II SA/Łd 942/06

II SA/Łd 942/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-03-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień /sprawozdawca/
Jolanta Rosińska /przewodniczący/
Renata Kubot-Szustowska
Symbol z opisem
6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Tomasz Furmanek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z Funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi H. K. - Kancelaria Adwokacka w Ł., ul. A. kwotę [...] tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zawierającą w sobie kwotę należnego podatku od towarów i usług.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 16 w związku z art. 59 ust. 1, art. 60 - 63, art. 102 ust. 1, art. 104, art. 106 ust. 1, 4, 5, 6, art. 107, art. 109 i art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej ( Dz.U. z 2004r. Nr 64, poz. 593 ze zm.) i § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 października 2005 roku w sprawie domów pomocy społecznej ( Dz.U. Nr 217, poz. 1837) ustalił miesięczną opłatę za pobyt W. B. w Domu Pomocy Społecznej przy ulicy A. w Ł. w następujący sposób:
- W. B. w wysokości 70% dochodu netto, tj.[...],
- Miasto Ł. w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej, a opłatą wnoszoną przez mieszkańca,
- opłatę za pobyt W. B. w domu pomocy społecznej ustalono od dnia przyjęcia do placówki.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w dniu [...] do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. wpłynął wniosek wraz z dokumentacją na skierowanie oraz umieszczenie W. B. w domu pomocy społecznej.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż W. B. spełnił przesłanki uzasadniające ubieganie się o skierowanie do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych i w dniu [...] organ wydał decyzję o skierowaniu go do placówki odpowiedniego typu, jednocześnie - z uwagi na brak wolnych miejsc - wpisując na listę osób oczekujących i powiadamiając o przewidywanym terminie podjęcia dalszych decyzji w sprawie.
W dniu [...] Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję o umieszczeniu W. B. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ulicy A.
Ponadto organ I instancji wskazał, iż średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej, do którego skierowano W. B., wynosi [...].
Ustalona w decyzji opłata za pobyt W. B. w placówce została określona na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej.
W toku postępowania organ ustalił, iż W. B. otrzymuje świadczenie rentowe z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz zasiłek stały z pomocy społecznej w łącznej wysokości [...]. Opłata za pobyt w domu pomocy społecznej wynosząca 70% dochodu netto wynosi [...] i stanowi opłatę wnoszoną przez W. B. za pobyt w placówce.
Z ustaleń wynika także, iż osobami współzobowiązanymi do ponoszenia opłaty za pobyt W. B. w domu pomocy społecznej są jego synowie D. i P. B. Jednakże z uwagi na brak możliwości ustalenia ich sytuacji materialnej i społecznej pozostała część opłaty, tj. kwota [...] będzie pokrywana zastępczo przez Miasto Ł. W przypadku ustalenia nowych okoliczności w sprawie, Miasto Ł. będzie mogło dochodzić roszczeń z tytułu zastępczo poniesionych wydatków, zgodnie z art. 61 ust. 3 powyższej ustawy.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł D. B., zarzucając zaskarżonej decyzji niewyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, takich jak sytuacja majątkowa i rodzinna W. B.
W konkluzji domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu odwołania D. B. wskazał, iż organ I instancji nie uwzględnił, że W. B. otrzymuje regularne świadczenia w postaci utrzymania i mieszkania u swojej matki zamieszkałej na H. Jedynie gdy matka wynajmuje pokoje dla wczasowiczów W. B. przyjeżdża do mieszkania w Ł. Ponadto D. B. wskazał, iż zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Wejherowie z dnia 18 lutego 2005 roku W. b. nabył spadek po swoim ojcu w [...] części, a w skład masy spadkowej wchodzi nieruchomość o wartości [...].
Nadto odwołujący się zakwestionował sformułowania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które określają jego osobę jako osobę zobowiązaną do ponoszenia kosztów utrzymania ojca w domu pomocy społecznej. Wskazał, iż ojciec nie płacił należnych alimentów, miał ograniczoną władzę rodzicielską oraz znęcał się nad rodziną.
D. B. nadmienił także, iż jest studentem I roku studiów stacjonarnych, nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów. Podniósł także, że angażowanie środków pomocy społecznej oraz zobowiązanie synów do opłaty pobytu W. B. w placówce jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz wyżej wskazanych przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej ( Dz. u. Nr 64, poz. 593 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 października 2005 roku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu I instancji jest w pełni uzasadniona przedstawionym stanem faktycznym, wynikającym z zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Kolegium za niezasadne uznało przedstawione przez odwołującego się argumenty, iż W. B. ma zapewnioną całoroczną opiekę przez matkę mieszkającą na H., gdyż przeczy temu odwołanie, że strona przebywa w Ł. w czasie, kiedy jego matka wynajmuje pokoje wczasowiczom. Korzystanie przez W. B. z usług opiekuńczych przez 2 godziny dziennie jest niewystarczające, a gmina nie ma możliwości zapewnienia opieki całodobowej, której W. B. wymaga.
Odnosząc się do zarzutów dotyczących ponoszenia przez D. B. kosztów pobytu ojca w placówce Kolegium stwierdziło, iż zobowiązanie to wynika z przepisów ustawy o pomocy społecznej. Ponadto ustalenie, w jakim ewentualnie procencie odwołujący mógłby być obciążony opłatą, uzależnione jest od posiadanego dochodu. Z uwagi na to, że strona nie wyraziła zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, w którym byłaby rozpoznana jej sytuacja materialna, zastrzeżenia w tym przedmiocie nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia żądania uchylenia zaskarżonej decyzji.
W dniu 5 października 2006 roku D. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na wskazaną wyżej decyzję.
Zarzucił w niej naruszenie:
- art. 9, 10, 11 kodeksu postępowania administracyjnego, przez brak należytego informowania synów W. B., tj. P i D. B. o okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, co miało wpływ na treść decyzji,
- art. 14 ustawy o pomocy społecznej w zw. z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego przez przyznanie W. B. prawa pobytu w domu pomocy społecznej wbrew interesowi społecznemu, który stoi na przeszkodzie przyznawaniu świadczeń pomocy społecznej osobie, która nie spełnia ze swojej winy podstawowych norm społecznych, takich jak troska o swoją rodzinę, a w szczególności o własne dzieci.
W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi D. B. podniósł, iż zaskarżona decyzja, ustalająca odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej, została poprzedzona decyzjami Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] oraz [...] o umieszczeniu W. B. w domu pomocy społecznej.
Decyzje te nie zostały doręczone skarżącemu. O istnieniu tych decyzji dowiedział się z uzasadnienia decyzji o ustaleniu opłat. W ocenie skarżącego okoliczność ta powoduje naruszenie art. 9, 10, 11 kodeksu postępowania administracyjnego.
Nadto skarżący wskazał, iż nie zostało w dostatecznym stopniu wyjaśnione, iż W. B. uzyskuje regularne świadczenia mieszkania i utrzymania od swojej matki A. B. zamieszkałej na H.
Zdaniem skarżącego, w takiej sytuacji powinien zostać przeprowadzony wywiad środowiskowy u A. B., celem stwierdzenia możliwości udzielenia stałej pomocy dla syna. Wydatkowanie świadczeń społecznych jest w takiej sytuacji pochopne i nieuzasadnione. Organ nie przeprowadził wywiadu środowiskowego ani nie odniósł się do kwestii dziedziczenia przez W. B. udziału w nieruchomości po zmarłym ojcu, mimo iż skarżący podnosił te kwestie w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
D. B. nadmienił także, iż w niniejszej sprawie zasady współżycia społecznego przemawiają przeciwko obciążeniu wydatkowania społecznych środków w celu umieszczenia W. B. w domu pomocy społecznej i obciążenia D. B. bądź jego brata tymi kosztami. Z załączonych do skargi dokumentów wynika bowiem, iż W. B. nie troszczył się o swoją rodzinę, a w szczególności o swoje dzieci.
W ocenie skarżącego nie może korzystać z pomocy społecznej osoba, która w dotychczasowym życiu nie spełniała podstawowych norm społecznych, takich jak troska o rodzinę, a w szczególności o swojej dzieci. Tym bardziej niewłaściwe byłoby zobowiązanie synów do ponoszenia kosztów opieki społecznej świadczonej na rzecz ich ojca.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Ponadto organ podkreślił, iż skarżący w dacie wydania decyzji nie został obciążony odpłatnością za pobyt ojca w domu pomocy społecznej, co - w ocenie Kolegium - powoduje, że skarga jest przedwczesna.
Przedstawione przez D. B. argumenty mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przypadku zobowiązania go w decyzji do ponoszenia comiesięcznej opłaty z tego tytułu.
W dniu 8 marca 2007 roku na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik z urzędu skarżącego poparł wniesioną skargę i wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia.
Na wstępie rozważań wskazać należy, iż przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], ustalającą odpłatność za pobyt W. B. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. przy ulicy A.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie jest uprawniony do kontroli legalności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o skierowaniu W. B. do domu opieki społecznej oraz decyzji z dnia [...] o umieszczeniu go w DPS przy ul. A. w Ł., które niejako są również kwestionowane przez skarżącego.
Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej ( Dz.U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.).
Zgodnie z art. 60 ust. 1 i 2 pkt 1-3 tejże ustawy pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania.
Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca:
1) w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym - ustala wójt (burmistrz, prezydent miasta) i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku;
2) w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym - ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku;
3) w regionalnym domu pomocy społecznej - ustala marszałek województwa i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości ustalenie dokonane przez organy w zakresie średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w DPS przy ulicy A. w Ł.
Zgodnie bowiem z § 1 pkt 7 zarządzenia Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 7 lutego 2006 roku Nr 3640/IV/06 w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domach pomocy społecznej prowadzonych przez Miasto Łódź ( Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego z 2006r. Nr 62, poz. 560), średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w tej placówce w roku 2006 wynosił 1606 złotych.
Stosownie zaś do art. 61 ust.1, 2, 3 i 4 powyższej ustawy obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności:
1. mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka,
2. małżonek, zstępni przed wstępnymi,
3. gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność.
Opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnoszą:
1. mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70 % swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70 % tego dochodu;
2. małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową zawartą w trybie art. 103 ust. 2:
a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 250 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 250 % tego kryterium,
b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 250 % kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 250 % kryterium dochodowego na osobę w rodzinie;
3. gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2.
W przypadku niewywiązywania się wyżej wymienionych osób, z obowiązku opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej opłaty te zastępczo wnosi gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Gminie przysługuje prawo dochodzenia zwrotu poniesionych na ten cel wydatków.
W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo ustaliły wysokość dochodu osiąganego przez W. B., stanowiącego podstawę obciążenia strony miesięczną opłatą za pobyt w domu opieki społecznej.
Z akt sprawy wynika, iż W. B. w dacie wydania decyzji przez organ I instancji utrzymywał się z renty oraz zasiłku stałego z opieki społecznej w łącznej wysokości [...] (netto).
A zatem dopuszczalne obciążenie W. B. odpłatnością za pobyt w placówce dotyczyło kwoty [...], stanowiącej 70% dochodu strony. Okoliczność ta spowodowała konieczność partycypacji w kosztach pobytu strony w placówce innych zobowiązanych podmiotów, ustalonych na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, iż osobami obowiązanymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej są w kolejności synowie D. i P. B., a następnie matka A. B. oraz Miasto Ł.
W toku postępowania administracyjnego organy podjęły próbę ustalenia rzeczywistego stanu majątkowego i dochodowego wyżej wymienionych osób.
Z uzyskanych informacji wynika, że syn P. B. przebywa za granicą, syn D. B. zamieszkuje wraz z matką w Ł. przy ulicy B., natomiast matka A. B. na stałe zamieszkuje na H.
Próba przeprowadzenia wywiadów środowiskowych przez pracowników socjalnych z D. B. i A. B. okazała się bezskuteczna, ponieważ osoby te odmówiły udzielenia jakichkolwiek informacji związanych z toczącą się sprawą (k. nr 4 i 5 akt administracyjnych).
Tym samym niemożliwe okazało się określenie sytuacji majątkowej osób obowiązanych do partycypacji w kosztach pobytu W. B. w Domu Pomocy Społecznej przy ulicy A. w Ł.
