II SA/Po 842/05

II SA/Po 842/05 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-03-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Drzazga
Edyta Podrazik /sprawozdawca/
Jolanta Szaniecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Sygn. powiązane
II OSK 1272/06 - Wyrok NSA z 2007-01-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant sekr. sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. przy udziale sprawy ze skarg 1) M.F., 2) K. K., 3) M. i L. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy M. z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących M. F. kwotę 500 zł (piećset złotych), K.K. kwotę 500 zł (piećset złotych), M. i L. T. kwotę 500 zł (piećset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/B. Drzazga /-/ J. Szaniecka /-/ E. Podrazik
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].03.2005 r. Burmistrz Gminy M. , w oparciu o art. 50 ust. 1 i następne ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z 2003 r.), ustalił dla inwestora Polskie Sieci Elektroenergetyczne SA w W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie wielotorowej dwunapięciowej linii elektroenergetycznej 2x220 kV+2x400 kV P. – K. obejmującej połączenie na napięciu 400 kV istniejących stacji elektroenergetycznych P. i O . oraz modernizację połączeń na napięciu 220 kV stacji P. ze stacją P.. na działkach o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], położonych w D. .
W uzasadnieniu organ wskazał, iż planowana inwestycja stanowi jeden z etapów zamierzenia, które ma połączyć Wielkopolskę z elektrowniami na Górnym Śląsku oraz Elektrownią B.. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami tego typu inwestycja zaliczana jest do celów publicznych. Wniosek inwestor złożył w dniu [...].01.2004 r., początkowo nowa linia miała w całości przebiegać po trasie funkcjonującej obecnie linii elektroenergetycznej 220 kV, jednak po protestach mieszkańców inwestor w dniu [...].10.2004 r. zmodyfikował wniosek i zmienił planowany przebieg linii od słupa [...] do słupa [...]. Planowana inwestycja zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.09.2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179 poz. 1490), a także z § 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573) zaliczana jest do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu jest obowiązkowe. Wojewoda postanowieniem z dnia [...].11.2004 r. uzgodnił planowaną inwestycję w zakresie ochrony środowiska. Państwowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...].02.2005 r. także uzgodnił pozytywnie wniosek bez zastrzeżeń. Planowana inwestycja jest zgodna z przepisami szczególnymi oraz uzyskała wymagane prawem uzgodnienia.
Postanowieniem z dnia [...].04.2005 r. Burmistrz Gminy M. sprostował oczywiste omyłki pisarskie w opisanej wyżej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Odwołanie od opisanej wyżej decyzji Burmistrza Gminy M. złożyli uczestnicy K.K., M. F., M. i L. T. podnosząc, iż postępowanie winno się toczyć w oparciu o przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na treść art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem od 2001 r. toczy się procedura w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywały wydawania decyzji lokalizacyjnych, postępowanie zostało wszczęte w dniu 20.01.2004 r., tj w momencie gdy obowiązywał jeszcze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co było sprzeczne z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, cała koncepcja poprowadzenia linii elektroenergetycznej najwyższych napięć oraz zmieniony tor linii są sprzeczne ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. z 1998 r., naruszono przepis art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez rozdrobnienie linii energetycznej na kilka odcinków, dokonano istotnej zmiany przebiegu linii na podstawie zmienionego wniosku inwestora bez wszczęcia odrębnego postępowania, obowiązkowe postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie zostało zakończone, pozostały nierozpoznane jeszcze zażalenia do Głównego Inspektora Sanitarnego i Ministra Środowiska, niewłaściwie określono ochronę interesów osób trzecich, brak jest omówienia mogących występować uciążliwości i ograniczeń możliwości przyszłego wykorzystania terenów, nie przeprowadzono analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu, nie odniesiono się do przepisu art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Decyzją z dnia [...].06.2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu odwołania uczestników K.K., M. F., M. i L. T., utrzymało w mocy opisaną decyzję Burmistrza Gminy M..
W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył zarzuty odwołania i ustosunkowując się do nich stwierdził, iż w dniu złożenia wniosku przez inwestora nie obowiązywały już na terenie całego kraju miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 01.01.1995 r., rada gminy ma wyłączne kompetencje do przeprowadzenia procedury uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego, może także tę procedurę zawiesić lub przerwać, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego i wiąże organy gminy tylko przy sporządzaniu planów miejscowych, przepisy prawa nie zakazują inwestorowi składania odrębnych wniosków dla poszczególnych odcinków inwestycji liniowej, inwestor ma zawsze prawo do zmiany wniosku i w takim przypadku postępowanie toczy się dalej, nie ma podstaw do wszczynania nowego postępowania, skarżący nie poparli swojego zarzutu niewłaściwego określenia ochrony osób trzecich i nie przeprowadzenia analizy funkcji i cech zagospodarowania żadnym uzasadnieniem, w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zawiera się omówienia skutków przewidzianych w art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Od powyższej decyzji skargi w jednym piśmie złożyli K.K., M. F., M. i L. T., domagając się stwierdzenia nieważności decyzji.
Skarżący zasadniczo powtórzyli zarzuty sformułowane w odwołaniu do SKO podnosząc, iż postępowanie winno się toczyć w oparciu o przepisy ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na treść art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i fakt, że od 2001 r. toczy się procedura w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie zostało wszczęte w dniu 20.01.2004 r., tj w momencie gdy obowiązywał jeszcze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, naruszono przepis art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez rozdrobnienie linii energetycznej na kilka odcinków, inwestycja nie jest zgodna ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego. Dodatkowo podnieśli, iż do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postępowanie w przedmiocie decyzji lokalizacyjnej winno być zawieszone (art. 45 ust. 1 ustawy z 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym), w dacie orzekania przez organy brak było prawomocnych postanowień uzgadniających przedsięwzięcie w zakresie ochrony środowiska, Minister Środowiska w dniu 19.04.2005 r. uchylił uzgadniające postanowienie Wojewody , a w dniu 06.06.2005 r. Główny Inspektor Sanitarny uchylił postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego , w przypadku gdy inwestycja wykracza poza obszar jednej gminy decyzja lokalizacyjna winna być wydana przez organ, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu realizacji inwestycji.
Skargi poszczególnych skarżących zostały zarejestrowane odrębnie pod numerami II SA/Po 842/05, II SA/Po 843/05, II SA/Po 844/05, a następnie połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą II SA/Po 842/05.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargi podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargi okazały się zasadne.
Planowana inwestycja objęta zaskarżoną decyzją polega na budowie na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], położonych we wsi D., jednego z odcinków wielotorowej dwunapięciowej linii elektroenergetycznej 2x220 kV+2x400 kV P. – K., od słupa [...] do słupa [...]. Całe przedsięwzięcie powiązane technologicznie obejmuje budowę wielotorowej dwunapięciowej linii elektroenergetycznej i połączenie na napięciu 400 kV istniejących stacji elektroenergetycznych P. i O. oraz modernizację połączeń na napięciu 220 kV stacji P. ze stacją P. .Długość linii P.– K. wynosi ponad 30 km, planowana linia przebiegać będzie przez tereny trzech gmin: M., K. i K..
Inwestycja objęta zaskarżoną decyzją była przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko wymienionym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.09.2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179 poz. 1490 z 2002 r.) i wymagała sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Rozporządzenie to w toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie zostało uchylone z dniem 08.12.2004 r. przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 z 2004 r.).
Również jednak w świetle przepisu § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w związku z art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 z 2001 r.) przedmiotową inwestycję we wsi D. zakwalifikować należy jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko jest obowiązkowe.
Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest decyzją wymienioną w art. 46 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), decyzję taką wydaje się po uzgodnieniu m.in. z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym (art. 48 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 57 ust. 1 ustawy).
W przedmiotowej sprawie w dacie wydawania zarówno decyzji organu I instancji jak i zaskarżonej decyzji SKO brak było ostatecznego postanowienia uzgadniającego wydanego przez właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].07.2004 r. uzgadniające pozytywnie przedmiotową inwestycję zostało w dniu 03.11.2004 r. uchylone przez Głównego Inspektora Sanitarnego i postępowanie w tym zakresie zostało umorzone.
Następnie po częściowej zmianie przez inwestora wniosku, (co miało miejsce w dniu [...].10.2004 r.), Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...].02.2005 r. uzgodnił pozytywnie planowaną inwestycję we wsi D.. Postanowienie to zostało jednak zaskarżone w toku instancji.
W dniu [...].06.2005 r. Główny Inspektor Sanitarny uchylił postanowienie uzgadniające z dnia [...].02.2005 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Tak więc w przedmiotowej sprawie decyzja Burmistrza Gminy M. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz zaskarżona decyzja SKO wydane zostały bez uzyskania uzgodnień wymaganych przepisami ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Pozostałe zarzuty skarg okazały się nietrafne. Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika inwestora złożonego na rozprawie w gminach K. i K., przez których tereny przebiegać ma pozostała część przebudowywanej linii elektroenergetycznej obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. W takiej sytuacji bezprzedmiotowe jest występowanie o wydanie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego na część przebiegu linii na terenach tych gmin. Inwestor złożył wniosek w niniejszej sprawie w dniu [...].01.2004 r., do wniosku tego należy więc stosować przepisy ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie jak twierdzą skarżący ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, która utraciła moc obowiązującą z dniem 31.12.2003 r. Przepis art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy wyłącznie rozpoczętej procedury uchwalenia lub zmiany planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 58 ust. 1 wymienionej powyżej ustawy organy administracji w istocie mogły zawiesić postępowanie w przedmiotowej sprawie w związku z toczącą się procedurą uchwalenia zmiany planu miejscowego. Jednakże okres zawieszenia nie mógłby być dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. mógłby trwać do 16.01.2005 r., po tej dacie organy orzekające w tej sprawie miałyby obowiązek podjęcia i dalszego prowadzenia postępowania. Ewentualne naruszenie przez organy przepisu art.58 ust. 1 ustawy w niniejszej sprawie nie mogło więc mieć wpływu na wynik sprawy. Natomiast zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie są przepisami prawa miejscowego i nie wiążą organów wydających decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, chociaż organy te winny rozważyć ich treść.
Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 46, art. 48, art. 57 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów koniecznym było uchylenie decyzji organów I i II instancji. Ponownie rozpoznając sprawę należy przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem wymagań ustawy Prawo o ochronie środowiska.
Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uwzględnić skargi i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy M.. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ E. Podrazik /-/ J. Szaniecka /-/B. Drzazga