II SA/Po 835/03

II SA/Po 835/03 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2005-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Koś /przewodniczący/
Maria Kwiecińska /sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6121 Klasyfikacja gruntów
Sygn. powiązane
I OSK 766/06 - Wyrok NSA z 2007-04-12
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Maria Kwiecińska ( spr.) Protokolant : st.sekr.sąd. Teresa Matuszewska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2005r. sprawy ze skargi P. J., J. J. i E. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dot. wprowadzenia zmiany w klasyfikacji gruntów i budynków o d d a l a s k a r g ę /-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś /-/ M. Kwiecińska
Uzasadnienie
U Z A S A D A N I E N I E
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...]r. Starosta, na wniosek Z. i M. małżonków S. właścicieli działki Nr 239 położonej w obrębie M. ul. [...] wprowadził w operacie gleboznawczej klasyfikacji gruntów i budynków, zmianę dotychczasowego użytku "droga" na użytek "Bp" ( pod budownictwo), z równoczesnym określeniem gleboznawczej klasyfikacji gruntów składających się na łączny obszar działki Nr 239 o powierzchni 0.0667 ha. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 15 kwietnia 2000r.
Pismem z dnia 14 września 2000r. złożonym w Urzędzie Starosty w dniu 15.09.2000 r. P. J. i E. J., wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem wskazanej wyżej decyzji Starosty , podnosząc że winni być stroną tego postępowania ponieważ jako właściciele sąsiadujących działek, mają interes prawny w pozostawieniu dotychczasowego użytku "droga" dla działki 239.
Równocześnie P. J. wniósł odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...]r. Nr [...], uznając, że jakkolwiek decyzji tej nie otrzymał, winien być stroną postępowania.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją Nr [...] z dnia [...]r. umorzył postępowanie odwoławcze, stwierdzając, że P. J. nie posiada interesu prawnego i zgodnie z art. 28 kpa nie może być uznany za stronę postępowania dotyczącego zmiany klasyfikacji działki Nr 239, której właścicielami są Z. i M. S..
W wyniku skargi wniesionej na powyższą decyzję przez P.J., E.J. i J.J. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 października 2002 r. sygn. akt. II SA/Po 71/01, uchylił decyzję organu odwoławczego, stwierdzając, iż na podstawie art. 134 kpa, organ odwoławczy powinien stwierdzić niedopuszczalność odwołania, skoro zostało ono wniesione przez osobę, która nie brała udziału w postępowaniu i nie otrzymała zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał równocześnie w uzasadnieniu omawianego wyroku, że strona, która bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu może na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 kpa żądać wznowienia postępowania.
Mając na uwadze powyższe wytyczne Sądu, Starosta potraktował pismo P. J. i E.J. z dnia 14 września 2000r. jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem w dniu [...]r. decyzji Starosty Nr [...], i po rozpoznaniu tego wniosku decyzją z dnia [...]r. Nr [...], odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie.
W uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...]r. wskazał, że w momencie złożenia wniosku o wznowienie postępowania tj. 14.09.2000r., decyzja Starosty z dnia [...]r. Nr [...] nie była ostateczna a zatem nie istniała podstawowa przesłanka dla wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 kpa, wskazał również, że P.J. i E.J. nie mają przymiotu strony w sprawie dotyczącej zmian w klasyfikacji gruntów wchodzących w skład nieruchomości gruntowej- działki Nr 239 położonej w M. Nie legitymują się bowiem żadnym tytułem prawnym dotyczącym tej nieruchomości.
Od powyższej decyzji wnieśli odwołanie J.J., P.J. i E.J., zarzucając, że organ rozpoznający sprawę, nie uwzględnił, że jest sporne przypisanie do działki Nr 239, którą nabyli małżonkowie Z. i M. S. na podstawie aktu notarialnego [...] z dnia [...] od E. M.gruntu o powierzchni 0.0177 ha, który od czasów II wojny, stanowił drogę przylegającą do działek będących własnością skarżących, który to grunt również w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 1991r., stanowi drogę.
Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty, podtrzymując zawartą w niej argumentację.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek zamiejscowego w Poznaniu, skarżący powtórzyli zarzuty podniesione w odwołaniu i w konkluzji wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zdolność występowania w procesie administracyjnym jako strona, a tym samym uprawnienie do domagania się od organu administracyjnego wydania określonej decyzji przysługuje- zgodnie z art. 28 kpa- jedynie osobie, która legitymuje się interesem prawnym. Posiadanie interesu prawnego to posiadanie uprawnień i obowiązków prawem chronionych. Oznacza to, że stroną w rozumieniu art. 28 kpa jest ten, czyjego uprawnień lub obowiązków opartych na prawie dotyczy postępowanie lub kto żąda czynności organu ze względu na swoje, na prawie oparte, uprawnienie lub obowiązek.
W niniejszej sprawie skarżący upatrują- jak się wydaje swój interes w tym, że do działki Nr 239 położonej w M. i zapisanej w KW 24839 jako własność M. i Z. S., został bezprawnie przypisany grunt w obszarze 177 m2 , który w istocie nie stanowi własności małżonków S..
Skarżący podnoszą nadto, że część działki Nr 239 o obszarze 177m 2 stanowiła od czasów powojennych drogę umożliwiającą skarżącym jedyny dostęp do drogi publicznej, a również w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z roku 1991 ta część działki Nr 239 klasyfikowana jest jako droga.
Jeżeli chodzi o pierwszą z wymienionych kwestii należy wskazać, iż zarówno w świetle aktualnej dokumentacji geodezyjnej jak i wpisów w księdze wieczystej KW 24839 Sądu Rejonowego w Ś., podmiotowa działka Nr 239 ma powierzchnię o łącznym obszarze 667 m2 i stanowi własność Z. i M. S..
W toku prowadzonego przez J. J. procesu o uzgodnienie treści księgi wieczystej KW nr 24839 z rzeczywistym stanem prawnym, nie zostało wykazane by własność działki ( lub jej części) Nr 239 przysługiwała J. J. lub innemu niż ujawnieni w księdze wieczystej właściciele a powództwo w tej sprawie zostało prawomocnie oddalone ( vide: wyroki SR w Ś. z dnia 29.04.2004r. IC 359/02-k44-50 oraz Sądu Okręgowego w P. z dnia 10 września 2004r. II Ca 1216/04 K 167/178).
Zgodnie z treścią art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 kodeks postępowania cywilnego ( Dz.U. Nr 43, poz. 296 z późń. zm.) prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, co oznacza, że wymienione w cytowanym przepisie jednostki muszą liczyć się z wydanym orzeczeniem i nie mogą ani go zmieniać ani podejmować działań nie uwzględniających faktu jego wydania.
Jakkolwiek zatem zaskarżona decyzja została wydana, zanim zapadły wyroki w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej, niemniej jednak rozpoznając obecnie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. Sąd Administracyjny nie może pominąć tego, że ustalenia, poczynione przez organ administracji, które legły u podstaw wydania określonej treści decyzji, a mianowicie, że własność działki Nr 239 w całości przysługuje małżonkom S., były zgodne z tym co zostało stwierdzone w procesie przed sądem powszechnym.
Co zaś się tyczy drugiej z podniesionych przez skarżących kwestii a mianowicie, że część działki Nr 239 stanowi jedyny dojazd do drogi publicznej z działek stanowiących własność skarżących ( Nr 214/1 i Nr 214/2) a również w świetle obejmującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z roku 1991 status planistyczny części działki Nr 239 o powierzchni 177 m2 budzi wątpliwości, należy wskazać, że w postępowaniu niniejszym Sąd nie bada zgodności z prawem ostatecznej decyzji o zmianie klasyfikacji gruntów, wydanej przez Starostę w dniu [...]r.
Podstawą prawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...]r. [...] był art. 149 § 3 kpa stanowiący, że odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz komentarzach, przyjmuje się, że wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe wówczas gdy wznowienie postępowania jest z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych niedopuszczalne oraz gdy podanie o wznowienie postępowania wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu ( B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz W-wa 1996 r., s. 653).
Niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych występuje zaś wówczas, gdy podanie o wznowienie postępowania złoży podmiot nie będący stroną. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4.06.1956r. w sprawie klasyfikacji gruntów ( Dz.U. Nr 19, poz. 972 z późń. zm.), w § 8 w zakresie odwołania od orzeczenia w sprawie klasyfikacji gruntów odsyła do ogólnych przepisów regulujących postępowanie administracyjne, co nakazuje oceniać czy jednostka składająca odwołanie (lub jak w tym przypadku wnosząca o wznowienie postępowania) ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Określonej treści zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego, nie dają jednak skarżącym żadnego konkretnego indywidualnego uprawnienia do działki Nr 239 (uwzględnienie jej części), a ich interes w tym, by działka ta, stanowiła drogę dojazdową do ich nieruchomości, należy oceniać jedynie jako interes faktyczny, nie zaś interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa.
Analogiczne stanowisko wielokrotnie było prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i przytoczyć tu należy przede wszystkim wyrok NSA z dn. 26.11.1998 r. II SA 1390/90, LEX 41818 a także wyroki NSA z dn. 28.01.1997r., SA/Gd 3467/95, OSNA 1997/4/180, z dnia 15.12.1999r. IV SA/610/97 LEX nr 48736 a także z dn. 7.02.2002r. I SA 1710/00 LEX nr 82813.
Już więc tylko ubocznie należny wskazać, że w niniejszym postępowaniu organ złożył uwierzytelniony wypis i wyrys uchwały Nr XXI/126/91 Rady Miasta i Gminy M. z dnia 30 grudnia 1991 r. w sprawie ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M.
Zgodnie z powyższą uchwałą działka Nr ewidencyjny 239 położona w M. przeznaczona była pod tereny budownictwa jednorodzinnego z dopuszczeniem nieuciążliwych miejsc pracy w budynku mieszkalnym bez prawa zabudowy obiektów warsztatowych, co wynika zarówno z części opisowej jednostki strukturalnej E 44 MNp, jak i części graficznej planu.
Przedłożony i uwierzytelniony przez Urząd Miejski w M. wypis i wyrys ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M., stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 kpa i jego moc dowodowa w toku niniejszego postępowania nie została wzruszona.
Z przytoczonych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś /-/ M. Kwiecińska
K.P.