II SA/PO 901/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny uchylił postanowienie SKO dotyczące niezgodności kiosku z planem miejscowym, uznając błędną interpretację przepisów przez organ.
Skarżący S.P. zakwestionował postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy decyzję Burmistrza o niezgodności kiosku z planem miejscowym. Plan przewidywał zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z dopuszczalną zabudową usługową i handlową w parterach, a także parking. WSA uznał, że brak jest wyraźnego zakazu lokalizacji wolnostojących obiektów handlowych lub usługowych, a interpretacja organów była dowolna. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.
Sprawa dotyczyła skargi S.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO), które utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta C. Burmistrz wydał zaświadczenie, że kiosk przy ul. [...] w C. nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (MPZP) miasta C. z dnia 05.03.1998 r. dla obszaru oznaczonego symbolem I MU 40, który przewidywał zabudowę mieszkaniową wielorodzinną jako podstawową, a usługi (bank, handel) i parking jako dopuszczalne w parterach budynków mieszkalnych. Organ I instancji uznał, że kiosk narusza linie zabudowy i ład przestrzenny. SKO podtrzymało to stanowisko, uznając, że wolnostojący kiosk nie jest dopuszczalny. Skarżący argumentował, że kiosk istniał od wielu lat przed uchwaleniem planu i nie ma w nim zapisu o jego rozbiórce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za zasadną. Sąd stwierdził, że organy nie zebrały wyczerpująco materiału dowodowego i naruszyły przepisy k.p.a. (art. 7 i 77 § 1). Przede wszystkim, WSA uznał, że MPZP dla jednostki I MU 40 nie zawierał zakazu lokalizacji wolnostojących obiektów handlowych lub usługowych, a jedynie wskazywał preferowaną lokalizację w parterach budynków mieszkalnych. Brak wyraźnego zakazu oznaczał, że nie można było domniemywać niezgodności. Sąd podkreślił również, że organy nie odniosły się do kwestii linii zabudowy i gabarytów obiektów, które były podnoszone przez organ I instancji. Z tych powodów, WSA uchylił zaskarżone postanowienie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli plan nie zawiera wyraźnego zakazu takiej lokalizacji.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że zapisy planu dopuszczające zabudowę usługową i handlową w parterach budynków mieszkalnych, przy braku wyraźnego zakazu, nie wykluczają lokalizacji wolnostojących obiektów handlowych lub usługowych. Wyłączenia i zakazy nie mogą być domniemane.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (6)
Główne
p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c)
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.p.b. art. 48 § 2 pkt 1
Ustawa Prawo budowlane
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 200
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 152
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak wyraźnego zakazu lokalizacji wolnostojącego kiosku w planie miejscowym. Naruszenie przez organy przepisów k.p.a. dotyczących postępowania dowodowego i interpretacji prawa. Niewłaściwe odniesienie się przez SKO do wszystkich zarzutów i kwestii faktycznych.
Odrzucone argumenty
Argumentacja organów o niezgodności kiosku z planem miejscowym ze względu na przeznaczenie terenu (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna) i dopuszczalność usług w parterach.
Godne uwagi sformułowania
Wyłączeń, zakazów czy ograniczeń nie można domniemywać. Stwierdzenie przez Kolegium, że wolnostojący kiosk z przeznaczeniem na handel czy usługi jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego dla jednostki I MU 40, ma więc cechy dowolności interpretacyjnej. Organ ograniczył się wyłącznie do badania zgodności przedmiotowego obiektu – kiosku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszącymi się do jednostki I MU 40, nie zbadał zaś pozostałych zapisów planu.
Skład orzekający
Elwira Brychcy
przewodniczący
Barbara Kamieńska
sędzia
Edyta Podrazik
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i prawidłowej interpretacji prawa."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji interpretacji planu miejscowego z 1998 roku i konkretnego typu zabudowy (kiosk). Może być mniej istotne dla nowszych planów lub innych rodzajów obiektów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest precyzyjne formułowanie zapisów w planach zagospodarowania przestrzennego i jak organy mogą błędnie interpretować przepisy, prowadząc do wadliwych decyzji. Jest to typowy przykład sporu administracyjnego, ale z praktycznym przesłaniem dla inwestorów i urzędników.
