II SA/Po 866/25

Sprawa dotyczyła sprzeciwu wniesionego przez C. sp. z o.o. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO), która uchyliła decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na spółkę administracyjną karę pieniężną za niewykonanie obowiązku osiągnięcia w 2022 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Organ pierwszej instancji nałożył karę w wysokości [...] zł, uznając, że spółka osiągnęła jedynie 3,67% poziomu recyklingu, zamiast wymaganego 25%. SKO, rozpatrując odwołanie spółki, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji, wskazując na naruszenie przepisów postępowania, a konkretnie na całkowite pominięcie przez organ pierwszej instancji możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.). SKO uznało, że organ pierwszej instancji nie rozpoznał istoty sprawy, ponieważ miał obowiązek zweryfikować przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary, czego nie uczynił, błędnie interpretując, że przepis ten nie ma zastosowania. W konsekwencji, SKO przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Spółka wniosła sprzeciw od decyzji SKO, zarzucając błędne zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. i twierdząc, że organ odwoławczy mógł zastosować art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (uchylenie decyzji i umorzenie postępowania lub odstąpienie od wymierzenia kary). WSA w Poznaniu oddalił sprzeciw. Sąd uznał, że sprzeciw został wniesiony z zachowaniem terminu i przystąpił do merytorycznego rozpoznania sprawy. Sąd nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania, uznając, że pytanie prejudycjalne zadane przez WSA w Gliwicach do TSUE nie miało istotnego znaczenia dla rozpoznania sprzeciwu, gdyż dotyczyło zagadnień materialnoprawnych, a nie proceduralnych. Sąd podkreślił, że postępowanie w przedmiocie sprzeciwu na podstawie art. 64e Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.) jest ograniczone do oceny przesłanek wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., a nie do kontroli prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Sąd stwierdził, że SKO prawidłowo uznało, iż organ pierwszej instancji miał obowiązek zweryfikowania przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary zgodnie z art. 189f K.p.a., a jego zaniechanie w tym zakresie stanowiło naruszenie przepisów postępowania. W związku z tym, uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia było uzasadnione, a sąd odwoławczy prawidłowo wskazał wytyczne w zakresie wykładni przepisów. Sąd orzekł, jak w sentencji, oddalając sprzeciw.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający