 8 zł dziennie. Należy także wskazać, że pogląd prawny, zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18.4.2002 r.- sygn. I SA 2322/00 dotyczył sytuacji, w której funkcjonariusz od początku- w odwołaniu, a następnie w skardze do NSA) zakwestionował decyzję I instancji, przyznająca,równoważnik 7 7 w wysokości 1/2 stawki, nie zaś w sprawie, w której orzekano by o zmianie ostatecznej decyzji w trybie art. 155 kpa. Uwzględniając powyższe i działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z 30.8.2002r. upsa w związku z art. 97 §1 ustawy z dnia 30.8.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1271 ze zm.) orzeczono jak w p. 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 upsa. /-/ M. Dybowski /-/ B. Popowska /-/ P. Miładowski jf 9 8
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI