II SA/Po 59/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Poznaniu odrzucił skargę radnego na uchwałę Rady Miejskiej dotyczącą taryf za wodę i ścieki z powodu niedopełnienia wymogu wezwania do usunięcia naruszenia.
Skarżący, radny T.P., zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w O. dotyczącą taryf za wodę i ścieki, podnosząc zarzuty proceduralne i merytoryczne. Sąd administracyjny odrzucił skargę, uznając, że skarżący nie wykazał naruszenia swojego indywidualnego interesu prawnego ani nie dopełnił wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia przed wniesieniem skargi. Pismo skarżącego do Przewodniczącego Rady zostało potraktowane jako żądanie zwołania sesji, a nie jako wezwanie do usunięcia naruszenia w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznał skargę radnego T.P. na uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia 1 grudnia 2003 r. nr XIII/87/2003, która zatwierdziła taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Skarżący zarzucił naruszenie prawa, w tym brak możliwości dyskusji radnych, niezgodność opłaty stałej za przyłącze z rozporządzeniem oraz konieczność sporządzenia oddzielnych kalkulacji dla różnych oczyszczalni ścieków. Podniósł również, że Rada nie skorzystała z możliwości naprawienia błędów poprzez zwołanie sesji w celu uchylenia uchwały. Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi, twierdząc, że przepisy nie zostały naruszone, a taryfy zostały zweryfikowane. Dodatkowo, Rada poinformowała o podjęciu uchwały zmieniającej zaskarżoną uchwałę, uwzględniającej odrębność oczyszczalni ścieków. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i postanowił ją odrzucić. Kluczowym argumentem sądu było stwierdzenie, że skarżący, jako radny, nie wykazał naruszenia swojego indywidualnego interesu prawnego ani uprawnienia, a pismo skierowane do Przewodniczącego Rady nie spełniało wymogów wezwania do usunięcia naruszenia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Sąd podkreślił, że wezwanie musi jasno wykazywać naruszenie indywidualnego interesu i zawierać żądanie jego usunięcia, a pismo skarżącego miało charakter żądania zwołania sesji, co wykluczało się z instytucją wezwania do usunięcia naruszenia.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, takie pismo nie może być traktowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia, ponieważ nie zawiera ono koniecznych elementów, takich jak wykazanie naruszenia indywidualnego interesu prawnego i żądanie jego usunięcia, a jego treść wskazuje na realizację uprawnienia do żądania zwołania sesji.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że wezwanie do usunięcia naruszenia musi być jasne, czytelne, wykazywać naruszenie indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia, zawierać żądanie jego usunięcia oraz wskazywać kwestionowaną uchwałę. Pismo skarżącego, odwołujące się do art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym, stanowiło wyraz realizacji uprawnienia do żądania zwołania sesji, co wykluczało się z instytucją wezwania do usunięcia naruszenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (6)
Główne
u.s.g. art. 101 § 1
Ustawa o samorządzie gminnym
Warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę organu gminy jest wykazanie naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia oraz bezskuteczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia. Wezwanie to musi być jasne, czytelne, zawierać wykazanie naruszenia indywidualnego interesu i żądanie jego usunięcia.
p.p.s.a. art. 58 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd odrzuca skargę niedopuszczalną.
Pomocnicze
u.s.g. art. 20 § 1
Ustawa o samorządzie gminnym
Przepis ten reguluje uprawnienie grupy radnych do żądania zwołania sesji rady miejskiej.
u.s.g. art. 20 § 3
Ustawa o samorządzie gminnym
Przepis ten reguluje uprawnienie grupy radnych do żądania zwołania sesji rady miejskiej.
u.z.w.i.o.ś. art. 24
Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury art. 5 § § 1
Przepis ten dotyczy dopuszczalności naliczenia stałej opłaty abonamentowej jako składnika taryfy.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Pismo skarżącego nie spełniało wymogów wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący, jako radny, nie wykazał naruszenia swojego indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia.
Odrzucone argumenty
Uchwała narusza prawo, w tym przepisy dotyczące opłat za wodę i ścieki. Przewodniczący Rady nie dopuścił radnych do dyskusji. Konieczność sporządzenia oddzielnych kalkulacji dla różnych oczyszczalni ścieków.
Godne uwagi sformułowania
każdy, czyj interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do Sądu. Naruszenie powinno mieć charakter ingerencji w indywidualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu. Nie można traktować tego przepisu jako podstawy zaskarżenia uchwały organu gminy przez każdego kto subiektywnie uznaje uchwałę za podjętą z naruszeniem prawa. Pismo to stanowi bowiem wyraz realizacji uprawnienia co do żądania zwołania sesji rady miejskiej przez grupy radnych. Obydwie instytucje wykluczają się wzajemnie.
Skład orzekający
Stanisław Małek
przewodniczący
Aleksandra Łaskarzewska
sprawozdawca
Lilianna Drewniak-Żaba
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja wymogów formalnych skargi na uchwałę organu gminy, w szczególności dotyczących wezwania do usunięcia naruszenia i konieczności wykazania naruszenia indywidualnego interesu prawnego przez radnego."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej radnego gminy i jego możliwości zaskarżania uchwał.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnych kwestii proceduralnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, szczególnie w kontekście możliwości zaskarżania uchwał przez radnych. Jest to istotne dla prawników zajmujących się prawem samorządowym.
“Radny kontra Rada: Kiedy skarga jest dopuszczalna? Kluczowe wymogi formalne.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 59/04 - Postanowienie WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2004-09-22 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-02-13 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Aleksandra Łaskarzewska /sprawozdawca/ Lilianna Drewniak-Żaba Stanisław Małek /przewodniczący/ Symbol z opisem 6099 Inne o symbolu podstawowym 609 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym) Skarżony organ Rada Miasta Treść wyniku Odrzucono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Asesor sąd. Lilianna Drewniak-Żaba Protokolant Sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi T. P. na uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia 01. grudnia 2003 r. Nr XIII/87/2003 w przedmiocie opłat za wodę pobraną z urządzeń zaopatrzenia w wodę; postanawia odrzucić skargę /-/L. Drewniak-Żaba /-/St. Małek /-/A.Łaskarzewska Uzasadnienie Dnia [...].12.2003r. Rada Miejska w O. uchwałą nr XII/87/2003 zatwierdziła taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie miasta i gminy O.. W uzasadnieniu do uchwały wywiedziono, że wniosek w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków złożył Zakład Gospodarki Komunalnej, Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o. w O.. Zawarł w nim wyjaśnienie, że obecne stawki nie rekompensują ponoszonych kosztów i stąd koniecznym stało się przyjęcie nowych stawek. Powołano się na przepis art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8.03.1990r. o samorządzie gminnym oraz art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków i rozporządzenie w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Skargę na powyższą uchwałę złożył T.P. . Podniósł, że uchwała jest niezgodna z prawem. Przede wszystkim zauważyć należy zdaniem skarżącego, że Przewodniczący Rady przed jej podjęciem nie dopuścił radnych, przewodniczących jednostek pomocniczych gminy do dyskusji co miało duży wpływ na wynik głosowania. Ponadto zaskarżona uchwała wprowadza opłatę stałą w wysokości 2 zł brutto miesięcznie za przyłącze wodociągowe co jest niezgodne z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12.03.2002r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, które w § 5 dopuszcza naliczenie stałej opłaty abonamentowej jako jednego ze składników taryfy a nie jako oddzielnej kwoty doliczanej miesięcznie każdemu usługobiorcy niezależnie od ilości pobranej wody, czy oddanych ścieków. Skarżący podniósł także, że skoro Zarząd Gospodarki Komunalnej, Wodociągów i Kanalizacji prowadzi dwie zasadniczo różniące się pod względem technologicznym, a także pod względem ponoszonych kosztów oczyszczalnie ścieków powinien sporządzić na te oczyszczalnie oddzielne kalkulacje i w przypadku znacznej różnicy cen wprowadzić oddzielne taryfy dla każdej z tych oczyszczalni co spowodowałoby, że mieszkańcy wsi K. płaciliby inną stawkę za ścieki. Jednocześnie skarżący poinformował, że w dniu [...].12.2003 roku grupa radnych zwróciła się do Przewodniczącego Rady o zwołanie w trybie art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym Sesji Rady Miejskiej, której porządek obrad przewidywał uchylenie między innymi wyżej wymienionej uchwały i przystąpienie do jej uchwalenia zgodnie z prawem i procedurą statutową. Rada nie skorzystała z możliwości naprawienia własnych błędów. Stąd żądanie uchylenia uchwały należy uznać za uzasadnione. Rada Miejska w O. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wywiedziono, że żadne przepisy wskutek uchwalenia uchwały nie zostały naruszone. Taryfy przedstawione przez Zakład Gospodarki Komunalnej, Wodociągów i Kanalizacji Spółka z o.o. w O. zostały sprawdzone i zweryfikowane. Wniosek został szczegółowo omówiony na posiedzeniu wszystkich komisji Rady. Obecnym na sesji Rady umożliwiono zabranie głosu. Poinformowano, iż dnia 29.12.2003r. podjęta została uchwała nr XIV/97/2003 zmieniająca uchwałę nr XIII/87/2003, która uwzględniając odrębność oczyszczania ścieków w oczyszczalni korzeniowo-glebowej wprowadziła III taryfę za odprowadzanie ścieków przez mieszkańców wsi K., niższą w stosunku do pozostałych cen obowiązujących na terenie całej gminy. W ocenie Rady Miasta wniosek z dnia [...].12.2003r. nie stanowił w istocie wezwania do usunięcia naruszenia w rozumieniu art. 101 ustawy o Samorządzie gminnym. Skarżący na wezwanie Sądu z dnia 21.02.2004r. oświadczył, że charakter wezwania z art. 101 ust. 1 ustawy o Samorządzie gminnym na wniosek grupy radnych, w skład której wchodził z dnia 11.12.2003r o zwołanie w trybie art. 20 ust. 1 i 3 cytowanej ustawy o Samorządzie gminnym, Sesji Rady Miejskiej O., której porządek obrad przewidywałby uchylenie m.in. zaskarżonej uchwały i przystąpienie do jej ponownego uchwalenia zgodnie z prawem i procedurą statutową. Skarżący wyjaśnił także, że przedmiotowa uchwała dotyczy go osobiście, jest odbiorcą wody z miejsko-gminnych urządzeń wodociągowych. Ponadto jako radny Rady Miejskiej w O. ma obowiązek dbać o dobro mieszkańców – wyborców. Wszyscy mieszkańcy gminy są zaopatrywani w wodę z gminnych urządzeń wodociągowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotowa skarga podlegała odrzuceniu. Przepis art. 101 ustęp 1 ustawy o samorządzie gminnym zawiera szczególne unormowania, każdy bowiem, czyj interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do Sądu. Przy korzystaniu z tego przepisu należy wykazać już dokonane uchwałą Rady Gminy naruszenie interesu prawnego wnoszącego skargę. Naruszenie powinno mieć charakter ingerencji w indywidualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu. Nie można traktować tego przepisu jako podstawy zaskarżenia uchwały organu gminy przez każdego kto subiektywnie uznaje uchwałę za podjętą z naruszeniem prawa. Powyższe wskazuje zatem na niemożliwość zaskarżenia uchwały przez radnego – o ile uchwała ta nie narusza jego indywidualnego interesu prawnego. (identycznie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu wydanym dnia 9.11.1995 w sprawie o sygnaturze II SA 1933/95) Analizując przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zwrócić należy szczególną uwagę na ustanowiony tym przepisem konieczny warunek skutecznego wniesienia skargi. Jest nim wezwanie do usunięcia naruszenia. Zdaniem Sądu musi być ono jasne i czytelne dla wzywanego organu. Winno zawierać wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, żądanie usunięcia tego naruszenia, wskazanie kwestionowanej uchwały. Powyższe jest niezbędne gdy zważy się na ratio legis wezwania, które z istoty swej ma doprowadzić do usunięcia naruszenia przed skierowaniem sprawy do Sądu. Jedynie podmiot należycie zorientowany co do oczekiwań innego może w sposób racjonalny to rozważyć. W przedmiotowej sprawie skarżący nie dopełnił powyższego wymogu. Wbrew jego wywodom nie sposób pisma skierowanego do Przewodniczącego Rady Miejskiej w O. z dnia [...].12.2003r. potraktować jako wezwania w rozumieniu art. 101 ust. 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym. Po pierwsze z powodu braku koniecznych elementów jakie na to wezwanie winny się składać. Nie zawiera ono bowiem wyjaśnienia w przedmiocie wykazania naruszenia indywidualnego interesu, a także żądania jego usunięcia. Wniosek ten zawiera jedynie żądanie uchylenia uchwały. Ponadto jego treść wyraźnie wskazuje poprzez odwołanie się do art. 20 ust. 1 i ust. 3 na odmienny charakter pisma, stanowi bowiem wyraz realizacji uprawnienia co do żądania zwołania sesji rady miejskiej przez grupy radnych. Obydwie instytucje wykluczają się wzajemnie. Stąd też skoro skarżący nie dochował niezbędnego wymogu przed wniesieniem skargi należało ją jako niedopuszczalną odrzucić. (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Z uwagi na niedopuszczalność skargi Sąd zaniechał badania czy w istocie nastąpiło naruszenie indywidualnego interesu lub uprawnień skarżącego. /-/L. Drewniak-Żaba /-/St. Małek /-/A.Łaskarzewska
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI