II SA/Po 862/20

II SA/Po 862/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik /przewodniczący sprawozdawca/
Jan Szuma
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2020 poz 283
art. 71 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2020 poz 293
art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2,  art. 56
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2021 r. sprawy ze skarg J. M. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 293 z późn. zm. dalej u.p.z.p.) oraz art. 104 i art. 107 Kodeksu Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020r. poz.256 z późn. zm. dalej k.p.a.), ustalił na rzecz spółki P. sp. z ograniczoną odpowiedzialnością w W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] (stalowy maszt telekomunikacyjny o wysokości maksymalnej 53m wraz z antenami rozsiewczymi oraz urządzeniami nadawczo-odbiorczymi i transmisyjnymi), na działce nr [...] przy ul. [...] w K..
Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji dwukrotnie odmawiał ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzjami: z dnia [...] października 2019 r. nr [...] i z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]. Obie decyzje również dwukrotnie były uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (decyzja z [...] grudnia 2019 r. nr [...], decyzja z [...] kwietnia 2020 r. nr [...]), z uwagi na: niezbadanie przez organ kwestii dostępności miejsc dla ludzi, kumulowania oddziaływania promieniowania z inną stacją bazową, zbadania jaka zabudowa może powstać w przyszłości, czy na obszarze tym występuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz czy dla tych terenów zostały wydane warunki zabudowy i jakiej treści. Kolegium wskazało też, że należy przeanalizować jaką maksymalną wysokość miałyby budynki mieszkalne na tym obszarze w wydawanych w przyszłości decyzjach o warunkach zabudowy.
Prezydent Miasta K. po przeanalizowaniu ponownie materiału dowodowego oraz oceny planowanego przedsięwzięcia, w tym w szczególności charakterystyki inwestycji przedstawionej w karcie informacyjnej złożonej przez inwestora stwierdził, że w określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019r. poz. 1838, dalej rozporządzenie) odległościach od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania dla danej anteny (uzależnionych od równoważnej mocy promieniowanej izotropowo danej anteny) nie występują miejsca dostępne dla ludności.
Oceniono, że dla anten w sektorze 1, o azymucie 100°, w odległości max. 70 m, osie głównych wiązek promieniowania występują na wysokości min. 30,4 m nad poziomem terenu, natomiast na tej osi nie występują budynki mieszkalne, a jedynie budynek garażowy i usługowy (działki nr [...] i [...]) o wysokości odpowiednio [...] m.
Dla anten w sektorze 2. , o azymucie [...]°, w odległości max. [...] m, osie głównych wiązek promieniowania występują na wysokości min. [...] m nad poziomem terenu, natomiast na tej osi występują budynki mieszkalne zrealizowane w całości (działki nr [...] i [...]) i w budowie (działka nr [...]) o wysokościach max 8 m, budynek garażowy o wysokości 4 m (działka nr [...]) oraz budynek usługowy o wysokości 4 m (działka nr [...]).
Dla anten w sektorze 3, o azymucie 330°, w odległości max. 70 m, osie głównych wiązek promieniowania występują na wysokości min. 30,4 m nad poziomem terenu, natomiast na tej osi nie występują budynki mieszkalne tylko stacja paliw - wiata o wys. 4 m (działka nr [...]).
Prezydent wskazał, że w zasięgu oddziaływania projektowanej inwestycji nie wydano żadnych decyzji o warunkach zabudowy dla budynków mieszkalnych, które nie byłyby zrealizowane, oprócz decyzji dla budynku położonego przy ul. [...], na działce nr [...], którego wysokość określono na max. 8m.
Organ I instancji stwierdził, że nie występuje kumulacja promieniowania elektromagnetycznego, ponieważ w najbliższej okolicy brak jest innej stacji bazowej telefonii komórkowej. Zatem wyżej wymienione budynki mieszkalne znajdują się poza zasięgiem ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego.
W odniesieniu do przyszłej zabudowy mieszkaniowej, która może potencjalnie powstać w obszarze oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, organ zauważył, że zabudowa taka może zostać zlokalizowana w oparciu o indywidualne decyzje o warunkach zabudowy, ponieważ obszar ten nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji trudno przewidywać wysokość potencjalnych budynków, ponieważ zabudowa w tym terenie jest zróżnicowana. Maksymalna wysokość projektowanych budynków zależy od wielu czynników, w tym od wielkości frontu działki podlegającej analizie, a co za tym idzie wielkości obszaru analizowanego, co może zaważyć na tym jakie budynki bierze się pod uwagę przy sporządzaniu analizy. Budynki mieszkalne jednorodzinne posiadają wysokość max. 8m, natomiast budynek mieszkalny wielorodzinny, zlokalizowany przy ul. [...], posiada wysokość ok. 10 m.
Reasumując, Prezydent Miasta K. stwierdził, że projektowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 53 i 54 u.p.z.p. Odwołując się do treści art. 56 u.p.z.p. stwierdził, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, co ma miejsce w tym wypadku.
Odwołania od powyższej decyzji zostały wniesione przez M. Ś., M. M.-M. i D. M., J. M. i M. M., J. M..
M. Ś. w odwołaniu zarzucił decyzji organu I instancji naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bowiem nie można wykluczyć, że na działkach położonych w sąsiedztwie inwestycji powstaną w przyszłości budynki, w których nastąpi przekroczenie występowania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy 0,1 [...] Organ nie zbadał dokładnie kwestii występowania miejsc dostępnych dla ludności i potencjalnego negatywnego oddziaływania na przyszłą zabudowę.
M. M. i J. M. zarzucili, że obszar oddziaływania inwestycji na środowisko został ustalony wyłącznie w oparciu o dane przedstawione przez inwestora, bez uwzględnienia potrzeb interesu społecznego ani zasad ładu przestrzennego. Ponadto budowa masztu o wysokości 53 m będzie powodować szkodliwe promieniowanie, a nadto wpłynie negatywnie na wartość działki skarżącego nr [...].
M. M.- M. i D. M. zarzucili, że bezpodstawnie zostali pominięci jako strona w postępowaniu oraz, że organ I instancji nie wyjaśnił zgodności planowanej inwestycji z przepisami, w szczególności nie zbadał rzetelnie miejsc dostępnych dla ludności.
J. M. zarzuciła, że nie zbadana została wnikliwie przez organ kwestia natężenia pola elektromagnetycznego, w dokumentach złożonych przez inwestora nie wskazano wartości Sar. Rysunek techniczny masztu nie zawiera wymiaru średnicy planowanego obiektu, co też nie w pełni obrazuje wielkość inwestycji. Nie zbadano również kwestii miejsc dostępnych dla ludności. Inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie mieszkańców, którzy nie wyrażają zgody na posadowienie 53 m masztu w okolicy ich domów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie działając na odstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U.2018.570 t.j), art. 17 pkt. 1, 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...] [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Motywując rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem za pomocą którego są świadczone usługi telekomunikacyjne dostępne dla wszystkich zainteresowanych, stanowi realizację celu publicznego i podlega regulacjom zawartym w przepisach art. 53 i 56 u.p.z.p.
W przedmiotowej sprawie organ I instancji dokonał wszystkich stosownych uzgodnień, mianowicie pismami z dnia [...] sierpnia 2019 r. zwrócił się do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP, Wydziałem Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta K., Miejskim Zarządem Dróg i Komunikacji. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego pismem z dnia [...].09.2019 r. umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji. Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta K. pismem z dnia [...] września 2019 r. zaopiniował pozytywnie planowaną inwestycję. P. organy dokonały zaś milczącego uzgodnienia inwestycji.
W ocenie Kolegium w sprawie zasadnie organ I instancji stwierdził, że zostały spełnione wszystkie przesłanki w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej.
Ustosunkowując się natomiast do zarzutów odwołań SKO wskazało, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Kolegium wyjaśniło, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej. W sytuacji gdy wniosek o jej wydanie czyni zadość wymaganiom formalnym sformułowanym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. i jest zgodny z normami ustawy oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ obowiązany jest wydać decyzję pozytywną bez uprzedniej analizy zasadności takiej czy innej lokalizacji inwestycji (jej proponowanego przebiegu). O odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej nie mogą zadecydować ogólne względy celowości czy słuszności, a jedynie wyraźna sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami nakładającymi konkretne ograniczenia w sposobie zagospodarowania.
Nadto w odniesieniu do zarzutów obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich oraz ograniczenia prawa własności Kolegium wskazało, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora czy planowane zamierzenie Inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy, gdyż można to dopiero uczynić na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich - art. 63 ust. 2 u.p.z.p. Skoro więc żaden przepis ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależnia możliwości wydania decyzji lokalizacyjnej, od zgody właściciela nieruchomości, na której planowane jest umiejscowienie inwestycji, a tym bardziej właścicieli nieruchomości sąsiednich, to bez znaczenia zdaniem Kolegium jest okoliczność, iż odwołujący nie wyrażają zgody na inwestycję.
Kolegium uznało za niezasadne zarzuty odwołań dotyczące parametrów wieży i ustalenia miejsc dostępnych dla ludności. W tym zakresie organ wskazał, że planowana inwestycja obejmuje 6 anten o azymutach, 100°, 200° 330°. Na każdym azymucie inwestor planuje posadowienie dwóch anten o mocach 1379 W oraz 574 W, co oznacza, że moc pojedynczej anteny wynosi na każdym azymucie 1953 W, czyli ponad 1000 W a mniej niż 2000 W. Powołując się na z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 roku poz. 71, dalej rozporządzenie z 2010 r.), organ odwoławczy zauważył, że w odległości 70 m od środka elektrycznego na podanych azymutach (100°, 200° 330°) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.
Zdaniem Kolegium potencjalna zabudowa jaka mogłaby się pojawić w sąsiedztwie inwestycji, z uwagi na istniejący ład przestrzenny w obszarze analizowanym, swoją wysokością nie powinna przekroczyć ok. 12 m. Z akt sprawy wynika, że wiązki anten mają znajdować się minimalnie na wysokości 30,4 metrów, tak więc znajdować się będą poza zasięgiem miejsc dostępnych dla ludności.
Kolegium nie podzieliło również zarzutów dotyczących pola elektromagnetycznego jakie inwestycja będzie generować. Do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należą zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Planowana inwestycja emitować będzie częstotliwości anten: 800MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz i 2600 MHz czyli łącznie 8200 MHz, wobec czego nie przekraczają one progów wskazanych ww. przepisem.
Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO w P. wnieśli M. M. i J. M..
M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji. Podniósł, że wszelkie parametry inwestycji zostały ustalone w oparciu o informacje wskazane przez inwestora, a w sprawie należało powołać biegłego. Wskazał też, że niedokładnie zbadano kwestię miejsc dostępnych dla ludności. Ponadto maszt o wysokości 53 m naruszy ład przestrzenny i będzie powodować szkodliwe promieniowanie dla osób mieszkających w pobliżu. Skarżący podniósł także, że właściciele działki nr [...], pozostającej w obszarze inwestycji, zostali pozbawieniu czynnego udziały w postępowaniu.
J. M. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji poprzez odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium. Skarżąca podniosła następujące zarzuty: (1) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez niezachowanie zasady dobrego sąsiedztwa, wskazując, że żadna sąsiednia działka nie jest zabudowana w sposób w jaki planuje się zabudowę działki nr [...], (2) naruszenie art. 6 k.p.a. poprzez powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na przepisy rozporządzenia z 2010 r., choć przepisy te zostały uchylone na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i oraz niektórych innych ustaw (Dz. U, z 2015 roku, poz. 1936) i już nie obowiązują, (3) naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez brak weryfikacji wskazanych we wniosku parametrów urządzeń, które mają zostać zamontowane na maszcie telekomunikacyjnym i stacji bazowej, (4) naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak wskazania wszystkich podstaw prawnych wydanej decyzji i powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na uchylone przepisy prawa.
W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. sygn. II SA/Po [...] Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargę M. M. ze skargą J. M..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skarg nie narusza prawa materialnego i jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r., nr [...] [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] (stalowy maszt telekomunikacyjny o wysokości maksymalnej 53 m wraz z antenami rozsiewczymi oraz urządzeniami nadawczo-odbiorczymi i transmisyjnymi), na działce nr [...] przy ul. [...] w K..
Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się na tym, czy organy rozstrzygające należycie rozpatrzyły potencjalny wpływ planowanej inwestycji na najbliższe otoczenie i środowisko, w szczególności na znajdujące się w pobliżu terenu inwestycji działki [...] i [...], należące do skarżącego M. M. (wspólność z małżonką J. M. - k. 38, k. 36) oraz nr [...], której prawo własności przysługuje J. M. (k. 35). Zagadnienie to w swej istocie należałoby sprowadzić do oceny kwestii obowiązku uzyskania przez inwestora – spółkę P4 sp. z o.o. – decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanej na wstępie inwestycji celu publicznego.
Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organów oraz inwestora, że inwestycja o charakterystyce technicznej określonej w decyzji oraz wniosku inwestora, w tym w załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia" (k. 19-30 akt I instancji), na terenie wyznaczonym w załączniku graficznym – nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Rozpoczynając rozważania prawne w tym zakresie należy wyjaśnić, że ustalenie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020, poz. 283 ze zm.; dalej: "u.u.i.ś."), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (w tekście jako "rozporządzenie z 2010 r."). W tym miejscu odnieść się należy do zarzutu skargi J. M. co do zastosowania przez Kolegium do oceny przedsięwzięcia nieaktualnych przepisów. Wbrew zarzutom skargi Kolegium zasadnie dokonało kwalifikacji przedsięwzięcia na podstawie przepisów nieobowiązującego już rozporządzenia z 2010 r., czyniąc to zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 poz. 1839). Stosownie do wskazanego przepisu przejściowego do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1 b u.u.i.ś., stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. a więc należało je prowadzić z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia z 2010 r.
Z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia podstawę do ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowić mógł § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r.
Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 20 000 W
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Na potrzeby dalszej analizy należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że przez "oś wiązki głównej promieniowania anteny" należy rozumieć linię poprowadzoną wzdłuż kierunku wiązki głównej promieniowania anteny. Skoro bowiem w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się pojęciem osi wiązki, tym samym uznać należy, że w sposób jednoznaczny przesądził, iż chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą prostą linię, a nie obiekt przestrzenny. Z kolei "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny" jest to odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut (kierunek) i pochylenie tej osi (tilt), przy czym określenia odległości dokonuje się dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Wyjaśnienia również wymaga, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 poz. 1219 ze zm.; dalej: "u.p.o.ś."), przez "miejsca dostępne dla ludności" rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się przy tym pogląd, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów, w tym aktów prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 708/16, wyrok NSA 26 sierpnia 2021 r. sygn. II OSK 326/21 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zasadnie uznano, że równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczych anten (określana fachowo w skrócie EIRP- Equivalent Isotropical Radiated Power) wchodzących w skład planowanej stacji swoimi parametrami nie osiąga progów określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r.
Jak wynika z opisu technicznego planowanej inwestycji zawartego w kwalifikacji przedsięwzięcia (k. 19-30), będzie się ona składała ze stalowego masztu telekomunikacyjnego o wysokości max. 53 m wraz z szafami sterującymi oraz urządzeniami nadawczymi. Planowane jest zainstalowanie 6 anten:
1. 2 anten sektorowych typu AS_20_3 pracujących w paśmie 900 [...] [...], skierowanych na azymuty 100° i 330°, wys. zawieszenia 45 m n.p.m., pochylenie w zakresie od 0 do 12°, równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny 1379 W;
2. 1 anteny sektorowej typu AS_20_3 pracującej w paśmie 900 [...] [...], skierowanej na azymut 200°, wys. zawieszenia 50 m n.p.m., pochylenie w zakresie od 0 do 12°, równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny 1379 W;
3. 1 anteny sektorowej typu AS_20_3 pracującej w paśmie 800 [...], skierowanej na azymut 200°, wys. zawieszenia 50 m n.p.m., pochylenie w zakresie od 0 do 12°, równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny 575 W;
4. 2 anten sektorowych AS_20_3 pracujących w paśmie [...] Mhz, skierowanych na azymuty 100° i 330°, wys. zawieszenia 45 m n.p.m., pochylenie w zakresie od 0 do 12°, równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczej anteny 575 W;
W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że dla wymienionych jako ostatnie 2 anteny w decyzji organu I instancji (str. 2 decyzji, lit. e) omyłkowo wskazano, iż skierowane są na azymut 200°, podczas gdy z karty kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż są one skierowane na azymuty 100° i 330° (k. 27). Sąd uwzględnił to i opisał w pkt 4 prawidłowe azymuty. Zdaniem Sądu jest to oczywista omyłka pisarska, podlega ona sprostowaniu przez organy, nie miała ona wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż w uzasadnieniu decyzji odniesiono się do właściwych, zgodnych z wymienionymi w kwalifikacji przedsięwzięcia, azymutów anten.
Z uwagi na charakterystykę przedmiotowych anten zastosowanie w sprawie znajdować mogły przepisy § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c i d rozporządzenia z 2010 r. Zgodnie z tym rozporządzeniem EIRP 575 W mieści się w normie określonej w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c , która określa przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jeśli miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Z kolei przy EIRP 1379 W zastosowanie znajdzie norma określona w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d - przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jeśli miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.
Wobec tego kwalifikacja instalacji słusznie obrazuje zasięg osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w azymutach 100°, 200° i 330° dla odległości 40 m i 70 m od miejsca zawieszenia, przy maksymalnym pochyleniu elektrycznym wynoszącym 12° (zob. mapa k. 20 akt adm. organu I instancji).
Dla anten w sektorze 1, o azymucie 100°, w odległości max. 70 m, osie głównych wiązek promieniowania występują na wysokości min. 30,4 m nad poziomem terenu, natomiast na tej osi nie występują budynki mieszkalne, a jedynie budynek garażowy i usługowy (działki nr [...] i [...]) o wysokości odpowiednio 4m i 5 m.
Dla anten w sektorze 2, o azymucie 200°, w odległości max. 70 m, osie głównych wiązek promieniowania występują na wysokości min. 35,4 m nad poziomem terenu, natomiast na tej osi występują budynki mieszkalne zrealizowane w całości (działki nr [...] i [...]) i w budowie (działka nr [...]) o wysokościach max 8 m, budynek garażowy o wysokości [...] m (działka nr [...]) oraz budynek usługowy o wysokości [...] m (działka nr [...]).
Dla anten w sektorze 3, o azymucie 330°, w odległości max. 70 m, osie głównych wiązek promieniowania występują na wysokości min. 30,4 m od poziomem terenu, natomiast na tej osi nie występują budynki mieszkalne tylko stacja paliw - wiata o wys. 4 m (działka nr [...]).
Z powyższego wynika, że bez wątpienia miejsca dostępne dla ludzi nie znajdują się w osiach głównych promieniowania wiązek anten sektorowych. Ponadto organ I instancji przeanalizował kwestie przyszłej zabudowy, która może powstać na terenie w pobliżu stacji bazowej, zauważając że aktualnie nie obowiązuje dla tego terenu plan miejscowy, a decyzje o warunkach zabudowy nie zostały wydane. Potencjalna zabudowa, uwzględniająca ład przestrzenny na który wpływ ma m.in. wysokość budynków, zdaniem organów może wynosić maksymalnie 12 m, co oznacza, że znajdować się będzie poniżej osi głównych wiązek promieniowania.
Jednocześnie należy podkreślić, że nieprawidłowym było zsumowanie mocy anten mających działać na tych samych azymutach przez Kolegium (str. 4 decyzji Kolegium), jednak nawet wynik sumowania (łączna moc 1953 W) nie miał wpływu na rozstrzygnięcie. Wartość ta mieści się poniżej progu 2000 W, a więc nadal zastosowanie znajdowała norma § 3 ust. 1 lit. d rozporządzenia z 2010 r. (sprawdzenie obszaru w odległości do 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny).
Rozwijając wątek sumowania mocy poszczególnych anten sektorowych działających na jednym azymucie Sąd wskazuje, że nie podziela zasadności takiego stanowiska. Zdaniem Sądu wyłączenie zawarte w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. stanowi lex specialis w stosunku do reguły określonej z kolei w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, który wprowadza zasadę sumowania parametrów przedsięwzięcia nieosiągającego progów określonych w § 3 ust. 1 z parametrami innego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdujących się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Relacja lex specialis – lex generalis skutkuje wyłączeniem stosowania reguły ogólnej do przypadku objętego regułą szczególną.
Należy wyjaśnić, że w rozporządzeniu z [...] listopada 2010 r. prawodawca doprecyzował wcześniej obowiązujące przepisy rozporządzenia z [...] listopada 2004 r., które w tym zakresie wzbudzały wątpliwości i w § 2 ust. 1 pkt 7 in fine oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 in fine przesądził, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Powyższe przepisy nie budzą wątpliwości i wskazują, że prawodawca podkreślił możliwość wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny. Nie ma więc znaczenia czy danej antenie współtowarzyszą inne anteny. Każda ma bowiem swoją oś główną wiązki, a odległość miejsc dostępnych dla ludności bada się przy uwzględnieniu tylko jej mocy. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2021 r. sygn. II SA/Po 804/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Stwierdzić należało, że prawidłowo organ I instancji określił moc EIRP dla pojedynczych anten, jak również prawidłowo uznanał, że w zasięgu osi wiązek promieniowania, w każdym z 3 sektorów, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zdaniem Sądu inwestor przedstawił wszystkie wymagane dane dla oceny oddziaływania, założenia metodologiczne i wyliczenia (w formie tabelarycznej i graficznej - m.in. w formie mapy i rzutów projektowanego masztu), które były wystarczające dla przeprowadzenia kwalifikacji inwestycji jako mogącej znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wykluczenie takiej kwalifikacji i w konsekwencji wykluczenia konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Dodac trzeba, że wydanie decyzji poprzedzało uzyskanie wszystkich wymaganych prawem uzgodnień i opinii.
Zasadna była więc konstatacja organów obu instancji, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania inwestorowi decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Jak wskazuje się w orzecznictwie decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ administracyjny nie jest przy tym uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu. Z treści art. 56 u.p.z.p. wynika jasno, że jeśli w sprawie nie zostanie wskazany konkretny odrębny przepis prawa materialnego, z którym nie jest zgodna decyzja lokalizacyjna, to organy administracji nie mogą odmówić wydania takiej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r. sygn. II OSK 3398/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wskazać również trzeba, że podnoszona w toku postepowania kwestia pola elektromagnetycznego jakie inwestycja będzie generować, podlegać będzie badaniu dopiero na etapie postępowania w przedmiocie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie podlegała więc ocenie w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta K. odpowiadają prawu.
Odnosząc się do podniesionych przez M. M. zarzutów należy wskazać, że nie zasługują one na uwzględnienie. Chybiony okazał się zarzut o niepowołaniu biegłego na okoliczność ustalenia parametrów inwestycji. W sprawie organy bazowały na załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia" opracowanej przez osobę, która musi legitymować się odpowiednimi uprawnieniami zawodowymi. Osoby sporządzające tego rodzaju opracowania ponoszą odpowiedzialność za ich prawidłowość. W niniejszej sprawie był to mgr inż. R. W.. Skuteczność zarzutu braku powołania biegłego (aby mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji), musi opierać się na wskazaniu konkretnych błędów w dokumentacji, których to błędów nie da się zweryfikować bez zasięgnięcia opinii biegłego. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Niezasadny okazał się zarzut niezbadania kwestii miejsc dostępnych dla ludności – okoliczność powyższa była przedmiotem analizy i rozważań organów obu instancji. Kwestia naruszenia ładu przestrzennego i tzw. zasady dobrego sąsiedztwa (zarzut wspólny ze skargą J. M.) również nie mógł odnieść zamierzonego skutku, bowiem postępowanie dotyczyło lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdzie nie bada się przesłanek właściwych dla postępowania o ustalenie warunków zabudowy (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.). Skarżący M. M. nie ma też interesu prawnego aby występować z zarzutami w imieniu właścicieli działki [...]. Zarzuty dotyczące powodowania szkodliwego promieniowania przez inwestycję Sąd uznał za gołosłowną polemikę z dokumentacją przedłożoną przez inwestora i materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy.
Przechodząc do zarzutów skargi J. M. wskazać trzeba, że Sąd nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Prawidłowo zastosowano przepisy rozporządzenia z 2010 r. o czym mowa była powyżej, jak i w zaskarżonej decyzji wskazano wszystkie podstawy prawne. Nie zostały również naruszone przepisy postępowania art. 7 i 8 k.p.a., bowiem organ administracji nie dokonuje własnych ustaleń parametrów urządzeń, a ocenia czy te wskazane we wniosku inwestora, w oparciu o dane z kwalifikacji przedsięwzięcia, mogą być zrealizowane na danym terenie. Kwestia wyboru konkretnej anteny, która może być zamontowana na maszcie telekomunikacyjnym jest przedmiotem badania przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skarg.
Niniejsza sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia [...] listopada 2020 r., wydanego w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.