II SA/Po 841/05

II SA/Po 841/05 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-03-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Drzazga
Małgorzata Górecka /sprawozdawca/
Stanisław Małek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Sygn. powiązane
II OSK 1326/06 - Postanowienie NSA z 2007-01-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Protokolant st. sekr.sąd. Henryka Pawlak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 marca 2006r. przy udziale sprawy ze skarg 1/ M.F., 2/ K.K. 3/ M. i L.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy M. z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz każdego ze skarżących po 500,-(pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/M. Górecka /-/St. Małek /-/B. Drzazga
Uzasadnienie
Skarżący – M. F., K. K., M. i L. T. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].06.2005r. o numerze: [...], którą organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną przez w/ wymienionych decyzję Burmistrza Gminy M. z dnia [...].03.2005r. o numerze: [...].
Powyższą decyzją z dnia [...].03.2005r. Burmistrz Gminy M. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wielotorowej dwunapięciowej linii elektroenergetycznej 2x220 kV + 2x 400 kV [...] obejmującej połączenie na napięciu 400 kV istniejących stacji elektroenergetycznych P. i O. oraz modernizację połączeń na napięciu 220 kV stacji P. ze stacją P. na działkach o numerach ewid. [...];[...],[...];[...];[...];[...] położonych w D.
Decyzja ta została wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku inwestora Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. z siedzibą w W. z dnia [...].01.2004r. obejmującego odcinek linii od słupa [...] do słupa [...] w pasie o szerokości 56m, t.j. po 28 m w obie strony od osi linii i obejmującego wskazane w treści tego wniosku działki.
Inwestor w tym samym dniu złożył dwa kolejne wnioski o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego j.w. obejmujące kolejne odcinki linii i dalsze działki, które także zostały rozpoznane przez Burmistrza Gminy M. odrębnymi decyzjami wydanymi także w dniu [...].03.2005r. ustalającymi lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem inwestora, które to decyzje w wyniku odwołania skarżących zostały przez organ odwoławczy utrzymane w mocy i na które to decyzje skarżący również wnieśli skargę rozpoznawaną w dwóch odrębnych postępowaniach sądowoadministarcyjnych.
Skarżący są właścicielami działek o numerach ewid. objętych trzema skarżonymi decyzjami.
W niniejszej sprawie skarżący M. F. jest właścicielem działki nr [...] i [...].
Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, iż planowana inwestycja zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 17 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603, ze zm) zaliczana jest do inwestycji celów publicznych. Celem bowiem tej inwestycji jest zwiększenie pewności zasilania, zapewnienia możliwości dostarczenia większych ilości energii elektrycznej i ograniczenia strat w przesyle energii. Stanowi ona jeden z etapów inwestycji, której zamierzeniem jest połączenie [...] z elektrowniami zlokalizowanymi na [...] oraz Elektrownią [...]. Przedmiotowa inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko jest obowiązkowe. Organ I instancji stwierdził, iż po zapoznaniu się z raportem o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko, Wojewoda W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2004r. uzgodnił planowaną inwestycję w zakresie ochrony środowiska jak również państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. po zapoznaniu się z wnioskiem inwestora i raportem postanowieniem z dnia [...].02.2005r. wniosek uzgodnił pozytywnie.
W decyzji Burmistrz Gminy M. stwierdził, że ustalenie inwestycji jedynie dla działek wskazanych w jej treści wynikło stąd, że dla działek o numerach: [...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w D. zostały uchwalone miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego ("Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – wieś D. – rejon ul. [...]" – zatwierdzony uchwałą nr VI/64/99 Rady Miejskiej w M. z dnia [...] stycznia 1999r., "Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej w rejonie ul. [...] w D. obejmująca działki o numerach ewid. [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]" zatw. Uchwałą nr XXXII/269/2000 Rady Miejskiej w M. z dnia [...] września 2000r. oraz "Miejski plan zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej we wsi D., rejon ul. [...], obejmującej części działki o numerze ewid. [...]" zatw. Uchwałą nr XXXVII/320/01 Rady Miejskiej w M. z dnia [...] lutego 2001r.), a także wobec tego, iż inwestor wobec protestów mieszkańców odsunął planowaną inwestycję o ok. 200 m od osiedla budowy mieszkaniowej w rejonie ul. [...], [...] i [...] w D. – postępowanie administracyjne co do tych działek decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. zostało umorzone.
Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...].03.2005r. wnieśli skarżący.
Skarżonej decyzji zarzucali:
- naruszenie procedury dotyczącej prac planistycznych, poprzez niezastosowanie się do regulacji prawnej zawartej w art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 809, poz. 717) wobec tego, że w obrocie prawnym pozostała uchwała z dnia [...] stycznia 2001r. Rady Miejskiej w M. o przystąpieniu do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego,
- naruszenie przepisu art. 50 ust. 1 ustawy w/ powołanej,
- przeprowadzenie zmiany toru linii odmiennie niż w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M., przyjętego uchwałą nr XLVIII 365/98 Rady Miejskiej w M. (§ 3 pkt 1 ), który to akt jest obowiązujący dla Burmistrza Gminy M.,
- naruszenie przepisu art. 51 ust. 3 w/ powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bowiem dla całej inwestycji winna być wydana jedna decyzja wydana przez organ, na którego terenie znajdować się ma najdłuższy odcinek planowanej inwestycji,
- dokonanie istotnej zmiany projektowanej inwestycji na podstawie zmienionego wniosku inwestora bez wszczęcia odrębnego postępowania,
- zawarcie przez Burmistrza Gminy M. z inwestorem umów o przekazaniu na rzecz gminy M. kwoty [...] zł po wydaniu decyzji lokalizacyjnej – co stoi w sprzeczności z treścią art. 52 ust. 3 powołanej wyżej ustawy,
- niewłaściwe określenie ochrony interesu osób trzecich wobec braku omówienia mogących występować w przyszłości uciążliwości, w tym także wpływających na ograniczenie możliwości przyszłego wykorzystania terenów po kątem rozwoju funkcji mieszkaniowej gminy,
- brak przeprowadzenia analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu,
- brak omówienia skutków przewidzianych w art. 36 powoływanej wcześniej ustawy, jakie wywoła decyzja.
Rozpatrując odwołanie, organ II instancji utrzymał w mocy skarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdził, iż żaden z podnoszonych przez skarżących zarzutów nie mógł być uwzględniony.
Organ odwoławczy podał, iż organ gminy ma wyłączność co do procedury uchwalania nowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i zmiany starego i to – zdaniem tego organu – przekłada się też na możliwość zawieszenia lub przerwania procedury planistycznej. Według organu II instancji w Polsce w dniu 20.01.2004r. nie obowiązywał żaden plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed dniem 1.01.1995r. Co do zarzutu sprzeczności omawianej inwestycji ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. – organ ten podał, że jest to dokument wiążący organy gminy jedynie przy sporządzaniu planów miejscowych, co wynika z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nadto organ II instancji wskazał, że żaden przepis prawny nie zakazuje inwestorowi składania odrębnych wniosków dla poszczególnych odcinków inwestycji liniowej. W kwestii dotyczącej zmiany wniosku inwestora, organ stwierdził, iż zmiana wniosku nie wiąże się z odrębnym wszczęciem postępowania. Według organu II instancji zawieranie z inwestorem przez gminę jakichkolwiek umów nie ma żadnego znaczenia dla oceny poprawności postępowania dotyczącego lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Co do zarzutu skarżących dotyczącego omówienia skutków wydania skarżonych decyzji – organ wskazał na brak przepisu prawa nakładającego na organ obowiązek zawarcia w decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego omówienia skutków, o których mowa w art. 36 ustawy z 27.03.2003r.
Organ do pozostałych zarzutów skarżących powołując się na art. 53 ust. 6 w/w ustawy wskazał, iż skarżący nie poparli zarzutów dowodami je uzasadniającymi jak i uzasadnieniem.
W skardze wniesionej na powyższą decyzję organu II instancji z dnia [...].06.2005r. nr [...], skarżący żądali stwierdzenia jej nieważności jak i nieważności poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy M. z dnia [...].03.2002r. nr [...] i zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania.
Skarżący zarzucili skarżonym decyzjom:
- naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – art. 85 i 51 ust. 3, poprzez zastosowanie przez organ administracji procedury wydania decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego według nowych przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. zamiast przepisów dotychczasowych i zamiast kontynuować zmianę planu miejscowego na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym została wydana decyzja lokalizacyjna
- naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym – art. 2 ust. 2 w zw. z art. 13 i 45 ust. 1, bowiem Burmistrz Gminy M. nie miał kompetencji do podejmowania przedmiotowych decyzji lokalizacyjnych lecz miał obowiązek zawiesić postępowanie do czasu uchwalenia obligatoryjnego planu gdyż przedmiotowa inwestycja znajduje się w programach wojewódzkich, o których mowa w art. 54 "d" ustawy z dnia 7 lipca 1994r.,
- naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska – art. 40 ust. 2, 44 i 48 ust. 2. bowiem postanowieniem z dnia [...].04.2005r. ([...]) Minister Środowiska uchylił postanowienie Wojewody W. z dnia [...].11.2004r. i umorzył postępowanie organu I instancji a także postanowieniem z dnia [...].06.2005r. ([...]) Główny Inspektor Sanitarny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. – co powoduje, że przedmiotowa inwestycja nie uzyskała wymagane prawem uzgodnienia.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżących kosztami postępowania powtarzając argumentację zawartą w skarżonych decyzjach.
Uczestnik postępowania: inwestor reprezentowany przez adwokata J.K. wniósł o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu pisma procesowego będącego ustosunkowaniem się do skargi, uczestnik postępowania wskazał, iż zarzuty skarżących są bezzasadne.
Według uczestnika postępowania w dacie złożenia wniosków przez inwestora na terenach objętych planowaną inwestycją nie obowiązywał żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego bowiem wcześniejszy został uchwalony w dniu [...] grudnia 1991r. i wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2004r. nie doszło do jego zmiany. Zatem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 87 u.p.z.p. z dniem 1.01.2004r. utracił moc obowiązującą. Z kolei zmiana miejscowego planu nie została zakończona i ponieważ na podstawie obowiązujących przepisów co do zasady brak jest obowiązku podejmowania procedury planistycznej, rada gminy może ale nie musi uchwalić planu zagospodarowania przestrzennego a tym bardziej jego zmiany. Zdaniem uczestnika postępowania dla obszaru objętego inwestycją celu publicznego brak jest obowiązku obligatoryjnego sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji brak jest obowiązku kontynuowania zmiany miejscowego planu w trybie ustawy z 1994r.
Tak więc ponieważ nie obowiązuje żaden miejscowy plan dla terenu objętego przedmiotową inwestycją toteż na podstawie art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego może być zlokalizowana wyłącznie w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Co do zarzutu zmiany wniosku – uczestnik postępowania podał, iż zostały poczynione wszelkie uzgodnienia w szczególności w zakresie ochrony środowiska i w tym względzie odwołał się do postanowienia Wojewody W. z dnia [...].05.2004r.
Zdaniem uczestnika postępowania wszelkie uzgodnienia wymagane w niniejszym postępowaniu pozostają w pełni aktualne i wystarczające dla zmienionej lokalizacji inwestycji gdyż pomimo jej zmiany dotyczącej przesunięcia o niecałe 200 m od pierwotnej lokalizacji, inwestycja ma być zlokalizowana na tych samych działkach i na terenie o tych samych uwarunkowaniach i charakterystyce. Okoliczność tę- w ocenie uczestnika postępowania- potwierdza stanowisko Ministra Środowiska wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...].04.2005r., na które powołują się skarżący.
Z ostrożności, uczestnik postępowania zwrócił uwagę na to, iż nawet gdyby przyjąć za właściwe stanowisko skarżących o braku uzgodnień dla przedmiotowej inwestycji – to i tak ten brak nie powoduje nieważności postępowania a co najwyżej może uzasadniać wznowienie postępowania. Co do zarzutu naruszenia art. 51 ust. 3 u.p.z.p. – uczestnik postępowania stwierdził, iż w omawianej sprawie nie zachodzi taka sytuacja, w której można by twierdzić, iż naruszenie tego przepisu mogło nastąpić bowiem przedmiotowa inwestycja nie wykracza poza obszar gminy. Także uczestnik postępowania nie zgodził się z zarzutem rzekomego braku zgodności skarżonych decyzji ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy M. bowiem skarżone decyzje przewidują przebieg linii elektroenergetycznej na tych samych działkach, które pod ten cel przewidziane zostały w obowiązującym studium uchwalonym w dniu [...].06.1998r.
Wszystko to – w ocenie uczestnika postępowania – oznacza, iż wskazane przez skarżących uchybienia nie mają miejsca i skarga nie może zostać uwzględniona.
O oddalenie skargi wniósł także Burmistrz Gminy M.
W piśmie procesowym z dnia [...].02.2006r. wykazywał, że w przypadku przedmiotowej inwestycji nie występowała obligatoryjność sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynikającej z ustawy z dnia 7 lipca 1994r, o zagospodarowaniu przestrzennym zaś biorąc pod uwagę datę wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji celu publicznego, w omawianej sprawie zastosowanie znajdowały przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tak więc nie było – zdaniem organu I instancji – przesłanek do zawieszenia postępowania. Nadto odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczących ustaleń Studium, wskazał, iż brak jest w obowiązującej ustawie przepisów, które nakładałyby na burmistrza obowiązek ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego na jego podstawie, szczególnie w sytuacji gdy Studium uchwalane jest przez inny organ i nie jest ono aktem prawa miejscowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargi zasługiwały na ich uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty zgłoszone przez skarżących okazały się zasadne.
Otóż zarzut nie stosowania przez organ administracji przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie jest zasadny. Rację mają uczestnik postępowania i organ administracji, że w dacie złożenia przez inwestora wniosku ([...].01.2004r.) nie było dla terenów objętych decyzją organu I instancji z dnia [...].03.2005r. planu miejscowego a jedynie w obrocie prawnym istniała uchwała Rady Gminy M. z [...].01.2001r. o przystąpieniu do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która to zmiana nie została uchwalona bowiem WSA wyrokiem z dnia 21 stycznia 2004r. (sygn. Akt II SA/Po 2088/03) stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w M. z dnia [...].06.2003r. podjętej w przedmiocie zmiany miejscowego planu.
Przepis art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), na który powołują się skarżący nie ma zastosowania w omawianej sprawie. Ustęp 2 tego przepisu ma zastosowanie w sprawach dotyczących procedury uchwalania planu miejscowego jak i jego zmiany, zaś w omawianej sprawie chodzi o rozpoznanie wniosku inwestora przez organ administracji w sytuacji, gdy na danym terenie objętym przedmiotowym wnioskiem nie było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wniosek został złożony po dniu wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 27.03.2003r. , a więc po dniu 11.07.2003r. W takiej sytuacji słusznie organ administracji wszczął postępowanie administracyjne wywołane przedmiotowym wnioskiem inwestora opierając się na przepisach nowej ustawy z 2003r.
Także zasadnym nie był zarzut, iż inwestor winien wystąpić z jednym wnioskiem dotyczącym całej inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy a nie, tak jak to uczynił, dzielić przedmiotową inwestycję na odcinki i ubiegać się dla każdego z osobna o ustalenie warunków przez organy administracji poszczególnych gmin. W tym wypadku bowiem dla danego terenu objętego wnioskiem inwestora z dnia [...].01.2004r. nie było miejscowego planu, zaś na innych terenach gmin, przez które miała przebiegać cała inwestycja obowiązywały miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Tak więc w tym wypadku przepis art. 51 ust. 3, na który powoływali się skarżący nie miał zastosowania.
Także Sąd nie podzielił zarzutu skarżących upatrywanego w naruszeniu przez organ administracji przepisu art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bowiem powołane przez skarżących umowy jako dowód naruszenia omawianego przepisu prawa, nie świadczą o tym, aby organ administracji uzależniał wydanie skarżonej decyzji od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Sąd w tym miejscu zauważa, iż co najwyżej – o ile taka sytuacja miałaby miejsce – to inwestor mógłby ewentualnie powołać się na wskazane w tym przepisie okoliczności.
Wychodząc więc z założenia, iż w omawianej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to zgodnie z jej art. 53 w sprawie wydania decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagane jest dochowanie przez organ administracji procedur określonych w tym przepisie, w tym wymagane są uzgodnienia, o których mowa w ust. 4 art. 53.
W omawianej sprawie organ administracji wystąpił m. in. o uzgodnienie przedmiotowej inwestycji, jako inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko do Wojewody W. (o uzgodnienie w zakresie ochrony środowiska) i do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska z dnia 27.04.2001r. (Dz. U. Nr 62, poz. 627, ze zm. – art. 46 ust. 4 pkt 1,w zw. z art. 48 ust. 2 i art. 57 ust. 1 tej ustawy).
Organ administracji I instancji w skarżonej decyzji, w jej uzasadnieniu powołuje się na dokonane uzgodnienia z w/w organami: na postanowienie Wojewody W. z dnia [...].11.2004r. i postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...].02.2005r.
Tymczasem należy stwierdzić, że postanowienie Wojewody W. z dnia [...].11.2004r. zostało w wyniku odwołania skarżących uchylone w całości i postępowanie organu I instancji zostało umorzone – postanowieniem Ministra Środowiska z dnia [...].04.2005r i z informacji uzyskanej przez Sąd w sekretariacie WSA w Warszawie nie wynika, aby wniesiono na to ostatnie orzeczenie skargę do Sądu (k. 144 akt sądowych).