Przepis art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej stanowi, iż decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej.
Z dyspozycji tego przepisu jednoznacznie wynika, iż organ ma obowiązek ustalenia odpłatności za pobyt osoby w placówce wraz ze skierowaniem danej osoby do domu pomocy społecznej.
Z akt sprawy wynika, iż W. B. został skierowany do wskazanej placówki decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] ( k. akt administracyjnych nr 16).
Decyzja ta spowodowała, iż organ zmuszony był do wydania kolejnej decyzji, ustalającej odpłatność za pobyt W. B. w placówce oraz wskazującej podmioty zobowiązane do wnoszenia ustalonej opłaty.
Ze względu na brak możliwości ustalenia sytuacji majątkowej wszystkich osób obowiązanych do ponoszenia kosztów pobytu W. B. w placówce, organ zasadnie obciążył tymi kosztami W. B. oraz gminę. Uzyskiwane przez W. B. dochody nie wystarczały bowiem na pełne pokrycie kosztów związanych z jego pobytem w placówce.
Niemożność ustalenia rzeczywistej sytuacji majątkowej osób obowiązanych w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej nie może skutkować tym, że osoba skierowana do domu pomocy społecznej nie ponosi kosztów związanych z pobytem w placówce. Brak ustalenia osób zobowiązanych do partycypacji w kosztach pobytu w placówce powoduje, iż gmina ma obowiązek pokrywania różnicy między średnim kosztem utrzymania w placówce, a opłatą wnoszoną przez mieszkańca.
Wnoszenie opłaty przez gminę nie zwalnia jednak z obowiązku wnoszenia stosownej opłaty osób zobowiązanych. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 3 opłaty wnoszone przez gminę mają charakter zastępczy i ma ona prawo dochodzenia zwrotu poniesionych na ten cel wydatków od osób obowiązanych.
Reasumując, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł., ustalająca odpłatność za pobyt W. B. w Domu Pomocy Społecznej przy ul. A. w Ł., są zgodne z prawem. Skierowanie W. B. do wskazanej placówki wymogło niejako na organie wydanie decyzji ustalającej odpłatność za pobyt w placówce w oparciu o posiadane w danym dniu informacje.
Powzięcie w przyszłości przez organy informacji pozwalających na ustalenie rzeczywistej sytuacji majątkowej osób zobowiązanych może ewentualnie skutkować wydaniem kolejnej decyzji zmieniającej sposób odpłatności za pobyt W. B. w domu pomocy społecznej.
Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 9, 10, 11 kpa, dotyczących nie poinformowania skarżącego o decyzjach w sprawie umieszczenia W. B. w domu pomocy społecznej. Jak wskazano na wstępie rozważań legalność tych decyzji nie stanowi przedmiotu oceny Sądu w tym postępowaniu i co za tym idzie - Sąd nie jest uprawniony do rozpatrzenia zarzutów odnoszących się do tych decyzji.
Nie można także zgodzić się z zarzutem skargi, dotyczącym naruszenia art. 7 kpa. Skierowanie W. B. do domu pomocy społecznej skutkowało koniecznością ustalenia sposobu odpłatności za pobyt w placówce w oparciu o informacje posiadane przez organ w dacie skierowania i według zasad wynikających z art. 61 ustawy.
Za bezzasadne należy także uznać zarzuty skarżącego, w których podnosi on, iż ze względu na zasady współżycia społecznego niewłaściwe byłoby zobowiązanie synów do ponoszenia kosztów opieki świadczonej na rzecz ojca.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w żadnym stopniu nie obciąża D. B. oraz P. B. tymi kosztami. Argumenty podnoszone przez skarżącego, związane z jego sytuacją, brakiem dochodów mogą mieć znaczenie w przyszłości, w razie ewentualnego dochodzenia przez gminę zwrotu poniesionych wydatków za pobyt W. B. w placówce, natomiast nie mogą odnieść oczekiwanej przez skarżącego skuteczności w toku przedmiotowego postępowania.
W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się ani w materiałach sprawy, ani we wskazanej wyżej argumentacji skarżących podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.
O kosztach postępowania Sąd orzekł stosownie do treści art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).