II SA/Po 867/02

II SA/Po 867/02 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2004-10-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-04-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska /sprawozdawca/
Lilianna Drewniak-Żaba
Stanisław Małek /przewodniczący/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Asesor sąd. Lilianna Drewniak-Żaba Protokolant Sekr.sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 września 2004r. sprawy ze skargi A. i J.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2002r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 50 zł (pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ L.Drewniak-Żaba /-/ St.Małek /-/ A.Łaskarzewska
Uzasadnienie
Dnia [...] listopada 2001r. Prezydent Miasta P. decyzją Nr [...] ([...]) ustalił warunku zabudowy i zagospodarowania dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej i wolnostojącej, przewidziany do realizacji na działce nr [...] część, [...] część, [...] ark. 10 obręb K., położonej w P. przy ulicy [...] (teren oznaczony literami ABCDEGHIJKLMNO).
Wywiedziono w decyzji, że jej ustalenia pozostają w zgodzie z Miejscowym Planem Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego. Podkreślono, że linie rozgraniczające teren inwestycji (oznaczone kolorem brązowym) oraz oznaczenia graficzne określono na mapie stanowiącej załącznik do decyzji.
A. i J. L. złożyli odwołanie, zażądali uchylenia powyższej decyzji. Podnieśli, że część inwestycji ma zostać zlokalizowana na terenie przeznaczonym zgodnie z planem pod zieleń ogólnodostępną, ciągi piesze i rowerowe, bezpośrednio sąsiadującym z nieruchomością należącą do odwołujących się.
Planowana zabudowa pozostawać będzie zatem w sprzeczności z tym planem. Zaskarżona decyzja wydana została więc z naruszeniem prawa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2002r. nr sprawy [...] utrzymało w mocy zaskarżona decyzję.
W uzasadnieniu wywiedziono, że zgodnie z zapisami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. P. sporny teren opisany został kodem III MB.15.M3, zaś z ustaleń szczegółowych zawartych w tekście do wyżej powołanego aktu prawa miejscowego wynika, że realizacja spornej inwestycji zgodna jest z jego zapisem.
Organ odwoławczy wywiódł także, że po przeanalizowaniu załącznika graficznego (mapy zasadniczej) stwierdził, że planowana budowa przewidziana jest w całości na terenie przeznaczonym pod zabudowę obiektami o charakterze mieszkaniowym.
W przedmiotowej sprawie nie można mówić o naruszeniu praw osób trzecich. Zgodnie z zapisem art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. prawo budowlane.
Organ I instancji uzyskał wszystkie wymagane ustawą z dnia 07 lipca 1994r. uzgodnienia.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli M. i M.S. Zażądali unieważnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2002r. Nr [...]. W ocenie skarżących organ I instancji popełnił błąd polegający na braku rozgraniczenia spornego terenu na różne funkcje i zasady zagospodarowania. Sporna północno-wschodnia część działki objęta jest zapisem – teren przeznaczony pod zieleń ogólnodostępną, ciągi piesze i rowerowe. Pozostały teren przylegający do ulicy [...] przewidziany jest pod zabudowę mieszkaniową.
W załączniku graficznym stanowiącym integralną część planu jednoznacznie stwierdzono, że działka położona jest na terenie obsługi komunikacyjnej, jak i pod zieleń niską i wysoką z drogą rowerową. W załączonym do zaskarżonej decyzji rysunku określono cały obszar działki jako teren inwestycji. Od momentu nabycia byli przekonani o rekreacyjnym charakterze sąsiednich działek.
Skarżący podnieśli naruszenie kodeksu postępowania administracyjnego. Organy administracji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.
W piśmie Urzędu Miasta P. z dnia [...] czerwca 1994r. ([...]) wraz z załącznikiem graficznym w sprawie przeznaczenia problemowej działki jednoznacznie stwierdzono, że działka położona jest na terenie obsługi komunikacyjnej, jak i pod zieleń niską i wysoką z drogą rowerową. Charakter problemowej działki nie został zatem wyjaśniony.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Podniosło, że z planu zagospodarowania przestrzennego wynika dla spornego terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu możliwość realizacji zabudowy. Zaskarżonym orzeczeniem nie naruszono żadnych przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Na wstępie podkreślić należy, iż jedną z naczelnych zasad postępowania, której organy administracji mają obowiązek przestrzegać jest zasada prawdy obiektywnej.
Stanowi ona, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W przedmiotowej sprawie organy administracji dopuściły się naruszenia powyższych przepisów.
I tak zebrany w sprawie materiał dowodowy nie sposób uznać za wyczerpujący. Wprawdzie rozstrzygając w zakresie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ zażądał obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i plan ten dostarczono, jednakże część graficzna planu stanowiąca jego integralną część nie spełnia formalnych wymogów w zakresie swej czytelności.
Nadesłana do Sądu kopia nie zawiera czytelnych oznaczeń, co do nazw ulic, numerów działek. Niemożliwe jest więc ustalenie położenia działki skarżących, działek objętych inwestycją w odniesieniu do symboli stanowiących oznaczenia planowanego zagospodarowania. Tym samym niemożliwa jest w tym względzie kontrola zaskarżonej decyzji.
Nie sposób też ocenić prawidłowości wywodów organu administracji, co do braku naruszenia interesów skarżących z uwagi na ich bezpośrednie sąsiedztwo w stosunku do planowanej inwestycji.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera jedynie w tym względzie jednoznaczne stwierdzenie bez wyczerpujących wyjaśnień.
W aktach sprawy brak jakichkolwiek materiałów, które pozwoliłyby na skontrolowanie powyższych wywodów.
Została tym samym naruszona kolejna zasada postępowania administracyjnego stanowiąca o konieczności wyjaśnienia zasadności przesłanek (art. 11 kpa). Zgodnie z nią organy administracji publicznej powinny wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy.
Mając na względzie powyższe należało uchylić zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270).
Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji winien zgromadzić pełny materiał dowodowy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawierać winien tak część opisową, jak i graficzną.
Rysunek powinien mieć czytelny zapis tak co do działek objętych inwestycją, jak i działek należących do skarżących. Winno z niego wyraźnie wynikać położenie względem planowanych stref przeznaczenia.
Jak w pkt II orzeczono na zasadzie art. 152 cytowanej ustawy.
O kosztach wywiedziono w oparciu o art. 200 wymienionej ustawy.
Orzekając Sąd miał na względzie także art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.).
/-/ L.Drewniak-Żaba /-/ St.Małek /-/ A.Łaskarzewska
MarK