Jednak należy wskazać, iż w omawianej sprawie Wojewoda W. dla przedmiotowej inwestycji, której dotyczy skarżona w tym postępowaniu decyzja nr [...] wydał wcześniej postanowienie w zakresie ochrony środowiska z dnia [...].05.2004r. znak [...], którym uzgodnił pozytywnie decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia objętego skarżoną decyzją (strona 254 akt administracyjnych), które następnie zostało utrzymana w mocy postanowieniem Ministra Środowiska z dnia [...].08.2004r znak [...] i z akt administracyjnych nie wynika aby to postanowienie z dnia [...].08.2004r. zostało zaskarżone, także strony postępowania nie potrafiły wskazać czy owo postanowienie było zaskarżone.
Zatem należy uznać, iż dla przedmiotowej inwestycji objętej skażoną w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzją, uzgodnienie w zakresie ochrony środowiska poczynione przez Wojewodę W. postanowieniem z dnia [...].05.2004r. jest prawomocne.
W tym miejscu należy dodać, iż kolejne uzgodnienie – dotyczy postanowienia Wojewody W. z dnia [...].11.2004r. – było wynikiem zmiany wniosku inwestora w przedmiocie przesunięcia planowanej inwestycji o ok. 200 m. od osiedla mieszkaniowego (wniosek z dnia [...].10.2004r., strona 411 akt administracyjnych) jednak ta zmiana przebiegała tymi samymi działkami – co jest okolicznością bezsporną. Należy wskazać i na to, że postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...].04.2005r. uchylające postanowienie Wojewody W. z dnia [...].11.2004r. stwierdza, że czyni to z tych względów, iż wydano drugą decyzję w tym samym przedmiocie, którego dotyczy już prawomocne orzeczenie z dnia [...].08.2004r. Tak więc owe postanowienie z dnia [...].04.2005r. nie rozpoznaje merytorycznie uzgodnienia lecz odwołuje się do względów natury formalnej.
Niemniej Sąd stwierdza, że jednak brak jest uzgodnienia z organem sanitarnym.
W sprawie bowiem Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...].07.2004r. postanowienie nr [...] (strona 297 akt administracyjnych) w przedmiocie pozytywnego uzgodnienia inwestycji objętej skarżoną decyzją w tym postępowaniu i postanowieniem z dnia [...].11.2004r. nr [...] Główny Inspektor Sanitarny uchylił to postanowienie i umorzył postępowanie pierwszej instancji stwierdzając, iż przedmiotowa inwestycja nie podlegała uzgodnieniu z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej (s. 485i 484 akt adm.).
Tak więc wobec tego należy stwierdzić, iż wskutek uchylenia postanowienia z dnia [...].07.2004r. takiego uzgodnienia z organem sanitarnym nie było.
Kolejne bowiem postanowienie P.W.I.S. z dnia [...].02.2005r. dotyczące pozytywnego uzgodnienia całej inwestycji (objętej trzema wnioskami inwestora rozpatrzonymi następnie trzema decyzjami organu I instancji, od których skarżący wnieśli odwołania a następnie skargi na utrzymujące w mocy te orzeczenia decyzje organu odwoławczego, które to skargi były następnie przedmiotem rozpoznania przez Sąd w odrębnych postępowaniach sądowoadministracyjnych), w tym i jej części objętej niniejszym postępowaniem, także zostało uchylone postanowieniem Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].06.2005r. nr [...].
Obecnie w wyniku ustaleń Sądu – pismo Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...].03.2006r., k. 143 akt sądowych – do czasu zamknięcia niniejszej sprawy, nadal brak było pozytywnego ustalenia przedmiotowej inwestycji przez organ sanitarny.
Tak więc należy stwierdzić, że w dacie orzekania przez organy obydwu instancji w istocie nie było uzgodnienia sanitarnego – co powoduje, iż rację mają skarżący, że wydając decyzję lokalizacyjną dla inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponad lokalnym i wymagającej ze względu na rodzaj przedsięwzięcia określonych przepisami prawa uzgodnień, tych uzgodnień nie było.
Ponieważ organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji oparł się na ustaleniach dokonanych przez organ I instancji, zaś ten powołał się w swojej decyzji na podane tam ściśle uzgodnienia, które w istocie zostały uchylone- jak podano w niniejszym uzasadnieniu- toteż należało uchylić zarówno skarżoną decyzję organu odwoławczego jak i poprzedzającą ją decyzję wydaną przez organ I instancji w dniu [...].03.2005r.
Rozpatrując sprawę ponownie organ administracji winien uwzględnić uwagi podane w niniejszym uzasadnieniu i wydając decyzję winien oprzeć się na pozytywnych prawomocnych uzgodnieniach przewidzianych obowiązującymi w dacie wydania decyzji przepisami prawa.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt "a", art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
/-/M. Górecka /-/St. Małek /-/B. Drzazga
kk