“Czy kiosk może stać na osiedlu mieszkaniowym? WSA wyjaśnia, jak interpretować plany zagospodarowania.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 901/04 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2006-01-24 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-11-04 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Barbara Kamieńska Edyta Podrazik /sprawozdawca/ Elwira Brychcy /przewodniczący/ Symbol z opisem 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Uchylono zaskarżone postanowienie Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Edyta Podrazik /spr./ Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi S.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia; I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ E.Podrazik /-/ E.Brychcy /-/ B.Kamieńska Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...].06.2004 r. Burmistrz Miasta C., po rozpoznaniu wniosku S. P., na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane, wydał zaświadczenie, że kiosk przy ul. [...] w C. nie jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu organ podniósł, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C., uchwalonym przez Radę Miejską w C. uchwałą nr XLIII/378/98 z dnia 05.03.1998 r., kiosk przy ul. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem I MU 40. Tekst planu dla tego obszaru przewiduje zabudowę mieszkaniową wielorodzinną jako przeznaczenie podstawowe, dopuszczalną zabudowę usługową (bank) i handlową w parterach budynków mieszkalnych oraz parking. Przedmiotowy kiosk ustawiony jest w wolnej szczelinie szerokości około 3,5 m w sposób sprzeczny z istniejącymi obowiązującymi liniami zabudowy frontowej i zakłóca ład przestrzenny ustalony sąsiednimi budynkami: ich wysokościami i formami elewacji frontowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia S. P., postanowieniem z dnia [...].08.2004 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza Miasta C. W uzasadnieniu powyższego postanowienia, po przytoczeniu stanowiska organu I instancji i zarzutów zażalenia, organ stwierdził, że z analizy zapisu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru I MU 40 wynika, iż podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zaś jako dopuszczalna – zabudowa usługowa i handlowa w parterach budynków mieszkalnych. Należy więc wnioskować, że nie jest dopuszczalna inwestycja polegająca na budowie wolnostojącego kiosku z przeznaczeniem na usługi bądź handel. Stwierdzenie organu I instancji, że istniejący kiosk nie jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego jest prawidłowe. Od powyższego postanowienia skargę złożył S. P. Skarżący podniósł, iż przedmiotowy obiekt to ustawiony wiele lat temu na działce nr [...] w C. kiosk [...]. Kiosk został tak zlokalizowany na wiele lat przed uchwaleniem planu miejscowego i gdyby zakłócał ład przestrzenny to w planie byłby zapis o rozbiórce lub zachowaniu do śmierci technicznej. W planie zagospodarowania przestrzennego nie ma takiego zapisu, w związku z tym nie można wnioskować o jego niezgodności z tym planem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Wydając zaskarżone postanowienie Kolegium nie wyjaśniło dostatecznie stanu faktycznego, nie zebrało w wyczerpujący sposób i nie rozpatrzyło całego materiału dowodowego, czym naruszone zostały przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa, przede wszystkim zaś błędnie zinterpretowało zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. Zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta C. uchwalonego przez Radę Miejską w C. uchwałą nr XLIII/378/98 z dnia 05.03.1998 r., dla jednostki o symbolu I MU 40 jako przeznaczenie podstawowe przewidziana jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, a jako przeznaczenie dopuszczalne zabudowa usługowa (bank), handlowa w parterach budynków mieszkalnych oraz parking. Przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną ze swej istoty zakłada istnienie (dopuszczalność) infrastruktury koniecznej do zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkańców, w tym obiektów handlowych i usługowych. W takim przypadku wyłączenie lub ograniczenie dopuszczalności lokalizacji określonego typu obiektów o funkcji handlowej lub usługowej musi wynikać z zapisów planu jednoznacznie, przez ustanowienie zakazu tego typu zabudowy lub wskazanie na wyłączną możliwość sytuowania obiektów innego rodzaju. Wyłączeń, zakazów czy ograniczeń nie można domniemywać. Zapisy przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jednostki I MU 40 nie zawierają zakazu, wyłączenia czy ograniczenia dla sytuowania wolnostojących obiektów handlowych czy usługowych. Zapis o przeznaczeniu dopuszczalnym dla zabudowy usługowej, handlowej w parterach budynków mieszkalnych, wobec braku wyraźnego zakazu innej lokalizacji, oznacza jedynie lokalizację preferowaną. Stwierdzenie przez Kolegium, że wolnostojący kiosk z przeznaczeniem na handel czy usługi jest niezgodny z ustaleniami planu miejscowego dla jednostki I MU 40, ma więc cechy dowolności interpretacyjnej. Wydając zaskarżone postanowienie organ ograniczył się wyłącznie do badania zgodności przedmiotowego obiektu – kiosku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszącymi się do jednostki I MU 40, nie zbadał zaś pozostałych zapisów planu. W planie mogły zostać ustalone lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy, w tym linie zabudowy i gabaryty obiektów. Podkreślić należy, iż organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu powoływał się właśnie na obowiązującą linię zabudowy oraz niedostosowanie obiektu do wysokości i formy elewacji frontowej budynków sąsiednich, a Kolegium do tych kwestii w ogóle się nie odniosło. Wyjaśnienia wymaga również czym w istocie jest przedmiotowy obiekt – w dokumentach znajdujących się w aktach sprawy jest on nazywany raz kioskiem, innym razem budynkiem zaplecza sklepu. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie SKO wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów koniecznym było jego uchylenie. Ponownie rozpoznając sprawę organ zbada wskazane powyżej okoliczności i uwzględni rozważania i poglądy Sądu wyrażone w niniejszej sprawie. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy, zaś o wykonalności postanowienia na podstawie art. 152 ustawy. /-/ E.Podrazik /-/ E.Brychcy /-/ B.Kamieńska MK
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI