II SA/PO 886/20

II SA/Po 886/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-05-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz
Danuta Rzyminiak-Owczarczak /przewodniczący/
Jan Szuma /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II OSK 2167/21 - Wyrok NSA z 2022-12-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 53 ust. 4, art. 53 ust. 4 pkt 6, art. 60 ust. 1, art. 60 ust. 5, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 5, art. 61 ust. 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 10 § 1, art. 61 § 4, art. 77 § 1, art. 80, art. 106, art. 123, art. 138 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 310
art. 14 pkt 5, art. 196 ust. 1, art. 196 ust. 2, art. 240 ust. 4 pkt 15 i 17
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
§ 3 ust. 1, § 3 ust. 2, § 4, § 5, § 6, § 7, § 8
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2021 poz 247
art. 71 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1990
art. 143 ust. 1, art. 143 ust. 2
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1839
§ 3 ust. 1 pkt 37
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2021 poz 716
art. 3 pkt 7, art. 3 pkt 9
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15zzs(4) ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędzia WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2021 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2020 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania R. K., utrzymało w mocy decyzję Wójta [...] (zwanego dalej "Wójtem") z dnia [...] czerwca 2020 r., [...], [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie naziemnego zbiornika gazu o pojemności 4850 dm3 na działce [...] wraz z niezbędną infrastrukturą przyłączeniową do budynku usługowo-gastronomicznego na działce [...], obręb [...] w [...].
Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy.
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2020 r. (złożonym [...] kwietnia 2020 r.) B. N. wystąpił o ustalenie na jego rzecz warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji (zob. grupę kart akt administracyjnych organu pierwszej instancji oznaczonych jako "1").
Następnie mgr M. S., posiadająca uprawnienia urbanistyczne (Sąd zwraca na to uwagę w kontekście wymogu z art. 60 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021, poz. 741, dalej "u.p.z.p."), opracowała analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. W oparciu o tą analizę sporządzono projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami, na które złożyły się pisemna analiza z wnioskami oraz załączniki graficzne do samej decyzji i do analizy (zob. grupę kart akt administracyjnych organu pierwszej instancji oznaczonych jako "2").
Pismem z dnia [...] maja 2020 r., [...] Wójt, działając na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej "K.p.a."), zawiadomił strony o wszczęciu postępowania (zob. grupę kart akt administracyjnych organu pierwszej instancji oznaczonych jako "3"). Wśród stron wymieniono między innymi obecną skarżącą R. K., która brała czynny udział w sprawie.
Równolegle Wójt pismem z dnia [...] maja 2020 r., [...], działając na podstawie art. 106 K.p.a. oraz art. 53 ust. 4 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji do Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Starostwa Powiatowego w [...] (uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych), Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz [...] S.A. (zob. także grupę kart akt administracyjnych organu pierwszej instancji oznaczonych jako "3").
Pismem z dnia [...] maja 2020 r. R. K. wystąpiła o udostępnienie jej akt sprawy, które – po opłaceniu wniosku – zostały jej przekazane (zob. karty oznaczone jako 4, 5, 8 i 9 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
Pismem z dnia [...] maja 2020 r., [...] [...] S.A. uzgodniła projekt decyzji (grupa kart akt administracyjnych organu pierwszej instancji oznaczonych jako "7").
Postanowieniem z dnia [...] maja 2020 r., [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, działając na podstawie art. 106 i 123 K.p.a. oraz art. 14 pkt 5, art. 196 ust. 1 i 2, art. 240 ust. 4 pkt 15 i 17 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 310 z późn. zm.) oraz art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy (zob. grupę kart akt administracyjnych organu pierwszej instancji oznaczonych jako "10").
Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r., [...] Wójt, działając na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. powiadomił strony o zakończeniu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym (karta 11 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., [...], [...] Wójt, działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. ustalił na rzecz B. N. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie naziemnego zbiornika gazu o pojemności 4850 dm3 na działce [...] wraz z niezbędną infrastrukturą przyłączeniową do budynku usługowo-gastronomicznego na działce [...], obręb [...] w [...].
W motywach decyzji, a także w analizie urbanistycznej stanowiącej jej integralną część wskazano, że warunki określone w u.p.z.p., zwłaszcza w art. 61 u.p.z.p. zostały spełnione. Zwrócono zwłaszcza uwagę, że do inwestycji nie znajdą zastosowania przesłanki dobrego sąsiedztwa i konieczności zapewnienia dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.), gdyż nie stosuje się ich do urządzeń infrastruktury technicznej (art. 61 ust. 3 u.p.z.p.) (zob. grupę kart akt administracyjnych organu pierwszej instancji oznaczonych jako "12").
Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. R. K. (reprezentowana przez pełnomocnika) wniosła odwołanie od decyzji Wójta zarzucając organowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niewystarczających ustaleniach faktycznych, które wyrażały się w: niedoprecyzowaniu, czy inwestycja dotyczy zbiornika na gaz płynny, pominięciu, że gaz nie ma służyć gospodarstwu domowemu, nie wyznaczeniu obszaru analizy, jakim mowa w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej "r.ws.s.u.w."), a ponadto, nie pozyskaniu informacji o działkach, które finalnie objęto analizą oraz nie ustalenie linii dla budowli, jaką jest zbiornik na gaz.
W ocenie odwołującej się naruszono także art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 247 z późn. zm., dalej "u.u.i.ś.") poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
R. K. uznała też, że inwestycja nie może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (w zw. z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 z późn. zm., dalej "u.g.n.").
Wskazując na powyższe uchybienia odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o odmowę ustalenia warunków zabudowy, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2020 r., [...] Kolegium – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Gdy chodzi o sporną kwestię kwalifikacji inwestycji jako "urządzenia infrastruktury technicznej", Kolegium podzieliło pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 12 stycznia 2018 r., II OSK 794/16 (orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślając, że wykładnia pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej użytego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie może opierać się na wykorzystaniu wprost pojęć funkcjonujących w systemie prawa, ale poza przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rezultat wykładni w tym zakresie powinien przede wszystkim pozostawać w zgodzie z systemem norm ustrojowych z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz z celem ustanowienia zasady dobrego sąsiedztwa i przyczyn, dla których ustanowiono wyłączenia od tej reguły.
W odniesieniu do realiów sprawy warto zwrócić uwagę na pogląd, który przytoczyło Kolegium, w myśl którego obiekty infrastruktury technicznej pełnić mogą rolę towarzyszącą dotychczasowemu przeznaczeniu terenu na obszarze analizowanym oraz poza obszarem analizowanym, rolę służebną wobec mieszkaniowej, zagrodowej, czy przemysłowej, np. poprzez dostarczanie wody, prądu, gazu itp. Urządzenia te, z założenia nie wpływają na to, czy będzie zachowana dotychczasowa funkcja w obszarze analizowanym. O zmianie lub zachowaniu funkcji decydować mogą obiekty, którym obiekty infrastruktury technicznej towarzyszą. Tak też należy rozumieć pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej.
Powyższy pogląd zadecydował o uznaniu przez Kolegium, że naziemny zbiornik na gaz o pojemności 4850 dm3 jest urządzeniem infrastruktury technicznej, gdyż będzie pełnił rolę służebną (dostarczanie gazu) towarzysząc tylko dotychczasowej funkcji budynku usługowo-gastronomicznego, nie wpływając na zmianę tej funkcji.
Kolegium wywodziło dalej, że skoro inwestycja zalicza się do urządzeń infrastruktury technicznej, to tym samym nie ma do niej zastosowania zasada dobrego sąsiedztwa, jak i też nie trzeba przeprowadzać analizy urbanistycznej pod kątem przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Organ odwoławczy zaznaczył też, że w okolicznościach sprawy nie ma wątpliwości, że zbiornik ma służyć magazynowaniu gazu LPG, gdyż taki stosuje się do ogrzewania budynków ze źródła w zbiorniku na zewnątrz. Gaz ziemny wykorzystywany jest w oparciu o sieć gazową.
Zdaniem Kolegium dla inwestycji nie była wymagana decyzja środowiskowa, gdyż zbiornik nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko według § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839, dalej "r.ws.p.2019). Jest to bowiem zbiornik na gaz płynny, którego pojemność nie przekracza 10 m3 (4850 dm3).
W skardze R. K. powtórzyła zarzuty odwołania. Ponad to dodała, że art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. naruszono także przez pominięcie, że budowa zbiornika na gaz nie byłaby sprzeczna z mieszkaniową funkcją terenu, gdyby służyła zapotrzebowaniu na gaz budynku mieszkalnego. Służy jednak obiektowi wykorzystywanemu na cele usługowo-gastronomiczne jest sprzeczna z zastaną funkcją mieszkaniową terenu.
W ocenie skarżącej nietrafny jest również pogląd Kolegium, że w przypadku urządzeń infrastruktury technicznej nie jest obowiązkowe sporządzenie analizy urbanistycznej.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem skargi jest decyzja utrzymująca w mocy pozytywną decyzję wydaną na rzecz B. N. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie naziemnego zbiornika gazu o pojemności 4850 dm3 na działce [...] wraz z niezbędną infrastrukturą przyłączeniową do budynku usługowo-gastronomicznego na działce [...]
Decyzję kwestionuje właścicielka nieruchomości w otoczeniu – R. K. zamieszkała w budynku przy [...] w [...], czyli konkretnie znajdującym się po stronie przeciwnej względem działki [...] zabudowanej budynkiem usługowo-gastronomicznym (według publicznie dostępnych danych jest to [...]" prowadzony przez B. N.) w stosunku do działki mającej zostać przeznaczoną na budowę projektowanego naziemnego zbiornika gazu. Działek należącej do skarżącej i działki inwestycyjnej nie łączy bezpośrednia granica.
Jednym z wiodących argumentów skargi jest kwalifikacja przedsięwzięcia jako urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. R. K. twierdzi, że zbiornika na gaz do takowych urządzeń zaliczyć nie można w kontekście definicji z art. 143 ust. 1 i 2 u.g.n., do której należy się odwołać w tym przypadku. Organy (wątek ten rozwija w uzasadnieniu Kolegium) stoją natomiast na stanowisku, że projektowany zbiornik na gaz należy traktować jako urządzenie infrastruktury technicznej, jako że pełni ono rolę służebną w stosunku do budynku, którego zasilaniu służy. Obiekt sam w sobie nie kształtuje także przeznaczenia terenu.
Powyższy spór – dotyczący kwalifikacji przedsięwzięcia – należy rozstrzygnąć w pierwszej kolejności, gdyż od uznania zbiornika gazu za urządzenie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zależy, czy do sprawy stosować się powinno między innymi zasadę dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), co ma wymiar materialny jak i formalny (konieczność wypełnienia w pełni wymogów r.ws.s.u.w. dotyczących § 4 - 8).
W ocenie Sądu projektowany zbiornik na gaz jest urządzeniem infrastruktury technicznej. Przemawiają za tym wprost przepisy prawa formułujące definicje, jak i ratio legis u.p.z.p.
Za stanowiskiem tym przemawiają regulacje zawarte u.g.n. oraz ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021, poz. 716, dalej "P.e.").
Zgodnie z art. 143 ust. 2 u.g.n. przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych.
Z kolei z definicji pojęcia urządzenia zawartej w art. 3 pkt 9 P.e. wynika, że przez urządzenia te należy rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Po myśli art. 3 pkt 7 tej ustawy, procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii.
Pojęcie infrastruktury nie ogranicza się zatem jedynie do urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej czy paliw (jak wywodzi w skardze R. K. – zob. s. 13 skargi), ale także obejmuje urządzenia, które służą do ich magazynowania. Mając na uwadze powyższe rozwiązania prawne stwierdzić należy, iż urządzenia infrastruktury technicznej, to urządzenia techniczne stosowane do magazynowania paliw.
W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie przedstawione regulacje skłaniają ku przyjęciu, że zaliczenie zbiornika gazu służącego zasilaniu nieruchomości do urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. co najmniej nie będzie prowadzić do kolizji pojęciowej w systemie prawa.
Niezależnie od tego Sąd skłania się jednak ku poglądowi, że przy interpretacji art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie należy się bezwzględnie i bezrefleksyjnie opierać na definicjach z innych ustaw, zwłaszcza że te dotyczą nieco innej problematyki (u.g.n.). Trafnie wywiedziono w przywołanym przez Kolegium wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2018 r. II OSK 794/16, że wykładnia pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej użytego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie może opierać się na wykorzystaniu wprost pojęć funkcjonujących w systemie prawa, ale poza przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rezultat wykładni w tym zakresie powinien przede wszystkim pozostawać w zgodzie z systemem norm ustrojowych z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz z celem ustanowienia zasady dobrego sąsiedztwa i przyczyn, dla których ustanowiono wyłączenia od tej reguły.
Kolegium trafnie zwróciło uwagę na ten oto aspekt – także rozważany w wyroku II OSK 794/16 – że obiekty infrastruktury technicznej w większości (to jest pomijając dużą, samodzielną infrastrukturę przemysłową) zaliczać się będą do takich, które towarzyszą dotychczasowemu przeznaczeniu terenów, pełniąc rolę służebną, a same nowych funkcji nie tworzą.
W ocenie orzekającego Sądu powyższy argument ma zasadnicze znaczenie. Otóż dla regulacji z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. łatwo odtworzyć racje, którymi kierował się ustawodawca. Niewątpliwie chodziło o zwolnienie z obowiązku spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa przez infrastrukturę techniczną, która z racji swojej charakterystyki nie tworzy urbanistycznego otoczenia (stanowiąc budowle o ściśle technicznym przeznaczeniu), a ponadto pełni właśnie rolę służebną względem zabudowy składającej się najczęściej z budynków różnych funkcji, które to dopiero otoczenie urbanistyczne kreują.
Przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy, aktualnie będącej przedmiotem kontroli, jest popularny zbiornik na gaz LPG, który służyć ma zasilaniu budynku (w danym przypadku usługowo-gastronomicznego). Jego pojemność jest umiarkowana i zalicza się do dwóch wielkości najczęściej wybieranych do zasilania domów jednorodzinnych (2700 i 4850 dm3) (fakty notoryjne). W ocenie Sądu trudno doszukać się jakichkolwiek racji, które by przemawiały za tym, aby dla takiego zbiornika gazu stosować zasadę dobrego sąsiedztwa, czyli przykładowo (gdyż jest to jeden z aspektów tej zasady) uzależniać możliwość jego posadowienia od istnienia takich zbiorników w okolicy.
Sąd nie miał więc wątpliwości, że zbiornik na gaz zaprojektowany na działce [...] należy traktować jako urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który sam w sobie nie kształtuje nowego przeznaczenia terenu w rozumieniu urbanistycznym.
Stosownie do powyższego dla inwestycji nie było obowiązku sporządzenia analizy urbanistycznej w pełnym zakresie, a więc w zakresie przepisów § 4-8 r.ws.s.u.w. będących uszczegółowieniem zasady dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Rzecz jasna, nie oznacza to, że z punktu widzenia formalnego w sprawie nie należało sporządzać analizy urbanistycznej. Ta jednak została przygotowana i zawiera wszystkie – stosowne do inwestycji – elementy. Przy tym warto dodać, że analizę wraz z jej wnioskami, a także następnie projekt decyzji sporządził uprawniony urbanista, dopełniając wymogu z art. 60 ust. 5 u.p.z.p.
Odnosząc się do podniesionej przy okazji zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. kwestii wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która według skarżącej spełniać miała cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 37 r.ws.p.2019 – Sąd stwierdza, że stanowisko R. K. jest zdecydowanie zbyt daleko idące.
Skarżąca próbuje podać w wątpliwość, czy sprawa dotyczy zbiornika na gaz płynny czy inny, gdyż jej zdaniem mogłoby to prowadzić do konkluzji, że projektowane przedsięwzięcie będzie musiało być potraktowane jako instalacja do naziemnego magazynowania gazu łatwopalnego, ale nie będzie wyłączona z kwalifikacji jako "znacząco oddziałujące na środowisko", gdyż to dotyczy tylko zbiorników na "gaz płynny" o łącznej pojemności nie większej niż 10 m3.
R. K. ma rację, że nie doprecyzowano w rubrum decyzji pierwszej instancji, jakiego rodzaju gazu i o jakim stanie skupienia sprawa dotyczy. Zdaniem Sądu nie ma to znaczenia, gdyż udokumentowane okoliczności sprawy jak i zasady doświadczenia życiowego wykluczają przyjęcie, że zbiornik projektowany przez B. N. miałby służyć magazynowaniu, np. gazu ziemnego nieskroplonego.
Po pierwsze w punkcie 4, podpunkt 6 decyzji Wójta z dnia [...] czerwca 2020 r., [...], [...] wyraźnie wskazano, że w sprawie ma zastosowanie wyłączenie z § 3 ust. 1 pkt 37 r.ws.p.2019. Fragment tego przepisu zacytowano, a konkretnie ten, który dotyczy zbiorników na gaz płynny.
Po drugie, zbiornik, którego dotyczy sprawa ma mieć 4850 dm3. Nie sposób więc zakładać, że przy takiej stosunkowo niedużej pojemności, a wiadomym przeznaczeniu, ma być to zbiornik na gaz inny niż LPG, a już na pewno nie można zakładać, że chodzi o gaz w innym stanie skupienia.
Po trzecie wreszcie, Kolegium – będące organem orzekającym merytorycznie – w swej decyzji sprecyzowało, że przedmiotem postępowania jest zbiornik na gaz płynny LPG. B. N. nie kwestionował stanowiska organu odwoławczego. Wyjaśnienia dotyczące rodzaju magazynowanego gazu znalazły się co prawda w uzasadnieniu decyzji, lecz i tak nie sposób zakładać, że obecnie kontrolowane rozstrzygnięcia można interpretować inaczej jak takie, które ustalają warunki zabudowy dla zbiornika gazu płynnego.
Podsumowując – w ocenie Sądu rodzaj inwestycji jest jednoznaczny – dotyczy ona zbiornika na gaz płynny, a jako taka nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż magazynowanie nie dotyczy instalacji o pojemności większej niż 10 m3.
Podsumowując Sąd stwierdza, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżone decyzje mające za przedmiot warunki zabudowy wydano po dopełnieniu wymogów proceduralnych (w zakresie treści wniosku, przygotowania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przez urbanistę i w zakresie wymaganej treści i elementów decyzji).
Nie naruszono także przepisów z zakresu postępowania wyjaśniającego w administracji. Zbadano wszystkie wymagane okoliczności, co wystarczyło do ustalenia, że zbiornik na gaz płynny mógł zostać zlokalizowany na działce [...]. Wbrew zarzutom R. K. inwestycja stanowi "urządzenie infrastruktury technicznej" (art. 61 ust. 3 u.p.z.p.), przez co nie stosuje się do niego zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4-8 r.ws.s.u.w.). Wykluczyć też należy zgłaszaną wątpliwość, że sprawa dotyczy instalacji, która mogłaby podpadać pod § 3 ust. 1 pkt 37 r.ws.p.2019.
Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), jako nie opartą na usprawiedliwionych postawach.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.), po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (k. 1 verte akt sądowych).