II SA/Po 990/15

II SA/Po 990/15 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2015-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 782
art, 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 5 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia . 2015r. Nr . w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...), Starosta T., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej jako "K.p.a", oraz art. 16 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku B. D. odmówił udostępnienia informacji publicznej w postaci projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do decyzji Starosty T. nr (...) z dnia (...) października 2010 r. dotyczącego zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal handlowo – usługowy w T. przy ul. (...).
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wyjaśniono, że w dniu (...) maja 2015 r. B. D. zwróciła się do Starosty z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci wniosku Państwa U. i M. K. o pozwolenie na budowę oraz dokumentacji projektowej, stanowiącej załącznik do decyzji Starosty nr (...) z dnia (...) października 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę. Odwołując się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej organ wyjaśnił, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stanowi informację publiczną, przy czym charakter informacji publicznej ma również projekt budowlany, będący załącznikiem do decyzji. Potwierdza to również orzecznictwo, w tym przytoczone przez wnioskodawczynię.
Stosownie do treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W przedmiotowej sprawie projekt budowlany, o którego zatwierdzenie wnieśli inwestorzy – M. i U. K., zawierał rozkład pomieszczeń oraz informację dotyczącą rozwiązań konstrukcyjnych, wyposażenia. Wskazano w nim pomieszczenia, w których ma być prowadzona obsługa klientów, ale i pomieszczenia, które nie są przeznaczone do ich użytku. Mając powyższe na względzie Starosta wyjaśnił, że projekt budowlany powstaje według koncepcji inwestora, celem realizacji jego prywatnych zamiarów, czy to osobistych, czy też zawodowych, co przesądza w ocenie organu o związku pomiędzy pojęciem prywatności osoby fizycznej a ograniczeniem prawa do uzyskania dostępu do kserokopii projektu budowlanego. To inwestor decyduje o poszczególnych rozwiązaniach, materiałach, rozkładzie pomieszczeń, infrastrukturze i instalacjach, w jakie wyposażony jest lokal. Przedmiotowy projekt budowlany zawiera wszystkie te elementy, które mogą nawet wskazywać na sytuację majątkową i możliwości finansowe inwestora, co niewątpliwie leży w sferze jego prywatności. Faktem jest, że w przypadku prowadzenia w obiekcie budowlanym działalności handlowej czy usługowej nie można wykluczyć sytuacji, gdzie wręcz przewidziany będzie dostęp do pomieszczeń przez osoby trzecie (klientów), to zaznaczyć trzeba, że osoby takie nie mają dostępu do szczegółowych rozwiązań konstrukcyjnych, materiałowych, a ponadto lokal usługowy czy też handlowy nie musi być w całości klientom udostępnionym. Możliwe jest bowiem powstanie sytuacji, w której w obrębie lokalu zaprojektowane zostaną składy, magazyny albo inne pomieszczenia nie przeznaczone dla klientów i wówczas to inwestorzy bądź użytkownicy lokalu decydują, kto dostęp do takich pomieszczeń winien posiadać. W takiej sytuacji, zainteresowanie osób trzecich koliduje z prywatnością inwestorów. Pamiętać należy, że po udostępnieniu informacji publicznej organ traci w zasadzie wpływ na dalsze jej udostępnianie, a nie można wykluczyć, że informacja ta - chociażby bez wiedzy i zgody wnioskodawcy - trafi do takich osób.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. D. zrzucając jej naruszenie art. 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu odwołania wyjaśniono, że projekt budowlany stanowi integralną część rozstrzygnięcia administracyjnego, jakim jest pozwolenie na budowę. To zaś prowadzi do wniosku, że informacją publiczną jest nie tylko sama decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, lecz także zatwierdzony projekt budowlany, który podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odwołująca, wskazując na treść orzeczeń sądów administracyjnych podniosła, że samo stwierdzenie, że projekt budowlany jest informacją publiczną jest jedyną, konieczną i wystarczającą, przesłanką do jego udostępnienia.
W dalszej części odwołania wyjaśniono, że Starosta nie wykazał, w jaki sposób udostępnienie konkretnego projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia (...) października 2010 r. mogłoby naruszać prywatność właściciela tej nieruchomości, a zwłaszcza "prawo do rozwiązań konstrukcyjnych, materiałów, rozkładów pomieszczeń" lokalu użytkowego, który ma być przeznaczony dla nieograniczonego kręgu klientów. Zdaniem odwołującej, argumenty organu I instancji są wewnętrznie sprzeczne i niespójne. Z jednej bowiem strony organ wskazuje, że zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal handlowo - usługowy należy do zakresu prywatności osób fizycznych, by z drugiej strony stwierdzić, że co najmniej część pomieszczeń zostanie przeznaczona dla szerokiego grona klientów. Odwołująca podniosła, że niechęć organu I instancji do jej wniosku wynika z faktu, że U. K. była wieloletnią kierowniczką jednego z wydziałów w Urzędzie Miejskim w T., który znajduje się w tym samym budynku co Wydział Architektury i Budownictwa. Ponadto, decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia (...) października 2010 r. dotyczyła tylko i wyłącznie pozwolenia na prowadzenie robót związanych ze zmianą sposobu użytkowania części parteru, a nie piętra budynku przy (...) w T. Natomiast inwestorzy, argumentując że projekt budowlany zawiera również projekt zmian na piętrze, dokonali samowoli budowlanej prowadząc prace budowlane na piętrze i zamurowali część wspólną korytarza o powierzchni ok. 6 m2, przywłaszczając sobie ten odcinek.
Odwołująca podniosła, że Starosta poprzez błędne rozumienie konstytucyjnej oraz ustawowej definicji informacji publicznej, powołał się na zbyt ogólnie rozumiane pojęcie "prywatności osoby fizycznej", czym naruszył jej prawo do uzyskania informacji publicznej w zakresie zapoznania się z treścią projektu budowlanego inwestycji usytuowanej na jednej nieruchomości budynkowej, położonej na działkach będących jej współwłasnością. Jest to o tyle istotne, że odwołująca jest współwłaścicielką działki, która znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, na który wydano pozwolenie na budowę. Pozwolenie na budowę dotyczy bowiem nieruchomości budynkowej położonej m.in. na działkach stanowiących jej współwłasność ([...] i [...]).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) września 2015 r., nr (...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia (...) lipca 2015 r.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie przytoczono w pierwszej kolejności dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść przepisów regulujących udostępnianie informacji publicznej. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie wnioskowana informacja publiczna dotyczy osoby fizycznej, której indywidualnym aktem administracyjnym organ administracji publicznej rozstrzygnął sprawę pozwolenia na budowę. Osoby te oświadczyły, że nie wyrażają zgody na udostępnienie projektu technicznego budynku (dokumentacji budowlanej), co przesądza, że organ I instancji prawidłowo zastosował w przedmiotowej sprawie przepis art. 5 ust 2 ustawy dostępie do informacji publicznej i ograniczył tę informację ze względu na prywatność osoby fizycznej. Udostępnienie żądanej informacji, tj. projektu technicznego budynku, mogłoby doprowadzić do poznania przez osoby trzecie (postronne) rozkładu pomieszczeń i instytucji służących wyłącznie prywatności osoby fizycznej.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. D. zrzucając jej naruszenie art. 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędne uznanie, że projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji Starosty z dnia (...) października 2010 r. nie może być udostępniony z uwagi na prywatność inwestorów. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Przedmiotem prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu postępowania jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji publicznej w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do decyzji Starosty T. nr (...) z dnia (...) października 2010 r. dotyczącego zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal handlowo – usługowy w T. przy ul. (...).
Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje - w szczególności - dostęp do dokumentów (art. 61 ust. 2 in princ. Konstytucji). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji), natomiast tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy ( art. 61 ust. 4 Konstytucji). W doktrynie trafnie wskazuje się, że owe przepisy deklarują obywatelskie prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej; dostęp obywateli do informacji jest warunkiem ich racjonalnego uczestnictwa w podejmowaniu decyzji w sprawach publicznych, a także ułatwia im społeczną kontrolę nad procesami sprawowania władzy (P. Wieczorek, Komentarz do Konstytucji, Warszawa 2000, s. 83). Jedną z ustaw, o których mowa w art. 61 ust. 4 Konstytucji, jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, która opiera się na koncepcji prawa do informacji jako prawa podmiotowego.
Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jest nią każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji. Informację publiczną stanowi treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a powołanej powyżej ustawy udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej).
W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że decyzja o pozwoleniu na budowę, wydawana przez organ architektoniczno - budowlany, stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 udip (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 08 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06, ZNSA 2007, Nr 1, s.113; M. Laskowska, Glosa krytyczna do wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 czerwca 2004 r., sygn. akt II SA/Kr 253/04, GSP-Prz.Orz. 2006, Nr 2, poz. 2). Informacja o rozstrzyganych przez organ administracji publicznej sprawach administracyjnych jest informacją o działalności organów publicznych. Prawo dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych przed organami państwa, w szczególności zaś w postępowaniu administracyjnym, potwierdza art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Decyzje rozstrzygają sprawy administracyjne i jako akty administracyjne indywidualne stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 08 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06, Baza NSA).
Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę lub w odrębnej decyzji, poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane), stanowiąc integralną część rozstrzygnięcia administracyjnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 08 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06, Baza NSA). To zaś prowadzi do wniosku, że informacją publiczną jest nie tylko sama decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, lecz także zatwierdzony projekt budowlany, który podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowisko sądów administracyjnych zaliczające projekt budowlany do informacji publicznej jest obecnie ugruntowane i potwierdzone w licznych orzeczeniach. Jako przykłady należy powołać wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2008 r. sygn. akt I OSK 315/08, Baza NSA; z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 3073/12; a także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt IV SA/Po 656/07, Baza NSA; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SAB/Rz 48/12 Baza NSA; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SAB/Go 41/12, Baza NSA.
Dostęp do informacji publicznej nie ma jednak charakteru absolutnego. Przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi bowiem, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Ze względu na treść przywołanego powyżej przepisu, każdorazowo organ, udostępniając informację publiczną, która w sposób bezpośredni lub pośredni dotyczy osoby fizycznej, zobligowany jest do wyważenie jej prawa do prywatności względem wartości publicznej w postaci dostępu do informacji publicznej. Legalność udostępniania takich informacji poddał analizie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006r. w sprawie o sygn. akt K 17/05, OTK-A 2006, Nr 30, poz. 3). Zgodnie z tym wyrokiem, wskazane informacje podlegają udostępnieniu, o ile nie wychodzą poza niezbędność określoną potrzebą transparentności życia publicznego, ocenianą zgodnie ze standardami przyjętymi w demokratycznym państwie prawnym, jak również są to informacje mające znaczenie dla oceny funkcjonowania instytucji oraz osób pełniących funkcje publiczne. Wreszcie, nie mogą to być informacje – co do swej natury i zakresu – przekreślające sens (istotę) ochrony prawa do życia prywatnego. Nie może dochodzić zarazem do naruszenia prywatności osób trzecich, chyba że osoba, której żądana informacja publiczna dotyczy, wyrazi na to zgodę. Tym samym brak zgody osoby, której żądana informacja publiczna dotyczy, uniemożliwia udostępnienie dokumentów, w których zawarte są prywatne dane dotyczące tej osoby.
Organy administracji publicznej rozstrzygając przedmiotową sprawę stanęły na stanowisku, że udostępnienie żądanej przez skarżącą informacji oznaczałoby zgodę na poznanie przez nią dokładnego rozkładu pomieszczeń, przebiegu instalacji, itp., znajdujących się w budynku, w tym ich przeznaczenia, np. na pokoje mieszkalne, sanitariaty, etc. Inwestorzy mogliby tym samym zostać wystawieni na nieuzasadnione zainteresowanie obcym im osób, przez co mogliby odczuwać dyskomfort wynikający z poczucia utraty intymności. Sytuacja taka godziłaby zatem w mir domowy (intymność zamieszkiwania, poczucie bezpieczeństwa), będący elementem szeroko pojętego prawa do prywatności, chronionego dyspozycją art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Nie kwestionując powyższego stanowiska organów, Sąd uznał jednakże, że odmowa udzielenia informacji publicznej w tak szerokim zakresie była w tym przypadku przedwczesna. Zauważyć bowiem należy, że stosownie do treści § 11 oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 03 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133 ze zm.), a więc aktu obowiązującego w dacie wystąpienia przez inwestora z wnioskiem o pozwolenie na budowę, projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową, zawierającą m.in. informację na temat jego parametrów technicznych, układu konstrukcyjnego, informację dotyczącą zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, czy też rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego. W ocenie Sądu nie sposób przyjąć, aby wszystkie informacje zawarte w projekcie budowlanym stanowiły w całości informacje wyłączone spod zakresu stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na powołaną przesłankę ochrony prywatności. Wręcz przeciwnie – interes publiczny przemawia za koniecznością udostępnienia powyższej informacji chociażby współwłaścicielom nieruchomości na których znajduje się dany obiekt budowlany, co umożliwia w dalszej kolejności weryfikację prawidłowości wykonanych robót budowlanych.
Sąd podkreśla, że niewątpliwie ustawodawca, ustanawiając obywatelskie prawo do informacji publicznej, miał również na względzie potrzebę zapewnienia ochrony interesów jednostki w sferze jej prywatności. Tym samym, określając konstytucyjne wolności i prawa obywatela, prawodawca dostrzegł potrzebę wprowadzania ograniczeń tych dóbr, przedkładając jedno dobro konstytucyjne nad drugie, a tym samym wytyczając granice korzystania z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach. W tym kontekście nie bez znaczenia jest także treść art. 31 ust. 2 Konstytucji, w myśl którego każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych, nikogo też nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. Ograniczając pewną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane (prawo do informacji publicznej), do celu, jaki temu przyświeca (ochrona prywatności), który to cel musi być także kwalifikowany w kategoriach wartości konstytucyjnej (interes jednostki, interes państwa). Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (zasada proporcjonalności). Powyższe reguły powinny być zachowane również w przypadku wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ma to szczególne znaczenie w niniejszej sprawie, gdzie projekt, którego udostępnienia domaga się skarżąca, dotyczy zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal handlowo – usługowy. Projekt tego typu inwestycji, związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą, prawie zawsze zawiera informacje, które są potencjalnie istotne dla bliżej nieokreślonej grupy ludzi, również funkcjonujących w tej przestrzeni lub w jej pobliżu. Mają oni prawo być zainteresowani, jakie obiekty powstają w miejscu, w otoczeniu którego mieszkają, pracują, wypoczywają. W ramach przysługującego im prawa do społecznej kontroli nad procesami sprawowania władzy o charakterze publicznym, osoby te mają prawo dokonania sprawdzenia, czy inwestycja, która ma powstać i której projekt został zatwierdzony, będzie wykonana zgodnie z prawem i czy przykładowo będzie bezpieczna. Osoby te mają np. prawo sprawdzenia, czy stwierdzenie przez organ, że budowany obiekt będzie bezpieczny dla otoczenia, polega na prawdzie.
Mając powyższe na względzie przyjąć należało, że odmowa udostępnienia informacji publicznej jakim jest projekt budowlany, w powołaniu na przesłankę ochrony prywatności jest dopuszczalna jedynie w zakresie, w jakim projekt ten umożliwia osobom trzecim uzyskanie informacji o życiu prywatnym, rodzinnym, czy też majątku inwestora. Kwestia powyższa powinna być jednak przedmiotem oceny organów administracji publicznej, które powinny w powyższym zakresie dokonać oceny całokształtu sprawy, a nie ograniczać się jedynie do powołania przesłanki prywatności jako podstawy odmowy udzielenia wnioskowanej informacji publicznej. Za niewiążące uznać również należy brak zgody inwestorów na udostępnienie projektu. Sąd miał na uwadze, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiły się stanowiska, że projekt budowlany jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja, która korzysta z ochrony przewidzianej w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. j.w.). Orzeczenie to było jednak wydane w odmiennym stanie faktycznym (dotyczyło Komputerowej Mapy Podziału Hydrologicznego Polski) i jest dyskusyjne, bowiem inny skład WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2005 r., sygn. akt II SAB 154/05 (Lex nr 1898390) wyraził pogląd odmienny. Tożsame stanowisko przyjęto w wyroku WSA w Krakowie z dnia 25 września 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 151/15 (dostępnym CBOSA).
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.
Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest zobowiązane uwzględnić wykładnię zastosowaną przez Sąd.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.